menu

Hier kun je zien welke berichten P Jay als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A Tribe Called Quest - People's Instinctive Travels and the Paths of Rhythm (1990)

4,5
Luisterde deze cd vandaag nog eens aandachtig en werd weer tot over mijn oren verliefd op deze plaat. Heb deze al lang in mijn bezit en hij staat al tijdje op 4,5* en ik sta nog steeds volledig achter die stem.

Ik las hier al een paar keer dat bepaalde mensen dit geen classic vinden in tegenstelling tot hun vorige twee. En hierbij ben ik het niet bepaald eens.

Oke, hier staan misschien enkele nummers op die niet absolute topkwaliteit zijn , terwijl de volgende twee Tribe-albums héél constant zijn qua niveau. De nummers waarop ik alludeer zijn voor mij "Pubic Enemy" en "Mr. Muhammad", en die zijn zeker niet slecht, maar niet top volgens mij.

De rest is gewoon genieten. Ik vind de sound hier echt héél fresh voor '90: heel volle klanken, lekker jazzy, soms wat raar aandoende samples, maar steeds met een uitstekend resultaat.

"Push It Along" is misschien mijn favoriet hier: harde drums, jazzy geluidjes en superdope rhymin. Je hoort duidelijk dat ze nog in de lijn van de old school rijmschema's zitten, maar toch vind ik specifiek de flow van Q-Tip toch al neigen naar een nieuwere stijl. Hoe Q-Tip hier in '90 flowt is gewoon om duimen en vingers van af te likken!

"Luck of Lucien" heeft erg fijne blazers en is weer lekker jazzy. Erg tof verhaal met een goede boodschap. Vind dit een echte topsong! Lekker vibin' op de beat en dan nog wat teksten die er toe doen... en P Jay is tevreden!

Na een paar andere erg toffe nummers komt een volgend hoogtepunt: "Bonita Applebum". Wat een hemelse muziek! Echt feel-good-summer-sfeertje. Het feit dat Q-Tip hier steeds een bar wacht om zijn rijm af te maken past hier perfect. Het krijgt iets heel relaxed en verleidelijk. De muzikale fantasiewereld die deze song creëert is fantastisch voor mij.

"Can I Kick It?" is misschien wel de bekendste song van dit album. Leuk old school-sfeertje en leuk gerijm op een op een Lou Reed-sample gebaseerde beat die écht wel blijft hangen. Topper!

Ben ook een grote fan van "Youthful Expression". Elk nummer heeft iets uniek. Elke beat probeert een ander muzikaal landschap te schilderen. Elke flow heeft een ander ritme of tempo. Ik vind dit een redelijk gevarieerde cd. Bewuste teksten op een orgelmuziekje... Liep de hele dag met dat melodietje in mijn hoofd en dat bewijst voor mij dat dit ook een supersong is.

Tot nummer 9 is het gewoon een constant superhoog niveau. Enkel "Pubic Enemy" weet me niet ten volle te overuigen.

"Rhythm", "Go Ahead in the Rain" en "Description of a Fool" zijn de volgende absolute topsongs. "Mr. Muhammad" en "Ham 'n Eggs" zijn net iets minder.

De slotsom is dat ik dit in tegenstelling tot enkele andere users wél een regelrechte klassieker vind. Superflow en heerlijke vernieuwende beats (zij het dan wel voortbordurend op Jungle Brothers, De La Soul, Stetsasonic,...) en erg fresh voor in '90. Mijn wenkbrauwen fronsten dan ook toen ik las dat iemand dit gedateerd vindt. Natuurlijk hoort een hiphopfan dat dit niet uit '04 is, maar ik kan er nog perfect naar luisteren zonder een vervreemdend effect gewaar te worden.

Welverdiende 4,5* voor het derde beste Tribe-album, wat gezien hun discography zeker geen schande is om na Midnight Marauders en The Low End Theory te komen!

Aceyalone - All Balls Don't Bounce (1995)

4,5
2 keer goed beluisterd en ik vind het bij momenten buitenaards goed! Echt, een aanrader. Rustige jazzy beats en een erg vaardige relaxerende flow.
Soms accelereert AC dan, maar brengt alles weer heerlijk tot rust door 'on point' te eindigen.

Aceyalone wijkt in grote mate af van andere MC's omdat hij zijn flow gebruikt zoals een "improviserende saxofoon tijdens een jazz-sessie". Het ritme dat hij over de beats legt door zijn flow is erg belangrijk, maar de kunst is om dan ook nog werkelijk iets te zeggen. En DAAR zit het geniale: hij is soms erg filosofisch in zijn lyrics.

Trendsetter ook in de alternatieve hiphop-scene on the Left Coast...

Een aanrader...voorlopig een 4,5 omdat ik de Greatest Show on earth niet echt top vind, maar de kans is héééél groot dat dit nog een 5 krijgt!

Bij deze wil ik ook een oproep op doen om deze -wat minder bekende- cd te gaan beluisteren of te gaan kopen!

Aceyalone & RJD2 - Magnificent City (2006)

3,5
Niet elk nummer op dit album kan ik verdragen, maar er staan hier ook wel erg sterke nummers op, ik denk aan All For U, Fire, Supahero, High Lights, Solomon Jones & Here & Now.

Je hoort dat RJD2 meestal instrumentals maakt, want de beats zijn erg goed, maar ook soms iets te prominent aanwezig. Aceyalone op "All Balls Don't Bounce" was écht lyrisch gezien werkelijk fan-tast-tisch en hier is hij goed, maar hij springt er nergens écht uit. Reden daarvoor kan bijvoorbeeld inderdaad zijn dat hij geen raad weet met de beats van RJD2 die soms té uitgewerkt zijn. Op zijn debuut had Acey erg stripped down jazzy songs, waar hij zich volledig kon uitleven, iets wat hij hier te weinig doet.

Toch 3,5 want het blijven 2 steengoede artiesten!

Akir - Legacy (2006)

3,5
Akir heeft een vette flow en veel MC-skills, ook zijn onderwerpen snijden meestal wel hout. Toch - zoals al opgemerkt - wordt zijn flow soms wat vermoeiend, want het is vrij monotoon en emotieloos gerapt, maar technisch gezien wel erg sterk. De beats zijn niet bepaald erg hoogstaand, maar soms springen ze wel in het oog zoals "Homeward Bound", "Mood Music", "Treason", "This Is Your Life",... Maar meestal moeten de tracks het van de tekstuele meerwaarde hebben, want qua beats valt er hier weinig revolutionairs te bespeuren.

Het grote probleem is gewoon dat er véél te veel nummers zijn, waardoor de aandacht soms verzwakt, vooral op het tweede deel van het album: enkele slappe zangrefreintjes e.d..

Mijn 3,5* rechtvaardig ik door een tiental nummers die van sterk tot heel sterk gaan, zoals "Treason", "Politricks", "Apocalypse", "Ride 2 It" e.a. ... Geen slecht album, maar te veel nummers, soms standaardproducties en te weinig variatie in zijn flow: dat zijn de 3 minpunten aan dit album volgens mij. Dit wordt een typische skip-cd, waardoor ik enkel mijn favoriete nummers zal draaien en daardoor een erg goed gevoel zal overhouden aan dit album.