Wat een rommelige plaat zeg (vind ik dan hè), zeker omdat deze plaat bekend staat als een van de betere Nas-platen die onderdeel was van de stijgende lijn die comebackplaat Stillmatic had ingezet.

Get Down en Made You Look zijn natuurlijk sterk, Last Real Nigga Alive en Mastermind zijn interessant. I Can en Thugz Mansion zijn wat cheesy, maar Nas zou er op een meer constante plaat misschien beter mee wegkomen.

Het gaat voor mij echter helemaal mis op nummers als Hey Nas, The Cross, Book of Rhymes en Warrior Song, nummers die leiden onder bijna onluisterbare of supersaaie producties. Zone Out is voor mij het dieptepunt, een track met een geinige beat die Bravehearts op vakkundige wijze om zeep helpen.

Eigenlijk komt het voor mij pas weer goed op het eind van de plaat: Dance is prachtig, en Heaven en Revolutionary Warfare hebben sterke producties en houdt Nas mijn aandacht wel vast.

Waar Nas op It Was Written de uitgebreide en commerciëlere producties gebruikte als een expansie van zijn straatpoëzie, schiet I Am bijna volledig in het rood. Vooruit, er stonden op It Was Written ongefundeerde gangsterfantasieën en misschien een onnodig r&b-refrein of casio-geluid, maar door de algemene visie was het een immersieve, filmische plaat.

Gek genoeg deelt deze plaat best wat producers (L.E.S., Trackmasters, DJ Premier), maar is de algemene vibe totaal anders. Weg zijn de Queensbridge-producties van Havoc, de boombapdrums en de mafioso-indrukken. In plaats daarvan luisteren we grotendeels naar eentonige en kale producties die doen denken aan ontwikkelingen in r&b, southern hiphop en gestripte G-funk. Allemaal prima natuurlijk, maar de producties zijn zelden goed en missen gewoon BAS. De producties op Dr. Knockboot, I Want to Talk to You, Ghetto Prisoners, Life Is What You Make It en K-I-SS-I-N-G zijn interessant, maar zijn saai uitgewerkt. Alsof Nas over de demo's aan het rappen is.

Nas kiest een paar keer voor de meer traditionele New York-stijl: NY State of Mind Pt. II en Nas Is Like. Dit zijn met Small World en Undying Love ook meteen de hoogtepunten.

Er staan nummers op die door de flows en hooks ronduit gênant te noemen zijn: I Want to Talk to You, You Won't See Me Tonight, Big Things, K-I-SS-I-N-G.

Nas rapt eigenlijk altijd goed (behalve op Big Things), maar verspilt ie eigenlijk zijn kwaliteitspoëzie op kale en karakterloze beats. Zijn teksten over Amerikaanse geopolitiek, ontrouw, obsessie, verloren vrienden, het gevangenissysteem zijn hierdoor aan dovemansoren besteedt. Zo rapt hij: "As the night close down on the Earth like gray dark rings/Light of cities in the nights, destination for Kings", maar dat zal aan velen voorbij zijn gegaan.

Misschien is het probleem van dit album wel het beste te illustreren aan de hand van Money Is My Bitch. Een steelpan speelt twee terugkerende mineurakkoorden, en Nas rapt de beat vol. Vier jaar later zou een opkomende rapper uit Queens dezelfde steelsound gebruiken voor een monsterhit van jewelste. 50 Cent wist met zijn nonchalante lage stem de juiste toon te raken op een beter uitgewerkte productie, en P.I.M.P was geboren. Een flutnummer misschien, maar je kunt 't je in ieder geval herinneren als het afgelopen is. Dat kan je van deze plaat niet zeggen.

Helaas zou de klad nog even doorzetten op Nastradamus.

Het zal wel een bootleg zijn, en nu officieel uitgegeven zijn.

Fantastische Nas-nummers staan hierop. Er zit een zekere magie in Nas' vroegste opnames (mede door de klassieke soul-samples), die later perfect gevangen werd op Illmatic. Het is een combinatie van soul, het straat-perspectief van een jonge en intelligente rapper, de New York-ambiance en Nas' unieke lyricale kwaliteiten wat betreft beeldspraak en storytelling.
Life is Like a Dice Game, Deja Vu, Nas Will Prevail (de demo van It Ain't Hard To Tell) zijn hier de nummers waarin deze sfeer het beste wordt gevangen. En Pete Rock doet hier ook prachtig productiewerk.

Number One With A Bullet is trouwens een leuke curiositeit in Nas' carrière, met een bijna dub-achtige toast-gerichte productie en een fantastische verse van Kool G Rap (en shit loads of echo-effecten). Jammer genoeg is het uitgerekend Nas die hier niet heel erg sterk rapt - de beat is te traag en statisch voor zijn flow.

Al met al zeker de moeite waard deze demo-plaat.

Haalt het niet bij de voorgaande 'self-titled' proto-punk-klassieker. In vergelijking met de voorganger zit deze plaat qua sound meer in de lijn van een nummer als Pills dan verzengende nummers als Frankenstein en Private World zeg maar.

Mede door veelvuldig drugsgebruik begon de band begon steeds verder uit elkaar te vallen. Echt druggy klinkt de plaat echter niet, in plaats daarvan lijkt er meer focus op de invloed van bluesy 50s r'n'b/rock & roll en campy girl groups. Gezien de gemiddelde kwaliteit van de songs en het percentage covers (4 van de 10) stel ik me voor dat de groep veel van dit materiaal nog had liggen van wat live sets, maar dat de betere en meer onderscheidende nummers al op het debuut waren verschenen. Met nummers als het politiek incorrecte Stranded in the Jungle, Bad Detective en de Gamble & Huff-compositie (There's Gonna Be a) Showdown is deze plaat is wel een stuk grappiger. Productie is wat minder knallend, maar onderhoudend.

Neemt niet weg dat ook een half presterende New York Dolls nog steeds een hele aanstekelijke plaat kan afleveren, wat vooral door Johnny Thunders' vuige gitaarspel en de blaffende vocalen van David Johansen.

Dit is het beste te horen op het best op Chatterbox - een Johnny Thunders-vehikel dat net zo goed op Heartbreakers-debuut L.A.M.F. zou passen. Verder vind ik de pessimistische 'truckende' rockers Babylon, Too Late en Human Being sterk .

Eerste Nilsson-plaat die ik hoor. Duidelijk is dat de man prachtige melodieën kan schrijven als ie wil, maar dat zijn zelf-destructieve periode al heeft ingezet. En als de nummers er dan niet naar zijn blijft er niet veel over: How to Write a Song, Pretty Soon There'll Be Nothing Left for Everybody en Jesus Christ You're Tall kunnen me dan ook gestolen worden.

De studio wordt goed ingezet op prachtplaat Something True. I'll Take a Tango heeft een heerlijke groove en The Icy Covered Walls lijkt een soort van throwback op de zwierige koormuziek jaren 30/40 die ik associeer met Walt Disney-cartoons. Verder goeie rokerige, jazzy songs als Will She Miss Me en Thursday Or, Here's Why I Did Not Go to Work Today.

Veel is al gezegd over deze plaat, die de alternatieve rock-ijkpunt Nevermind uitgaat. Toch wel heel tof om deze plaat in zijn geheel te horen, omdat ie laat horen dat de invloeden, en Nevermind eigenlijk een soort van afvlakking van die intensiteit was (vooruit, weer teruggepakt op In Utero, en natuurlijk heerlijk uitgebalanceerd met The Beatles-achtige pop-invloeden).

Maar toch, hier hoor je kaal opgenomen sludge. Niet overdreven heavy qua productie of volume, maar wel lomer en beukender dan de band later zou zijn. Muziek voor biermonsters, en grappig genoeg klinkt Cobain hier ouder dan op de meer melodieuze opvolgers. Meer Melvins en Black Sabbath dan The Vaselines en Pixies zegmaar.

Vooral de eerst helft is erg de moeite, ook omdat daar de kiemen van Cobains liefde voor Lennon al te horen zijn (in de eerste momenten van Blew hoor je eigenlijk gewoon een riff die van Rubber Soul of Revolver had kunnen komen, About a Girl heeft de slimme akkoordwisselingen die McCartneys goedkeuring zouden krijgen). En dan is er nog Love Buzz, een kraker van Shocking Blue en heerlijk naar de het hedendaagse rockcircuit getrokken.

De rest van de nummers zijn op momenten catchy, deden het live waarschijnlijk goed, maar blijven als geheel niet echt hangen. Uitschieters zijn voor mij de volgende:
- Paper Cuts - klinkt als iets van Killing Joke, schurkt tegen goth en vroege Metallica aan
- Swap Meet en Mr. Moustache hebben een lekker tempo.
- Op Big Cheese hoor je in de refreinen al de harmonieën die later een grote rol zouden spelen. Gek genoeg doet de rest van het nummer me heel veel denken aan Screaming Skull van Sonic Youth, weet iemand hier meer van? En is die soort van a-ritmische beukende riff iets wat iemand een beetje kan plaatsen (genre, band, gitaarstijl)?

Negative Creep, Scoff, Downer zijn voor mij wat anoniem. Sifting is overbodig want Floyd the Barber staat er al op.