menu

Hier kun je zien welke berichten P Jay als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

K-Solo - Time's Up (1992)

3,5
Vlot wegluisterbaar old school-album. De sfeer rond de nummers doet -vind ik- erg old school aan, en die nostalgie geeft een surplus.

Op sommige nummers wendt Solo ook een old school manier van flowen aan, erg snel met klemtonen die eind jaren '80 gelegd werden. Vooral als hij bij zijn story-telling op dreef is.

Productie van Erick Sermon, PMD, Pete Rock en Sam Sneed (cfr. Murder Was the Cas - U Better Recognize!), die niet slecht klinkt en duidelijk een kind van zijn tijd is (wat in '92 een compliment is).

MC uit de EPMD-familie die toch wel anders klinkt dan Erick Sermon of Parrish Smith. Solo heeft een aggressievere manier van rappen en heeft een soort eigen stijl, nl. het te pas en te onpas spellen van woorden (cfr. Letterman).
Hij snijdt hier alle onderwerpen aan van het leven in de nor (#4), vals vaderschap (#6), de sex met een kuisvrouw (#9) tot the black-on-black-crime (#8).

Zijn flow is soms wat vermoeiend, de beats en rhymes zijn niet super inventief, maar het blijft een erg goede MC met leuke beats uit '92, waardoor dit album een dikverdiende 4* krijgt.

1 classic: "Letterman" (Pete Rock on the boards)
2 absolute topsongs: "I Can't Hold It Back" & "Who's Killin Who?"

Kam - Neva Again (1993)

4,5
Erg vet album. Lekkere funky West Coast beats en erg kwade teksten à la Da Lench Mob. Kam is ook niet mals als het over de blanke man gaat, maar hij scheldt niet als een gek, maar probeert toch enige argumenten aan te reiken. Sowieso overdrijft hij, maar daarom laat dit album ook een impact na. Puur technisch is Kam een erg begenadigd MC met een goede flow en sterke rhymes.
De meeste songs bevatten 4 verses, zonder veel franjes: gewoon vette funk-beat met veel bass en Kam die gewoon maar blijft spitten.

Ik geef 4,5*
West-Coast classic!

Kid Capri - The Tape (1991)

3,5
Kid Capri was er al vroeg bij: toen hij 8 was leerde hij - volgens de "legende" - scratchen in zijn thuisstad, de Bronx. Hij werd een gerespecteerd DJ, wiens mix tapes erg populair waren, en producer. In '91 waagde hij zich aan een solo-album waarop hij zelf rapte zonder hulp van gasten (behalve 2 artiesten voor een refrein te verzorgen).

Kid Capri is geen groots MC, maar de beats (geproduceerd door Biz Markie en Cutmaster Cool V) zijn erg lekker en de sfeer is hier heerlijk old school. Kid Capri kende quasi iedereen uit de NY-scene en omgekeerd want het hing vaak af van The Kid of een opkomend artiest bekend werd of niet naargelang de rotatie van een gezaghebbend DJ van een bepaalde artiest. Deze wisselwerking hoor je - vind ik. Kid Capri rapt erg relaxed en zonder zorgen of stress want hij hoort volledig bij de "scene" en is met iedereen bevriend, dus "mag" hij gewoon onbevangen zijn ding doen. Zijn flow is simpel maar erg onderhoudend. Zijn rhymes ogen simpel en zijn doorsnee MC-werk maar toch klinkt het allemaal "correct", zeker in combinatie met de beats die opgebouwd zijn uit een uitgebreid scala aan samples van allerlei aard. Er heerst een party-vibe en een zorgeloze feel-good-sfeer die men enkel in die tijd kon aantreffen aangezien het hiphop-milieu toen nog vrij kleinschalig was en de plezierfactor (bij vele artiesten) nog een belangrijke rol speelde.

Voor de mensen die op zoek zijn naar classics is dit album niet belangrijk. Maar voor liefhebbers van de periode, die gewoon maar niet genoeg krijgen van de hiphop uit de zorgeloze Golden Age, is dit zeker geen teleurstellend album.

3,5*

King Geedorah - Take Me to Your Leader (2003)

4,0
Dit album beoordelen was echt een lastige klus. Want enerzijds staan hier enkele nummers op die stante pede kunnen gebombardeerd worden tot de absolute hoogtepunten van MF DOOMs rijk gevulde oeuvre. Maar anderzijds tref ik hier ook momenten aan waar ik helemaal niets mee kan, voornamelijk onder de vorm van instrumentale tussenstukjes.

Eerst het positieve nieuws: 'Fazers' heeft een verslavende productie (dromerig, episch, melancholisch, zelfverzekerd: het zit er allemaal in en dat allemaal op de aangename dreun van een boombap-beat). Daarenboven spit DOOM weer-ga-loos op dit nummer:

So-called rich, front if y'all wanna
When he spit electrics don't be in y'all saunas
He only here to warn us what the plan is
The hour is upon us, it's bananas
Born alone die alone, no matter who your man is
Hope he live long enough to tell it to his grandkids


Vintage DOOM-teksten dit. Net zoals hij zelf grandioos opent zo sluit de superheld himself ook af met de nodige stijlvolle grandeur. 'The Fine Print' is ook zo'n topper. Pompeuze overwinningsblazers leiden King Geedorah het album uit. De producties zijn allen van de hand van DOOM en pakken in hun cartooneske striphelden-sfeer erg goed uit. Jammer genoeg komt DOOM zelf weinig aan het woord. Wat dan weer niet wil zeggen dat andere nummers hier niet kunnen bekoren. 'Fastlane' met Biolante (a/k/a Kurious) is een erg aangenaam nummer, al mochten zijn vocals wat luider staan in vergelijking met de nogal nadrukkelijke sample.

De terneergeslagen producties van 'Krazy World' en 'I Wonder' klinken heerlijk, maar hadden betere raps verdiend dan de wat amateuristische flows van respectievelijk Gigan en Hassan Chop. Gelukkig brengen de MC's er het op 'The Next Level' beter vanaf, want het zou zonde geweest zijn zo'n prachtige jazzy productie met zweverige pianoloop en wenende saxofoonsample als refrein te hebben verknoeid. En dan is er nog "The Anti-Matter": ongelooflijk funky gitaarsample'tje en DOOM die nog eens rapt in dialoog met de immer relaxed en charmant klinkende Mr. Fantastik.

De aangehaalde nummers zijn allemaal zeer de moeite waard, alleen schieten er nog te veel (voornamelijk instrumentale) nummers over waarbij ik wel inzie dat de sfeer bijdraagt tot het totale plaatje, maar die mij noch warm noch koud doen blazen. Oh ja en 'No Snakes Alive' vind ik een kutnummer. Heb het niet zo begrepen op tempowisselingen. De beat begint erg goed en DOOM rapt gezellig mee, maar dan slaat de track wat mij betreft op hol.

Desalniettemin 4*

King T - Thy Kingdome Come (2002)

Alternatieve titel: The Kingdome Come

2,5
Mezelf schreef:
Maar heeft iemand de volledige versie van Big Boyz met Too $hort? Ik heb namelijk de cd gekocht, maar ik heb de versie die 3:12 duurt (wat hierboven ook staat in de lijst) maar op het eind wordt het stuk van Too $hort weg gefaded...


Ik heb de cd ook origineel en heb net hetzelfde probleem, erg merkwaardig.

Verder vind ik deze cd niet speciaal. Eigenlijk is er weinig mis met dit album: de beats zijn allemaal vrij goed uitgevoerde G-funk-achtige beats met veel diepe West Coast bassen en funky samples en dito gezang tussendoor. Een flauwe herhalingsoefening van Dr. Dre ten tijde van "2001".
De teksten zijn standaard gangsta, weinig écht op aan te merken (en ik heb dan ook nog een zwak voor King T's stem en flow). Maar het grote probleem is dat het nergens opvalt, daarvoor is het té gewoon en te veel op automatische piloot.

Als de beste G-Funk albums kwaliteitsvolle handgemaakte meubelstukken zijn, is dit album een prefab IKEA-meubel: op 't eerste zicht mooi en goedkoop maar niet echt lang houdbaar en zonder pit gemaakt. Dit is voor mij dan ook ideale achtergrondmuziek want formeel gezien zijn de beats lekker en King T's flow ook maar zodra je aandachtig luistert naar de liedjes wordt het vrij snel best saai.

Niet moeilijk ook met zo'n lange tracklist. Maar uiteraard zijn hier enkele hoogtepunten: 2 G's From Compton met MC Ren is erg leuk, Stay Down, Skweez Ya Ballz, Monay, Big Boyz en Let's Make a V vallen zeker niet door de mand. De andere nummers zijn eerder een zoveelste imitatie qua concept van de hoogtepunten hier en andere Dre-gerelateerde projecten.

2,5*

Kool Keith - Black Elvis / Lost in Space (1999)

4,0
Knotsgek album van Kool Keith! Voor mij NOG vreemder dan Sex Styl en Dr. Octagon...

Erg creepy, spacy en bevreemdende geluidjes. Maar het resultaat mag er vaak best zijn (denk maar aan dat banjo'tje in Livin' Astro); De beats zijn dus redelijk tot zeer goed en geven een ideale sfeer waarin Kool Keith zijn off-beat raps kan naar voor brengen.

Als hij niet té gek doet, zijn zijn raps ook zeker genietbaar. Ik snap er eigenlijk vaak niets van maar louter naar de klanken luisterend en af en toe eens een leuke punchline horend, kan ik zeggen dat hij hier weer erg dope op de beats flowt.

De beats zijn soms wat te veel van het zelfde en zijn refreintjes vind ik ook soms wel wat irritant en enkele nummers doen me minder (Rockets on the Battlefield, Clifton, Static (met Sadat X), ...)

Soms speelt hij ook binnen zijn conceptalbum een rolletje, zo is hij in "The Girls Don't Like the Job" een baas die een echte klootzak is naar zijn personeel toe en die een beetje grootheidswaanzin begint te krijgen. Erg grappig!

Voorlopig een 4* voor originaliteit, de lekkere beats en een Keith die goed op dreef is. Misschien zal ik dit wel snel beu zijn en kan die nog dalen ofwel begin ik er binnenkort echt pas de genialiteit van in te zien en kan dit stijgen. Heb het album nu twee keer beluisterd en voorlopig ben ik eigenlijk gewoon even weg van de wereld door dit gekke album en kan ik niet meer normaal denken...

Je moet dit zeker checken (te meer als je Dr. Octagon, Ultramagnetic MC's-albums of Sex Style tof vond!)

Kwest "Tha Madd Lad" - This Is My First Album (1996)

3,5
Ik hoop dat ik nog begin te wennen aan de soms chaotische flow die soms propvol zit met te veel woorden van Kwest Tha Madd Lad. WANT de beats hier zijn perfect mijn smaak: het materiaal hier is eigenlijk afkomstig uit '93-'95, maar is pas in '96 uitgebracht. Dus je krijgt hier jazzy of funky beats met leuke drums en leuke sfeer. Alleszins op mijn lijf geschreven.

Kwest rapt bijna altijd alsof hij aan het freestylen is en rapt bijna altijd over de meisjes (op enkele uitzonderingen na). Hij doet dat op een erg grappige manier met veel punchlines en humor, maar de manier waarop ligt me niet altijd. Ondanks zijn fijne stem is zijn flow te onregelmatig en probeert hij teveel te zeggen waardoor zijn flow oeverloos verdwaalt en dat komt de beat dan ook niet ten goede. Omdat hij bijna altijd aan het vertellen is in zijn raps wordt het dan soms wat saai om te volgen door zijn vermoeiende flow. Ik begin soms spontaan in zijn plaats te hijgen.

Als zijn flow me beter zou liggen (let wel: ik vind dit een erg leuk album maar het KON gewoon voor mij geniaal geweest zijn) dan wordt dit album een favorietje. Want, ik herhaal het nogmaals, sommige beats zijn echt dope. Neem nu het funky gitaartje op "101 Things to Do While I'm with Your Girl", of de jazzy sfeer op "Herman's Head" (geproduceerd door Tony D), het bassje op "Blase Blah" (een legendarisch goede freestyle), het mellow "What's the Reaction",... Allemaal sterke midnineties-beats.

Kwest produceert zelf een aantal beats, daarnast zijn het vooral Eric Sarafin en Dan Charnas (A&R van American), voor mij vrijwel onbekende producers die de uitstekende beats hier verzorgen. Leuke scratches of hooks: alles wordt goed uitgevoerd.

Ook al is Kwest van Queens, hij doet me meer denken aan Pharcyde of Souls of Mischief van de Westkust. Zelfde losse, grappige, ongeremde stijl maar dan voorlopig nét iets minder mijn stijl.

3,5*