Recent heb ik zonder veel voorkennis Lael Neale op Le Guess Who zien optreden in de Janskerk en dat was om te janken zo mooi.

Helaas is de productie op dit album iets minder 'magisch'; de instrumentatie is hetzelfde natuurlijk, maar het klinkt allemaal iets meer lo-fi. Daar heb in principe geen probleem mee, maar Neale's muziek komt nóg beter tot zijn/haar recht wanneer haar stem en omnichord (of gitaar) opgaan in een gezonde dosis kerkreverb.

Door die reverb bleven de iets mindere nummers bleven beter overeind, en goed geschreven songs als Blue Vein, Every Star Shivers in the Dark, Acquainted with Night, Sliding Doors, Third Floor Window en Some Sunny Day klonken verpletterend.

Dit optreden geeft een redelijke indruk van wat ik bedoel: Lael Neale - Sliding Doors & Warm Summer Roses (WNRN's Home Studio Sessions) - YouTube

Ik ben heel benieuwd naar de rest van haar carrière (haar debuut en eventuele opvolger(s). Nummers als Some Sunny Day en Every Star Shivers in the Dark tonen aan dat Neale haar kernachtige melodieën kan omzetten in perfecte poppareltjes die niks inboeten aan sfeer of emotie.

Referenties zijn Angel Olsen (zeker haar vroegste werk zonder begeleidingsband), Mazzy Star, de retro-inslag van Lana Del Rey, het meer folky werk van Karen Dalton.

Of: hypnotiserende folkliedjes uit Los Angeles door een jaren zestig polaroid-lens, met Dylanesque proza en een country-inslag.

Tot nu toe de meest intrigerende Zep-plaat die ik heb gehoord. Behoorlijk mysterieuze sfeer, met name op Over the Hills and Far Away, Dancing Days en No Quarter. En de opener is fantastisch en laat mij hopen dat er misschien meer songs zijn die zo klinken als de eerste twee minuten. Wellicht iets van The Who?

Wat een plaat! Vooruit, met Since I've Been Loving You heb ik nog niet zoveel - maar dat kan nog komen. Voor de rest een lekker melancholische, mysterieuze plaat waarbij de folk- en countryinvloeden steeds verder doorsijpelen naarmate het album langer duurt.

Petje af voor de rare sonische experimenten op The Immigrant Song, waarop onbedoeld drum'n'bass-muziek wordt uitgevonden, het oosterse Friends, en de intro's van That's the Way en Hats off To (Roy) Harper.

Ben nooit écht een hardrockliefhebber geweest, en heb Led Zeppelin altijd het meest interessant gevonden als ze rare (en soms tegelijkertijd heavy) uitstapjes maakten (Kashmir, When the Levee Breaks). Zo min mogelijk bluesy hard rock voor mij

Deze plaat split voor mij voorlopig lekker tussen deze twee modi:
Naast Kashmir bevat dit album nog meer melodische uitgewerkte rockers, zoals The Rover, Ten Years Gone en In the Light. Daarnaast staan er ook heerlijke pop, psych en soul-excursies op als Down by the Seaside, Night Flight, en Houses of the Holy.

En dan is er nog het mooie meditatieve instrumental Bron-Yr-Aur.

Merk ook wel dat de hoes een hoop doet om het album een coherent en geaard gezicht en te geven, want stilistisch wil het best wel uiteenlopen.