Erg degelijk album. De rhymes en de flows van Edo kleuren perfect binnen de lijntjes, er valt met andere woorden weinig op aan te merken. Hij heeft sowieso een aardig stemgeluid en weet wel hoe hij met zijn trage flow een boom bap beat moet aanpakken.
Pete Rock produceert ook goed. Simpele concepten. De tijd van de complexe verwevingen van een arsenaal aan verschillende samples zoals begin jaren '90 is voorbij, maar we horen hier gewoon sfeervolle, volle producties die je hoofd heerlijk doen meebewegen.
De chemistry tussen Edo G. en Pete Rock is goed, want het klinkt nergens onnatuurlijk, wat een voldoende bewijs is.
Ik geniet van deze cd maar vind het album wel niet heel "uitdagend". Dat hoeft evenwel ook niet altijd.

Een ander minpunt vind ik "Streets Is Callin' ". Diamond D levert daar een dubieuze productie af. Vooral de drums zijn vreselijk: sorry, maar ik kan echt niet geniet van "claps". Het lijkt wel een Dirty South-productie. Toch wel een smet op het blazoen van dit album.

4*

Edo G.'s flow is hier echt erg goed en onderhoudend. Hij was duidelijk in vorm. De beats zijn boombap uit het boekje. Echt een lekker albumpje.

Grote minpunt is dat er weinig variatie zit in het concept, maar bij goed uitgevoerde projecten als dit neem ik dat er graag bij. Verder voegen de remixen meestal écht weinig toe, vind ik. Ik ben sowieso geen fan van remixen. Het origineel vind ik meestal gewoon beter. Het lijkt er hier sterk op dat het zuiver en alleen maar opvulling was om aan een "volwaardig" album te komen (al hadden ze beter zoals "Illmatic" de 9 échte songs genomen met 1 intro of zo...ik weet niet of dat een invloed zou hebben op mijn stemgedrag).

4* voor dit leuke album vol vette flows en vette basic beats (maar ik heb gemerkt dat Edo G het best klinkt op simpele doch harde beats, waardoor zijn flow en stemgeluid ten volle uitkomen)

Minder EPMD-album? Vind ik niet. Anders dan hun voorgaande platen in ieder geval. Donkere stripped down funk met een enorm hard geluid, waaraan Erick Sermon en Parrish Smith ook passende harde teksten en delivery toevoegen.

Het "heavy sample-based" concept van hun drie eerste typische Golden Age-albums wordt dus vervangen door een harde sound, die op mij indruk maakt. No nonsense-hiphop zonder tekstuele pareltjes, maar aangename onderhoudende flows op boombap waarbij de nek automatisch mee gaat bewegen. De Erick Sermon-sound van later bij Redman, Keith Murray, e.d. vindt hier zijn oorsprong.

Dit korte album begint met "Boon Dox", een sterke opener met een wat kaler klinkende beat, maar daarom misschien zo effectief en ruig. Een volgende hoogtepunt is "Chill" dat een wat epischere en zwaarder toon heeft en vooral enorm stoer overkomt. Alles klopt aan dat nummer en tevens is dit nummer programmatisch te noemen voor de algemene teneur van "Business Never Personal".

De absolute klassieker hier is de legendarische posse-cut "Headbanger" met Redman en K-Solo. Een stuwende bass en fijne drums begeleiden het verbaal geweld van de MC's. DJ Scratch krijgt ook een eigen track en niet ten onrechte, want hij is uiteraard een uitermate begenadigde DJ. De andere hit is hier "Crossover" met een prominente Zapp-sample en een leuke funky "rollende" basslijn: zeker een hoogtepunt.

"Cummin At Cha" is zowel productioneel als tekstueel vrij middelmatig TOT Das EFX aan het woord komt. Hun verzen hier zijn werkelijk fantastisch en zorgen ervoor dat dit nummer uiteindelijk een ruim voldoende krijgt en uitgroeit tot een hoogtepunt. "It's Going Down" is hardcore funk uit het boekje en was al eerder te horen op de Juice-soundtrack.

"Business Never Personal" is een erg coherent album met één sound. EPMD lijkt hier wel kwaad op alles en iedereen wat misschien vwel te linken valt aan de onderlinge spanningen die er waren in de groep, die niet veel later zouden leiden tot een zuur smakende breuk. Gelukkig konden ze dit album nog afmaken, want dit rockt hard. 11 headbangers waarvan vooral de producties soms hoge ogen gooien. Om het met Erick Sermons woorden te zeggen:

"YO WHERE'S MY HOODIE? I wanna be hard and cause some ruckus
Talk with the b-boy slang and blast some suckers"

Dikke 4*

Erick Sermon gaat heel duidelijk door op het elan van het vorige EPMD-album: harde funksamples en een agressieve profilering. Net omdat het gewoonweg zonder veel ingrijpende veranderingen voortborduurt op vorig werk en omdat hij op dit album 17 nummers op dezelfde formule teert, ruikt het wat naar eenheidsworst.

Maar ook en misschien zelfs vooral MC-gewijs kan "No Pressure" gaan vervelen. Erick Sermon heeft al een wat monotoon en lui stemgeluid en tekstueel gezien is hij zeker niet de sterkste MC. Beter was geweest mocht hij meer gastartiesten uitgenodigd hebben om zijn harde, pompende beats te rippen, zoals het album "Soul Survivor" van Pete Rock (ook beter als producer dan als MC). Maar naar het einde krijgen we effectief meer gasten te horen, o.a. Def Squad-leden Redman en Keith Murray en Ice Cube en Kam van de Westcoast: een welkome verademing.

Maar nu kom ik té negatief over. Er staan hier heel wat sterke momenten op. "Stay Real" is een sterk nummer, net als "Hostile" dat nog dat tikkeltje harder is dan de rest met een sublieme Keith Murray (die hier zijn debuut maakt). "Hittin' Switches" staat ook bekend als een klassieker met zijn harde drumsample. "Payback II" en "Lil Crazy" zijn eveneens memorabele momenten en de East-West collaboratie "The Ill Shit" vond ik sterk, vooral door het sprekend gemak waarmee Kam en Ice Cube raad weten met de funky bassen.

Maar "No Pressure" lijdt vooral aan de gebreken van Erick Sermon als MC. Teveel duffe verhalen over zijn escapades met vrouwen en opschepperij die kant noch wal raakt met vaak rijmwoorden of vergelijkingen die hij meermaals gebruikt. Dit alles doet te weinig eer aan de keiharde, doordringende funkbeats waar Sermon hier mee uitpakt. Als head nod-muziek in de auto bijvoorbeeld is dit dus het betere werk.

3,5*