Helemaal niet dezelfde sound als Enta da Stage of Dah Shinin', maar dat verwachtte ik ook helemaal niet. Wat je hier krijgt zijn harde en "digitaler" klinkende beats. De gast-MC's doen hun ding op deze dirty-muddy beats met bijpassende harde en stoere taal. Heel wat gevloek en vuilbekkerij, maar veel MC's zijn wel niet de minste, dus je krijgt meer dan regelmatig leuke flows of rhymes.

Het is gewoon allemaal wat minder mijn ding. Teveel inhoudloze stoerdoenerij, de beats die vaak op hetzelfde concept teren dat me minder aanspreekt. Soms zijn de beats zodanig dirty en stoer dat het op den duur begint te lijken op beats voor acts als G-Unit. Dat is geen positieve evolutie.

Er staan hier wel enkele goede nummers op: Hustler's Theme, Best at That, Extreme Situation, Take That, Drama, How We Ride, Shut Da Fuck Up,... zijn best wel genietbaar.

Van de twee "slow-songs" "Open" & "Te Anti-love Movement" vind ik enkel Open geslaagd. De andere track, Talib Kweli-collab, is iets te zoetsapperig.

Voorlopig 3*. Er had gewoon veel meer ingezeten gezien het productieteam, de MC-cast,...

Brother J. heeft zijn strepen verdiend met twee ijzersterke albums begin jaren '90 als frontman van de sterk afrocentristisch geïnspireerde groep, de X-Clan. Maar 4 jaar na "Xodus", het tweede album van X-Clan, komt Brother J. met een nieuw album, volledig geproduceerd door een onbekende productie-formatie, de Dark Sun Riders.

MC-gewijs is er weinig veranderd: Brother J. heeft nog steeds een loepzuivere en duidelijk gearticuleerde flow en een heerlijke baritonstem die werkelijk elke beat berijdt zoals een volleerd ruiter zijn ros temt.

De producties zijn minder duidelijk gebaseerd op heavy P-funk dan op de X-Clan albums. De algehele sound is eerder duister en de nog steeds aanwezige funksamples klinken veel dreigender dan voorheen. Diepe bassgrooves nemen enige suggestie van opgewektheid weg en creëren een rauwe undergroundsfeer. Door merg en been gaande producties als op de titeltrack zijn midnineties boombap uit het boekje en zijn ruige opzwepende headnodders in de meest letterlijke zin van het woord. De Dark Sun Riders weten ook meermaals rare spacy geluidjes of hoge bliepjes toe te voegen aan de hardcore beats, waardoor een dromerigere sound hand in hand gaat met een realistisch straatgeluid.

Brother J.'s inhoud is net zoals op zijn X-Clan-platen uitgesproken pro-black en volledig doordrongen van de afrocentristische mentaliteit die in de jaren '90 hoogtij vierde in de zwarte gemeenschappen in de V.S.. Zijn soms prekerige toon gaat door zijn melodieuze flow nooit vervelen. Brother J. is even commanderend en belerend als Chuck D of KRS-One, maar flowt even smooth als Rakim. En ook al is niet elk nummer van de 11 échte tracks hier even memorabel, toch blijft Brother J. een fantastische MC en een waar genot om naar te luisteren. Als de beats dan nog eens meezitten zoals op "Dark Sun Riders", "Time to Build", "Magnificent Son", "Soulful Ascension" en "Feel & Move" dan krijg je als luisteraar hiphop van de bovenste plank voorgeschoteld.

4*

Erg vermakelijk album! Leuke Boom Bap Beats en straight ruff-neck-MC'in.

Ik vind het een hele prestatie van Dray en Skoobs om me gedurende 20 tracks (met steeds hetzelfde sucka-MC-dissing-onderwerp of nét geen onderwerp) toch enigszins te boeien.

Leuke wordplay en gewoon harde delivery en harde stijl! Straight Hardcore Underground ish.

Producties van Premier, Easy Mo Bee, Clark Kent, Scratch, Showbiz en remix van Pete Rock... Toppers dus en ze passen hun stijl allemaal aan aan de sewer-stijl van Das EFX, waardoor alle beats redelijk hard klinken. Easy Mo Bee levert een mooie productie af op "Microphone Master" (die als twee druppels water op een Premo-productie lijkt, als je't mij vraagt).

4,5* voor deze midschool-klassieker.

Voor als je in de mood bent: doe je hoodie aan, strik je Timbs, graai een 40, steek een blunt aan .... en draai dit album!

Zeker niet het beste werk van De La Soul, maar heeft toch zijn goede momenten. Ze zijn wat volwassener geworden, zowel qua lyrics en de inhoud ervan als qua beats, want ze deinzen er niet voor terug om allerhande andere muzikale invloeden te incorporeren zoals gospel, R'n B etc. Het resultaat is een album dat erg lekker en relaxed wegluistert door de luchtige, niet moeilijk te verteren, melodische beats maar dat ook niet overal volledig mijn ding is. Het feit dat er veel onnodige skits en zo zijn, doen mij een 3* geven. Maar nummers als "Baby Phat", "Simply", "Held Down", "Watch Out", "Special" & "Tryin People" zijn gewoon erg degelijke hiphop-nummers. De rest weet me veel minder te raken.

But it's all looove on this album! Als de vibes (en het weer ook misschien) goed zitten trek ik dit hoofdzakelijk feel good aandoend album wel nog eens uit de kast...(wat niet wil zeggen dat de lyrics altijd even feel good zijn!)

voorlopig toch 3*

Ik geef deze plaat 5 sterren, omdat de échte songs die erop staan ronduit geniaal zijn: meer volwassener flows van Plug 1, Plug 2 en zelfs hierop ook Plug 3, uitstekende beats van Prince Paul met leuke samples,...maar al die skits en andere rotzooi, die eigenlijk geen songs zijn, vind ik soms wat irritant.
Ik hoor ook wel dat die vaak erg leuk gemaakt zijn, wederom goede samples, maar (net als bij 3 feet & Rising) hier is het iets te veel van het goede: 27 tracks voor 13 échte songs. Enkel Talkin Bout Hey Love luister ik naar.

Maar goed, genoeg gezaagd: dit is een must-have. Oodles of O's heeft een geniale beat: lekker jazzy. Ook het gerijm is top notch. Het volgende hoogtepunt 'Saturdays' is prachtig. Dit liedje geeft me één van de leukste gevoelens dat ik al ooit heb ervaren bij andere nummers. De beat is melodieus en is heel happy, maar toch vind ik hem een beetje melancholisch klinken. De raps zijn on point (wat wil je: Q Tip doet ook mee) en -ik hou normaal niet zo van R'n B-hooks in hiphopsongs- ik ben een absolute fan van Vinija Mojica! De topic op zich is ook zo mooi. In een muziekgenre als hiphop waar het onderwerp 70 % van de gevallen draait om het dissen van Sucker MC's (wat al héééél wat prachtsongs heeft opgeleverd, begrijp me niet verkeerd), vind ik het altijd een verademing als rappers het dan eens hebben over rollerskaten!
Millie Pulled a Pistols on Santa geeft perfect weer hoe de teneur op dit album zo verschillend is in vergelijking met 3 Feet. Een somber verhaal. Perfecte beat en aandoenelijke lyrics.
Verder is er nog de hit 'Ring ring ring...' waarmee ze een beetje de draad weer oppikken van hun debuutalbum. Prachtige beat en fun-lyrics.
De La beleefd altijd veel plezier aan hun songs en dat merk je. Nuff respect!

Ben ik nu de enige die "Shopping Bags" een té jiggy track vindt voor zowel De La Soul als Madlib? Vind dit echt geen goede track, eerder zelfs een track die ik zou skippen op dit anders wel verrassend goede album van één van mijn favoriete groepen.

Verbal Clap & Rock Co.Kane Flow zijn de twee absolute topsongs hier. De rest heeft allemaal een even constant hoog niveau. Het niveau is hier erg genivelleerd en dat is een pluspunt, want zo krijg je een erg evenwichtig album dat goed wegluistert.

Posdnuos heb ik altijd al een superMC gevonden en ook één van de meest onderschatte (heb hem nog niet vaak zien opduiken in top MC-lijstjes) en Trugoy is ook een goede rapper. Verder zijn de gasten hier echt van goudwaarde (Ghostface, Common, MF DOOM,...). Ook de producers mogen er zijn (J Dilla, Madlib, Supa Dave West,..)

Kortom gewoon een erg goed (en ja, positief) album met toffe eigentijdse beats en MC's die wel met een old school flow rappen en old school-topics aansnijden, maar toch in zekere zin dit hebben aangepast aan de tijd, zodat liefhebbers van beide stromingen tevreden zijn!

4*

Fantastisch golden age-album!

Def Jef heeft ongelooflijk veel MC-skills. Tegenwoordig hebben rappers één flow die ze gewoon altijd gebruiken, maar vroeger probeerden MC's echt nog verschillende tempo's uit en probeerden ze variatie te leggen in de manier waarop ze een beat ripten. Vergelijk de flow van Def Jef eens op "Droppin Rhymes on Drums" en "Poet With Soul" en dan "Do It Baby"... Totaal verschillend!
De inhoud en boodschap van dit album is gedrenkt in een Afrocentristisch sfeertje zoals ook al duidelijk op de cover. Het duidelijkst is dit op "Black to the Future":

"Through violence or non-violence, I don't care
As long as we get there (Where?)
Black to the future"

"But the enemy is not your brother
It's that other muthafucka"

Ook enkele storytellings zoals op "Give It Here" (iets minder nr. in mijn ogen) en "Downtown".

Muzikaal gezien verveel je je ook niet als luisteraar: gevarieerde samples die perfect de flow en de rhymes ondersteunen. Check ook eens de fantastische drums op "Black to the Future".

4,5*

In '99 kwam Redman samen met Method Man en voornamelijk Erick Sermon als producer met het bekende "Blackout"-project. 2 MC's die wat uit hun nek gingen lullen over funky, bouncy en blunted beats. Gezien de namen die meewerkten aan dat project was ik toch teleurgesteld in "Blackout". Dit album van Def Squad is mijns inziens de betere voorloper van "Blackout".

Erick Sermon verzorgt op één Redman productie na alle beats en ze swingen en bouncen hard! Harde pompende basslijnen die een hardcore funk-sfeer creëren. Redman is de beste MC uiteraard, maar Keith Murray en Erick Sermon rappen heel aardig mee. Inhoud is afwezig, maar het is allemaal vermakelijk en vormelijk vlot wegluisterbaar.

Nummers als "Check N Me Out", "Full Cooperation", "Ride Wit Us", "Y'all Niggas Ain't Ready" en "Say Word" zijn gewoon veel funkier en beter dan de nummers op "Blackout", dat nochtans teerde op een gelijkaardige formule.

3,5*

Dit is een vreemd album. Eerst en vooral moet gezegd worden dat Del gewoon hoe je het ook draait of keert een steengoede MC is. Als je die flow hoort en de teksten er even bij neemt, dan moet je toegeven dat hij zowel qua rijmschema, cadens en flow topklasse is. Zijn stem en manier van intonatie moet je liggen, daar valt over te discussiëren. Ik kan zijn stem persoonlijk erg goed hebben eigenlijk.

Ook op dit album is Del flowgewijs in goede vorm en qua inhoud behandelt hij best veel onderwerpen die vaak niet zo alledaags zijn: bv. lichaamshygiëne, zijn eigen dood na een crash terwijl hij dronken achter het stuur zit, een verhaal over een drugsverslaafde, videospelletjes,... de waaier aan alternatieve, grappige onderwerpen is groot. Maar uiteraard zijn er ook veel tracks die gewoon dienen om Del's skills speciaal in de verf te zetten. Op deze tracks is hij meestal erg op dreef.

Dan even over de beats. Heb er toch wat moeite mee. De beats klinken erg digitaal, futuristisch en bevatten veel samples uit videospelletjes. Bij mij was het een hit or miss: bij sommige tracks "werkte" het, bij andere vind ik het irritant. Het is erg gewaagd en het zijn geen 13 in een dozijn-beats, dat kan je hem niet aanrekenen, maar soms klinkt het voor mij als een zootje en kan ik er gewoon niet van genieten. En dat zorgt er voor dat mijn quotering zéker niet hoger dan 3,5* zal worden, omdat ik van sommige beats en Del's flow op dergelijke beats (die plots ook slecht begint te klinken op een slechte beat in mijn gehoor) soms de kriebels krijg.

Verder is het album misschien ook nog een tikkeltje te lang om écht de aandacht vast te kunnen houden.

3,5*

Vind dit geen goed album. Het is teveel een herkauwing van de sound op Black Elvis, maar dan iets minder goed. Alhoewel, het grote struikelblok is niet de productie maar Kool Keith zelf. Ik heb hem nog nooit zo off beat horen rappen als hier. Na enkele luisterbeurten begin je er stilletjes aan aan te wennen, maar dan nog. Soms klinkt het gewoon als oeverloos gewauwel. Dat komt de beats ook niet ten goede, want ik vind dat een beat net beter gaat klinken als een MC hem "ript" zoals dat heet: onderling maken de rhymes en de beat elkaar beter. Als je hier dan Kool Keith hebt die op een manier die meer op praten lijkt dan op rappen te veel woorden probeert te stouwen in één bar op het eerste gehoor zonder veel rekening te houden met de beat, tja, dan vind ik de productie plots ook niet meer interessant. Het kan wel zijn dat je -als je echt aandachtig en geconcentreerd luistert- eventueel wel een bepaald ritme kan horen in zijn stuurloze flow, maar dat vind ik helemaal niet leuk als luisterervaring.

Ik ben fan van Kool Keith, zeker omdat hij steeds de grenzen aftast MC-technisch gezien, maar op dit album overschrijdt hij wat mij betreft die grens net iets te vaak. Als je zijn teksten gewoon van je scherm afleest dan zijn ze echt wel best grappig, maar de manier waarop hij ze brengt is niet leuk om aan te horen.

Een karige 2* van mij...