De bekendere nummers Loser, Beercan, Pay No Mind laten Becks talent voor melodie horen, maar het zijn voor mij de nummers als Whiskeyclone, Hotel City 1997, Truckdrivin' Neighbors Downstairs (Yellow Sweat), Sweet Sunshine, Steal My Body Home die laten horen hoe Beck de lo-fi productie en experimentele instrumentatie inzet voor voor het creëren van een bizarre wereld van drugs, geweld, uitschot en een gebrek aan oprechte emoties.

Een soort van slackercountry of doemfolk gefilterd door een jaren negentig/'the devil may be care'/Generation X-lens.

Later zou Beck dit rariteitenkabinet omzetten tot risqué radiopop (Mutherfucker > Devil's Haircut, Whiskeyclone > Sea Change, Fuckin With My Head (Mountain Dew Rock) > Girl, etc.). Maar dit is voor mij de real deal, lekker ongefilterd.

Je moet bij deze soundtrack oppassen dat je niet alleen de 'originele' muzak-versie koopt/download. Met origineel doel ik bij deze om de originele druk. Pas later in, ik geloof, het CD-tijdperk *(edit: inderdaad, 1998)* werd de échte originele score van Hermann zoals hij in die film klinkt bijgevoegd. De tracklist waarbij het openingsnummer The 44 Magnum Is a Monster is, is de muzak-versie.

De muziek zelf is fantastisch. Het geluid van het koper klinkt hier prachtig op het ene moment en borrelend en verontrustend, als Bickles opgebottelde emoties, op het andere moment. Het combineert het filmgeluid van de oude jaren '40 film noir/detective-scores met een meer moderne en eigentijdse opvatting van jazz en funk. De muziek is een impressionistisch portret van Bickle's indrukken van de stad waarin hij zich begeeft. 's Nachts, rijdend door een vies, triest maar altijd oplichtend New York, en de perfecte soundtrack is die van Hermann. Het heeft allemaal iets troostends, alsof de muziek Bickle begrijpt. En op deze wijze begrijpen wij Bickle.

Uiteindelijk komen de thema's en de kwaliteit zoals bij Herrmanns beste scores vanzelf bovendrijven voor de luisteraar en wordt er een klassieke score gevormd die een prachtig resultaat is van Scoreses en Hermmans visie van Taxi Driver, zoals hierboven gezegd een paar uren voltooid voor Hermanns dood.

Tja, op de skills van meneer is natuurlijk niets, maar dan ook niets aan te merken, integendeel. Dat neemt echter niet weg dat de algehele plaat mij toch wat te gelikt in de oren ligt (zoals al gezegd, de producties zelden op het niveau van Puns kwaliteiten), en er staan een paar hele flauwe producten op, zowel nummers als skits.
Ik kom op zo'n 12 nummers die ik goed of écht goed vind (van de 17), en dan heb je dus nog al die overbodige skits.

Vandaar maar 3,5.

Kant A is erg sterk, maar op kant B staan maar twee nummers die ik echt goed vind. Wel moet gezegd worden dat Allentown en Pressure tot de origineelste popnummers van de jaren 80 behoren.

Lang geleden dat ik deze plaat heb geluisterd, nu toch maar even de eerste vier BRMC-platen opgezet. In chronologische volgorde, dus dit is de laatste van de rit. Ben daarna de interesse in deze groep een beetje verloren.

Took Out a Loan: slepende bluesrock zoals BRMC die blind maakt, maar dan wel lekker to the point. Sterke opener
Berlin: punksong met een bijna Stax-achtige dansbaarheid
Weapon of Choice: nooit heel interessante song gevonden, maar slecht is het niet. Tot nu toe lekker stevig openingssaldo.
Window: Beatles-imitatie die uitmondt in een van de beste BRMC-songs van de plaat. De Lennon-sneer heeft zich altijd goed geleend voor slepende en psychedelische pop, zie ook Oasis. Dat een moderne recycling van de Lennon-psychedelica tot goede resultaten kan leiden liet ook Tame Impala een paar jaar daarna ook uitgebreid zien.
Cold Wind: niet heel memorabel.
Not What You Wanted: uptempo countryrock die laat zien dat het experiment van Howl goed kan bestaan naast de bluesrock van de eerste twee platen.
666 Conducer: een van die tracks die langzaam opbouwt met een sinistere en filmische sfeer, die wel vaker verspreid zijn over hun catalogus. In de juiste dosering een succes, zie ook Rifles.
All You Do Is Talk: voor iemand die behoorlijk skeptisch is over de reli-rock van U2 kan ik niet anders toegeven dat ik groot fan ben van deze stadionrocker. Blijft een rare eend in de bijt op deze plaat, maar ik kan niet ontkennen dat dit een ijzersterke song is.
Lien on Your Dreams: niet heel memorabel, kan er mee door.
Need Some Air: punky track, met licht shoegaze-karakter
Killing the Light: langzame heady en tollende psychedelica-song. Klinkt alsof het in Peaky Blinders kan zitten, typisch zo'n bordeelritme.
American X: 9 minuten BRMC is altijd een gok. Hoewel het nummer duidelijk verschillende onderdelen bevat en er wordt gespeeld met dynamiek, etc. zet ik dit nummer . Misschien als ik een keer goed van de kaart ben.
Am I Only: nog een Howl-knipoog. Een ballad die lekker langzaam opbouwt.

Ik had deze plaat op 3 sterren staan, maar vind het eigenlijk samen met het debuut de plaat met het sterkste materiaal.

Na twee gitzwarte (en wat mij betreft ook eentonige) rockplaten, met de gitaren altijd op standje bluesrock gooit BRMC het roer om op de derde plaat: het distortionpedaal wordt hier uitgezet waardoor er een rootsy plaat overblijft, inclusief harmonica's en tamboerijnen en orgels. Er is wat mij betreft iets meer ruimte voor verschillende atmosferen per nummer, en de band lijkt iets meer geforceerd te zijn om goede nummers te schrijven.

Dat doen ze gelukkig op Howl, Promise, Weight of the World, Gospel Song, Complicated Situation, Sympathetic Noose en de dubbele afsluiter The Line / Open Invitation. 8 nummers van de 14 zijn wat mij betreft geslaagd, al zitten de andere nummers wel tegen mijn irritatiegrens aan. Opvallend ook dat de betere nummers wat mij betreft op de tweede helft van de plaat staan.

Al met al een plaat die de band een gezonde impuls geeft. Kan me herinneren dat opvolger Baby 81 zowel de akoestische als de ruige kant wist te verenigen tot een fris geheel.

Niet hele sterke opvolger. Vind dat het debuut wat van zijn glans is verloren, en de mankementen van die plaat - gitzwarte distortion waardoor gitaarpartijen zich niet van elkaar onderscheiden, veel one-chord bluesdrones, lijzige zang - wegen hier nog zwaarder omdat de melodieën gewoon minder goed zijn.

Op lonesome ballad And I'm Aching en lange, afsluitende jam Heart + Soul wijken ze van de formule af en dat loont.

Veder zijn In Like the Rose, Ha Ha High Babe, Shade of Blue, en Going Under redelijke BRMC-songs.

Ik vind naast Denis de cover I'm Gonna Love You Too toch wat minder dan de rest van bijvoorbeeld Parallel Lines. Volgens mij is dat nummer als single in alle landen behalve Nederland geflopt ofzo.

Wat betreft deze cd: er missen wel degelijk wat singletjes en Rapture Riders is niet meer dan de som der delen (Rapture en Riders on the Storm). De In the Flesh-remix is wat misplaatst (het is een hedendaagse Debbie Harry die over een clubby bewerking van het nummer heen zingt). Maria, Good Boys en End to End zijn wel uitstekende nummers van hun laatste twee albums.

Het leuke aan deze compilatie, en ook de reden van mijn aanschaf, zijn de 15 (of 16 als je Rapture Riders meetelt) video's die jer ebij krijgt.
Vooral die van Heart of Glass, Union City Blue en Hanging on the Telephone zijn erg leuk. Let vooral op feestneuzen Chris Stein en Jimmy Destri in de video's (zo hangt Destri zichzelf op aan de telefoonlijn in Telephone) in de video's.

Dit album verschilt toch wel duidelijk van zijn voorganger.
De band lijkt hier meer beïnvloedt door de art-rock Roxy Music, en keyboardist Jimmy Destri krijgt meer ruimte. Niet per se voor solo’s, maar voor nuttige muzikale bijdrages, alleen dan wel met een veel vastere vorm dan bijvoorbeeld Brian Eno in de eerder genoemde band. Hierdoor klinkt de band ruimdenkender, vooruitstrevender, spannender, volwassener (maar nog steeds duidelijk jong, minder amateuristisch alleen), en vooral effectiever. Ook geeft Destri’s keyboard-klanken regelmatig het geluid een dwingende space-sfeer mee. Klonk het eerste album nog alsof de band daadwerkelijk van de CBGB’s club rechtstreeks in de studio was geslingerd, zo lijkt er hier meer tijd en moeite genomen te zijn voor het opnemen. De band lijkt ondertussen te weten hoe het een hit moet scoren, zei het door een luchtige punky up-date van een vergeten 60’s hitje (Denis, een van de wat minder scherpe en meer doorzichtige nummers van de plaat), zei het door een up-tempo nummer vol verlangen ((I'm Always Touched By Your) Presence, Dear), geschreven door de toen al vertrokken bassist Gary Valentine, die ook hun eerste single X-Offender al schreef.

Een overeenkomst met het eerste album is het filmische karakter van de liedjes, al lijkt dat hier nog meer doorgetrokken te zijn. Zo spannend als bijvoorbeeld Look Good in Blue, A Shark in Jet's Clothing, A Shark in Jet's Clothing en Rifle Range klonken, zo spannend klinken hier bijvoorbeeld Youth Nabbed as Sniper en Contact in Red Square. Wat opvalt, is dat ondanks het aantal van 13 nummers het album toch erg kort is (35 minuten). De nummers maken ook vaak een driftige, korte indruk, maar zonder het popgehalte uit het oog te verliezen. Zo lijkt Blondie het equivalent van, en dan niet in de ordinaire zin van het woord die het tegenwoordig heeft, maar gewoon als een band die liedjes kon schrijven, maar zich daarbij nooit heeft laten afleiden door de smakeloze mainstream.

Deze formule van een wat ruimtelijker geluid werkt prima, maar ook zijn de songs vaak gewoon beter, en daarbij: strakker ingespeeld. De band blinkt vooral uit op Fan Mail, het ontroerende Bermuda Triangle Blues (Flight 45), de rock & roll van Youth Nabbed as Sniper en Detroit 442, de soundtrack van een ontsnappingscene Contact in Red Square.
Kortom: geslaagd album met een heerlijke, eigen sound.

Tip: als dit album je bevalt, kijk dan vooral het concert van het Duitse Musikladen, 1978:

YouTube - Blondie - X Offender (live) [High Quality] X-Offender
YouTube - Blondie - Little Girl Lies (live) [High Quality] Little Girl Lies
YouTube - Blondie - Look good in blue Look Good In Blue
YouTube - Blondie - Man overboard Man Overboard
YouTube - Blondie - In The Flesh (live) [High Quality] In The Flesh
YouTube - BLONDIE - I'm On E - LIVE 12.02.1978 I’m On E ?
YouTube - Blondie - I Didn't Have To Nerve/Bermuda Triangle Blues [High Quality] I Didn't Have To Nerve/Bermuda Triangle Blues
YouTube - Blondie - Kidnapper Kidnapper
Blondie - Love at the pier - Muziek & Entertainment - 123video Love At the Pier
YouTube - Blondie - Youth Nabbed As Sniper 1978 (Sexy Legs) Youth Nabbed As Sniper
YouTube - Blondie - Fan Mail 1977 Fan Mail
Contact in Red Square & Kung Fu Girls
[url=http://www.youtube.com/watch?v=vm3_Rv10b4Q]YouTube - Blondie - Rifle Range 1977 Rifle Range
YouTube - Blondie - Cautious Lip 1977 Cautious Lip

Door singles She's So High en There's No Other Way heb ik altijd gedacht dat dit album van Blur een stijloefening was in de "baggy" en shoegaze-muziek van Slowdive, en Madchestergroepen als The Happy Mondays en The Stones Roses.

Die framing is niet helemaal bijgesteld, maar ik ben wel verrast door hoe goed en zelfverzekerd de band hier eigenlijk al klinkt. Los van High Cool en Birthday vind ik dat er eigenlijk geen slechte tracks opstaan, met een paar uitschieters (Slow Down, Repetition, Fool, Sing, eerdergenoemde singles).

De melodiën zijn sterk, de gitaarmuren goed geproduceerd en Albarns stem klinkt hier al super.

Waaraan dit album precies zijn klassieke status aan heeft verdiend weet ik niet.
Wat ik wel weet is dat Bob Dylan hier fantastische nummers heeft geschreven, die een extra dimensie krijgen door de band die de nummers spelen. Muzikaal klopt dit gewoon, het album heeft een prachtig geluid. Veel scherpe elektrische gitaren, het circusorgeltje en natuurlijk de teksten van Dylan waarin hij poezie, humor en absurdisme combineert.

Ik had nooit veel met Bob Marley, totdat ik er in 2012 achterkwam dat ik dol ben op zijn vroege werk met The (originele) Wailers. De vraag voor mij is; waar tussen Soul Rebel en One Love gaat het voor mij precies fout?

Deze plaat komt vlak na de Britse doorbraak van de Live-versie van "No Woman No Cry", en wat ik interessant vind is dat Marley hier eigenlijk gewoon kiest voor hele strak gespeelde, maar relaxed en loom aandoende reggae. Geen grootse pogingen om anthems of hits voor een groot publiek te schrijven, maar gewoon nummers die goed in elkaar gestoken zijn maar nooit het originele genre verloochenen door een te gladde sound.

Who the Cap Fit en Johnny Was springen eruit. Verder zijn Positive Vibration, War en Night Shift sterke nummers. De andere nummers springen er voor mij wat minder uit, maar slecht is het nooit.

Hoewel de stijl van Busta Rhymes me wel aanspreekt, en hij als rapper hier in zijn 'prime' is, mist het album voor mij vooral memorabele producties. Die zijn wel te vinden op The Whole World Lookin' At Me, When Disaster Strikes, We Could Take It Outside, Things We Be Doin' for Money, Pt. 1, One, Gett of My Block en de Outro, maar 7 goede producties op een plaat met 19 albums is natuurlijk weinig. Conclusie; het album had vooral veel korter gemogen.

Pete Shelley... een soort van Morrissey avant la lettre (en van grote invloed, getuige van lyricale kopietjes en zelfs een complete muziekale overeenkomst tussen Buzz' Strange Thing en Moz' You're Gonna Need Someone On Your Side ).
Messcherpe teksten over wat ons allemaal zo bezig houdt; de liefde. En dat note bene in punk, ongehoord destijds, in een tijdperk waar je je meer zorgen hoorde te maken over de politiek van je land dan over je eigen gevoelens (die toch echt dichter bij jezelf staan). Shelley pent mooite teksten op papier met een zekere punkurgentie, waarin hij zijn onvrede uit over van alles en nog wat, zoals opgroeien, snelle auto's hypocrisie, onbeantwoorde liefde en andere onzekerheden zoals de onzekerheid zelf.

Wat opvalt aan de muzikale omlijsting is dat hoewel de Buzzcocks bekend stonden als songsmeden van 3 minuten en 3 akkoorden, staan hier ook langere liedjes op, waarin de scherpe en vaak heldere, soms dromerige gitaren met elkaar duelleren. De invloeden voor dit soort momenten lijken een geslaagde combinatie tussen Television en de Duitse Krautrock. Ook valt het prominente drumwerk op. Voorbeelden van de wat langerere 'stukken' zijn, Autonomy, Sixteen en Moving Away From the Pulsebeat.