Als grote fan van "Criminal" van Scientifik moest ik "The Most Blunted" ook zeker een kans geven. En het stelde niet echt teleur, al kan het niet tippen aan "Criminal", toch is het een bovenmaats album.

Joe Mansfield (die op Edo G's eerste album ook produceerde) neemt hier de producties voor zijn rekening. En de producties klinken erg lekker, al laat de geluidskwaliteit op mijn originele cd toch wel wat te wensen over. "The Most Blunted" was in '92 een soort demo en dat blijf je horen. De nummers zijn niet goed afgemixt en klinken scherp en krakend. Aan een andere kant geeft dit het album nog een extra duister, underground basement-sfeertje mee. Ik kan er dus mee leven.

De beats vallen vooral op door sterk sample-gebruik en harde drums. Ook reeds op "Criminal" was duidelijk dat Scientifik graag harde beats en zware bassen heeft, ook al kan de overheersende melodie laid back en rustig zijn. Zoals op het eerste en tevens het beste nummer: "I Used to Know Ya" (featuring Edo G.). Een ijle en melancholische melodie schept een rustige esoterische sfeer, maar toch geven de drums zonder mededogen strak de maat aan. De Blackbyrds-sample was trouwens blijkbaar populair in '92, hij is immers ook te horen op "Lord Have Mercy" van Da Lench Mob en "Live & Let Die" van Kool G Rap & DJ Polo. We horen onmiddellijk dat Scientifiks - voor mij althans - weergaloze flow reeds in '92 tot ontwikkeling is gekomen.

"Bitch I Don't Need Ya" klinkt ook bekend in de oren: zelfde sample als "Shit Is Real" (Premo Remix) van Fat Joe. Joe Mansfield blijkt te beschikken over een muzikaal oor voor geschikte samples voor boombap-beats, want ook dit mysterieuze geluid klinkt ondanks zijn zachte tonen erg rauw en sinister. Scientifik klonk op "Criminal" wat zelfverzekerder en was rijmschematisch iets beter uitgekookt dan hier, maar op de meeste nummers komt Scientifik toch ook bij wijlen hard aanzetten met zijn op het eerste gehoor stuntelige maar toch erg precieze flow, waarmee hij zonder zich op te jagen in staat is een productie - hoe hard de bass en drum ook is - aan flarden te flowen.

Van een harde bass gesproken: op "Slicka Picka Uppa" staat de bass véél te luid en onzuiver. Toch een lekker harde beat en MC in vorm. Mijn misschien wel tweede favoriete track moet wel "It's Murda Son" zijn. Simpele begeleidende beat, dat wel, maar hier flowt Scientifik gewoon iedereen naar huis. Op een erg rustige manier vloeien alle woorden erg regelmatig uit zijn mond. Het klinkt zo gemakkelijk en vlot net omwille van de quasi perfectie van zijn flowschema. Ook de blazers tijdens de hook doen een hiphopliefhebber uiteraard deugd, net als de jaren '70-achtige strijkers die af en toe te horen zijn. Erg simpel concept en op het eerste gehoor simpele uitvoering, maar in zijn minimalisme is "It's Murda Son" gewoon erg effectief.

DJ Premier moet fan geweest zijn van Joe Mansfield, want na de sample op "Bitch I Don't Need Ya" heeft hij ook de sample van "I Ain't The Damn One" later gebruikt, m.n. op "Memory Lane" van Nas. Scientifik maakt er een gedreven nummer van gevuld met battle-raps. De bekende sample is hier ingepast op een strakker tempo in een iets 'kaler' klinkende productie, weliswaar op maat gesneden van de agressieve lyrics van de Boston-MC. Scientifik weet wat ik graag hoor. Voor dancehall geïnspireerde hiphop met reggae-samples heb ik immers een zwak en ik word op mijn wenken bediend op de titeltrack. Ook hier is het geheel niet degelijk afgemixt, wat jammer is. We horen allerlei Jamaïcaans klinkende geluidjes door elkaar op BDP-achtige drums, stijlvol afgewerkt met een vlotte blazersample. En Scientifik bezingt zijn liefde voor marihuana en wie is daar beter voor geplaatst dan "The Most Blunted".

De volgende twee nummers halen het niveau niet bepaald naar beneden maar trekken het ook niet op; "It's On" heeft trouwens dezelfde sample als "Son Get Wrec" van Black Moon. Het korte albumpje sluit af met "Disco Tech", dat een vrij funky beat heeft, die duidelijk meer swingt dan de andere producties en wat oubolliger klinkt.

Mijn boombap-honger werd zeker gestild door "The Most Blunted", maar na het 5-sterren menu van "Criminal" heeft de chef-kok op "The Most Blunted" een Michelin-ster moeten afstaan, waardoor ik uitkom op 4*.

Slick Rick heeft natuurlijk een erg leuke flow. De beats hier zijn evenwel vrij standaard en Slick Rick rapt veel te ongeïnspireerd en futloos. Hij heeft er precies geen zin in. Oke, dat is ook wel een beetje zijn stijl: dat nonchalance. Maar ik erger me er wat aan. Zeker omdat hij daardoor (en omdat het tempo soms té hoog ligt om verstaanbaar te blijven) vaak halve woorden inslikt. Op sommige momenten begrijp ik er geen moer van. Dit zou intrinsiek wel een goed album kunnen zijn. Maar de beats zijn gewoon iets te vlak en Slick Rick verpest het wat. Als je daarentegen gewoon naar zijn flows luistert als naar muziek (zonder een betekenis te willen horen) is het wel mooi, maar dat stemt me toch niet tevreden genoeg om meer te geven dan mijn voorlopige 2,5*

favo's: King, Moses, The Mistakes of a Woman in Love with Other Men, Ship & Top Cat....

De producties op "Fan-Tas-Tic Vol. 1" zijn voortreffelijk. Jay Dee heeft met de clap-drums en vage soul-geluiden die hier op alle nummers te horen zijn de basis gelegd voor de nu-soul-stroming van The Soulquarians (Common, Q-Tip, The Roots, Erykah Badu, D'Angelo,...). Alleen al om zijn historische significantie is dit album revolutionair te noemen. Maar de producties klinken ook gewoon heerlijk. Sensueel, zwoel en erg ontspannen zijn adjectieven die in me opkomen.

Jay Dee wist al van het begin van zijn carrière veel gevoel in zijn producties te leggen. Mede daarom waren raps in feite overbodig. De raps zijn dan ook niet om over naar huis te schrijven. Het trio voelt de beat meestal wel erg goed aan en flowt er wel lekker overheen maar toch slaat het compleet nergens op. Het is en blijft vaak gebrabbel maar dan wel niet bepaalde hinderlijk meedeinend met de producties, die des te meer de show stelen. Al stelen de producties de show nooit erg lang. Het fragmentarische karakter is niet storend, maar écht een voordeel vind ik het hier niet. Mochten sommige beats zoal die van "Beej N Dem" uitgewerkt zijn tot volledige songstructuren dan zou het nog meer smullen geweest zijn.

"Fan-Tas-Tic Vol. 1" verdient voornamelijk door zijn soulvolle producties van een erg hoog niveau een hoog cijfer. Jammer dat het niveau van het MC-werk het algemene cijfer op 4* doet steken.

Zoals de cover, de groepsnaam en de albumtitel al laten blijken is het thema van "Porn Again" "smerigheid" (=smut). Niet dat alle songs vieze praktijken als onderwerp hebben, want het grootste deel van de songs zijn gewone hiphopsongs qua inhoud en sfeer, maar de vergelijkingen die worden gebruikt en de attitude van de MC's zijn doordrongen van het onverschillige gedrag en de ranzige fantasieën van perverte nietsnutten.

De producties ademen allemaal ongeveer dezelfde sfeer uit en die is dreigend, rauw en donker. DJ Mighty Mi weet zijn producties vaak een luguber karakter mee te geven. Ijle violen, diepe bassen en onheilspellende pianoslagen zorgen voor die zo vaak gebruikte donkere hiphopsfeer, die opgesmukt wordt door erg sterk scratchwerk. De beats bezitten ook genoeg boombap om de nek gezapig mee te doen knikken.

De twee MC's zijn qua flow en stemgeluid in zekere zin elkaars tegenpolen. Eon heeft een zware strenge baritonstem en rapt op een traag en commanderend tempo, terwijl Cage een hoog stemgeluid heeft en veel meer woorden per bar nodig heeft. Cage's stem en rapstijl is niet volledig mijn smaak, daarom is het horen van de comfortabeler klinkende diepe stem van Eon telkens een welkome verademing. Ze rappen over hun seksuele exploten ("Talk Like Sex", "Josie") of komen met heerlijke battle-raps ("One By One", "Stank MC's") of amuseren de luisteraar met hun foute en/of grappige belevenissen ("Medicated Minutes", "Bottom Feeders").

De gastartiesten zijn van een hoog niveau: Kool G Rap laat zijn virtuositeit horen op "Talk Like Sex", Kool Keith brengt zijn gekke battleraps op "Stank MC's", Copywrite valt niet uit de toon op "Anti-Hero's" en R.A. The Rugged Man (die duidelijk qua perversiteit op dezelfde golflengte zit als Smut Peddlers) spit een hilarisch vers op "Bottom Feeders".

Een sterke plaat zonder échte uitschieters maar met een consequent doorgetrokken undergroundatmosfeer.

3,5*

Wat'n een lastige luisterbeurt. De MC vind ik maar niets, hij trekt mijn aandacht helemaal niet. Hij probeert ook soms wat stomweg Chuck D te imiteren.
En de beats... Ik hoor wel dat The Bomb Squad de beats ingenieus in elkaar heeft heeft gestoken, maar het merendeel van de beats klinkt in mijn oren gewoon niet lekker. Een nummer als "The Band Gets Swivey On the Wheels" is inderdaad een huzarenstukje om die chaos tot een nummer te maken, maar het resultaat vind ik gewoon niet mooi klinken.
"Change The Style" vind ik wél een tof nummer. "N-41" heeft een erg tof bassje. "Lifestyles of the Blacks in the Brick" klinkt ook wel redelijk goed net als "Sex Sex Sex". Allemaal niet geniaal, maar ik kan er naar luisteren. "J Dubs Theme" en "Are You With Me" zijn ook nummers waarnaar ik kan luisteren, maar om nu te zeggen dat ik daarom speciaal dit album uit de kast ga trekken?

Er zijn daarentegen wél nummers, waarmee ik écht last heb om ze uit te luisteren en dat is niet de bedoeling van muziek. Vandaar slechts 2*. Ik ga niet zeggen dat dit slecht is, want dat is het niet, maar ik vind het maar niets...

Mits een selectievere omgang met de tracklist kon dit een topalbum geworden zijn. Maar nu wisselen ongemeen vette nummers te vaak ronduit slechte nummers af.

Aan de MC's ligt het niet altijd, want zowel Jaycaun, Edo G als Slaine zijn begenadigde MC's waar ik graag naar luister. Vooral flowgewijs is het genieten, want inhoudelijk komen ze meestal niet verder dan (erg sterke) battleraps. Ze hebben alle drie de gave om met hun diepe en zelfzekere stem een beat aan flarden te verscheuren.

Productioneel gezien is het hard, ongecompliceerd en zonder scrupules. Diepe hardcore bassen of simpele pianoriedeltjes met een zware boombap-beat. DJ Premier levert met "The Main Event" een degelijke beat af. Typisch Premo: duidelijke diepe bass, boombapritme en gescratchte hook. Uitgemolken formule misschien maar nog steeds erg lekker. Pete Rock produceert "Boston to Bucktown" maar kan veel beter. Ook hij teert op een prominente diepe bass, die wel wat soulvoller klinkt dan die van Premo bv., maar het nummer "pakt" minder.
Eén van beste beats is "One Call" van Marco Polo: swingende leidinggevende pianomelodie met een stoere drukkende bass. Een verschrikkelijk stoer klinkende productie perfect voor de heerlijke brag 'n boast van het trio. "Long Time Comin" is eveneens een favoriet. Erg soulvol refrein van Devin The Dude op een bassje waar de funk van af druipt. Het is moeilijk voor mij om er op stil te zitten en zeker tijdens het beresterke derde vers van Slaine. De beat is van de voor mij althans onbekende Xplicit.
Jake One produceert "Fallen Angelz" dat ondanks een tenenkrullend gezongen refrein toch een leuk nummer is. De beat bezit een apocalyptisch sfeertje en de immer betrouwbare MC's maken er handig gebruik van voor de eerder klagende teneur in hun verzen. Ill Bill produceert "Stereotypez", wat een nummer is met een weinig originele inhoud over stereotiepen in de maatschappij. Gelukkig vullen de MC's het vormelijk gezien goed in met leuke flows en grappige lines. De beat daarentegen is dubieus met iets dat op een kinderdeuntje lijkt ondersteund door vreselijke claps.

Young Cee produceert 5 tracks en weet vooral op "Get Down" (één ven de betere nummers hier met triomfantelijke blazers doorheen het nummer) en "Three Kingz" (nummer met een soort middeleeuwse sfeer van ridders en kastelen en Run DMC-sample) te overtuigen.

Ik geef dit album een 3,5 want ondanks de sterke momenten zijn er teveel nummers die ik regelrecht skip (Home 2, Story of My Life, Fight Club en Gun in My Hand). Er staan een vijftal à zestal échte topnummers op dit album wat de minpunten doet vergeten en me toch opzadelt met een vrij positief gevoel over dit album van 3 sterke MC's en een erg goede DJ. Jammer van de occasionele productionele misstapjes en sommige hooks die om bij te huilen zijn.

"Crazy Noise" is een swingend old school-album dat vooral vanwege zijn vrijwel vlekkeloze producties een hoge score verdient. De producties zijn vrij gelaagd voor '89 en tappen in navolging van EPMD en Prince Paul uit verschillende vaatjes. Samples uit verschillende muziekgenres worden hier versmolten tot krachtige, vaak dansbare en verzorgde hiphopbeats.

Dit album is natuurlijk vooral bekend om de track "It's My Turn" waarop de bekende Skull Snaps-drumbreak voor het eerst is gebruikt. Toch vind ik dat nummer zeker niet het beste nummer. Het minimalistische "Bring the Horns", het funky "Gettin Paid", het swingende"To the Max" of het jazzy "Get into his Move"zouden met die eer mogen gaan lopen wat mij betreft.

Als MC is Stezo wel niet zo'n hoogvlieger. De raps geraken niet verder dan bluffende party-raps. Zijn flow irriteert niet en past goed bij de beats, maar steekt zeker niet boven het sterke productiewerk uit.

Als je van goede Golden Age-hiphop luistert à la EPMD dan is dit album van de ex-danser van EPMD zeker een aanrader. De legendarische Paul C. zou een hand gehad hebben in de producties, daarom waarschijnlijk dat de producties hier zo lekker funky klinken, old school maar toch "fresh".

4*