Prachtig album!

Niet alleen past de sound van Aimee Mann's nummers uitstekend bij de film, ook los daarvan zijn het heerlijke nummers om te beluisteren. Van 4 van de 8 heb ik zelfs geen idee waar ze in de film zitten, maar goed zijn ze wel. Haar prominente bijdragen aan dit album zijn dan ook veel sterker dan gewone popsongs; ze zijn echt oprecht en mooi en bevatten bovendien meer dan eens extreem coole gitaarsolo's. Die in Driving Sideways is misschien nog wel de mooiste. Echt een prachtige combinatie tussen pop en rock!

En als afsluiter dan nog 2 nog altijd heerlijke hits van Supertramp en wat filmscore; was ieder filmalbum maar zo.

One, Momentum en Nothing Is Good Enough zijn de mooisten.

4*

Het bleek even doorbijten, die hoog/hese stem van Belle & Sebastian's leadsinger, waar ik aanvankelijk al snel genoeg van kreeg, maar het was het waard. Na een tijdje (2 luisterbeurten) wil je niet anders.

En pas dan klapt het album voor je open. Het muzikale brein in deze band blijkt een onnavolgbaar talent te hebben voor het schrijven voor unieke en heerlijke deuntjes, op hun eigen manier zeer gevarieerd en stuk voor stuk voorzien van prachtige teksten. Zweverig en trillerig blijft het album wel een tijdje in je hoofd plakken. Vooral de, al dan niet opzettelijk aanwezige, souplesse die nummers als Get Me Away From Here, I'm Dying en ook If You're Feeling Sinister over zich heen krijgen op een gegeven moment, komen dicht in de buurt van een soort muzikaal orgasme waarbij je aan niets anders dan de muziek kunt denken. Een prestatie die ieder album meteen versterkt. En waar Tigermilk op een enkele uitschieter na niet al te veel boeiends voorschotelt, zit dit album gewoon ijzersterk in elkaar. Ieder liedje is wezenlijk aanwezig en versterkt de sfeer alleen maar. Nergens gaan ze te ver of houden ze te veel in, ze zijn gewoon lekker op dreef hier.

En als je dan eindelijk aan de muziek gewend bent en je gaat luisteren naar wat er nu precies gezongen wordt, wordt de waarde die je eraan hecht alleen maar groter. Rijkelijk gevuld met supermuziek.

4,5*

Fantastisch

BUT NOW THERE'S NOWHERE TO HIDE
SINCE YOU PUSHED MY LOVE ASIDE!
I'M MAD IN MY HEAD
HOPELESSLY DEVOTED TO YOU
HOPELESSLY DEVOOOOTED TO YOU!

Supergrappige liedjes, vooral bij Look At My I'm Sandra Dee moet ik iedere keer weer lachen. De rest swingt heerlijk de pan uit, van de meezingers als You're The One That I Want tot dat hele mij tot voor kort onbekende middenstuk van dit album (You ain't nothing but a hound dog!). John Travolta en Olivia Newton-John hebben prachtige stemmen hiervoor, dat hele simplistische gedoe over de liefde is gewoon briljant en dat einde met Love Is A Many Splendored Thing is bijna ontroerend. Geweldige soundtrack die je kunt blijven en blijven luisteren. De liedjes zijn niet voor niets algemeen erfgoed geworden.

4,5*

Een verhoging naar 5* blijkt noodzakelijk. De sfeer druipt van dit album af, evenals bij de 2e en de 3e is het een unieke ervaring om je een zalig uurtje om te kunnen dompelen in de fantastisch mystieke wereld die Howard Shore toch maar mooi tot één van de beste componisten ooit maakt. Want de bijna te proeven magie ontstaat dankzij zijn overweldigende score. Groots, emotioneel, maar bovenal betoverend is het nog een hele reis om de soundtrack te beluisteren. Met je ogen dicht waan je je zo in een nieuwe wereld.

Petje af voor Shore!

De beste soundtrack van de trilogie, geen twijfel over mogelijk.

Alle thema's die Shore bedacht had in de andere 2 films komen terug, mooier en sprankelender dan in hun originele staat zelfs. Je zou er zo de hele dag naar kunnen luisteren, en dan vooral naar deze. Als je het album opzet is het om voordat je het weet, maar toch voelt het bijna alsof je de film nog eens bekeken hebt. Vooral bij 'The White Tree' is die scène dat 'de hoop ontvlamt' haarscherp. En uitgebreid met dat soort nieuwe melodieën is deze toch wel de meest complete en uitgebreide van de 3. Waanzinnig knap van Shore dat hij zodanig zijn stijgende lijn kon vasthouden, dat hij niet depressief werd van de stress en dat hij steeds maar weer met de perfecte muziek op de proppen kwam. Het resultaat is dan ook verbijsterend.

Nummers als 'Minas Tirith' en 'The Return of the King' zijn gewoon onvoorstelbaar mooi, betoverend. Precies wat de film ook was, en dat is nou net wat de losse soundtrack moet doen. De sfeer van de film doorgeven. Zelfs 'Into the West', een nummer dat ik eerst nooit zo heel speciaal vond, vind ik nu geweldig. De oscar voor zowel dat nummer als voor de gehele soundtrack waren compleet op hun plaats. Fantastisch album, mocht ik nog een top 10 gaan maken, dan komt deze daar zeker in.

5*

Nóg mooiere soundtrack dan deel 1.

Shore is gewoon verdergegaan waar hij gebleven was en componeert wederom kippenvel-momenten, met mooie inbrengingen van koortjes en zo mogelijk een nog breder scala aan verschillende deuntjes, die steeds stiekem terug lijken te komen. Inderdaad ook een ietwat donkerder soundtrack, maar niet minder mooi. Lekker meeslepend, je ziet de filmbeelden weer aan je netvlies voorbijtrekken, fantastisch hoe Shore de magie heeft weten vastleggen in muziek. Magistraal, en ik ben ontzettend blij om het nu allemaal mooi op cd in de kast te hebben staan .

De volle score van 5*, ook al is deel 3 nog nét iets beter. Desondanks een must-have.

Ik heb deze soundtrack de afgelopen tijd helemaal grijsgedraaid. Briljante, ik zou zelfs zeggen klassieke score! Hij heeft mijns inziens alleen helaas wat weinig aandacht gekregen.

Vooral Le Festin is fantastisch, ook de enige met zang. Veel meer dan andere scores ís deze score de film, en dat eerste nummer weet het gevoel van Frankrijk en koken enzo onwijs goed neer te zetten. Ook een 100 Rat Dash: geniaal!

Giachhino heeft voor een aantal Pixar-shorts ook de score geschreven, en ook daar is er geen echt aanwezig of opvallend hoofdthema, maar is de score heel subtiel en tegelijkertijd ontzettend groots. In feite score die je pas hoort als hij er niet is: score zoals filmscore eigenlijk bedoeld is. Slechts daar om het aanwezige te versterken, in feite onhoorbaar, maar als je ernaar wil luisteren uitmuntend. Vandaar: klassiek!

They'll kick you
They'll beat you
They'll tell you it's fair

So beat it!

4*

Ook ik luisterde het pas na zijn dood voor het eerst, en ik was aangenaam verrast. Jackson is een genie. Deze plaat rockt, zit vol wereldberoemde nummers en heeft hart en ziel. En Beat It is toch wel echt eventjes helemaal fantastisch. Direct gevolgd door het einde van Wanna Be Startin' Somethin' ^^

Tja, Muse. Ze zijn uniek, en hun nummers ook. Maar is dat altijd goed?

Nouja, niet altijd. Sommige nummers zijn niet zo geslaagd, gaan teveel uit van hetzelfde motiefje en zijn te, ahem, te HARD om echt leuk te zijn. Ongeïnspireerd zelfs.

Maar wat daar wel niet tegenover staat!

Sommige nummers zijn briljant, schitterend, geestverruimend. Ik noem een Exo-Politics, een Knights of Cydonia. Een rustiger geval als A Soldier's Poem. En het mooie is dat er in ieder liedje wel iets geweldigs te vinden is. Muse is wel zo'n band die je van je stoel weet te krijgen, weet te laten opgaan in de muziek. Dit maakt veel nummers het beluisteren en herbeluisteren meer dan waard. Neem een Supermassive Black Hole, die valt wel in de categorie te HARD waar ik het over had. Maar toch heeft het nummer wel iets. Een paar zanglijntjes die echt schitterend zijn. En zo weten ze ieder nummer de moeite meer dan waard te maken! Dit album rockt dan ook volledig. Dat ze een coole bandnaam en smaak voor coverhoezen hebben is mooi meegenomen.

4* (Exo-Politics is een wereldnummer)

Zonde dat het hele album niet in de sfeer van Echoes is! Dan had het een 5*-album kunnen zijn. Van de rest vind ik nu San Tropez en Seamus niet interessant, A Pillow of Winds en Fearless redelijk en alleen One of These Days een waardig Pink Floyd nummer. Echoes is hemels, vooral het begin en het einde, mag wat mij betreft op één lijn gezet worden met Atom Heart Mother. Stijl zoals alleen Pink Floyd die heeft.

4* - zonder Echoes waarschijnlijk slechts 3*

Een quote van 25 februari alweer, en ik had er toen weinig vertrouwen in dat deze voorspelling zou uitkomen, maar warempel.

Het was me al opgevallen dat dit album me nog niet één keer heeft verveeld. Dat wil zeggen: hoe vaak ik het ook luister, zelfs al luister ik het 3 keer achter elkaar, dan nog blijft het boeien en enerveren. Dat ik Time eerder niet wist te waarderen is me nu onbegrijpelijk, wat een geniaal nummer! Van begin tot eind! Hoe vaak ik het ook hoor! Ook deze Pink Floyd heeft het zo ver geschopt dat ik me in een soort hemel waan als ik hem in mijn eentje zit te luisteren. De teksten zijn allicht de allermooisten die Pink Floyd uit zijn strot heeft gekregen, met het ab-so-luut meesterlijke Eclipse als uitschieter. Maar er zijn eigenlijk geen mindere nummers, op het weinig toevoegende maar goed beluisterbare On The Run na is er geen enkele die niet ontzettend veel aan het album bijdraagt en een nummer vormt waarnaar je uitkijkt.

Maar als je ernaar uitkijkt: toch meer naar Time dan naar Money. Money vond ik eerst ook maar overgewaardeerd; echter, het lijkt steeds mooier te worden. En ook meer naar Us And Them (na Time en Eclipse het mooiste nummer!) dan naar Any Colour You Like. Maar toch.
Een ingenieus mooi album dat nergens te ver gaat en toch veel te ver durft te gaan. Met absoluut helemaal niks anders te vergelijken. Ik heb het de afgelopen weken ontelbaar veel keren beluisterd, en er zullen nog vele malen volgen. Rock-mijlpaal!

Verhoging van 4* naar 5* en mijn top 10 in.

Wish You Were Here was na The Wall pas het 2e Pink Floyd-album dat ik luisterde, en die 2 vind ocharme ik nog altijd de beste.

Wish You Were Here had maar 5 nummertjes, spuwde muziek uit die meer klonk als het brein van een briljante natuurkundige, maar dan in noten en instrumenten, bracht mij prachtige teksten als SHINE ON YOU CRAZY DIAMOND! en kon me de eerste keer totaal niet bekoren. Wat is dit nou weer?, vroeg een (ik schat) veertienjarige Bastiaan zich af. En het waren niet zozeer de 2 sindsdien verstreken jaren, het waren de meerdere luisterbeurten die desondanks tóch kwamen. Wish You Were Here kruipt ontzettend onder de huid, het album verveelt geen moment, maar bovenal fascineert het. Ieder liedje zet je fantasie aan het werk: waarop heeft deze tekst betrekking, wat is er gaande, wat houdt het in?

Wish You Were Here zelf, het nummer, is eigenlijk de vreemde eend in de bijt op zijn eigen album. Dit nummer is wél duidelijk over wat de gevoelens zijn, klinkt veel minder bovennatuurlijk en veel meer down-to-earth maar oh zo eerlijk. Zo puur. Het is allicht stiekem en verborgen het mooiste liefdesliedje, de mooiste simpele ode aan het mooie in de mens ooit. En wie had dat verwacht van psychedelisch Pink Floyd? Ook ik niet.

Wish You Were Here is hoe dan ook een album dat je bijblijft en dat je ook nooit meer wil loslaten. Wish You Were Here is onaards en aards tegelijk, rustig en losbandig in één, zoet en grof tesamen. Wish You Were Here is bijna als het leven, en dan net een beetje duisterder.

5*

Inderdaad weinig tot geen afwisseling op een ook nogal weinig muzikaal album met vooral veel slechte rock. Hey There Delilah daarintegen is prachtig, en het wachten op dat liedje maakt het album nog net luisterbaar. Hier en daar een kleine uitzondering, Making A Memory bijvoorbeeld, maar daar kunnen ze niet op teren. Voor mij totaal geen bijzonder album in ieder geval.

Misschien valt hij bij een 2e keer beter uit.

2*

Vermoeiend. In het kwadraat.

Gekocht, maar slechts een paar keer beluisterd. Hoezo we maken alleen maar liedjes die op elkaar lijken? Hoezo we doen heus niks interessants met onze gitaartjes, onze zangstem en denk maar niet dat je iets leuks te horen krijgt? Shut Your Eyes blijkt toch echt een uitgerangeerd standaard-liedje te zijn dat alleen leuk is wanneer je het weer eens met een half oor op de radio hoort. En de rest van de liedjes lijkt allemaal op Shut Your Eyes, maar dan slechter. You Could Be Happy is wel leuk. Voor een keer of 3.

Weet ik alvast wie ik moet skippen op Pinkpop

2*

De stereo toevoeging vind ik zelf wel leuk. Niet alleen omdat nummers als Village Green en People Take Pictures of Each Other gewoon in stereo nóg een graadje beter klinken dan in mono, ook omdat het wonderschone Days is toegevoegd. Waarvan overigens dan weer wel de mono versie het beste klinkt.

Fantastisch album van The Kinks. Ik kocht het omdat ik een paar nummers van hen kende en daarvan echt helemaal fan was, en dit album weet warempel nummers met dezelfde flow als Sunny Afternoon, A Well Respected Man en Lola te produceren! Ieder nummer is weer een feest. Do You Remember Walter kostte me een luisterbeurt, maar is zo ondertussen mijn favoriet. De teksten zijn daar ronduit briljant, maar dat zijn ze in ieder nummer eigenlijk. Picture Book en Phenomenal Cat bijvoorbeeld eveneens. Maar doorgaan over hoe goed de melodieën zijn en wat een schitterende baslijntjes en motiefjes alle nummers hebben is onbegonnen werk!

Het album gaat in feite over nostalgie. In ieder nummer wordt dromerig teruggekeken op het verleden, waarin dingen simpel en beter waren. De zomer, de middelbare school, fotoalbums, je eerste kus, je ouders. The Kinks maken van een deel uit je leven een muziekalbum!

4,5* met kans op verhoging

Arthur vond ik aanvankelijk een moeilijk album. Hoe kónden The Kinks dit nou maken na The Village Green Preservation Society?

Toegegeven, de schitterende achtergrondzang en de fantastische melodieën zijn er, zij het in mindere mate dan op zijn voorganger, nog steeds. Maar er is een heel duidelijk verschil. Arthur is namelijk een stuk serieuzer, donkerder zo je wilt, dan eerder Kinks-werk. Waren nummers als Days of Waterloo Sunset al enigszins melancholisch, op Arthur is zelfs het voor de Kinks zo kenmerkende gevoel van gelukzaligheid en hoop verdwenen. Prachtige nummers als Some Mother's Son, Shangri-La of bonussong This Man He Weeps Tonight gaan over het pure verdriet dat ieder leven evengoed tegenkomt. Aanvankelijk even wennen dus.

Nu, een kleine 2 maanden later, is me dat gelukt. Het volledige album, inclusief de schitterende nummers die zijn bijgevoegd (het dan weer wel jolige Plastic Man en Mr. Shoemaker's Daughter zijn klassieke Kinks-composities!), zit echt schitterend in elkaar. Qua concepten is het één van de sterkste albums van The Kinks. Some Mother's Son, Shangri-La en This Man He Weeps Tonight zijn briljant. Shangri-La bevat zelfs misschien wel het mooiste gitaarwerk dat ik ken (als Beatles-fan), let op dat stuk waar voor het eerst het refrein wordt ingezet!

Opvallend op dit album zijn wel de andere stemmen. Vraag me niet wie wat zingt, maar het klinkt vaak anders dan eerst. Maar dat past naadloos bij de nieuwe sfeer die Arthur uitstraalt. Verder het benoemen waard zijn de briljante overgangen in Yes Sir, No Sir, de baslijn van Brainwashed en de goed gevonden onzinnigheid van She's Bought A Hat Like Princess Marina. Arthur is een nieuw Kinks-album, met teksten over echte mensen met echte problemen en echte levens. Rock en filosofie inéén. En als het je dan alsnog teveel wordt, is het natuurlijk geen enkele moeite om tussendoor even Dandy, Harry Rag, Phenomenal Cat of andere klassieke Kinks-vrolijkheid op te zetten.

Ik verhoog naar 4,5*