Ik vind deze band vooral de moeite waard als ze de freaknoise combineren met een hint van melodie, zoals op The Hit en The Unattractive, Portable Head. The Theatre Goer is wel gaaf, maar ook een beetje belachelijk. Voor mij schiet het overige songmateriaal dan ook in het verkeerde keelgat, wat misschien vooral door de aanstellerige zang komt, in combinatie het vrij monotone pallet aan geluiden (knetterende drums, grinding gitaarblokken, instabiele ritmes).

Maargoed, dat hoort misschien bij het genre. Voor genreliefhebbers is dit misschien wel juist een hele avontuurlijke en gevarieerde plaat haha.

Ik hou het toch bij de betere nummers van The Jezus Lizard, die vind ik toch wat meer 'in control' klinken.

Ik heb Galaxie 500 nooit de aandacht gegeven die het verdient, maar wat ik ken is dromerig, sfeervol en melancholisch. Nu is dit album van de oprichter Dean Wareham nergens slecht, maar echt meeslepend wordt het nergens. Een van de dingen die ik zo sterk vind aan Warehams werk in Galaxie 500 is de manier waarop je een wereld in wordt gezogen; door de uitgerekte song-lengtes, maar vooral ook de overgave van Warehams zang en het scheurende gitaarspel.

Hier is alles toch flink wat braver en gelikter, het stoelt vooral op country en soulmuziek. De gitaren rinkelen wel, maar kleuren ook erg binnen de lijntjes. De zang is beleefd.

Het langere Bourgeois Manqué, That's the Price of Loving Me en het wat vreemde Reich Ter Träume liggen me het beste.

Ik denk dat ik betoverd ben ofzo door deze muziek.
Runaway, Hats Off to Larry, So Long Baby, Hey! Little Girl, Keep Searchin' (We'll Follow the Sun) en Stranger in Town zijn zes van de meest ongewone liedjes in de popmuziek die het ook nog tot hits scoorden. Uniek talent. Bracht mineurakkoorden in de rock & roll, iets wat de Britse Beat, met o.a. The Beatles en The Animals, later zouden overnemen.

The Smiths is mijn favoriete band. Hun standpunten komen vrijwel altijd overeen met die van mij. Morrissey haatte de koude, 'harteloze' synthpop van de jaren 80 (The Smiths worden rgelmatig aangehaald als redders van Britse gitaarpop). Zo zag ik Depeche Mode dus ook, en een singletje als New Life bevestigde dat idee.
Ik was dan ook verrast toen ik in een interview met Johnny Marr hem Depeche Mode hoorde noemen als beste band van de jaren 80 (samen met The Smiths en New Order en...?), en ik later las dat Violator en Songs of Faith and Devotion zijn goedkeuring hebben.
Toen ik Violator voor 7 euro zag liggen was de keuze dus snel gemaakt.

Wat mij opvalt is dat de band ook echt een gitarist heeft. Het is dan ook heerlijk hoe die gitaar wordt gemengd met de electronica. Voorbeelden hiervan zijn bijvoorbeeld de slides op Sweetest Perfection, de electro-blues van Personal Jesus, de hemelse tonen op Enjoy the Silence, de groove en daarna de hook van Policy of Truth.
Daniel Miller hierover: ''Whenever they feel like they are going a bit too rocky, Depeche Mode always react very strongly against that. Especially Martin. Much as he loves playing his collection of vintage guitars, Martin is very conscious there is a line that Depeche do not cross. They are an electronic band that use guitars, not a rock band that use electronics.''
Het mooie is dat Martin Gore als gitarist niet nadrukkelijk aanwezig hoeft te zijn, maar gewoon een geweldig oor voor melodie heeft. Nergens speelt hij powerchords of solo's of een noot te veel, precies wat ik ook zo in Johnny Marr waardeer.

De plaat zelf: prachtige nachtbeelden, sterrenhemel, winter... (Achtung Baby komt qua sfeer in de buurt) en geen minderwaardig nummer. Knap is dat vrijwel heel de plaat dansbaar is, zonder flauw te worden (neem de opener), erg hoekig geluid en toch donker. Wat een plaat! Geweldig gewoon.

Welke plaat komt qua geluid het meest in de buurt van DM?

Ik kan je vertellen dat dit gehele album briljant is; elk nummer is een klassieke reggae-single. Het is erg bijzonder hoe Desmond Dekker zijn tracks in elkaar stak, met een soort van interlocking partijen (koortjes, leadzang, basstem, gitaar, ritmes). Het zijn echte kunstwerkjes waar je naar luistert, en ze glijden zo je oor binnen.

Ik weet te weinig van deze club, alleen dat het voorkomt uit de kitscherige Abba-apparaat Guys 'N' Dolls. En dat David Van Day en Thereza Bazar aan deze formatie ontsnapten omdat ze zelf ook ideeën hadden die ze wilden uitvoeren. En dat Trevor Horn (met hulp van Bruce Woolley) de twee bizarre singles Mirror Mirror (Mon Amour) en Hand Held in Black and White maakten. Dit is waar mijn aandacht begon, maar gek genoeg is dit album ook al behoorlijk eigenzinnig voor een MOR-plaat. En veel van de composities komen (volgens de credits) van de eigen hand van het duo. Niet zozeer de productie en instrumentie natuurlijk, maar toch.

Zoek het een beetje in de hoek van Moroder en inderdaad The Buggles, maar dan met de platheid van de 70s glitzy europop. Opvallend is het veelvuldig gedweep met spacy synthesizers (Star Wars: Episode IV - A New Hope was nog niet zo oud), vooral op het instrumentale Overture (van de hand van Andrew Lloyd Webber-collaborator David Cullen), Shooting Star, Who Were You with in the Moonlight en het intro van het mierzoete Love's Gotta Hold on Me.

Om nog maar te zwijgen over Star Control, een bizarre vocoder-ballad van Day. Mag naast My Other Voice van Sparks als het gaat om rare vormexperimenten van de Moroder-perode. Toch een soort van space age-pop.

Minder zijn Tokyo, de gladde maar smakeloze ballad I Need Your Love, de Beach Boys-pastiches Ring Ring en Love Street.

Prima plaat.

Geen enkel nummer steekt er voor mij echt uit, maar fillers zijn op deze plaat ook niet te vinden. Alle nummers hangen muzikaal een beetje in die moderne take op 80s jamz/jazz-fusion/70's soul die bijvoorbeeld Anderson .Paak ook maakt, aangevuld met de wat subtielere momenten van Tyler, The Creator. Dus strakke, gedetailleerde producties, maar nooit heel verrassend.

Domo klinkt eerlijk en hongerig, maar tegelijkertijd heeft hij niet echt een heel urgente persona.

Interessante popplaat die recent onder mijn aandacht kwam. Dorian Electra is één groot genderbending-feest, wat is doorverwerkt in de EDM-achtige aankleding van de muziek, de teksten, en vooral de video's. Hoewel Electra dit project ongetwijfeld als audiovisueel zal omschreven (performance is natuurlijk een cruciaal onderdeel van het onderwerp), ben ik bij popmuziek toch in de eerste plaats geïnteresseerd in de muziek.

En de muzikale richting ligt me eigenlijk niet zo, hoe goed de producties ook in elkaar zitten. De blèrende synths en in-your-face-vocalen die veel refreinen opvullen zijn niet echt mijn ding. Ik vind eigenlijk alleen Career Boy oprecht een leuk nummer, en verder Guyliner, Flamboyant en Man to Man kan ik tolereren.

Maar laat je niet ontmoedigen door mij, muzikaal zit het geramd. Referentiepunten zijn voor mij Eartheater, Marina & The Diamonds en PC Music-adepten Sophie en Charli XCX.

Ik heb besloten om me wat meer te verdiepen in hiphop. Ik heb via Allmusic een heel lijst met klassiekers neergepend die ik in de toekomst nog aan bod komen. Voorlopig ben ik begonnen met Doggystyle, Illmatic (omdat ik Life Ain't Never Tell constant op repeat had staan op YouTube) en The Chronic (ik kende Fuk Wit Dre Day al, en toen ik de beat Deeez Nuuuts tegenkwam wist ik dat ik het hele album binnen moest halen).

Van de G-funk had ik al een hoop gehoord, en het feit dat The Chronic dit genre introduceerde verwachtte ik alleen producties in die trant. Ik was dan ook verbaasd toen ik nummers als Lyrical Gangbang of Rat-Tat-Tat-Tat hoorde, omdat die nummers als basis van die typische oldschool drums (doem-tak. doem-doem-tak) hebben. Een ander afwijkend nummer is The Day The Niggaz Took Over, een nummer dat gewoon 'gevaarlijk' klinkt. Dit album heeft sowieso een prachtige sfeer. De teksten zijn een mengeling van vuurgevechten en hedonisme die de gangsta-rap zo kenmerken. Dit alles echter niet zonder een knipoog. Het album bevat regelmatig hilarische momenten, en heus niet alleen in de skits.

Een ander groot pluspunt op dit album is Snoop Dogg. Met zijn handen in de zak maakt hij elk nummer af. Ook Lady of Rage klinkt geweldig hier (had ik nog nooit van gehoord).
Minpunten zijn de af en toe matige teksten, en de wat wisselvallige delivery van RBX en Dr. Dre. Een beetje hit & miss.

Op Doggystyle is de G-funk tot in de puntjes perfectioneerd en is wat mij betreft zijn finest hour, maar dit album klinkt een stuk vetter en doet er weinig voor onder.

Na het doorploegen van Japans discografie (en een tijdje terug die van de vroege Spandau Ballet), geef ik toch het vroege werk van Duran Duren een kans.

De reputatie onder zelfbenoemde muziekkenners is natuurlijk niet goed, wat ongetwijfeld kwam door de vroege MTV-oriëntatie en het gladde imago. Zo heeft Night Boat nota bene een extended video waarbij de band in een of andere tropische jungle worden achtervolgd door zombies. Plus Simon Le Bon had een kop op om te slaan. Enige jaloezie van de populariteit onder de vrouwelijke bevolking ("boy band!') zal de band geen extra credits hebben gegeven.

Maargoed, dat staat grotendeels los van de muziek, want de band kende getalenteerde muzikanten die ook goed op de hoogte waren van welke muziek er in de meer experimentele hoeken werd gemaakt (Human League, Numan, Japan, Spandau Ballet, Roxy Music, BOWIE).

Dus wat staat er echt op dit debuut, de stamt uit een tijd waarin de dansvloer steeds meer werd opgezocht, en de Nieuwe Romantiek steeds meer algemeengoed werd?

Girls on Film: funky, en een origineel refrein waar je niet om heen kan.

Planet Earth: doet qua groove erg denken aan hun grote voorbeeld Japan, maar ze komen er net mee weg.

Anyone Out There: een hoogtepunt: de eentonige, scherpe gitaarriff die over de synth-wash heen werk super. De melodie en zang zijn ook gewoon erg goed.

To the Shore: doet wederom erg denken aan de slepende, zwevende pop van Japan. Durans melodieën zijn iets duidelijker omlijnd, en eigenlijk werkt dat wel prima. Ook wel een beetje glad. Daar had Japan soms ook last van, maar hier ontbreekt de 'suave', en overheerst de 'airbrush'.

Careless Memories: het meest vlotte en dansbare nummer tot nu toe, maar erg goed is het niet.

Night Boat: ... to hell. Dit soort overtrokken klaagpop trek ik niet. Waar zijn de 'careless memories' en 'good times' gebleven, Duran Duran? Japan deed dat exotisme toch beter.

Sound of Thunder: heeft de Moroder-beat die Bowies Low en Sparks' No 1 in Heaven ook hadden. De synth in de pre-chorus doet me een beetje denken aan een Gary Numan-interlude. Prima, al moet Le Bon wel echt oppassen. Wat kan die soms janken op plaat.

Friends of Mine: de groove van Bowies 'Fashion' is in mineur omgezet. De melodie is prima, echte 80s pop.

Tel Aviv: nog zo'n nummer waarbij het exotisme er duimendik bovenop ligt. Net als Sylvain soms zijn mond dicht liet om de oren van de arme luisteraar wat te laten herstellen, doet Le Bon doet Le Bon dat hier ook wijselijk. Daardoor is het een prima filmmuziekje.

Al met al valt deze plaat me mee; los van Night Boat blijft Duran Duran binnen de lijnen van (enigszins) goede smaak. Gitaargeluid is vaak lelijk en middle of the road, de synths minder experimenteel dan bij Japan en Bowie, en de nummers zitten goed in elkaar. Maargoed, écht enthousiast wordt ik nergens, behalve dan op Anyone Out There.

Ik vind deze plaat consistenter dan sommige Japan-platen (niet Polaroids natuurlijk), maar ten opzicht van die band levert Duran ook meteen in aan een gebrek van een eigen smoel.