Er staan hier echt retegoede nummers op. Jammer van de enkele misstappen. Pete Rock demonstreert hier echt zijn polyvalentie. Op "Give It To Ya" levert hij een perfecte "9th Wonder-beat" af voor Little Brother. Op "Niggaz Know" horen we een slick funky beatje voor J Dilla. Op "Its A Love Thing" krijgen we Pete Rock op zijn meligst met heerlijke vibe en horns tijdens het R&B-achtige refrein dat hier wel past. Daarentegen creëert the Soulbrother op "One MC One DJ" een keiharde rauwe minimalistische beat op het lijf geschreven van de punchline-georiënteerde rhymes van Mad Skillz. Op "Heads Rush" produceert Pete Rock een beat die even goed door DJ Muggs kon gemaakt zijn op het album met GZA, die op deze track dan ook logischerwijs mag meerappen.

Pete Rock gaat voor mij ook een paar keer de mist in: een Dirty South-beat als "Warzone" of een slappe clapbeat zoals op "It's the Postaboy" vind ik missers.

Je hoort dat Pete Rock hier allerhande stijlen uitprobeert en meestal erin slaagt ook. Toch wordt alles samengehouden door dat vleugje 'soul' waarmee the Soulbrother zijn meeste beats besprenkeld. De pure genialiteit van eerder werk is dit niet meer maar Pete Rock bewijst hier nog steeds een erg kundige en flexibele producer te zijn. 3,5* blijft wel staan.

Toch wel beetje een tegenvaller! Had redelijk hoge verwachtingen:

1) Pharoahe Monch had mij reeds bekoord op de eerste twee Organized Konfusion-albums
2) Diamond D, DJ Scratch, The Alchemist: goede gast-producers
3) Canibus, Busta Rhymes, Redman, Method Man, M.O.P., Talib Kweli, Common, Prince Po: niet de minste featurings
4) Rawkus Records bracht in die periode steengoede albums uit.

Nadat alles eens bezonken is, is het geen slécht album, maar hier had zo veel meer ingezeten. Grote probleem is hier de productie: sorry maar beats als op "The Next Shit", "Official", "The Ass", ... zijn gewoon RUKproducties.
Pharoahe Monch blijft - ook hier - een steengoede MC, maar dit is het grote bewijs dat een slechte beat met een goede MC iets minder draaglijk is dan een goede beat met een slechte MC.

Ander minpunt is de heterogeniteit. Dat is géén synoniem van afwisseling, vind ik, heterogeen is negatiever bedoeld. "Simon Says" is een clubbanger: met een beat die ik soms vet en soms erg irritant vind, hangt af van moment tot moment..., dan krijg je wat verde met "No Mercy" een soort grimmig QBC-sfeertje met wat geroep van M.O.P. om wat verder een relaxed loungy Diamond D-beatje te krijgen "The Truth" waar Common en Talib Kweli hun ding op doen .Ik vind dat zo'n tracklist een luisteraar van de wijs brengt. Dat is geen afwisseling, dit neigt naar inconsequentie...

Ik geef dit album 3,5* omdat - stel dat ik helemaal géén verwachtingen had gehad - ik dit gewoon een goed album had gevonden. Maar ik som enkel negatieve punten op, een beetje uit "frustratie". Zo'n top-MC, zoveel talent op Rawkus, zoveel goede producers en MC's.... en dan krijg je dergelijke misstapjes: onbegrijpelijk.

Gelukkig zijn er nog hoogtepunten: eerste 4 nummers vallen erg goed mee, "The Light" en "The Truth" zijn goed. "Hell" is niet slecht,...

Sterk staaltje boom bap hier met de gekende formule van crate diggin' en heavy samplin'. Maar "why change a winning team" als het telkens goed uitgevoerd wordt, zoals hier. Het duo produceert hier het grootste deel van de beats en ze doen dit meer dan naar behoren. Ook The Beatnuts, KMD en Sam Sever produceren op dit album. Heerlijk rollende chille bassjes begeleid door horny-horns, trombones, piano'tjes,... aller hande. Dit is een album dat uitblinkt door de gelaagde en relaxe beats én - niet te vergeten - het DJ-werk van Daddy Rich. Hier en daar erg lekkere scratches.
Pete Nice gaat hier meer voor de vorm terwijl hij bij 3rd bass meer echte topics wou behandelen, maar hij blijft een goede "wordsmith" en zijn rhymes vervelen niet echt door hun passende flow op de luie jazzy beats, maar blinken nu ook niet bijzonder uit.

Lekker album van het minder bekende lid van 3rd Bass!
4*
(vergelijkbaar met Kurious, Chubb Rock, 2e KMD en Beatnuts!)