Iets minder dan het debuut, de stijl is vergelijkbaar, maar alles ligt meer aan de oppervlakte. De productie is punchier: drum echoën meer, gitaren rock meer, Stipe articuleert meer.

Neemt niet weg dat R.E.M. hier ondanks het inleveren van mystiek hier lekker doordendert. 7 Chinese Brothers, Time After Time (Ann Elise), Letter Never Sent en Harborcoat zijn allemaal nummers die ik allemaal hoog heb zitten.

Groot kwaliteitsverschil natuurlijk met Cuban Linx, maar wie wat weet van de Wu-geschiedenis is dat geen verrassing. Ik vind het eigenlijk het eigenlijk wel een hele goede plaat.

De Wu-Tang-referenties worden ingeruild voor een directe, dicht-op-de-huid straat-storytelling; Live From New York dus. Het doet me qua sfeer dan ook vooral denken aan It Was Written, met een vleugje CNN en vroege Mobb Deep. De pianobeats zijn nergens heel indrukwekkend, en hebben vaak ook iets eentonigs. Tegelijkertijd zijn de geluiden een perfecte achtergrond voor Raekwons agressieve rapstijl. Raekwon klinkt alsof hij doorgesnoven achter de microfoon staat en daardoor werkt het. Je hebt steeds het idee dat hij tien dingen tegelijk heeft gezien en zijn verhaal zo snel mogelijk kwijt moet.

De plaat klinkt dus niet meteen als een Wu-Tang project, maar dat zit Rae nergens in de weg. De producties zijn niet grimey zoals een Mobb Deep, maar hebben wel een enorme overtuigingskracht als ongeromantiseerde soundtrack van de straten de New Yorkse ghetto.

Misschien zou de plaat dan weer geen uur moeten duren, en de features van American Cream Team halen Rae's niveau helaas niet. Fuck Them en Forecast vind ik ook niet echt werken, en het is dat Rae op Pop Shit weet hoe hij de beat moet slopen, want zelf verdient die geen schoonheidsprijs.

Ik vind het in ieder geval beter dan voorganger Immobilarity (had zijn momenten, maar ook een hoop inwisselbare beats). Het algemene niveau ligt hier hoger, zowel qua producties, concepten en overall flow van het album.

Raekwon rapt eigenljik altijd goed, dus ik raad aan het album een keer aan te zetten, te kijken welke beats beklijven, en die lekker in je Raekwon-lijst te zetten ofzo. Terugkerend probleem blijft namelijk dat dit soort albums altijd te lang duren.

Highlights voor mij zijn King of Kings (Havoc!), het belachelijke Missing Watch, All Over Again (janken!) en Rae's flows op Pa-Blow Escablow, Wyld in a Club en de old school bloc party Musketeers of Pig Alley. Once Upon A Time is een lekker weirde filmische afsluiter, beetje Wu-Tang Clannerig.

Hoewel ik op de eerste plaat vooral de minder harde nummers kon waarderen en de rest al snel zat werd, vind ik de harde nummers hier een stuk dynamischer in elkaar zitten. Zo vind ik Vietnow en Revolver best catchy, en het refrein van Snakecharmer slaat nergens op maar dat waardeer ik wel.

La Rocha klinkt voor mij minder als een dronken skate-tiener, en ik heb het idee dat de band een stuk beter heeft geleerd dat niet elk nummer hoeft te beuken als je toch steeds hetzelfde punt probeert te maken.

Op Down Rodeo klinkt de band in de eerste paar seconden als My Bloody Valentine, en op het andere moment rapt La Rocha over een moog-achtige G-funk beat. Without a Face klinkt als een rockband die een Cypress Hill-track covert, met een van de meest funky en psychedelische gitaarsolo's die door een rock/metal-band is opgenomen. Om over Morello's sounds op The Wind Below nog maar te zwijgen.

Stukken beter dan het debuut als je het mij vraagt, die vind ik een stuk gedateerder.

Hoewel ik op een punt ben aangekomen dat me best goed kan vinden in veel van de politieke ideeën van blijft Rage Against the Machine, blijft de band een wat moeilijk geval voor mij. Dat komt door de niet bepaald subtiele omlijsting van hun propaganda-campagne, die al heel snel formule-achtig kan klinken. Dat is wel het laatste wat je wil natuurlijk, dat je anti-kapitalistische boodschap klinkt als een massaproduct dat van de lopende band afloopt. Die lompe riffs in hetzelfde tempo, met diezelfde edgy skaterstem van La Rocha.

Te metal, te weinig funk als je het mij vraagt. Ik snap waarom ik als dertienjarige nooit ben overgestapt van de Red Hot Chili Peppers naar RATM. En waarom ik nog steeds groot ben van Gang of Four, een band die zowel voor RHCP en RATM een grote invloed was en een perfecte balans vond tussen satire, humor, venijn, agressie, maatschappijkritiek en dansbare tunes.

De beste nummers zijn dan ook waar RATM afwijkt van hun zelf gestelde norm;
het introspectieve Settle for Nothing, het baggy Know Your Enemy, de dub van Freedom en de funky grooves van Bullet in the Head en Fistful Of Steel, waarop ook de politieke zeggingskracht van hiphop die RATM herkenden in Public Enemy, NWA en Boogie Down Productions.

Revolutionaire jams uit rock, folk en hiphopmuziek die door RATM wordt gespeeld met het directe enthousiasme van een net opgerichte tienerband.

Overwegend goede resultaten; oldschool hiphoptracks als I'm Housin' en Microphone Fiend passen goed in het RATM 92'-jasje dat ze geven. Housetrack Renegades of Funk werkt goed, en van How I Could Just Kill a Man weet je van tevoren dat het goed zit.

Kick Out the Jams is daarentegen om je oren voor te sluiten, en Down on the Street heeft niet de sex appeal van het origineel. Rocknummers coveren werkt dan ook beter als het wordt gedaan zoals bij Street Fighting Man. Of zoals op opgefokte hardcore van In My Eyes.

Verder is de opbouwende woede op Maggie's Farm overtuigend; je hoort een band die zijn laatste adem uitblaast en na bijna tien jaar protest en activisme gedag zegt en het stokje doorgeeft aan de volgende generatie wereldverbeteraars.

Best wel intelligente plaat, waarop de band weer net een andere variatie op hun boze geluid weet te vinden. De album heeft een soort van street-riot-sound, die minder episch klinkt dan de voorgangers. Werkt best goed, zeker op tracks die dynamisch in elkaar zitten: Mic Check, Born of a Broken Man, Born as Ghosts,
Maria en Ashes in the Fall.

De eerste vier platen worden vaak tot het beste van de Ramones gerekend; naast het klassieke debuut worden Leave Home, Rocket to Russia en Road to Ruin kwalitatief regelmatig in één adem genoemd.

Helaas heeft deze plaat voor mij niet de revolutionaire back-to-basics spirit van het debuut. De band klinkt hier te veel retro en tandeloos, de Beach Boys-invloed is voor mij hier te groot om zich te meten met nummers als het brutale Beat on the Brat of Judy Is A Punk. Het algemene tempo ligt lager, en de productionele toevoegingen (synth, akoestische gitaren, koortjes, vocale effecten) pakken niet op elk nummer goed uit.

Neemt niet weg dat er genoeg te genieten valt:
I Remember You is heerlijke girl group-pop met wat echo op Joeys stem. Suzy Is a Headbanger staat als een huis. Now I Wanna Be a Good Boy duurt 2 minuten maar staat bol van de gitaarwisselingen en Joeys vocalen klinken top. California Sun heeft een heerlijke drenchy surf-riff die de toon zet voor alle indiesurfwave die zouden volgen.

PS: De live-versies van deze nummers (live-album It's Alive of deze beeld-registratie van een CBGB's-concert) zijn een verschil van dag en nacht (geen productionele opsmuk en alles twee keer zo snel) en maakt voor de buitenstaander duidelijker waarom deze band als een van de belangrijkste punkbands wordt gezien. Het verschil bij bijvoorbeeld Pinhead is gigantisch.

Waarschijnlijk de meest geslaagde pop-plaat van de 1e reeks Ramones-platen.

Klonk de band eerder zo vrolijk als op Don't Come Close?, lieflijk als op Needles and Pins?, zo cinematisch als op I Just Want to Have Something to Do?, trashy als op I'm Against It?, cynisch als I Wanna Be Sedated?, zo heerlijk kitscherig als op Questioningly, enz. enz.

Na zojuist een wat gematigd enthousiast stukje geschreven te hebben over de voorganger Leave Home ben ik positiever over Rocket to Russia: het eerste deel van de plaat schiet voorbij (ok, Here Today, Gone Tomorrow is misschien iets te hoog op de tracklist, haalt de rush van de eerste nummers er wat af).

De productie is meer in your face en iets minder effect-geladen, en de Beach Boys-achtige melodieën klinken minder retro en 'cooler' dan op sommige nummers van de voorganger. De liedjes zijn ook beter; I Don't Care kende ik al in zijn demo-versie maar blijft top in zijn eenvoud, zelfde voor All Is Well en I Can't Give You Anything. Op Sheena Is A Punk Rocker en Rockaway Beach komen punk en pop samen; qua compositie geen speld tussen te krijgen.

Opener Cretin Hop blijft voor mij een van de grappigste nummers die ik ken. Oenige nummers als We're A Happy Family en Teenage Lobotomy klinken door de knallende performance (en de tekst natuurlijk) nog steeds strak. Waar ik Leave Home op momenten te retro en daardoor wat mat vond, klinkt de cover Do You Wanna Dance? en Surfin Bird - hoe retro wil je het hebben? - juist supergoed.

Op het eerste gehoor een toffe plaat die eenzelfde poging doet om de critici te imponeren, als de laatste Beyonce-plaat. Toch is Rihanna daar over de algehele lijn minder goed in geslaagd, omdat een paar experimenten totaal de plank misslaan - waaronder de barstende gitaren op Woo en het geblaat op Higher.

Daar staat tegenover dat zeker het openingssalvo echt hele goede popmuziek bevat, waarbij Rihanna zich laat begeleiden door het type producties dat momenteel vooral nog in de internet-scène/underground populair zijn. Halverwege zakt de plaat dus nogal in, waarbij het niveau aan het eind weer licht opkrabbelt.

Goede, maar onevenwichtige poging van het Tidal-kamp om mensen weer echt een albumbeleving te geven (inclusief korte intermezzo's), en ze daar natuurlijk voor laten betalen. Doordat er geen écht hitmateriaal op ANTI staat denk ik echter dat Rihanna met deze plaat tussen wal en schip valt.