Wat een sterk album is dit zeg! Natuurlijk heeft dit niks te maken met zijn voorgaande werk (hoogstens zijn electro-uitstapje Stronger), maar dat betekent echter niet dat dit goed kan klinken. Opvallend is de minimale instrumentatie: tribal rhythms, bliepjes, wat synth-tonen, troostend orkestje en daar overheen dan de veelal ge-autotunede zangpartijen. Iets anders wat opvalt is hoe de veelal verguisde autotune hier in Kanye's voordeel wordt gebruikt. Het past prima bij de setting om hen heen, de klinische sfeer, alsof je in eentje in een lege witte kamer zit. Het zou bijna 'fout' klinken om hier een warme correct zingende r&b zinger overheen te horen, het zou niet aansluiten bij de wanhoop die de rest van de instrumentatie teweegbrengt. Maar hoe wanhopig deze plaat af en toe klinkt, deze wanhoop wordt sterk gedoseerd. Zo klinken Paranoid en RoboCop eigenlijk best vrolijk, maar een echte feeststemming is er nooit.
De broodnodige melodieën zijn gelukkig ook aanwezig, zoals bijvoorbeeld op Heartless, Amazing en het nerveuze Bad News.
Het album klinkt als een geheel, door de al genoemde gestroomlijnde, strakke instrumentatie. Slechts twee keer wordt deze focus verstoord: veelzeggend door gastartiesten Young Jeezy (die misschien 8 regels schrijft waarin hij helemaal niks zegt) en Lil Wayne (die simpelweg belachelijk klinkt op See You in My Nightmares).

Leerde Murray kennen doordat hij opende op LL Cool J's I Shot Ya, en zijn unorthodoxe flow beviel. Wat verder zoeken op leverde niet meteen memorabele muziek op, maar zijn timing en woordenboek-raps bleven wel altijd overeind.

Toch maar deze plaat opgezet omdat ik de producties op zijn debuut iets te old-school en stijf vond klinken. Dit is allemaal een stuk beter. Het is allemaal bovengemiddelde New York boom-bap, waarop de unieke kwaliteiten van Murray goed uit de verf komen. Murray wisselt goed af tussen de wat meer introspectieve 'soul'-producties als The Rhyme en What A Feelin', battle-raps als Call My Name en coole party-tracks als Rhymin' Wit Kel.

Kesha was in de eerste jaren van haar carrière een opvallende popverschijning: slechte smaak met een knipoog, maar ook met een goede dosis fun, glitter, lgbt, body positivity, allen gebracht met een zelfverzekerdheid die aanstekelijk werkt.

Wat ik van haar verdere loopbaan meekreeg waren een hoop opgeblazen producties en kostuumveranderingen, maar niet per sé leukere muziek. En toen kwam het Dr. Luke-drama, en leek de ooit zo vrolijke party girl slachtoffer van een man die ervoor had gekozen dat hij andermans leven en carrière kapot kon maken.

Uit nieuwsgierigheid toch maar deze comebackplaat eens aangezet. Kesha lijkt hier op twee gedachten te hinken - de party girl met bombastische producties of een meer volwassen en introspectieve country-songstress. Dat laatste is welkom; haar southern roots zijn een kant van Kesha die ik niet kende, en een mens kan ook niet eeuwig party bangers blijven maken zonder een existentiële crisis te krijgen.

Wanneer ze hier een midden in vindt krijgen we originele popmuziek die alleen Kesha had kunnen maken: Birthday Suit, Kinky en Honey. Andere sterke songs zijn de meer traditionele ballads Cowboy Blues, Father Daughter Dance, Shadow en Resentment en bangers Raising Hell, High Road, My Own Dance en Honey.

Geen échte uitschieters, los van Birthday Suit en Kinky. De rest lijdt voor mij toch te veel onder Kesha's persoonlijkheid en de wel erg aanwezige productie.

Special mention for hoempapa The Potato Song (Cuz I Want To).

Interessant dat er bij deze plaat toch vooral reacties lijken te staan van mensen die het uitbrengen van deze plaat hebben meegemaakt - alsof deze band de tand des jaren tachtig niet zo goed heeft doorstaan als de hierboven genoemde Unknown Pleasures.

Ik kan de meeste acts uit het Engeland van begin jaren tachtig ondertussen redelijk goed plaatsen in hun relatie tot elkaar, en ik kan toch horen dat deze band vrij uniek in zijn tijd was. Ik hoor het hooliganisme van The Stranglers en de Oi!-beweging, de ritmische sloganeering van Gang of Four en een flinke dub-invloed, en de meer mysterieuze post-punk texturen van bands als PiL, Joy Division en The Cure. Maar dan wel in een combinatie die nog weinig te maken heeft met de artistieke ambities van Robert Smith of Ian Curtis. Killing Joke lijkt te willen verdwijnen in de massa, het klinkt als de soundtrack van een revolutie.

Met name het gitaarwerk klinkt een stuk lomper en statischer dan de andere bekende postpunkbands. Zo is een nummer als Wardance is niet bepaald subtiel en ligt me daarom minder, maar als de elementen goed in elkaar vallen kan de post-punk hier zijn lol niet op. En dat gebeurt eigenlijk op alle andere nummers.

Ik las ergens dat Killing Joke zichzelf zag als disco band, en ik snap wel waar die provocatieve omschrijving vandaan komt: elk nummer op deze plaat is een locked groove in plaats van een song. De muziek is gemaakt om te bewegen, maar dan wel het bezeten en strakke soort beweging zoals Riefenstahl en andere totalitaire estheten het graag zagen. De zang dient slechts een begeleidende functie, meer een dictator die zijn manschappen aanmoedigt dan die een langdradige speech houdt.

Elk nummer heeft een compleet eigen karakter en de productie knalt als een gek.

Waarschijnlijk de meest agressieve clubmuziek van zijn tijd.

Fantastische plaat kan ik ondertussen melden, en zwaar ondergesneeuwd (bruggetje -> toevallig klinkt deze plaat heel goed met kerstmis). De sfeer is voor mij een beetje Londen in wintertijd in mid jaren 80. Productie is dik in orde met partner Steve Lillywhite achter de knoppen (U2, The Pogues, The Smiths, Morrissey, The La's, o.a.)
Ook is er een jaren 60 girl group-invloed te herkennen, mede doordat MacColl briljant was in het overdubben van haar eigen stemmen, wat zorgt voor heerlijke melodieuze koortjes.
Als laatst wil ik nog even benadrukken wat een sterk tekstschrijver MacColl is, en hoe elk nummer hier wordt ondersteund door ijzersterke melodieen.