Ook al is het productiewerk van Marley Marl voor '86 vrij baanbrekend (eerste James Brown-samples o.a.) toch is het vaak van hetzelfde: een stotterend refrein en harde kale drums. Desalniettemin heeft het album erg sterke momenten. "The Bridge" is uiteraard een klassieker, "Down by Law" heeft een heerlijke beat (zelfde sample als "Dangerous" van O.C. ft. Big L op "Jewels") en het iets meer hardcore "Kill That Noise" is een een harde en erg leuke track. De elektronische sound van "MC Space" bevalt ook erg goed en heeft zo'n typische jaren '80 sfeer.

De gettoverhalen van MC Shan zijn zeker niet slecht, maar kunnen inhoudelijk gaan vervelen. Gelukkig heeft Shan een aangenaam stemgeluid en een duidelijke heldere flow die overtuigend klinkt op de harde drums, die duidelijk alle aandacht opeisen.

MC Shan levert een erg verdienstelijk en historisch significant hiphopalbum af met enkele heel sterke nummers met een originele formule waar helaas bijna alle nummers van "Down by Law" eveneens op teren. Een album met slechts 9 nummers was dan ook geen slecht idee.

nipte 3,5* voor de enkele klassiekers die hierop te vinden zijn

Na twee albums met KMD (waarvan slechts één effectief uitgebracht) rees Zev Love X na een hiaat van vijf jaar weer op, gereïncarneerd als MF DOOM, het startschot van een mooie solo-carrière. Als Zev Love X was hij nog vrij speels en klonk hij jong, onschuldig en politiek geëngageerd. Bovendien waren zijn teksten nog vrij goed logisch te volgen zonder vervreemding. Als MF DOOM zou hij het over een gans andere boeg gooien.

Zowel in zijn producties als raps en thematiek is de invloed van tekenfilm- en stripfiguren manifest aanwezig. Zijn typetje dat vanaf '99 zou schuilgaan achter een masker is geïnspireerd op Dr. Doom, een slechterik die de wereld wil veroveren. Voor de schijnbaar rancuneuze MF DOOM is de rapbusiness die hem onheus behandelde het doelwit. "Came to destroy rap" rapt de zogenaamde Supervillain ergens. Alles wat in onze "normale" wereld en samenleving als gepast en vanzelfsprekend wordt gezien wordt door deze nonchalante nozem openlijk geproblematiseerd. Een totaal omgedraaide moraliteit: "a villain in your land, in his land a ruler". We herkennen hierin de typische mentaliteit en asociale houding van een gefrustreerde enkeling die zichzelf tegenover en in sterk contrast met de rest van de wereld plaatst.

Vanuit zijn persona, die bestaat uit een mengeling van autobiografische en verzonnen karaktertrekken, rapt hij meermaals vanuit een derde persoon om met opzet een afstand te creëren tussen zichzelf als uitvoerder en de woorden in de raps die hij uitvoert. Doorheen heel zijn latere oeuvre zou DOOM vaak in de derde persoon rappen. Alhoewel zijn karakteristieke MF DOOM-rapstijl hier nog niet 100% op punt lijkt te staan, is hij op "Operation: Doomsday" in erg goede doen. Op later werk zou zijn flow iets duidelijker, gearticuleerder en regelmatiger worden, terwijl hier een onafgewerktere sfeer hangt, wat niet direct negatief moet uitdraaien.

DOOM rapt erg nonchalant en breit de ene stream of consciousness-gedachte aan de andere zonder eigenlijke samenhang. Zo'n associatieve manier van rappen is echter niet voor iedereen weggelegd. Maar toch kan men niet voorbij gaan aan de weelderige hoeveelheid grappige of simpelweg onvergelijkbaar leuk klinkende one-liners op onorthodoxe doch vlot vloeiende flows, die DOOM hier met sprekend gemak te berde brengt.

Productioneel gezien haalt DOOM op "Operation: Doomsday" vooral zijn mosterd bij jaren '70/ jaren '80 soul, tv-spot-deuntjes en achtergrondmuziek van cartoons. Hij wou duidelijk alle geluiden die hij als opgroeiend kind opving op televisie en radio terug oproepen in zijn geheugen en vastleggen. Maar ook knipogen naar het traditionele hiphop-geluid zijn aanwezig, zo steunt het dromerige "Doomsday" op een drumsample van "Poetry" van Boogie Down Productions. Het algemene gevoel die de beats hier evoceren is een nostalgische, ouderwets en muffe meligheid. Het contrast van deze ondergestofte soundscape met de moderne flowtechniek van DOOM past merkwaardig genoeg perfect.

DOOM's opvatting van platen maken is inventief en interessant en wordt hier voor het eerst ten gehore gebracht. Een flow als een huis heeft hij van nature meegekregen en als hij dan ook nog eens niet vaak gebruikte samples weet op te diepen uit zijn persoonlijke muzikale geheugen dan krijg je een dijk van een plaat.

4,5*

Een hard en authentiek undergroundalbum pur sang. Rauwe producties die duidelijk nog een DJ als bindende factor hebben en technisch begaafde, snel flowende, met metaforen en similes kwistig rondstrooiende MC's die voornamelijk grimmige battleraps opvoeren met de verbolgen kwaadheid van de underdog.

De MC's kunnen wat druk overkomen en hun conceptloze songs met steeds dezelfde thematiek hadden wat meer variatie kunnen bezitten, maar al bij al past het ook wel binnen het plaatje. Qua stijl doet MHz heel East Coast aan: skills als absolute maatstaf voor de MC, die zijn vlekkeloze techniciteit en de fundamentele onkunde van zijn tegenstanders tot de inhoud van zijn raps maakt.

De producties klinken simpel, maar zitten meestal wel donders goed in elkaar. Hoedanook lijken ze hier niet een dragende rol te vervullen, maar trekken desalniettemin vaak genoeg de aandacht.

"Table Scraps" krijgt net nog een 4* omdat de kwaliteit van de punchline-MC's en beats constant hoog ligt. De nummers duren daarentegen soms wat te lang, vooral wegens het nogal ongevarieerde opzet van eigenlijk alle nummers: de skills in de verf zetten door formeel zodanig uit te blinken en de imaginaire tegenstanders de mond snoeren nog voor ze iets zouden kunnen repliceren. Alleen klinkt het soms zo moddervet...

Dat dit album niet bijzonder is, daar is, denk ik, vrijwel iedereen het over eens, maar voor de boombapfans onder ons is dit gewoon een erg gemakkelijk te verteren, vermakelijk album, ook al is het dertien-in-een-dozijn (zowel qua lyrics als qua beats).

Havoc en Prodigy zijn hier nog erg jong, vandaar dat hun teksten en flows nog niet zo goed klinken als op later werk. Wel is het erg knap dat het minderjarige duo hier drie tracks zelf produceert, "Hold Down the Fort", "Hit it From the Back" en "Stomp 'Em Out", meteen samen met het door Premier geproduceerde "Peer Pressure" mijn favorieten van "Juvenile Hell".

De beats bevatten allemaal diepe gefilterde bassgrooves in combinatie met een stoffige doch harde drum, af en toe opgefleurd met sporadische blazersuggesties: kortom standaard midnineties-boombap. Vanaf '91 tot '96 klonken bijna 80% van de albums aan de East Coast ongeveer zo. "Juvenile Hell" heeft bijvoorbeeld veel weg van "Enta da Stage" van Blackmoon, zowel qua sound als qua lyrics, alleen is "Enta da Stage" boeiender, beter uitgevoerd, spannender en kwaliteitsvoller, terwijl beide albums nochtans tappen uit een zelfde vaatje. Het ene album is een klassieker, en "Juvenile Hell" is een voetnoot in de hiphopgeschiedenis. Zo dicht ligt het bij elkaar.

Havoc en Prodigy flowen meer dan geregeld heel vaardig en dope doorheen de beats, maar vallen tekstueel te veel in herhaling, wat vormelijk (flowgewijs dus) te weinig wordt opgevangen of goedgemaakt.

Met andere woorden een plaat die leuk is voor de liefhebbers, maar zeker niet essentieel is noch in het boombap-subgenre noch in de Mobb Deep-discografie. Enkele killer-bassloopjes, een jazzy Premo-track, een Large Pro-remix voor de collectie, maar vooral veel van hetzelfde.

3,5*