Mooie verzameling nummers. Heel divers, maar toch ergens samenhangend door het overkoepelend mysterieuze producersgenie van J Dilla. Vooral zijn drums zijn - zoals alom gekend en geprezen - prominent aanwezig en indrukwekkend. Alle nummers waarin gerapt wordt zijn van een heel hoog niveau. De andere nummers zijn niet allemaal spek voor mijn bek. "Dime Piece" vind ik een te "stroperig" nummer en het komt niet vloeiend genoeg over voor mij. "Love Jones" vind ik eerlijk gezegd wat nietszeggend - zonder dat ik het slecht vind. "Geek Down" vind ik wel een stoere beat hebben, paranoïde, chaotisch en hard. Jammer dat er niemand op flowt, want het geroep van Busta Bus voegt weinig toe.

"Won't Do" is mijn absolute favoriet. Drums uit de hemel, voice-samples van een ander melkwegstelsel en een ongecompliceerd flowende J Dilla, die eigenlijk een erg aangename rapstem heeft. Maar zoals gezegd vond ik elk nummer waarop gerapt wordt vrijwel prima. Van het minimalistisch graniet-harde "Jungle Love" (op het lijf geschreven van de immer laconiek flowende Guilty Simpson) tot het hymnische soulgeluid van "Love", om dan nog maar te zwijgen over de 2 Common-nummers.

4*

Even verlaagd van 4,5 naar 4.

J-Live is een intelligente MC met inhoud en skills. Jammer genoeg wil hij soms iets te veel met zijn intelligentie te koop lopen door - in mijn ogen - geforceerde conceptnummers te schrijven ("Stir of Echoes", "One For the Griot", "All in Together Now"). Niet dat dit automatisch resulteert in slechte tracks, maar het weet mij nooit echt 100% te charmeren.

J-Live is een universitair die nog leraar Engels is geweest en dat is te horen. Hij weet soms heel accuraat en met een enorm rijke vocabulaire vorm te geven aan zijn gedachten of gevoelens in rap-bars - dat is niet iedereen gegeven. Ik heb het over tracks als "Nights Like This" over de melancholie die iedereen wel eens overspoelt wanneer je 's nachts nog alleen wakker bent of "The 4rth 3rd" waarin hij heel raak en ontroerend vertelt over een liefde die oprecht was maar jammerlijk is afgelopen.

De teksten en de knappe ideeën heeft J-Live als MC mee, maar zijn flow is niet altijd even genietbaar. Vooral tijdens zijn iets minder bevlogen momenten op gebied van concept of taalgebruik wordt duidelijk dat zijn flow niet "strak" genoeg is en bij wijlen identiteitsloos meewiegt op de instrumental. Zijn flow mist lijn en prominentie.

Nu goed, er staan er een handvol wereldtracks op zowel productioneel als MC-gewijs. Ik probeer enkel (voor mezelf vooral) uit te maken waarom een album met zo'n hoge kwaliteit qua teksten maar 4 sterren krijgt. De beats zijn overigens ook niet de volle afspeeltijd even interessant, maar over het algemeen toch sfeervol en aangenaam. Het album kent gewoon te veel dipjes naast de absolute hoogtepunten. En die dipjes wijt ik aan de soms saai uitgevoerde flow in combinatie met enkele mindere productiemomenten ("All of the Above", "Happy Belated", "Stir of Echoes").

4*
absolute topsongs: "Satisfied?", "MCee", "Like This Anna", "Nights Like This", "The 4rth 3rd", "3 Out of 7", "The Lyricist"

Wat een heerlijk chill album is dit. J.Rawls maakt erg warme beats waar de jazz niet gewoon subtiel aanwezig is maar er gewoon van af druipt. Ik vind het niveau hier vrij constant met veel tracks die aan elkaar gewaagd zijn zonder die ene échte uitschieter. Zo vind ik "Great Live Caper" hier helemaal niet boven de rest uitsteken zoals soms wordt afgeschilderd.

Eén van de betere songs is wat mij betreft "Superhero": een oerjazzy contrabasje dat funky in interactie treedt met de drums, af en toe geaccentueerd door een offbeat-piano-akkoord. De productie klinkt erg warm en comfortabel. Wat de MC's er nog precies op rappen doet er dan niet veel meer toe voor mij, maar Mass Influence deint heerlijk mee op de rollende beat. De Prodigy-sample in de hook maakt het dan helemààl af.
"Birds of a Feather" klink dan weer helemaal anders. Een dromerig, melancholisch en wenend geluid kinkt in de verte en dompelt de beat onder in tristesse en schoonheid en overheerst de bass en de drums volledig. Enkel "jammer" dat op zo'n sfeervolle beat enkel wat brag en boast-raps te horen zijn. Vormelijk zit de track snor, maar de lyrics en de productie passen niet volledig bij elkaar, wat niet wegneemt dat het genieten is. Vooral die J.Sands (van Lone Catalysts) laat enkele heerlijke flows horen op dit nummer.
"Elegy" is wat minder jazzy maar wel even melancholisch, donker zelfs. Het heeft wat weg van een Havoc-productie door de obscure piano-sample die de toon zet voor de "elegische" toon. Rubix is een ietwat zenuwachtige MC, maar toch degelijk genoeg om niet irritant te worden en gaandeweg de track vordert blijkt hij wel bij de opgejaagde paranoïde en grimmige pianotonen te passen.

Op "Great Live Caper" horen we een zeer eloquente en heldere storytelling van J-Live op een plezierige productie, die goed blijft hangen. Toch is de track voor mij nét niet memorabel genoeg om hier bij de 4 betere tracks te horen. Maar desalniettemin is het mede door de skills van J-Live een sterk nummer. Een volgend absoluut hoogtepunt is "Blue n° 2". Ik heb sowieso een zwak voor vibrafonen en xylofonen, dus het kon al niet meer stuk. De pianotoetsen in deze sample worden zacht geaaid, waardoor een zacht klanktapijt de luchtbelletjes die uit de vibrafoon klinken lieflijk opvangt. De improviserende blazer doorheen het nummer zorgt nog voor de extra weemoed in de track, die uiteraard ook al door de lyrics wordt uitgedrukt. Een sterk staaltje sfeerschepping door een uitgekiend gebruik van al wat mistige jazz-sample hiphop kunnen bieden met een saxofoon als dikke kers op de taart.

Direct erna volgt alweer een hoogtepunt: "Cold Turkey". Een stuwende contrabas accentueert subtiel het ritme waar een vlotte pianorivier onafgebroken op en neer doorheen stroomt. De rappers hebben het over verslavingen. Zij hebben het misschien over iets anders, maar als ik een dergelijke productie hoor dan zou ik er ook verslaafd aan geraken. De beat voelt aan als een knetterend haardvuur en een wollen deken in de woonkamer als het buiten vriest. "Lone Catalysts" klinkt dan weer wat minder "gezellig" of "knus", maar wel vrolijk en zomers. De hoge fluitachtige melodie beurt de luisteraar op terwijl J. Sands en J.Rawls opgewekt meeflowen op het anthem-achtige nummer. "Check The Clock" met Grap Luva en J. Sands zendt een positieve geweldloze boodschap uit, die vertaald wordt in een minimalistische productie die desalniettemin de kracht bezit het hele nummer te dragen. Ook de adlibs tijdens het refrein en op het einde klinken soulvol en geven het nummer extra kleur. "Nommo" zet de jazzy trend door en ademt dezelfde aangename sfeer en muzikaliteit uit als de andere hoogtepunten op "The Essence of J.Rawls".

De niet besproken nummers vind ik om één of andere reden minder opvallend of gewoon minder leuk klinken. Het refrein van "Far Away" bijvoorbeeld verpest de voor de rest degelijke track. "Meniscus" ligt volledig in de lijn van andere nummers, maar "werkt" minder en verbleekt dus wat tegenover de tegenhangers."They Can't See Me" vind ik een triviaal nummer met een dubieus refrein.

De meeste producties vind ik hier dus werkelijk erg aangenaam klinken. De sfeer is te vergelijken met Digable Planets, Guru's Jazzmatazz en andere jazzhop-exponenten uit de midnineties. De MC's zijn evenwel minder opvallend en stelen in vergelijking met J. Rawls' producties misschien wel te weinig te show. Hoe J-Live op "Great Live Caper" de beat écht domineert, dat hoor ik hier misschien wel te weinig.

Een dikke 4*

Hoe kon ik dit ooit toch 'gewoon goed' vinden?? Dit album is fan-tas-tisch. Ik ken dit album al jaren en vond het altijd al erg goed album, maar niet super, maar nu is het kwartje gevallen.

De beats vond ik altijd al erg goed, maar buiten de flow van Jay-Z vond ik de teksten niet spectaculair. Maar eens je jezelf echt volledig in het concept inleeft van de crimineel die innerlijke onrust en wroeging krijgt en stilaan aan zijn daden begint te twijfelen, dan zijn de lyrics écht top. Formeel DIK in orde: een redelijk originele flow en heerlijke rhymes, maar allemaal passen ze perfect in het plaatje van de cd in zijn geheel.

De evolutie door Nas, Raekwon, AZ,... paar jaren hiervoor gestart, wordt hier geperfectioneerd. Je krijgt op sommige momenten zelfs psychologische teksten, lyrics die je jezelf in bepaalde situaties doen inbeelden. De Gangsta-rap van hierna mocht eigenlijk de boeken toedoen, want op dit album was alles al gezegd en alle aspecten van het karakter van de "gangsta" al geïllustreerd.

En ja, de beats... Met Ski en Premo behind the boards in '96 moet het echt al tegenvallen mocht dat geen dope werk opleveren. De beats geven de perfecte sfeer weer waarin de innerlijke ontrafeling van de gangster, die de luisteraar moet doen, perfect in een bepaald daglicht wordt gesteld.

Je kan dit album oppervlakkig en vormelijk beoordelen en appreciëren zoals ik lang deed. Gewoon de beats en de flow horen en daar van genieten. Maar eens je het album, dat eigenlijk als een soort film is, écht voelt dan opent dat plots veel perspectieven en merk je dat écht alles zo goed in elkaar zit als geheel. Het eerste vers van 'Regrets' bijvoorbeeld is gewoon dé perfecte beschrijving van een situatie (gevoelens incluis) onder de vorm van een raptrack.

Misschien ben ik nu te impulsief, maar ik zet hem voorlopig op 5* (komt van 4*) en bekijk of mijn huidig enthousiasme een langer leven beschoren is.

Slecht album van Jeru. De beats zijn echt niet goed. Sorry, Jeru, maar soms komen je beats nogal amateuristisch over. Enkele keren weten ze wel te overtuigen maar veel te weinig. Jeru heeft nog steeds een gruwelijke stem en vaak nog steeds een "freaky freaky fow" maar laat toch soms steekjes vallen (bv. Blak Luv: een rap die steeds irritant op "ow" eindigt). Miz Marvel levert één keer een degelijke prestatie ("Verbal Battle"), de andere keren heeft ze een vreselijke beat om op te rappen en kan ze zelf het dramatische niveau niet opkrikken. "Anotha Victim" is bv. een vreselijk nummer.

Ook enkele lichtpuntjes. Het enige échte topnummer is "99.9 Pa Cent": leuke beat en scherpe flows. "Seinfeld" en "Presha" vallen ook goed mee. "Great Solar Stance" is aanvaardbaar evenals "Renegade Slave". Maar de rest is echt Jeru onwaardig. Erg jammer want zijn eerste twee cd's zijn persoonlijke favorietjes. Zonder Primo verbleekt Jeru als MC toch wel drastisch en zelf even goede beats produceren op je derde album als op je eerste 2 albums met geniale Primo-beats is een uitdaging waar zelfs niet elke gevestigde producer in zou slagen. Laat staan een groentje (qua beats) als Jeru.

Magere 2,5*

Jungle Brothers brachten in '88 een belangrijk en sterk album uit "Straight Out the Jungle", dat vooral door de jazzy basement-sfeer goed werd onthaald. In '89 volgde "Done by the Forces of Nature". Hun stijl werd gekenmerkt door een positieve ingesteldheid, sample-heavy beats met een jazzy of funky inslag en simpel gehouden flow en inhoud. Hun stijl is in feite de blauwdruk geworden (of toch alleszins zeer invloedrijk) van de Native Tongues-beweging die in '89 en '90 definitief doorbrak met de mega-klassieker "3 ft High & Rising" van De La Soul en het veelbelovende debuutalbum van A Tribe Called Quest en later nog meer furore zou maken. De volgelingen van de Jungle Brothers werden echter veel populairder dan henzelf. En de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat De La en ATCQ ook meer talent en diepgang in huis hadden dan de plezierige JB's.

4 jaar na hun vorige album kwam "J. Beez Wit the Remedy" uit. Ondertussen waren De La en ATCQ zwaargewichten in de hiphop-scène geworden. De status die zij hadden verworven was na zo'n lange afwezigheid niet meer te bereiken voor de JB's. Daarom sloegen ze maar aan het experimenteren. Resultaat: een commercieel gigantisch geflopt album dat bestaat uit enerzijds ijzersterke tracks die al het voorgaande werk van de JB's overtreffen en anderzijds enkele mislukte tracks die het niveau hier sterk naar beneden halen.

"J Beez Wit the Remedy" kent een heerlijke binnenkomer. "40 Below Trooper" swingt meer dan de pan uit. Voor de luisteraar is het quasi onmogelijk stil te zitten op een funky nummer als dit en de vlot rollende opruiende bass wordt vaak genoeg onderbroken om de spanning weer even op te drijven. "Book of Rhyme Pages" heeft een traag tempo en is ritmisch sterk en meeslepend en ideaal voer om flowgewijs geript te worden door de JB's. Ze doen dat dan ook, terwijl ze het hebben over de activiteit van het rappen zelf en de evolutie van hiphop. De productie klinkt erg origineel en heeft veel swing ondanks het luie en trage tempo.

Het niveau blijft voorlopig erg constant en heel hoog, want "Jimmy Weighs a Ton" is misschien wel het beste nummer van het album. Een zomerse en sensuele productie met een zacht zoemend bassje geeft direct een chille en relaxede sfeer, ongeveer vergelijkbaar met het nummer "'93 till Infinity" van Souls of Mischief. Een bridge komt binnenvallen in het nummer wat gepaard gaat met een abrupt afbreken van de zomerse en mellow sfeer. Enkel een drum, zwaar gescratch en een sample van PE's "My Uzi Weighs a Ton" nemen even over. Nadien gaat de track gewoon weer verder op het eerdere elan en na het tweede vers komt een vrouwenstem een prachtig klinkend refreintje zingen. Ik vind het een engelachtig mooi zanglijntje en het geeft het nummer net dat tikkeltje extra. Reken daar de sterke flows van de heren bij en je krijgt een topsong.

Na drie absolute topnummers, die wat mij betreft de beste momenten uit de discografie van de groep zijn, komt "Good Ol Hype Shit". De track is wel aardig, maar weinig verheffend. Basic productie met goede raps van het duo. Wel bezit het nummer erg fijn gescratch. Een volgend hoogtepunt is "Spark a New Flame" met zijn geïntoxiceerd op een neer springend basslijntje met op de achtergrond de hypnotiserende conga's. Ook hier zingt een vrouwenstem op een leuke manier het refrein. Het nummer klinkt heerlijk relaxerend en smoked out. "I'm in Love with Indica" streeft ook een geestverruimende sfeer na, maar slaagt daar iets minder in. De lage bass is te weinig dragend voor een volledig nummer, maar desalniettemin is dit ook weer een erg degelijk nummer. Stilaan begint men zich af te vragen waarom dit album geen klassieker is. Want op het belachelijk slechte en nergens op slaande lawaai van "Blahbudify" na was het begin tot nog toe vrijwel vlekkeloos met vele hoogtepunten.

"Simple as That" overtuigt echter minder. De beat is minder aantrekkelijk en zelfs te repetitief en ook het gezongen refrein werkt minder goed. "I'm in Love With You" lijkt saai te beginnen, maar dan komt een "gephaserd" gitaarrifje het nummer redden door de noodzakelijke funky injectie toe te dienen die het nummer nodig had. "Good Lookin Out" lijkt dan misschien wel het beste nummer van het album te worden, wanneer een hemels klinkende Pete Rock-achtige blazersample het nummer opfleurt. De lyrics zijn ook erg goed en grappig: Mike G rapt over het advies van zijn vader over veilige sex. Maar dan komt een nietszeggende bridge het nummer verpesten. Na de bridge rapt Mike G nog verder, maar de blazersample is plos verdwenen, tot hij helemaal op het einde van het nummer toch nog eens terug op de proppen komt. Jammer, want vanaf de bridge blijft de luisteraar wat op zijn honger zitten zonder de catchy blazersample.

Na "Good Lookin Out" zet ik het album af, want wat erna komt is in mijn oren te experimenteel veredeld lawaai, met "Spittin Wicked Randomness" als dieptepunt.

Ik kom dus slechts uit op 3,5 sterren en dat is in principe veel te weinig gezien de absolute toptracks die hierop te vinden zijn. De Jungle Brothers waren in '93 in tegenstelling tot hun Native Tongues-collega's een experimentele bijna avant-garde weg ingeslagen op sommige nummers, terwijl duidelijk klinkt dat ze beter bij hun jazzy stijl waren gebleven, die hier enkele absolute hoogtepunten van de midnineties-hiphop oplevert.

3,5*

Waar ik op "Quality Control" de producties soms te eentonig vond op zich of in combinatie met de al opdreunende raps van Jurassic 5 vind alle mankementen van op dat album op de opvolger "Power in Numbers" weggewerkt. De producties lijken meer melodie en sfeer te bezitten en er is in de breedte veel meer variatie te bespeuren.

"A Day At The Races" is één van de meest perfect klinkende hiphop-songs ooit: alles draait om snelheid. De productie bestaat uit een vooruitstuwend gitaarriffje vol schwung waarop Jurassic 5 vergezeld door de werkelijk uitmuntend flowende Percee P en Big Daddy Kane ongehoord vuurwerk spitten. Met afstand het beste nummer hier. Maar de concurrentie is niet mals: "What's Golden" is een heerlijk meezinger (jaja, het kan in hiphop) met die karakteristieke old school-twist van het zestal. Maar dit is niet de enige boombap-beat hier. Ook "High Fidelity" bezit dat strakke boombap-ritme dat gewoon smeekt om tot moes gerapt te worden. Het rappende viertal is gelukkig extreem getalenteerd en laat met ongekend gemak de meest vloeiende en vlot rollende flows uit hun mond stromen.

Flowgewijs is "Power in Numbers" alleszins erg constant. Hun grote sterkte is hun gave om harmonieus samen te rappen, zoals prachtig geïllustreerd op "Breaks" waar de vier MC's werkelijk gelijktijdig één worden met de muziek, een funky productie met prominente en harde drums.

Productioneel gezien is dit album erg gevarieerd. Wat alle producties evenwel gemeen hebben is hun ongedwongen, zomerse sfeer waar veel positieve energie vanuit gaat. Denk maar aan de onschuldige fluitmelodie op "If You Only Knew" of de ongelofelijk optimistische en oppeppende productie op "I Am Somebody", dat duidelijk bedoeld is om het zelfvertrouwen van de luisteraar op te krikken. Ook het af en toe toegevoegde vleugje soul (zoals op het heerlijke "Freedom") is een zeer aangenaam extraatje binnen het muzikale geheel van "Power in Numbers".

Dat de 4 MC's en 2 producers overliepen van talent had ik reeds door op "Quality Control" maar toch vond ik dat album een beetje een teleurstelling. De nummers klinken hier gewoon wat lekkerder en soulvoller. Er is voor variatie gezorgd: van boombap-bangers (bv. "What's Golden") tot melige slow jams (bv. "Hey"), de uiteenlopende resultaten pakken allemaal erg goed uit. Eén keer wordt de luchtbel van de zomer en het plezier doorprikt. "One of Them" is een productie van Juju van de The Beatnuts en heeft een duistere sfeer. En zelfs die track klinkt zeker niet mis.

Dit album is een aanrader! 4,5*

Eigenlijk is alles erg goed aan deze cd en aan Jurassic 5 tout court, maar toch pakt het me niet altijd. De MC's flowen erg goed, erg old school en ze hebben een vet stemgeluid. Maar toch kan ik me "soms" ergeren, omdat ze meestal het zelfde stramien of ritme gebruiken in hun flow, waardoor het wat dreunend en afgerateld kan klinken. De beats zijn goed, maar als de beats wat "saaier" of minder afwisseled worden dan wordt dat dreunende in hun stem nog meer benadrukt en dan krijg ik het moeilijk.

Maar toch staan hier erg toffe nummers op en blijven het sterke MC's met leuke flows. Vandaar een "neutraler" cijfer, maar toch 3,5* omdat ik zeker wel kan genieten van dit album. Luistert goed weg...

favo's: The Influence, Jurassic Finish First, Contribution , Concrete & Clay...