Na de laatste (en waarschijnlijk zijn meest ernstige) openbare meltdown/promo-campagne van Ye valt deze plaat me alleszins mee, maar echt goed - en vooral leuk - wordt het niet.

Het is voor mij vooral de vibe die me niet echt ligt: toegegeven, voor iemand die het nodig vindt de zogenaamd 'goede kanten' van Hitler te benoemen (zoals de uitvinding van de microfoon, dankjewel Adolf, hoe vinylplaten voor het jaar '33 werden gevuld kan ik even niet bedenken) en de ene antisemitische uitspraak op de ander stapelt (maar vervolgens angstig de vraag ontwijkt als het gaat om de situatie in de Gazastrook, maar dat terzijde) levert Ye qua productie zijn meest gefocuste plaat af Yeezus.

Ty Dolla Sign, sinds Life of Pablo een graag geziene gast op Kanye-platen, levert ook puik werk. Zijn vocalen klinken kaal, brutaal en in combinatie met de producties klinkt hij als een verveelde cyborg. Want hoeveel emotie hij ook in zijn stem legt, hem echt leren kennen doen we nooit.

Het is vooral inhoudelijk dat de twee teleurstellen; Kanye's raps klinken constant als opgeveegde 'first takes' (ok, beter dan de daadwerkelijke 1st takes-raps waarmee we de laatste jaren mee zijn overspoeld, maar tocg). Los van 'fuck the haters, I fuck bitches' lijkt de levensfilosofie van de twee provocateurs op deze plaat niet te komen, en als je bedenkt dat hier twee volwassen mannen van in de 40 - waarvan 1 meermaals heeft bewezen inhoudelijk een van de meer relevante en interessante artiesten te zijn) - achter de knoppen zitten, wordt het een wat zuur geheel.

Het probleem is dat Kanye West sinds de start van zijn Yeezus>MAGA/Christenfundamentalisme>nazisme-ontwikkeling steeds gewaagdere uitspraken doet, maar dat er - afgaande op deze plaat - er niet heel veel meer achter lijkt te zitten dan 'de mainstream media wil niet dat je dit weet maar ik ben uit de matrix gekukeld om het toch in je oor te tetteren'.

Dieptepunten voor mij zijn dan ook nummers als Carnival en Hoodrat, precies om die reden. Provocerend bedoeld of niet, van echt luisterplezier komt het maar niet.

Hoogtepunten zijn Stars, Keys to My Life, Talking, Fuck Sumn, Beg Forgiveness en Good (Don't Die). Hier laat Kanye West zien nog steeds een creatief genie te zijn, en/of laat hij zijn PR-schild vallen om een meer emotionele kern te openbaren.

Minder commercieel dan de voorganger, maar de magie van The Wishing Chair heeft het ook niet.

Hoogtepunten Please Forgive Us (uptempo folkrock), The Big Parade (slome gedragen ballad), Trouble Me (een soort van soulnummer met hele rare ge-phaze'de gitaren en drums, en zwoele achtergrondkoortjes. You Happy Puppet is een van hun betere en meer zorgeloze singles.

Headstrong had beter geklonken als de drums niet zo lelijk klonken, het gitaargeluid en de compositie mogen er wezen. De coupletten doen denken aan een trage versie van The Smiths' London, ook wel als de rocknummers van Morrissey.

Poison in the Well, The Lion's Share en Dust Bowl doen denken aan het vroege werk zoals Tension, maar dan helaas zonder dezelfde scherpte.

Hateful Hate is een ambitieus anti-koloniaal (en pro-olifanten)-manifest, maar echt prettig luistert het niet weg, en raken doet het me ook niet. In dezelfde categorie vind ik bijvoorbeeld The Smiths' Meat Is Murder beter.

De vroege periode van10,000 Maniacs een wat mij betreft ondergewaardeerd fenomeen.

Toegegeven, niet álles hiervan is even sterk (zie ook mijn recensies bij de platen Human Conflict Number Five en Secrets of the I Ching, waar dit een compilatie van is), maar als de band aanstaat zijn ze tot bijzondere dingen in staat. Zie Planned Obsolescence, Grey Victory, Death of Manolete, Orange, Tension en My Mother The War. Verder probeert de band hier wel van alles, waar dit vanaf mid jaren 80 steeds strakker en voorspelbaarder werd.

Voor liefhebbers van James, Fairport Convention, R.E.M., Fleetwood Mac en The Smiths (en Morrisseys vroege solowerk).

De eerste twee nummers zijn wat mij betreft echt sterk (de versie van Tension is anders dan op Secrets of the I Ching), met vooral erg karakteristiek gitaarspel. Het hangt wat mij betreft erg tussen het Noord-Britse folk-rockgeluid van artiesten als Nick Drake, James, Kirsty MacColl en Belle & Sebastian, dat soort dingen. Er zijn muzikale flirts met reggae en dub die wel interessant zijn en soms erg goed werken. Ben alleen nog niet helemaal uit over dat laatste nummer, dat wordt gezongen door iemand anders dan Nathalie Merchant.

Edit: door John Lombardo dus.

Ah, aan de hoeveelheid reacties zal dit de 'eerste' doorbraak wel zijn geweest. De band rondom Merchant (en wat mij betreft de gitaristen Robert Buck en John Lombardo, waarvan laatstgenoemde vanaf hier niet meer meedoet) rommelde al wat aan, en kwam per uitgebracht artefact iets dichter bij de gewenste bestemming. The Wishing Chair was nog wel een artistieke plaat met veel, ik vind dat de echte popliedjes hier beter in elkaar zijn gedraaid, maar dat dit ten koste gaat van het intieme sfeertje. En het verschil het soort productie, toen van Joe Boyd, deed ook veel natuurlijk. Ik verwacht dat mijn mening over deze 'strakkere' productie hier bij de rest van de discografie ook zo zal zijn.

Er zijn invloeden van R.E.M. en Fleetwood Mac, maar de band heeft wel degelijk een eigen sound. Helaas zijn het de hits die het album bestaansrecht geven, maar de overige nummers, zeker achteraan het album, missen het karakter van de voorganger. Kan me zo voorstellen dat er wat overgebleven materiaal daarvan op deze plaat is gebruikt.

What's the Matter Here: ondanks het thema van kindermishandeling, lekker swingend en onbezorgd ingezongen door Merchant. Zo heb ik haar nog niet eerder gehoord.

Hey Jack Kerouac: Merchant heeft er een handje van om met geheven vingertje (wereld- en cultuur)problematiek humorloos te bezingen, maar dat werkt niet altijd voor mij. Ondanks de wat flauwe titel toch wel een goed nummer.

Like the Weather: een vrolijk midtempo-liedje over het weer ofzo? Lachen en dansen ondanks dat de regel naar beneden valt.

Cherry Tree: heldere herfstpop, zelfs met verstopt zo'n Kylie Monique-achtig keyboard-deuntje.

The Painted Desert: niet zo boeiend, denk dat het Boyd dit beter had kunnen overbrengen.

Don't Talk: hier laat de band het best zijn welke band ze waren, en hoe ze hun soms vreemde invalshoeken gebruiken om bijzondere popmuziek te maken. Mond houden dronkelap!

Peace Train: Nooit een Cat Stevens (nu Yusuf Islam)-fan geweest, en deze cover doet het ook totaal niet voor mij.
Later werd Yusuf Islam gecanceld want vrijheid van meningsuiting bestaat niet meer.

Gun Shy: lief keyboard-orgeltje, maar net als The Painted Desert had deze op de voorganger beter geklonken denk ik.

My Sister Rose: oef high-life-achtige taferelen met trompetjes. Niet mijn ding.

A Campfire Song: Stipe zingt mee, maar echt goed wordt dit nergens.

City of Angels: dit is meer hoe ik de band hoor; lekker melodramatisch en toch intiem, gebruik makend van ongebruikelijke en 'hangende' instrumenten.

Verdi Cries: pianoballad, mooie afsluiter, mede dankzij de folk-melodie, lieve zang van Merchant en begeleidende viool.

Ah, duidelijk meer een 90s-plaat (heb vandaag al het jaren 80-werk van de band er doorheen gejast). Merchant zingt hier wat 'klassieker', maar daardoor ook wat meer middle of the road, net als de rest van de band. Die band lijkt ook wat uitgebreid, vooral de viool komt vaker terug. Ik ben toch meer van het bandjesgeluid van het begin.

If You Intend, Noah's Dove, These Are Days, Circle Dream, Eden (Bucks gitaargeluid is weer om door een ringetje te halen) zijn allemaal mooie liedjes, maar Stockton Gala Days is mijn favoriet. De rest doet me niet zoveel, waarmee het denk ik mijn minst favoriete 10,000 Maniacs-met-Merchant-plaat is.

Candy Everybody Wants is het enige 10,000 Maniacs-nummer met toeters wat ik leuk vind, maar het is wel erg zoet. De conservatieve boodschap over het exploitatieve karakter van Amerikaanse televisie van het liedje zal waarschijnlijk de meesten zijn ontgaan (mij ook), maar dat maakt het juist wel grappig.

Voordat deze band doorbrak - met MTV Unplugged-sessie en al was de band een vreemde eend in de bijt; hoewel de band vandaag de dag vooral bekend staat als door de belezen maar lang wereldvreemde Natalie Merchant (naar eigen zeggen had ze van huis uit niks van wereldnieuws meegekregen, wat haar schok extra groot maakte toen dit in haar collegetijd wel gebeurde), begon het als een college rock band zoals bijvoorbeeld R.E.M. en ook The Smiths. Denk daarbij aan een focus op een helder gitaar (chorus!) en basgeluid, nauwelijks distortion. Zeker in het begin van hun carrière werden de traditionele songstructuren van de popmuziek met de nek aangekeken en ingeruild voor rare grooves uit 'exotische' muziekgenres.

Aan de wijsneuzerige en literaire teksten van Merchant erger ik me vaak wat (ik heb de fout gemaakt de tekst van Poor de Chirico eens op te zoeken ), maar haar zang en melodielijnen zijn vaak sterk. Voor mij is het de combinatie van haar stemgeluid in combinatie met de originele gitaaringrepen van Robert Buck (en John Lombardo) die de band de moeite maakt. Net als Peter Buck ruilen deze Buck en Lombardo hun arpeggio's regelmatig in voor onverwachte gitaarbreaks zonder uit de bocht te vliegen. Buck plundert graag zijn effectenbak, en doet dit met smaak tact. Exhibit A: de hallucinante maar lieflijke noten in the bridge van opener Grey Victory.

Hoogtepunt is voor mij Death of Manolete, zelfs als klinkt het alsof Merchants vocalen gewoon over de band-demo heen zijn geplakt. Ook op My Mother The War en the bridge van Chirico is het scheurende gitaargeluid zo gemixt dat het dromerig blijft klinken.

Tension heeft ook een heerlijk gitaargeluid en blikt (wat mij betreft) al vooruit naar het latere werk van Morrissey, zoals het melancholische Vauxhall & I. Verder is Daktari is high-life-achtig - maar dan op zijn Amerikaans, Pit Viper is een broerige dubdisco-plaat, heeft Katrina's Fair een syrtaki-achtige bridge, is The Latin One een rare latin-dub met een bridge die het nummer redt. De trage dub van National Education Week is op het randje.

Minder interessant dan de debuut-EP en eerste langspeelplaat, maar wel iets consistenter. Verder wordt er veel van die plaat gerecycled op The Wishing Chair. De plaat staat vol met coole country/folkrock-songs in de hoek van de vroege R.E.M, James en The Pogues, en een vleugje Fleetwood Mac.

The Colonial Wing is niet briljant, maar schudt de boel wel wakker, mede door een synthese tussen funky en scheurend gitaarwerk van Robert Buck (of is het John Lombardo?). De statement-rock van Scorpio Rising (weer zo'n wijsneuzerige tekst) is een stuk minder geslaagd. Op My Mother The War werkt het beter, omdat de warmte ondanks de gierende gitaren bewaard blijft.

De productie van Joe Boyd mag er zijn (die ik vooral ken van Nick Drake, Fairport Convention en andere Britse folkrock-artiesten van eind jaren 60); bijna de hele plaat het warme nostalgische folkgeluid van de laatste zonnige dagen in het herfstseizoen. In hetzelfde kwam Fables of the Reconstruction van R.E.M. uit, ook geproduceerd door Boyd.

Uitschieters zijn Can't Ignore the Train, Just as the Tide Was a Flowing, Grey Victory, Among the Americans en Tension Makes a Tangle.

Grappig; The Colonial Wing klinkt behoorlijk als de riff die Johnny Marr op Gravitate To Me van The The.