Hoewel "Barsha's Explicit Lyrics" erg onbekend is, staan hier echt wel enkele erg leuke Golden Age-nummers op, die jammer genoeg nooit een groot publiek zullen bereiken. De cd is dan ook nooit goed gepromoot noch degelijk uitgegeven.

Barsha is vergelijkbaar met Big Daddy Kane qua flow en teksten. Barsha eigent zich een pimp-persona toe van waaruit hij veel opschept over zijn escapades en succes bij de vrouwen en (uiteraard) de MC-competitie bestookt met stoere praat om zijn positie als gerespecteerde MC te legitimeren en in stand te houden. Met aardige rhymes en grappige verhaaltjes houdt hij de aandacht van de luisteraar meestal wel goed vast, al is er nergens sprake van topkwaliteit laat staan genialiteit. Barsha is gewoon een onderhoudende MC.

Productioneel heeft dit album een typisch geluid uit '90. Een vrij hoog tempo met funky minimalistische beats. Blazers zijn her en der te horen, maar hebben nooit een prominente rol. Basslijnen zijn prominenter zo bv. op het verhalende "Internal Affairs" en de single "Pick Up the Pieces". "B.A.R." is eveneens een hoogtepunt met zijn smooth late night-sfeer net als het opschepperige "Knockin' Hiney" dat door zijn opvallende drums en funky swing de nek doet meebewegen.

Barsha is niet zo scherpzinnig en inventief als pakweg Big Daddy Kane en heeft oppervlakkigere beats ter zijner beschikking dan de hiphopsterren uit zijn tijd, maar doet het evenwel niet onaardig als MC. Hoewel de nummers op een enkele uitzondering na vrijwel allemaal gewoontjes klinken, is het nergens écht slecht en is dit zeker een aanrader voor de fans van First Priority (MC Lyte & Audio Two) en van funky Golden Age-hiphop.

3,5*

Zoals Kane zelf ook zegt in interviews is dit album veel gevarieerder dan zijn vorige plaat. Die variatie brengt dan ook wel enkele mindere momenten met zich mee.

Kane rapt hier enkele positieve, afrocentristische tracks, zoals dat in de mode was toen. Maar ook een groot deel pimp-tracks, en daar heeft hij wel een zeker patent op en hij is daardoor toch ook een grote invloed geworden voor latere rappers à la Jay-Z, Biggie Smalls,...
Op de ene track kan hij poeslief zijn en op de andere erg rauw en vlijmscherp: dit doet onmiddellijk denken aan LL Cool J, die op zijn albums ook zo voor de dag kwam.

Ik geef dit album 4* omdat Kane gewoon MC-technisch het neusje van de zalm was destijds en met verschillende onderwerpen raad weet. Verder neemt hij ook het gros van de beats voor zijn rekening. De beats zijn vet maar zijn nu ook niet opmerkelijk vet. Enkele uitzonderingen, bv. het door Marley Marl geproduceerde: "Young, Gifted & Black" met een heerlijk trompet-breakje!

Big Daddy Kane moest in '93 zijn status verdedigen want na 2 erg slecht onthaalde albums had zijn reputatie een fikse deuk gekregen. Op dit album krijgen we een mooie update naar '93-normen. Een agressief flowende Kane op boom bap beats van Easy Mo Bee en zelfs één productie van Large Professor.

Hij kan het niet laten om toch ook twee slijmerigere tracks voor de vrouwen op te nemen: "Very Special" is een smet op het blazoen van dit album vanwege het vreselijke refrein, terwijl "Give it to Me" een lekkere sample heeft met prima opschepperige rhymes van casanova Kane.

De Trackmasterz produceren de eerste twee nummers. De titeltrack geeft al direct aan dat het BDK menens is om het publiek te overtuigen dat hij nog steeds een pure ruige hiphopper is: Kane rapt bijna 3 minuten aan één stuk. "How U Get a Record Deal" was de single voor dit album een heeft een funky bassje en sfeervolle blazers doorheen het nummer. Op dit nummer klaagt Kane de twijfelachtige kwaliteit aan van sommige rapartiesten. Ook een bewuste track is "Stop Shammin", zeker een hoogtepunt, met een jazzy Easy Mo Bee-beat over clichématige geworden problemen van een zwarte gemeenschap in een NYC-ghetto.

Andere hoogtepunten zijn het stoere "The Beef is On", leuke beat en sterk staaltje storytelling. "Niggaz Never Learn" is geproduceerd door Large Professor en is voor mij direct een uitschieter.

Enkele zwakkere momenten door gastoptredens van mensen uit zijn crew, die zeker niet slecht zijn, maar niet het niveau van Big Daddy Kane halen, die op alle nummers met leuk gevonden punchlines en sterke flows niet teleurstelt.
De beats zijn weliswaar niet overal even memorabel, maar al bij al is dit toch een erg genietbaar boombap-albumpje door een hiphop-legende die moest bewijzen op dit album dat hij nog steeds een sterk album kon maken. En wat mij betreft heeft hij dat bewezen.

Dikke 3,5*

Ja, OneBeLo en Senim Silla besloten zoals vele andere MC's om het MC-schap zelf, de MC-techniek en de MC-gerelateerde competitiviteit als belangrijkste topics op hun debuutplaat te behandelen. Origineel is "Masters of the Universe" op thematisch gebied inderdaad niet. Maar een uitgekauwde attitude (de "I'm fed up with all the fake MC's"-houding) aannemen impliceert ook logischerwijs dat je jezelf zo verplicht om er heel creatief en technisch vlekkeloos mee om te gaan, anders maak je je volslagen belachelijk. OneBeLo en Senim Silla maken zich niet belachelijk, noch stellen ze zich mijns inziens aan.

Ten eerste zijn het twee MC's met een kraakheldere flow, een goede articulatie, een onuitputbare bron aan spitsvondige rhymes en een comfortabel klinkende cadans. Technisch gezien zijn het duidelijk vakmensen. Dit op zich moet voor de hiphop-puriteinen onder ons al genoeg zijn om van "Masters of the Universe" te genieten. Dit in acht genomen, heb je natuurlijk al wat krediet opgebouwd. Vaak lees ik de kritiek dat ze teveel klagen ("Honest Expression") zonder zelf iets positief bij te dragen. Ik begrijp de kritiek. Maar door wat meer gevoel en emotie in battle-raps of hiphop-overschouwende lyrics te steken krijgen de woorden soms ook nét dat tikkeltje meer overtuigingskracht en charme. Ze brengen het niet alleen vormelijk heel goed, maar ik ben overtuigd dat ze het ook écht menen. Een beetje zoals Jeru the Damaja op zijn puristische klaagnummers ("Come Clean"). Cliché-inhoud die overtuigend, technisch goed en met leuke lines is uitgevoerd. Niet dat "Honest Expression" hier een uitschieter is. Maar ik kan een nummer met een dergelijke toon best smaken op de manier waarop Binary Star het hier invult.

Ten tweede zijn de beats hier erg goed. Het geluid is soms wat onzuiver, de bassen kraken hier en daar en de scratches staan te stil. Het geeft het geheel een low-budget gevoel dat hier perfect op zijn plaats is. Twee underground-MC's die met beperkt budget wat gaan lopen kakken op de industrie en de fake MC's. Met dit recept kan heel wat fout gaan, maar Binary Star houdt zich staande. Vele nummers hebben een nostalgisch midnineties gevoel. Zoals het jazzy "Glen Close", het triomfantelijk uptempo "Conquistadors", het loungy "New Hiphop" en "Indy 500" met zijn glasheldere pianoriedeltje op een stoffige basslijn die tijdens het refrein opgefleurd wordt door een blazer (midnineties-opbouw uit het boekje). Allemaal productioneel gezien het betere werk hier.

Dit is geen album zonder fouten of mindere momenten. Aan "Binary Shuffle" en "Fellowship" beleef ik minder plezier en voor het duistere, narratieve "Wolfman Jack" moet ik ook in de stemming zijn. Maar ik wil de kritiek enkel wat nuanceren. Dit is heel eerlijke hiphop. Ondanks de indruk die de MC's geven als zelfingenomen prekerige zeikerds straalt "Masters of the Universe" ook terzelfdertijd onschuld en bescheidenheid uit. Het beste nummer "Reality Check" bijvoorbeeld. Een eenvoudig doch charmant sfeervol jazzy beatje met de twee MC's die de beat rustig, pretentieloos kapot flowen, met zondags gemak, nonchalant en charismatisch. Of "Slang Blade" waar Senim Silla ogenschijnlijk zonder moeite en toevallig even een simpel beatje aan flarden flowt alsof hij gewoon even de studio binnenwipt, maar snel weer weg moet om zijn bus te halen. Het laatste hoogtepunt dat ik wil aanhalen is "Evolution of Man" waar OneBeLo de verliefdheid en liefde in rake beelden en bewoordingen weet te vatten.

Dit is een steengoed undergroundalbum dat vooral productioneel en flowtechnisch ontegensprekelijk hoge toppen scheert. De andere parameters zijn eerder subjectief en hangen af van ieders perceptie. De ene is moe van topics als in de meeste nummers hier, de andere vindt het vooral goed uitgevoerd. Soms ben je ook gewoon niet in de stemming voor een album als dit. De ene deelt mijn gevoel dat dit album charmant en puur klinkt, de andere vindt het amateuristisch en afgezaagd. Fair enough, van mij krijgt "Masters of the Universe" een dikke 4*

Moeilijk om dit te beoordelen, omdat er nogal veel tracks op staan, waardoor het dus onvermijdelijk is dat er enkele tracks bijzijn die ik minder voel.
Aanvankelijk was ik een beetje ontgoocheld, want als ik keek naar de productielijst en naar de reviews, die erg positief waren, verwachtte ik van mijn stoel geblazen te worden. Dat was niet bepaald het geval.

Na verloop van tijd moet ik gewoon toegeven dat dit een erg goed album is, dat 4* waard is. Productie is gepolijst en erg toegankelijk en op sommige tracks neigt het zelfs een beetje naar het commerciële (in de hand gewerkt door gezongen refreintjes). Dat was wat me ook wat tegenviel de eerste luisterbeurten. "Time's Runnin Out" die in '07 is uitgekomen, maar uit de periode '97-'98 komt is wat ruiger. Volgens mij zijn dat de tracks die "Foundation" niet gehaald hebben, wegens te 'street', maar dat is slechts mijn vermoeden.

DJ Premier produceert "The Return", direct mijn favoriete track van dit album. Premo does it again! Buckwild en Lord Finesse produceren hier ook een aantal tracks.

De té commerciële nummers zijn: "Let's Dance" en "Too Late". Dé hit van dit album "Don't Let it Go To Your Head" is ook wel slick, maar die vind ik desalniettemin één van de beste nummers hier. De sfeer die deze track oproept is gewoon heerlijk, zomers, zonnig. Erg tof nummer.

Het door Diamond D geproduceerde "The Foundation" vind ik ook erg dope en verder kan ik ook steeds hun tracks over de penibele situatie van de zwarte man erg smaken. Deze onderwerpen horen gewoon op een Brand Nu-album. "I'm Black & I'm Proud" (met te verwachten James Brown sample), "Probable Cause" (waar DJ Alamo ook op rapt), "Shinin Star" en "Love vs. Hate" zijn hier voorbeelden van en die vind ik erg genietbaar.

Het nogal pessimistische "Maybe One Day" is een mooi duet van Grand Pu met Common. Zeker een lichtpunt hier.

Als ik elke track afzonderlijk neem kan ik op die twee nogal commerciële tracks (die echter ook in se niet slecht zijn) geen slecht nummer bespeuren. Het geheel valt gewoon een beetje te licht uit om hoger dan 4* te geven. Maar toch is dit een erg sterke release en het doet vooral ook deugd om de drie originele Brand Nu MC's terug samen op een album te horen. En hier staan zeker een paar van de beste nummers uit hun carrière op.
Brand Nu's albums bestaan gewoon simpelweg uit het droppen van vette rhymes op eender welke beats. Ondanks de wat afgelektere productie blijft dit door hun delivery en flow een keihard album. Je kan het album op twee manieren beluisteren als het ware: een softe manier door de producties of op een harde manier door hun stijl, delivery en onderwerpen.

4*

"In God We Trust" opgetrokken naar een logische en terechte 4*, dit is gewoon samen met "One For All" het beste album van de militante 5%-hiphopgroep. Na het vertrek van Grand Puba slaan Lord Jamar en Sadat X een nog militantere en hardere weg in. Vooral de eerste helft van de plaat bestaat voornamelijk uit pro-black propaganda die het aanwenden van geweld zeker niet schuwt (cf. By Any Means Necessary van Malcolm X). In de tweede helft van het album is er plaats voor wat "luchtiger" onderwerpen.

Wat vooral opvalt is de kwaliteit van de producties hier. Terwijl op "One For All" iemand zou denken dat voornamelijk Grand Puba en DJ Alamo de beats ineen hadden geknutseld, komen de andere overgebleven twee leden twee jaar na "One For All" met een zelf geproduceerd album dat productioneel gewoon erg ingenieus en vet in elkaar zit. De sfeer is hier voornamelijk rauw, wat zich vertaalt in zware boombap-grooves (The Godz, Pass the Gat, Allah U Akbar,...), maar ook gewoon erg mooie sfeervolle beats (Love Me or Leave Me Alone, Steal Ya Ho,...). De beats klinken prima afgemixt en vormen een afgelijnde eenheid ondanks hun verdeelde oorsprong (nl. van samples). Ze ademen veel sfeer uit en gaan bijna altijd hand in hand met de retoriek en boodschap die uitgedragen wordt op het nummer.

Als je dan nog weet dat Sadat X en Lord Jamar ook nog eens lekker flowen op "In God We Trust" en de Diamond D-productie "Punks Jump Up to Get Beat Down" (erg omstreden song destijds) één van de betere hiphoptracks was in '92, dan weet je dat je hier te maken hebt met een steengoed album!

The Godz must be crazy...
Dikke 4 sterren!

One For All .... 5 mics in The Source, grote classic toen hij uitkwam in '90, begin van de carrières van Grand Puba (al was hij daarvoor bij Masters Of Ceremony), Sadat X (hier nog Derek X) en Lord Jamar. Productie grotendeels door henzelf verzorgd (met hun dj DJ Alamo), maar ook producties door Skeff Anselm (bekend van o.a. producties op ATCQ-albums) en Stimulated Dummies. Eén featuring door Positive K. Verwachtingen waren - een dik jaar geleden toen ik hem kocht - erg hoog gespannen.

Ik mocht me verwachten aan een flinke dosis afrocentrisme, wat toen erg in trek was van jonge hongerige MC's. Het afrocentrisme hier is soms wat storend, maar dit album is nu eenmaal kind van zijn tijd! Verder zorgt Pu voor de nodige afwisseling met zijn blunts/skins/stunts-raps op zijn 7 (!) solo-liedjes. Dit zorgt ook voor enige discrepantie.... Sadat en Lord J met hun 5 %-ideeën en dan Grand Pu die soms op dezelfde track dan even de teneur breekt door over zijn skins te rappen: het resultaat kan je enerzijds beschouwen als storend en onsamenhangend of anderzijds als grappig door het breken van de ernst. Ik hou het in het midden.

Grand Pu heeft 7 solo-tracks en is dus duidelijk de focal point én hij steelt de show! Terwijl ik Sadat en Lord J duidelijk minder vind dan wat ze op later werk lieten horen, vind ik Grand Pu hier duidelijk wel al erg op niveau. Enkel op "Reel to Reel" was hij even onvoorspelbaar en flowde hij even bevrijd als hier: dit is misschien wel zijn hoogtepunt.

Sadat X en Lord J daarentegen klinken hier soms nogal simpel. Sadat X laat soms zijn potentieel wel zien, wat Lord J minder doet, maar hun flow is soms wat te onregelmatig en hun rhymes soms wat simpel. Anderzijds mag je natuurlijk niet vergeten dat we hier in '90 zitten, dus te midden van de Golden Age!

Ze krijgen beide ook een solo-track en die twee tracks vind ik persoonlijk de twee minste van het album. 'Concerto in X Minor' van Sadat X is een erg fast-paced song (waardoor het lied ook beduidend veel meer 'dated' klinkt dan de rest) waar X zich voordoet als een zwarte spreker die in de ghetto een publiek toespreekt over de slechte toestand van de zwarten. Leuk hieraan is soms de dialoog met de scratches van DJ Alamo. Uiteindelijk houdt deze song steek, maar door zijn erg snelle tempo klinkt het gewoon wat oubollig. De track van Lord J van 'Dance to my ministry' is ook véél te snel en is -voor mij- duidelijk de skip-track van dit album.

Over naar het goede nieuws: de erg vernieuwende producties met veel, op het eerste gehoor rare samples. Eerst en vooral volgen de beats vaak de 'mode' van toen, ingezet door Stetsasonic en De La Soul, Jungle Brothers... van de jazz-samples en de vlot lopende baslijntjes. Niet voor niets was Brand Nubian affiliated met de Native Tongues.

Beats van 'Slow Down' (beste track hier), 'Drop the Bomb' (erg racistische inhoud), 'To the Right' (met vocals die 'chopped' zijn - 9th Wonder avant la lettre) en 'Step to the Rear' zijn gewoon ERG ORIGINEEL.

Feel good-songs à la 'Feels Good' en 'Brand Nubian' hebben ook een old-school-gevoel maar luisteren gewoon erg goed weg.

'Wake Up' (nr. 15 naar mijn mening beter dan de versie van nr. 8 ) heeft dan weer een erg leuke baslijn die zomers aandoet. 'Dedication' is een mooi gebaar naar de 'favoriete MC's' van Grand Pu zelf, één van mijn favorieten vanwege de chemistry tussen DJ Alamo en Pu en gewoon het feit dat Pu gewoon even snel een track opneemt ter ere van zijn helden. Vind dat gewoon prachtig... leuke funky beat ook trouwens!!

'Who Can Get Busy...' en 'Grand Puba, Positive K & L.G.' hebben dan -op hun beurt- meer een reggae-invloed (vooral nr. 13).

Het eerste deel (waar Sadat en J ook vaak meedoen) is vooral gericht op afrocentrisme, het tweede deel (vanaf nr. 11) is dan weer gevuld met solo's van Pu, waarin hij de show mag stelen. Het is voor mij ook redelijk logisch dat Pu na dit album BN heeft verlaten, want ideologisch komen ze niet echt overeen.

BN ging dan ook door op hun elan op 'In God We Trust' van de aggressieve 5 %-houding, terwijl Grand Pu op 'Reel to Reel' bleef flowen als een gek over zijn skins. Hier heb je beetje van beide stijlen, waardoor het niet écht helemaal als een mooi geheel aanvoelt, maar variatie binnen een album is natuurlijk erg leuk!

Ik geef dit album 4 * omdat het gewoon goed wegluistert en de beats vaak redelijk vernieuwend waren voor '90 en omdat het gewoon een dikke classic is.
Het krijgt geen hogere quotering omdat Sadat en J nog niet in hun topvorm zijn -volgens mij- en omdat enkele songs wat 'dated' klinken... voor de rest één van de beste albums die je kan vinden uit dat jaar...

Peace!

Leuk album van Brand Nubian.
Geen échte uitschieters, gewoon overal een beetje dezelfde kwaliteit, ook vaak dezelfde sfeer, soms erg loungy en relaxed. De beats springen nooit écht in het gehoor, maar zijn eerder gecreëerd als een muzikaal landschap waarin de rhymes van Sadat X, Lord J en Grand Pu flowen.

Seen Enough is echt een loungy nummer, ook Girls,Girls,Girls is erg chill met een goede beat en leuke rhymes.
Scientists of Sound is co-produced door Lord Finesse en de beat doet wat RZA-achtig aan.

Er zijn hier redelijk wat donkere nummers op te vinden, zoals Time's Runnin Out en A Child is Born, twee nummers die eerder al op soundtrack te horen waren. 2 goede nummers met goede teksten en passende beats: de titeltrack heeft een melancholische gitaarsample en de door Vance Wright (DJ van Slick Rick) geproduceerde A Child is Born heeft een pianodeuntje als backdrop voor een triest ghetto-verhaal.

Right Here heeft een erg aanstekelijk beat, waar ik althans niet op kan stil zitten. De nummers met een meer feel good-kant springen wat uit de band.

Eindconclusie: een zeer degelijk mid-nineties album dat zeker niet slechter is dan In God We Trust of Everything is Everything, vind ik, al had In God We Trust wel enkele classic songs, wat deze cd wel wat mist.

Voorlopig, na 2 luisterbeurten hou ik het op 3,5 *, maar dat kan eventueel nog 4 worden.

Simpel, maar plezierig hiphop-albumpje met de typische kenmerken van begin jaren '90: hoog tempo, swingende producties met hier en daar een jazzy, funky of soulvol tintje en enthousiastie MC's die aangenaam mee deinen met de beat.

"Livin in da Bottle" handelt over alcoholisme en is het absolute hoogtepunt door het enorm funky pianoriedeltje. De andere nummers zijn meestal allemaal van een gelijkaardig degelijk niveau met speciale vermelding voor het groovy "I Ain't da One" en het snelle en atmosferische "To da Head".

Dit album is zeker geen kwalitatieve hoogvlieger, maar is duidelijk een aangenaam luisterbaar en leuk klinkend hiphop-album, dat wat weg heeft van de vroege Naughty By Nature-albums.

3,5*