Op de normale versie van Snake Charmer en Sleazy toch ook wel? Die minimale Gang of Four-achtige slag op de gitaar hoor ik wel. Je hoort nog ook duidelijk zijn grote invloeden van The Edge (PiL-gitarist Keith Levene, Magazine/Banshees/Visage-gitarist John McGeoch en Andy Gill) .

Weirde maar coole plaat. Duidelijk in de tijd van exotische experimenten als die van The Clash, Japan, Bowie, Eno en vooral The Talking Heads. Nooit gedacht dat ik The Edge nog eens afrobeat zou horen spelen. De bas van Wobble wobble't natuurlijk zoals altijd, wel wat funkier en uptempo dan op de PiL-platen.

De rare late night-r'n'b van Hold on to Your Dreams is mijn favoriet.

Kortom, luisteren!

PS. Er is eenzelfde soort plaat uitgekomen aan het begin van Johnny Marrs tijd voor The Smiths, Quando Quango's Pigs + Battleships op Factory. Daar speelt ie funkriffs die hij (los van Barbarism Begins at Home) pas weer voor The Talking Heads en The The zou oppakken.

Nee, het zijn inderdaad de Backstreet Boys met Gypsie-invloeden.

Zet de plaat gerust eens aan, gezien je top 10 kun je dit erg leuk vinden (The Cure, Radiohead, Jeff Buckley, Sonic Youth, wellicht U2?), neem bijvboorbeeld Sometimes. Net als The Pogues (als in: rock met folk-invloeden) wordt er daar flink op akoestische gitaren geragt, maar waar The Pogues door de duivel bezeten lijken te zijn en de hel losbarst, opent voor James zich de hemel.

Die voorkant is vrij lelijk ja. Geeft een verkeerde indruk.

Er zijn genoeg goede ideeën die mikken op een hybride van disco, funk en de experimentele glam van Roxy Music en Bowie (plus een flink scheut van zijn 'white soul'-periode: vergelijk de instrumentatie van Performance eens met Fame). Alleen is de instrumentatie niet altijd even subtiel: druk gepiel op Moog-synths, een lelijk gitaargeluid en te gestudeerd onregelmatig jazzdumwerk. En Sylvains wilde, pretentieuze zang is hier ook niet echt wat het moet zijn.

De tweede LP-kant zit wat mij bij betreft een stuk beter in elkaar dan de eerste. De experimenten op Don't Rain on My Parade, Suburban Love (hallo Moonage Daydream!) en tweeluik Communist China/Television pakken het best uit. Het titelnummer is een inventieve single, maar lijdt onder de gladde en foute 'white soul'-pretenties die ik bij deze band gewoon niet goed trek. Eigenlijk mist Japan hier op de mindere nummers gewoon wat ze in de VS 'cool' noemen.

Duidelijk de plaat waarop Japan zijn meest consistente geluid en hoogste 'overall' kwaliteit vindt (tenzij ik wordt verrast door Tin Machine?). Ja, soms hoor je nog de croon van Bryan Ferry, of de invloeden van Bowies Low (zie 'Burning Bridges' en 'Warszawa' van the thin white duke.

De tropenvogeljazz die op het vorige album werd uitgevonden wordt hier uitgestrooid over liedjes van verschillende tempo's; (maar) zweven doen deze nummers praktisch allemaal. Soms wordt het daardoor wat tandeloos (de Smokey-cover 'Ain't That Peculiar'), maar als de composities en synth en oboes impressionistisch genoeg zijn kunnen je gedachtes daar lekker in verdwijnen.

Deze is wat constanter en heeft geen uitschieters omlaag, maar de beste momenten van Japan staan wat mij betreft op de voorganger.

De Eno-exotica (waarbij er door middel van de textuur geluidscombinaties een 'sense of place of time' wordt gesuggereerd) werkt het best op 'Gentlemen Take Polaroids', 'Swing' en 'Taking Islands in Africa'.

Na het beluisteren van voorganger Adolescent Sex, kijk ik op van opener 'Automatic Gun'. Het is een behoorlijk harmonieus en direct popnummer. Erg goed.

De slepende reggae/ska-groove van 'Rhodesia' deed Joe Jackson in dezelfde periode beter en losser, al is de synth hier wel echt een toevoeging. Het doet ook een beetje denken aan Ultravox' 'Dangerous Rhythm', die heeft ook mijn voorkeur. Sowieso toont de vroege Japan veel overeenkomsten met de John Foxx-periode van Ultravox.

Sylvains exotische visie op pop is hier wel duidelijk: als het over (voor Engeland) verre oorden gaat, hoort het ook zo te klinken.

'Love Is Infectous' heeft een interessante groove, maar Sylvains zang verpest de boel. De gitaarlijnen hebben wel wat van Burnells spinachtige spel.

'Sometimes I Feel So Low' is een nummer waarop thuis de band thuis lijkt te komen; een geslaagd groovy nummer die het midden houdt tussen de Moroder-disco periode van Sparks en Bowie's platgeslagen drumcomputers op Low.

Ik vind 'Obscure Alternatives' weer zo'n vormexperiment dat werkt. Het moet een soort van meeslepende gothische soul/jazz zijn, maar de quasi-Arabische zang van Sylvain verpest alle goede bedoelingen.

'Deviation' is een groove zonder groove. Doorrr!

'Suburban Berlin' moet een soort Weimar cabaret oproepen. De funk groove't hard genoeg in de coupletten om het eigentijds te houden, en het refrein is een heerlijk dromerige afwisseling.

'The Tenant' lijkt beïnvloed door Polanksi's hilarisch claustrophobische gelijknamige film. Sylvain zou later iets vergelijkbaars doen met Cavani's The Night Porter. Het nummer is een somber, piano-gedreven lament, dat qua instrumentale constructie wel wat weg heeft van 'Maggot Brain' van Funkadelic. Maar dan gemixt met het outro van Roxy Musics 'Ladytron'. Op half tempo.

En Sylvain houdt zijn mond. Wat wil ik nog meer!

Japan is hier beïnvloedt door de groove op Bowies Lodger. Sylvain zingt hier subtieler, en is beter geproduceerd. De titeltrack zit ijzersterk in elkaar, heeft een goede instrumentatie, maar moet oppassen dat het niet te glad en tandeloos wordt. Fall in Love with Me is een mix van de zelfverzekerde Roxy-pomp en een Low-instrumental. De instrumentatie knauwt hier hard genoeg om overeind te blijven. Op 'Despair' schrijft Sylvain de beginselen van 'Night Porter'.

'In Vogue' is top. Het heeft iets van Roxy Music en iets van Japan zelf; het soort groove dat ze hier neerzetten, een soort van zwevende, afstandelijk maar soepelende jazz waar de regendruppels vanaf lijken te druppen.

Halloween heeft eenzelfde soort tropenvogeljazz-groove, met het zelfde soort speerachtige gitaarbends in het refrein die Phil Manzanera inspeelde op Roxy Music's 'Serenade'.

De Velvet Underground-cover 'All Tomorrow's Parties' is verrassend, en eigenlijk gewoon superschattig. Instrumentatie is top.

'Alien' heeft de groove van een buitenaardse pudding. Op zich intrigerend, maar de zang en melodie doen voor mij niet genoeg.

Gek genoeg klinkt 'The Other Side Of Life' buitenaardser en vreemder over dan de voorganger. Ballads kunnen ze; file onder proto-Night Porter. Stiekem zelfs een beetje Portishead-achtig.

Nog weer beter dan de voorganger (die weer beter was dan diens voorganger)!

Echt funky of sexy was Japan nooit; ze doen het bij mij het best als ze decadentie suggereren, want het onderdompelen in sex & rock'n'roll is niet iets wat ze overtuigend overbrengen wat mij betreft.

Eerste twee nummers veeg ik dan ook van tafel; 'Ghost' doet hetzelfde wat 'Nightporter' zo goed deed: het sleept de luister mee door intrigerende geluiden, om vervolgens de melodie rustig uit te laten klappen.

De oriëntaalse invloeden van 'Canton' liggen er wel heel dik op. Maar doordat Sylvain zijn mond houdt werkt de suggestie van verre oorden goed genoeg.

'Still Life in Mobile Homes' is vintage Japan; Sylvains zang danst zwierig over de zwevende drum/bas-combinatie. De opbouw naar het refrein zit goed in elkaar, waardoor je blijft luisteren.

'Visions of China' is redelijk, maar ook wat sullig.

De instrumentatie van 'Sons of Pioneers' doet denken aan een funky variant op de verontrustende ambient van Brian Eno halverwege de jaren 70.

'Cantonese Boy' > zie oordeel over de eerste twee nummers in de openingszin.

Ik waardeer de experimenteerdrift van de band, maar veel van de resultaten zijn wat mij betreft net zo slecht bewaard gebleven als sommige ideeën op Obscure Alternatives en Quiet Life. Al zijn ze wel wat beter geproduceerd en gemusiceerd. De outro is top.

Grappig wat een paar luisterbeurten kunnen doen. De middelmatige nummers klinken al een stuk beter, en hoewel een hoop nummers qua productie , zijn ze wel gewoon goed uitgevoerd. Doordat Jay-Z er met zijn onorthodoxe flow overheen rapt wordt een nummer als Imaginary Player toch iets anders, wat helemaal niet te plaatsen is.

Want de flow van Jay-Z, die is in principe net zo goed als op Reasonable Doubt. Zijn bijdehante rapstijl is hier nog intact en dat is op nummers als Imaginary Player, Friend or Foe 98 te horen. Verder zijn Intro / A Million and One Questions / Rhyme No More, Streets Is Watching en Where I'm From ijzersterke nummers. Jammer van de smaakloze producties en lelijke refreinen van (Always Be My) Sunshine en I Know What Girls Like, doe toch wel afbreuk doen aan de algemene beleving van het album (zoals in een bovenstaande quote van Jay-Z zelf ook al te lezen is).

Vrij slecht album. De gehele toon is heel erg gelikt, en los van de producties van Kanye (Do U Wanna Ride is een interessante productie) en Just Blaze (die met name op het titelnummer iets knaps doet: hij ziet een ongelooflijk zieke productie in een nummer dat eigenlijk 'dood'-gesampled is) is eigenlijk alleen Beach Chair nog interessant. Dr. Dre doet belachelijk slechte dingen op dit album en de anonieme r&b-refreintjes en gladgestreken producties vliegen je om de horen.
Jay-Z boeit lyricaal al tijden niet meer zoals hij dat deed, daar had hij op The Blueprint natuurlijk ook al last van, maar dat werd nog gecompenseerd door de over het algemeen sterke producties.

Een plaat die duidelijk schatplichtig is aan game-changer Remain In Light van Harrisons band Talking Heads. De vocalen van Jerry zijn minder affectief dan die van Pratend Hoofd David Byrne, ook al komt hij stilistisch in de buurt (ik hoor ook Televisions Tom Verlaine terug in zijn stem, die natuurlijk nooit werd omringd door dergelijke funky muziek).

De grooves van nummers als 'Magic Hymie', 'Slink' en 'No More Reruns' staan als een huis, maar mindere broeders lijden onder de statische one-groove vorm.

'Worlds in Collision' is het meest op niveau van Remain In Light; mysterieus, broeierig, gevarieerd. Jammer dat Harrison er niet in is geslaagd deze variatie op meer nummers toe te passen. 'The Red Nights' is een prachtige meditatieve track met minimale percussie.

Denk Fela Kuti, Talking Heads, Parliament, 80s hiphop, dancehall/dub, en dan gefilterd door de sample en synth-gedreven New York-sound van de vroege jaren 80.

Wat grappig is dat 'No Warning, No Alarm' met een house-piano begint die tien jaar later emblematisch zou zijn voor de baggy house-grooves van bands als The Happy Mondays.

Uitstekende Lennon-plaat, mede dankzij Spectors wall of sound, met blikkerige zang en vergeleken met zijn jaren 60-werk - gestripte maar snerpend producties. Er zijn hier geen slechte nummers, al heb ik radioklassieker Imagine en de tranentrekker Jealous Guy (perfect voor films!) zo vaak gehoord dat ik ze meestal oversla.

De plaat staat vol met strakke melodieën en soms pompt de instrumentatie behoorlijk door, zoals op I Don't Wanna Be a Soldier, Gimme Some Truth en sneer naar voormalig collega Paul McCartney How Do You Sleep?.

Dit nummer heeft gek genoeg (en helaas?) de zwakste tekst van de plaat. Verder slaagt Lennon er weer in om vrij persoonlijke/introspectieve en filosofische teksten in een rockcontext te plaatsen.

Er is ook plaats voor het honky-tonky Crippled Inside en de losse blues van It's So Hard. How? heeft quasi-diepe lines als How can I go forward when I don't know which way I'm facing?, maar Lennon zingt het recht je hard in.

The Messenger was een verrassende comebackplaat voor Marr, waarop muzikaal werd teruggekeken naar late 70s New Wave, The Smiths, 90s en 00s Britpop en Electronic, maar toch fris klonk. Het titelnummer en New Town Velocity klonken zelfs zodanig origineel dat ik ze niet echt kon kon terugkoppelen naar eerdere invloeden, waardoor goeie hoop had voor de kwaliteit van nieuw werk van Marr.

Dat is waarom deze Playland mij zo tegenvalt. De plaat is grotendeels 'on the road' geschreven en opgenomen, en dat is te horen. De plaat zit qua sound erg dicht tegen de vorige aan, maar doet er kwalitatief voor onder. Het klinkt alsof het album te haastig is opgenomen, en er niet kritisch naar de kwaliteit is geluisterd.

Het mist een echte uitschieter, en de echt goede nummers zijn op één hand te tellen. Voor mij zijn het Easy Money, Dynamo, The Trap (een duidelijke knipoog door Outdoor Miner van Wire) en This Tension.

Playland klinkt over de gehele lijn wat stijf, mede door Marrs zang en de geforceerde zanglijnen. Op gitaargebied is deze ook gewoon minder memorabel dan Marrs daadwerkelijke kunnen.

Absurde maar kwalitatief middelmatige punkplaat. Een paar nummers springen er muzikaal wel uit; Maniac, 3D Time, pop-pastiche Darling, Let's Have Another Baby en Groovy Ruby.

Hele prettige plaat inderdaad! Met veel heldere, ietwat psychedelische gitaarpartijen, en een stel briljante popnummers (die ze alleen nooit op de radio zouden draaien). Vooral Reynard the Fox (met een leuke knipoog naar The Doors' The End), Bill Drummond Said en Sunspots bevallen me heel erg tot nu toe. Gaat nog groeien hoop ik, maar Julian Cope bevalt me prima.

Aardige plaat van veteraan Just-Ice. Het zijn ondertussen de jaren 90, en de singsong-rapper probeert zich verhouden tot de hardcore-sound van Kool G Rap & DJ Polo, NWA en Ice Cube. Dit betekent dat Just-Ice - dan wel met of zonder delay op zijn stem - het grootste deel van de tijd agressief over snelle beukende beats. De beats zitten individueel wel aardig in elkaar - best originele keuzes in sound - maar al met al onderscheidt het zich allemaal niet van elkaar. En Just-Ice is niet bepaald een interessante rapper, los van zijn stemgeluid heeft ie weinig unieks te vertellen.

Give Mi Pas, een meer dub/raggamaffin-achtige track is wel feest. En On the Loose, Bring Em Back Alive en opener Gangster Style Rap zijn wel goeie uptempo tracks. That the Way I Feel en Stay The Hell Away zijn wat trager en groovier en dat past meer bij Just-Ice.