Het is veelal hun eerdere jaren '90-geluid, met ge-update knallende productie. En hoewel het niet heel slecht is, is het ook nooit verrassend.
De leukste momenten zijn dan ook de momenten waarop Garbage nét wat anders probeert: de bizarre ska van single Blood for Poppies, en het shoegazende Felt een lekker shoegaze-achtig nummer.
Op alle andere nummers blinkt Garbage echter nergens echt uit, waardoor deze reunie wat mij betreft vrij weinig waardee heeft. Ofja, op die twee songs na dan.

Adrian Younge heb ik altijd iets te retro en oubollig gevonden, maar gelukkig is er deze plaat waarop de beats zijn vervangen door Apollo Brown (mij onbekend, maar ok). Nou is het origineel echt niet een plaat waarop tekstueel echt interessante of vette dingen gebeuren (de rappers klinken bekoeld, en te veel gebonden aan verhaallijn), maar de sfeer en het concept werken wel visueel.

Goed, de producties van Apollo Brown dus. De plaat moet even op gang komen voor mij, maar vanaf The Center of Attraction (met een spaz-feature van Cappadonna) tot en met Murder Spree zijn fantastisch. Met name Enemies All Around Me, Revenge Is Sweet en Murder Spree horen bij het beste van Ghostface's laatste 10 jaren wmb.

Platenruis is wel iets te aanwezig ja.

CD dat prima uit de startblokken vertrekt met de eerste vier nummers. De producties zijn stuk voor stuk uitstekend: een geüpdate versie van de typische Wu-sound; wel strakker dan RZA's klassieke producties, soms iets meer clubby, maar altijd wel met die scheve Wu-samples, breakdowns en eerie stabs waar je op hoopt. Je luisters dus niet naar loopjes, maar gedetailleerde producties met allerlei lagen en onverwachte wendingen. De productie komt van de groep zelf; ene Arby Tyrone "RNS" Quinn en Visible.

Aan de goede zin van de rappers ligt het ook niet; stuk voor stuk klinken de rappers hongerig en doen ze hun best de producties aan gort te rappen. Eén probleem; er blijft je amper iets bij van wat de rappers zeggen of hoe ze het zeggen.
(Vooruit: op Hip Hop na, een scherpe analyse van de staat van het genre op dat moment:
"Will what he helped to create help destroy him?
He wondered if he reaches his 21st without getting banned
In year 2000 [hip hop] he'll be a man, old enough to make a stand"

Tel daarbij op dat sommige hooks wel erg oenig zijn (neem If You Only Knew of Chamber Danger) en het feit dat de skits niet welkom zijn en de kwaliteit achteruit holt naarmate de plaat duurt en je hebt een toch wat middelmatige plaat, zoals zoveel post-Wu-Tang Forever affiliate-platen dat zijn. Maar zoals gezegd; de producties zijn superinteressant, dus zeker de moeite waard!

Hoogtepunten (ofwel; beste beats/productie):
Smoking, 1st Thing First, Two Gats U, Blow Up, Hit Me with That Shit, Hip Hop, Life Bid

De punkbeweging die in 1976 in Engeland uitbarstte wordt vaak verklaard uit twee bewegingen die de jaren 70 bepaalden: ten eerste de New Yorkse CBGB's-scene met uiteenlopende bands als Television, Blondie, Ramones, The Patti Smith Group die allen schatplichtig waren aan de 'protopunk' van groepen als de Stooges, de Velvet Underground, de New York Dolls en de Modern Lovers.

Ten tweede was er in Engeland een reactie op de groteske en technisch verfijnde progrock van begin jaren 70 die grote zalen vulden. Groepen met namen als Rockpile, Brinsley Schwarz, Dr. Feelgood, Kilburn and the High Roads, Eddie and the Hot Rods en Ducks Deluxe speelden zwetend in kleine pubs door het land met een geluid dat gebaseerd was op de rock, soul en beatmuziek (en soms reggae) van de fifties en sixties. Het zou later de brug naar de punk blijken; zo waren latere big players als Strummer van The Clash, Ian Dury van Tne Blockheads en The Stranglers al actief in deze scene (respectievelijk in The 101'ers, The High Roads en The Stranglers op half tempo).*

Toen punk eenmaal op gang was in Engeland kwamen er een drietal angry young men bovendrijven: Joe Jackson, Elvis Costello en Graham Parker. Hun attitude was misschien wel punk: de songs waren vooral niet romantisch, cynisch over menselijke drijfveren, egocentrisch en sarcastisch, en de productie had niet te veel toeters en bellen. Tegelijkertijd kwamen ze alledrie uit een traditie waar songwriting nog een kunst op zich is, en een band een zekere professionaliteit moest bezitten.

Dat deze jonge driftkoppen slechts een dunne verbinding hebben met de punkbeweging moge duidelijk zijn. De pers schaarde voor het gemak alles onder de zon onder de noemer punk of new wave, maar Joe Jackson was enkel punk omdat zijn Band minimaal bezet was en de liedjes snel, cynisch en puntig. En waar Costello op This Year's Model zich voor een dozijn grofgebekte songs liet begeleiden door de strakke Attractions, werd hij op zijn debuutplaat ervoor, My Aim Is True, nog begeleid door pubrockband Clover, met een stuk minder indrukwekkend resultaat.

Deze Parker-plaat valt nog het meeste buiten de punkboot: de productie is verzorgd, met akoestische gitaren achter de heldere rock-'n'-roll-gitaren, bijna Spector-achtige koortjes en een algemene blues-attitude die wel érg veel terugkijkt gezien het bouwjaar van het album.

Neemt niet weg dat er een paar puike songs opstaan: Nothin's Gonna Pull Us Apart, Gypsy Blood, Lady Doctor, You've Got to Be Kidding, Howlin' Wind, en Don't Ask Me Questions. Het zijn qua sound en constructie alleen niet de meest spannende of urgente songs en dat is soms wel jammer. Dan grijp je toch sneller naar iets van de vroege Jackson of Costello. Laatstgenoemde My Aim Is True, uit hetzelfde jaar, is toch al net wat gemener en gedrevener dan Parker op deze plaat.

Toch laat Parker hier zien een zekere dosis soul te bezitten, en, als ie er zijn best op doet, de songformules van zijn traditionele invloeden naar zijn eigen hand kan zetten om de popsong naar zijn eigen hand te zetten.

* Vergeet ik nog even de lawaaierige grondbeginselen in de jaren 60 te noemen; The Who, Stones, The Kinks en misschien ook wel een beetje Cream, Zeppelin, Motorhead en Black Sabbath. En glamrock natuurlijk (Roxy, T. Rex, Mott the Hoople en Bowie,).

Gelukkig een stuk beter en losser dan zijn voorganger, die wel erg traditioneel en geproduceerd aandoet. Op deze plaat is meer een 'band' te horen die live zijn ding doet.

Als Parker zijn nummers compact houdt en de blazers (die opener; juk!) achterwege laat kan ik 'm goed hebben; nummers als That's What They All Say, Turned Up Too Late, Pourin' It All Out, Something You're Going Through, Fools Gold vinden het midden tussen de Blonde on Blonde-periode van Dylan, Them/Van Morrison en The 70s Stones. Jammer dat Parker zich toch weer een paar keer laat verleiden tot gezapige bluessongs op Back Door Lover en Help Me Shake It.

Voor liefhebbers van de 70s-heartland rock die ook te vinden is bij clubs als de E-Street Band, The Heartbreakers en Billy & the Joels.

Ik kan Parkers kledingkeuzes op de hoezen van deze en Howlin' Wind ook wel waarderen. Stukken beter dan de hoes van die doorbraakplaat Squeezing Out Sparks, daar lijkt ie net een Buggle.

Leuke plaat:

Ontelbare quotebare lines:
''Die mannen zijn op suc5, ik ben op succes.''
''Ik heb stijl/stel net een helling.''
''Warrup Dio, leen me je tijdmachine.''
''Lig laag net je matras.''
''Fly als een fazant, dit is GreenMagic, we toveren, Kazan.''
''Ik werd hard, ik wil die goeie leven, zoveel honger kan zeker twee koeien eten.''
''De cd draait net een bonus.''
''Ik maak moves, move mee, ik rap vies, douche mee.''
''Stack money, get money, pak kaas, move bricks, get chips, hamka's!''

Tel daar nog eens de verschrikkelijke r&b-refreintjes die constant opduiken en de overdaad aan autotune, waardeloze skits (dat radiointerview?!), slechte verschrikkelijke stemgeluid van Broertje, JayJay, Ebon-E en Aisha de mixing (al is dat ze vergeven), veelal synthetisch aandoende producties en je hebt dit album.

Ja, genieten.

Natuurlijk kent dit album ook wat betere momenten, met name op de wat langzamere nummers waarop er met veel overtuiging wordt gerapt.
Daarnaast zijn er zijn misschien drie rappers in de hele kliek die nog weten wat een rijmschema is maar zich vooral bezighouden met pogingen doen om punchlines te schrijven die vaak veels te makkelijk zijn (''draai als een stuur'', dat niveau). Gelukkig zijn er dan nog gastbijdrages van Hef (hilarische verse op Blijven Rennen), Kempi (die vooral in het Frans lijkt te mompelen, maar het klopt met de beat) Matarr (straatrapper met een onorthofoxe flow) die het niveau nog iets omhoog halen. 1 ster, voor Blijven Rennen en eerder genoemde punten.