Ik begin met te zeggen dat Ras Kass een goede lyricist is. Je hoort dat gewoon, ook hier. Ik heb "Souls On Ice" nog niet gehoord maar ken de reputatie van zijn debuut. Ik wist op voorhand ook al dat dit album "commerciëler" en minder "real" is dan zijn debuut en ik kende al op voorhand "Ghetto Fabulous", wat perfect in dat plaatje paste.

Ik probeerde zo onbevooroordeeld mogelijk te luisteren naar dit album en kwam tot de constatatie dat dit album gewoon niet erg goed is, maar niet door het "commerciële" kantje maar gewoon doordat Ras Kass vaak zwak en heel cliché-matig rapt, de gastartiesten vaak te wensen overlaten (Kurupt's vers op "Ice Age" is één van de slechtste die ik ooit gehoord heb) en de beats (meestal de minst "commerciële" van het album) te vaak saai en ongeïnspireerd klinken.

"Rassassination" en "Ooh Wee" hebben een catchy beatje en vind ik erg tof. H2Oproof heeft een slaapverwekkende beat maar hier trekt Ras Kass wel alle registers open en hoewel helemaal niet overdonderend goed is dit toch een degelijk song. It Is What It Is is erg relaxed en ik vind het een aardige song.
Een nummer als "Interview with a Vampire" vind ik er wat over. Ik ben sowieso geen fan van té ambitieuze nummers. Voor een gewone hiphop-MC is het niet gepast om even in de huid van God en Satan te kruipen en even snel de wereld uit te leggen, dat komt gewoon helemaal niet over bij mij. Het "klinkt" wel vet door die Halloween-achtige beat en de diepe stemmen, maar eigenlijk vind ik het maar een hol en nietszeggend concept.

Te veel mindere nummers (Lapdance krijgt mijn haar recht), te weinig consequent (de ene keer underground MC, de andere keer de hedonistische gangsta) zowel qua lyrics als beats en soms te saai en ongeïnspireerd.

2,5*

(maar ik blijf wel beniewd naar "Souls On Ice")

Dit album bevat erg donkere beats die allen hoofdzakelijk gebaseerd zijn op dikke, zware funk-basslijnen. Drums & bass met af en toe nog een bijkomend geluidje. Redman flowt doorheen heel dit album nagenoeg perfect: nooit zakt hij door de mand en hij spit erg grappige lines bij wijlen.
De titel is ook erg accuraat gekozen. Het album ademt een erg donker sfeertje uit, zelfs een erg wazig, stoned sfeertje. Het is alsof Redman op een donkere nacht één grote trip beleeft en tijdens zijn trip meer dan een uur doorgezakt in zijn zetel de ene line na de andere line uitspuwt.

Het grote probleem is dat het allemaal wel ongeveer zo'n beetje veel van hetzelfde is. Redman die de ziel uit zijn lijf flowt over... wel eigenlijk lult hij maar wat uit zijn nek, maar het gaat hem perfect af, hoor! En daaronder een door merg en been gaande bass. Van dit recept wordt zelden afgeweken op dit album. Het voordeel is dat het album erg homogeen klinkt, maar daardoor geraak ik wel niet verder dan een nog steeds erg mooie 3,5* ....

Ben aangenaam verrast over dit album. Dit is een gangstarapalbum met een maffia-achtig sfeertje. Wat denk je nu? - Pff, alweer zo'n album, met harde beats met een donker piano'tje waarop een MC de gangster uithangt? - Jup... Mijn verwachtingen waren niet bijster hoog. Daarenboven klikt het niet écht tussen mij en albums uit '97 om één of andere reden. Maar dit album vind ik écht wel sterk, maar er zijn enkele minpunten.

"I Been Gettin So Much $" heeft een leuke melodieuze feel good-beat. Niet echt exceptioneel. En Royal Flush blijkt een erg aangename flow te hebben en degelijke rhymes. Maar toch is dit nog niet de track die écht mijn aandacht trekt, vanwege net iets te standaard. Daarenboven verneukt RF het volledig op zijn "gezongen" refrein
"Iced Down Medaillons" bevat een leuk sfeertje door de aardige trompetsample: redelijk pimpy, kerel met veel juwelen, afro's en silky suits ('70ies throwback à la Camp Lo). De toon is hier passender gezet dan op het vorige nummer.
Oei, na het eerste hoogtepunt al direct terug een ontgoocheling... Zoetpapperige ijle synthesizers openen "I Can't Help It". Uiteindelijk als Royal Flush begint te rappen blijkt het nog te passen. De ultieme "i got it made"-sfeer: zomers, lekker wegluisterbaar. Maar dan komt dat zangeresje. En dat is echt wel de druppel. De afgelikte meligheid doet pijn aan mijn oren, de leuke flow van RF en de dromerige zonnige '90ies-beat ten spijt.
"Illiodic Shines". Plots hoor ik wondermooie pianotonen. Elke slag op een toets is als een sneeuwvlokje dat uit de hemel neerdaalt op een witte straat in Queens. Geassisteerd door Mic Geronimo rapt RF perfect op deze winterse beat. De relaxerende sfeer zet de toon voor de mafioso teksten van het tweetal. "Dead Presidents" van Jay-Z lijkt een inspiratiebron te zijn geweest.
Daarna raak ik terstond in hypnose door de vage, jazzy, mistige vibes van "Movin On Your Weak Productions". De Nas-sample maakt het volledig af. RF's flow is consistent doorheen dit album en ook deze verslavende beat ript hij. Maar vooral de beat steelt hier de show. Eén van de betere Beatminerz-beats na '96.
"Conflict" is saai. De Wastlanz-crew van RF zijn geen toevoegende waarde en de beat hier mist dat extraatje om mijn aandacht erbij te houden.
"Shines" is een volgend hoogtepunt. De Prodigy-sample tijdens de hook is de kers op de taart, want de vlot glijdende jazzy tonen van Hi-Tek maakten dit al tot een goede track.
"Family Problems" heeft een tekst die je wel aangrijpt. De beat blijft op de achtergrond maar schept de passende melancholische sfeer bij dit stukje story-telling.
Het volgend nummer "What a Shame" lijkt op het eerste gehoor een standaard beat te hebben, met een zoemende happy bass en een opgewekte vocal sample. Noreaga zijn opgewekte stemgeluid draagt tot deze sfeer uiteraard bij. Maar dan hoor ik dat heerlijke tromptje tijdens de hook, dat dit "gewone" nummer toch dat zetje in de rug geeft. Erg plezierg nummer met typische '90-sfeer.
Op "Regulate" horen we een drijvende bass die geaccentueerd wordt door subtiele zachte bijklanken. Mic Geronimo en RF rippen deze drukkende beat op passende wijze met hun nasale Queens-geluid à la CNN, Mobb Deep,...
Het volgende nummer heeft een beat die opvalt. Een sample van hoge frivole vioolklanken contrasteert met de trage harde beat maar toch vormen ze een krachtig geheel. "Worldwide" is één van de betere tracks hier. Het is tevens een diss gericht aan Tha Dogg Pound. RF is goed op dreef en zijn energie wordt door de fantastische beat nog extra in de verf gezet.
"Nigga Night Out" is een fijne partytrack met late night-synthesizers als vertegenwoordigers van het muzikale landschap van deze track.
"International Currency" is net als "Conflict" een saaie track. En wederom met Wastlanz, zijn crew.
"War" is een standaard track die noch negatief noch positief opvalt.
Laatste grote hoogtepunt is "Makin' Moves" met een waarlijk formidable beat. Buckwild presenteert hier sfeervolle drums en een diamantheldere xylofoonsample samen met sporadisch trompetgeschal. Doet denken aan de sound van de meeste jazzy beats uit '93-'95. Heerlijk nummer.
"Reppin" heeft een kutrefrein en voegt niets toe. Had gerust weg gemogen.
"Dead Letter" klinkt melig, maar is er niet over wat het refrein van "Can't Help It" bijvoorbeeld wél is. Geen onaardige track over een dode vriend. Cliché onderwerp maar behoorlijk vormgegeven.

Ik kan gerust een tracklist samenstellen van dit album dat 5 dikke sterren zou krijgen van mij. Maar er staan hier enkele echt slappe nummers op die fel contrasteren met de beste nummers. Maar toch klinkt dit album als een eenheid. Want de sfeer is over gangsta en mafioso in navolging van "Only Buiilt 4 Cuban Linx...", "Doe or Die", "Reasonable Doubt",... Maar sommige nummers zijn een platvoerse uitmelking van dit overgeëxploiteerde thema in hiphop. Gelukkig wordt er evenwel in het overgrote merendeel van de nummers wél op een originele en gewoon goed uitgevoerde manier omgegaan met het gangsta-thema. Het debuut van Raekwon en Jay-Z zijn de enige mafioso gangstarappers die een gans album binnen dit "subgenre" hebben gemaakt dat top is. Maar 80% van de nummers hier kunnen wedijveren met nummers van Rae en Jay-Z. Alleen jammer dat er enkele filler-nummers zijn het smet op het blazoen zijn en die me dwingen om toch slechts 4* te geven.