Ik twijfelde lang tussen 3,5* en 4*.

Young Einstein brengt een "old school"-gevoel terug. Heerlijke samples en ook Andy en Dizzy hebben een erg old school aandoende flow. Het klinkt allemaal erg fijn. Hun flow is echt zo helder als water. Uiteindelijk wel veel van hetzelfde, maar je kan het gewoon niet slecht vinden, daarvoor hoor je te duidelijk hoeveel plezier de MC's er zelf aan hebben. De liefde voor hiphop druipt van elke seconde van dit album af. Alles is aanwezig: een DJ-cut zoals back in the days alsook een battle tussen beide MC's, up-tempo-beats, leuk scratchwerk, elkaar aflossende MC's à la Run-DMC/EPMD/Smiff-N-Wessun/..., ...

Lower the Boom en End of Time vind ik hier de lelijke eendjes in de bijt. De rest is eigenlijk allemaal een beetje van een constant hoog niveau, verdient mijn appreciatie!

Ik moet wel zeggen dat ik People Under The Stairs (gelijkgestemde MC's en échte crate-diggers die ook een old school-flavour hebben) beter vind in hetgeen ze doen. De track samen met P.U.T.S. (Shoot Your Shot) vind ik dan ook één van de hoogtepunten hier!

Toch 4*: het is gewoon te tof en omdat ik artiesten als hen wel erg waardeer: in deze tijden nog op zo'n manier hip hop maken....

Redelijk briljant uitgevoerd concept-album. Humor bij de vleet, beats die fantastisch klinken en 2 MC's met een vlekkeloze flow. En toch, ondanks de gekke sfeer, is het gewoon een album waarvoor ik niet direct vaak in de mood ben, vandaar slechts 4*.

Maar wat 'n fantastische beats toch. Young Einstein is echt een supergetalenteerde hiphop-producers. De beats hier zijn beter dan op "Bang For the Buck". Dat album was wel wat normaler qua inhoud, want dit album is volledig prettig gestoord. Ik heb écht gelachen. Het is vooral echt straf om zoveel songs met zoveel verschillende thema's toch binnen dat ene concept te houden (behalve misschien de twee eerste nummers).

Het trio bestaat uit drie jongemannen die werken bij een fastfoodwinkel, die ruzie heeft/zoekt met het vegetarische restaurant aan de overkant. Ze worden verliefd in hun resto, ze prijzen een drankje aan, ze hebben een discussie met klanten, ze dromen over reizen naar Brazilië, willen naar huis, klagen over onvriendelijke klanten,... Je kan het zo gek niet bedenken. Erg origineel album en goed uitgevoerd, maar ten gevolge van dat thema ook niet altijd beluisterbaar.

4*

Wat'n heerlijk album! Ik kende de single "Blue Cheese" en dat vind ik hier zelfs niet het beste nummer!

Typisch album uit '91, toen iedereen nog naar hartenlust mocht sampelen: resultaat is een speels en vrolijk album dat put uit verschillende jazz en soul-nummers. Het hoofdbestanddeel van de beats is soms wat repetitief, maar altijd komen de producers dan aandraven met een nieuw subtiel geluidje, waardoor de aandacht niet verslapt.

De rhymes zijn erg positief en zijn qua boodschap schatplichtig aan de Native Tongue-renaissance van een paar jaar ervoor. Jeugdige onbevangenheid troef en sterke teksten met een waardevolle betekenis. Je zou al bijna vergeten dat de 2 MC's ook nog een erg leuke flow hebben en elkaar prima afwisselen.

Ik twijfelde tussen 4* en 4,5*, maar ik vind de meeste nummers hier zodanig geslaagd en leuk klinken dat ik bezwijk voor de 4,5*

Mindere nummers in mijn ogen zijn: "Swing it to the Area" en "Pass It On": de rest is van gewoon goed tot fantastisch!

De UMC's zijn vooral bekend om hun debuut "Fruits of Nature". Daar waren ze jonge positieve MC's die over De La Soul-achtige beats enthousiast rapten. Hier zijn ze duidelijk wat ouder en harder. Je ziet het al aan de cover maar ook aan de begintrack: "Time to Set it Straight". Een harde boombap-beat, heftig gescratch en harde rhymes: heerlijk. Vanaf begin jaren '90 waren Redman, D.I.T.C., Tim Dog en consoorten wat harder en gewelddadiger beginnen rappen in het Oosten. In '93 zou Wu-Tang Clan definitief bepalen dat die hardere attitude de mode zou gaan worden in de underground hiphop in de midnineties, samen met Black Moon. Vele oudere acts pasten hun stijl aan: Das EFX en deze groep ook UMC's. Toch is niet elk nummer zo, ze maken op dit album ook enkele traditioneel UMC klinkende nummers. De beats blijven doorheen heel het album erg goed: leuke sample-heavy boom bap. De MC's zijn ook gruwelijk goed.

Enkele hoogtepunten: "Evil Ways" heeft een leuke basslijn en de MC's rappen goed met die bass mee. "What's Up?" gaat lekker hard: rocksample en donkere flows. Op "Staten Island Comes First" zijn de MC's ook zeer goed in vorm op een jazzy beatje. "Some Speak Ill Thoughts" heeft een sterke hook en erg straffe lyrics. Vanaf "Pleasure in the Dark" krijgen we wat luchtigere en meligere producties meer à la Fruits of Nature. "Can You Feel It" heeft zo'n melige, funky sfeer met een zoet zoemende bass. Wat'n contrast met het eerste deel van dit album. "How It Gotta Be" gaat over the girls en heeft een zonnig synthesizer-sampletje dat doet denken aan de beat van "Feelings" op hun debuut. "Gotta Be Sure" is ook weer vrolijk en heeft een swingend pianoloopje.

UMC's willen zich enerzijds wel aanpassen aan de nieuwe ruigere maatstaven en ze doen dat op heel wat tracks met verve, maar toch kunnen ze het niet laten om alsnog te vervallen in hun vroegere luchthartigheid. Op de laatste track "My Thing" rappen ze "we do what we wanna do, cuz it's my thing": maken ze twee verschillende stijlen omdat ze hun flexibiliteit willen showen of omdat hun label Wild Pitch hen vroeg om wat meer de mode te volgen in the hiphopscene? Alleszins een erg sterk album!

4,5*