menu

Hier kun je zien welke berichten P Jay als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Hard 2 Obtain - Ism and Blues (1994)

3,5
Een leuk boombap-album met heel wat jazzy vibes. De MC's vind ik niet van topniveau vooral door hun soms wat onhandige flow, waardoor ze vaak niet echt goed verstaanbaar zijn. Inhoudelijk komen ze ook niet verder dat de traditionele "stunts-blunts & hiphop"/"this type of shit happens every day"-rhymes. Dat hoeft ook niet, maar vormelijk had hun flow nog wat genietbaarder kunnen zijn om echt van een topalbum te kunnen spreken.

Gelukkig zijn de producties van de Stimulated Dummies (SD50's) wel van erg hoogstaand niveau. Veel samples, veel jazz-tonen, d.w.z. speelse bassloopjes bij de vleet, horns, vibrafonen, etc. en een mistig sfeertje, dat om de twee tellen wakker wordt geschud door harde boombap-drums. Het klinkt wat Beatnuts-achtig of zoals op Kurious' album of de eerste van The Artifacts.

Al bij al dus zeker een leuk album, dat wel niet echt uit de band springt en twee midnineties-hits bevat met "L.I. Groove" en "Ghetto Diamond".

3,5*

Hard Knocks - School of Hard Knocks (1992)

4,0
Erg onbekend en ondergewaardeerd album.

De MC (Hardhead) heeft een monotone, chille stem en flow, waarmee hij 12 tracks lang verhalen recht van de straat vertelt. Zijn vertellingen zijn narratief erg onderhoudend en zijn rhymes kwalitatief hoogstaand genoeg om de aandacht erbij te houden. Erg optimistisch is het wel niet.

En dat wordt eigenlijk op een prachtige wijze in de hand gewerkt en kracht bijgezet door de meestal trage, slome, jazzy beats (cfr. Gang Starr's "Step in the Arena") die omhuld zijn door een donkere waas van melancholiek.

De interactie tussen en het geheel van sombere inhoud en sombere muziek creëert een erg gelaten sfeer. Als bijvoorbeeld Kam op "Neva Again" rapt over de slechte toestand van de zwarten in achtergestelde buurten dan is hij kwaad, net als Public Enemy. De boodschap wordt dan in een boze bui kenbaar gemaakt. Het zijn strijdliederen die mensen zouden moeten warm maken om zelf mee te helpen om verandering te brengen. Hier heerst echter een soort van onverschillige gelatenheid alsof het kalf toch al verdronken is en niets meer te redden valt. Een zeldzaam nummer als "Nigga For Hire" bezit wél nog die energie, muzikaal dan toch want de toon blijft ook vrij zwartgallig.

De rhymes en uitstekende jazzy beats (sommige trage, dromerige achtergrondnoten zijn werkelijk om van te smullen) missen hun effect niet en laten de luisteraar achter met een melancholisch, quasi moedeloos gevoel.

4*

Heavy D & the Boyz - Peaceful Journey (1991)

3,0
Heavy D is een rapper die graag een groot publiek aanspreekt. In die periode was New Jack Swing in trek en Heavy D maakt er handig gebruik van. Tracks als "Now That We Found Love" en "Is It Good For You" zijn beide van de hand van Teddy Riley (later van Blackstreet).

Het belangrijkste topic op dit album is "girls": zowel op producties van Marley Marl ("The Lover's Got What U Need") als van Pete Rock rapt the Hevster over de ladies. Pete Rock levert hier leuke producties af, zijn horns vallen echt - in positieve zin - op op zo'n album. "Don't Curse" is de sterkste track en eveneens van de hand van Pete Rock. Ook "Cuz He'z Always Around" is een PR-track: een erg leuke, grappige track. PR's "Letter to the Future" is ook een hoogtepunt.
Marley Marl maakt wél een misstap, vind ik: "Sister, Sister" klinkt te slick.

Als conclusie kunnen we stellen dat Heavy D een leuke MC is met een flow die genietbaar is, maar opzettelijk kiest voor een breder publiek door middel van toegankelijkere muziek. Confer het vers van Q-Tip op "Don't Curse":
Wait, don't wanna hear no drama
Cause the bum didaly Heav is a fav of my mama's

Zijn fetish voor vrouwen slaat ook meer aan dat het dissen van "sucker MC's". Nummers als "Letter to the Future" of "Peaceful Journey" zijn duidelijk wel een verademing op dit album vol gerap over 'skinz'. Pete Rock levert hier enkele leuke beats af, wat mijn quotering toch ook wel beïnvloedt.

Ik hou het op 3* omdat enkele nummers toch niet helemaal mijn stijl zijn, maar dit album heeft zeker zijn momenten en is een prachtige indicatie van wat er in die tijd populair was op radio-gebied, denk ik....

Heltah Skeltah - Magnum Force (1998)

3,0
Dit is een serieuze ontgoocheling na "Nocturnal", vind ik. Een handvol leuke tracks, vooral in het begin met die ijle vioolsample'tjes, die perfect bij de rauwe stijl van de MC's passen. Daarna passeren enkele afgeliktere smooth songs de revue die toch beduidend minder passen bij hun stijl. Verder zijn er veel te veel gastartiesten, die vaak dan nog van bedroevend niveau zijn (bepaalde M.F.C.-leden, Dogg Pound, Outlawz...). De track met Method Man is hier uiteraard de grote uitschieter: erg lekker nummer en prima gastbijdrage van Meth.

Uiteraard zijn de heren van Heltah Skeltah hun scherpte nog niet verloren en komen ze erg regelmatig met raps van een erg hoog niveau alleen jammer dat de beats en gasten niet altijd meewillen om het niveau constant te houden.

Trouwens de sample van "I Ain't Havin That" (die zoals al gezegd dezelfde is als 'Hot Sex' van ATCQ) vind ik verrassend genoeg na de kritiek te hebben gelezen nog niet zo slecht gekozen. Ik vond sowieso al die beat minder passen bij de stem van Q-Tip en Phife Dawg. De beat heeft iets hard en rauw en past wel bij het verbale geweld van Ruck en Rock. Maar ik ga hier niet verkondigen dat het een wereldnummer is of zo, hoor...

Een redelijk gul uitgedeelde 3*

Hi-Tek - Hi-Teknology (2001)

3,5
Leuk album voor tussendoor met één klassieker op: "The Sun God" van Common en Vinia Mojica is wondermooi...

Over het algemeen sterke beats, maar soms wat mindere MC's. Zo vind ik Jinx da Juvy best matig en vind ik de tekst van "All I Need Is You" van Cormega evenmin van een hoog niveau. Toch blijven zulke nummers toch beluisterbaar dankzij de degelijke producties.

Er staan heel wat nummers op dit album die gewoon lekker klinken, maar je niet zullen omver blazen (wat "The Sun God" wél deed). "Get Back Pt. 2" met Talib Kweli heeft dezelfde sfeer als hun album samen "Train of Thought". Talib spit lekkere regels. "Breakin Bread" met MOOD o.a. heeft een mooie fluitsample en bezit heerlijke raps en gescratch (vooral het laatste vers van Main Flo springt eruit). "L.T.A.H." met Slum Village is zo'n typische "hate it or love it"-track. Ik vind hem best verteerbaar: een erg funky beat (type Battlecat of zo...) met een kitscherig plastieken bassloopje. Ook "Suddenly" met MOOD en "Illest It Gets" met Buckshot zijn goede nummers.

Hi-Tek bewijst hier een flexibele producer te zijn. Bij producersalbums met een waaier aan verschillende gastrappers met elk een andere stijl waarnaar de producer zich wat moet schikken schuilt het gevaar steeds om de hoek van de bal soms mis te slaan. Hier zijn het vooral de gasten die het soms wat minder goed doen, al zijn ook niet alle producties van Tekzilla écht in het "oor" springend, maar eerder degelijk zonder meer. Chapeau trouwens dat hij in staat is om R'n B-tracks te voorzien van bijhorende producties, maar het blijft minder mijn ding ("Round & Round" bv.)

3,5*