Salvation is een zeer mooi nummer. Veel sfeer. Deze dame gaat denk ik groot worden.

Onzin, weer zo’n onnuttige reactie. Smakeloze pop? Als het zo was had dit met heel het album in de top 40 gekunnen als je m’n bericht gelezen had dan zag je dat ze duidelijk anders zijn dan dat we van ze gewend zijn. Hier zit duidelijk Antonoff achter de knoppen..

Ik neem m'n woorden per direct terug. Man man man wat een slap aftreksel van hun vorig album. Geen enkel emotie in hun nummers. Het komt op een of ander manier niet meer binnen. De nummers gaan langs me heen. Jammer! Het was altijd een van m'n lievelingsbandjes. Wat verlang ik nu ineens heel erg terug naar 2013 waar ik voor het eerst die EP's van hun hoorde en Chocolate voor het eerst op de radio....

Deze "Do To The Beast" is een geweldige comeback, nog beter dan The Afghan Whigs van de jaren 90. Meer emotie en een soort The Twilight Singers twist.

Na het meesterwerk Burst Apart viel deze enorm tegen. Alleen Palace bevat die schoonheid nog. Na 6 jaar toch maar weer eens proberen. Bij Burst Apart is werkelijk elke noot raak.

Mooi en lieflijk plaatje!

I Would Never en She Saw The World zijn zo mooi! Kippenvel

Uit (wat jij zegt) simpelheid komen vaak de beste nummers van. Eenvoud hoeft niet per definitie slecht of matig te zijn. Kracht zit hem juist vaak in de eenvoud. Niet dat ik Haunted Youth nu de hemel in prijs maar Shadows en Broken zijn wel supersterk. Super simpel maar ik raak ze nog niet beu. Sfeer en gitaarpartijtjes passen perfect in de mix bij die songs.

Teen Rebel werd ik juist geïrriteerd van, vooral zijn stem op dat nummer komt irritant over.

De vrijgegeven singles bieden veel hoop. The Only Boy Racer Left On The Island, Hall Of Fame en het schitterende Until I Found A Rose. Dit word een band om naar uit te kijken!

Paar berichten terug heb je dit letterlijk getypt. Toen heette je nog Thekillers82737

“Voor mij het beste album aller tijden even als het beste killers album.. ik snap niet waarom mensen zowel day and age als deze minder vinden. De meest diepe teksten zitten verscholden in deze albums terwijl hot fuss ook goed is maar de diepheid toch minder aanwezig is.

Bombastisch, diepe teksten, prachtige stem van brandon en een gevoel van de 80's. Ik houd er persoonlijk van.

Geen een slechte track te herkennen.. minst favoriete is the rising tide.”

Vandaar mijn verwarring dat ik hem niet in je top 10 zag

Volgens de hoes zijn ze met z’n drieën. Meestal als een band krimpt of gaan vernieuwen met leden gaat het sterk bergafwaarts. Een voorbeeld, Bloc Party. Sinds Four is geen enke nummer raak. De energie is weg, de songwriting is weg, inspiratie etc.

Toch, buiten het feit dat het onder de naam The Kooks uitgebracht wordt vind ik Connection toch best aangenaam!

Nou... het begon zoooo lekker met het grandioze Can't Pretend To Know. Words Lost Meaning was ook nog lekker. Daarna deden de uitgegeven singles me heel weinig. Toch nog het album geprobeerd maar alleen Moonshot als non-single kwam nog geweldig uit de verf.

Het gevoel wat ze in I Am Easy To Find stopte (na het wat mindere Sleep Well Beast) is hier niet meer terug te vinden. Het voelt als een verkapte Matt Berninger soloplaat deel 2. Jammer want ze gingen met IAETF juist weer de goede kant op! Drummer was daar veel meer op te horen en had veel meer variatie en de Dessner broertjes hadden al hun magie in die plaat gestopt. Er werd ook veel meer speelser gezongen door Matt dan hierop. Zo te zien hebben ze hier nieuwe fans mee gecreëerd. Zoals hierboven al een keer gezegd is, The National van Alligator, Boxer en Trouble Will Find Me is in velden of wegen te bekennen.

Ice Machines is btw wel een heel mooi nummer die me kippenvel bezorgt. Een mooie vervanger voor Weird Goodbyes, die helaas de plaat niet heeft gehaald.

Dit had vijf sterren kunnen zijn als Not In Kansas, Light Years, Dust Swirls In Strange Light en Underwater er niet op hadden gestaan. De meeste mislukte nummers in de geschiedenis van The National.

Mooiste albumtitel die ik heb gezien. Dit moet haast een goede plaat zijn.

Toppertjes zijn overduidelijk Slippin’, Blue Nights en Weightless!

Doe toch niet zo dramatisch. Oké ik ga mee met het feit dat dit niet onder de naam SP uitgebracht had moeten worden maar onder z’n eigen project naam.
Het gaat over de muziek zelf. Sferisch en past goed in deze periode van het jaar. Inderdaad zijn niet alle nummers raak maar dan heb je toch nog een album vol wat boeiend kan blijven. Buiten het feit of het niet wat voller ingespeeld had kunnen worden door de huidige bezetting.

O god, hoe zo'n bandje al snel kan zakken in een dieptepunt. Waar hun debuut nog energiek en fris aanvoelde en zo'n bandje uit de indie revival van 2005 had kunnen zijn, is er nu helemaal niks meer van over.

Sterke plaat van deze punkrockers na een stilte van 18 jaar! Welkom terug helden!

Voor mij voelt dit album als 'gedateerd' aan. Vanaf First Impressions Of Earth (hun beste) blijven de songs wél nog steeds leuk om op te zetten. Al met al heeft dit album natuurlijk lekkere singles.

Eigenlijk is dit een verkapte soloplaat van Andrews.

Het doet me een beetje pijn om dit bandje te zien afglijden ná het Glitterbug tijdperk. Alle songs gaan langs me heen zonder enige opleving. Alleen Blood On The Hospital Floor had nog wel iets weg van hun eerdere periode.