Erg vermakelijke cd! De cd hangt ergens tussen aan de ene kant de Postcard-bands als Josef K, Fire Engines en Orange Juice en aan de andere kant inderdaad de latere, meer commerciële Tropicanapop acts, Culture Club, Duran Duran en vooral Wham! in, en kan ook als de missing link tussen deze twee stromingen gezien worden.

Deze pop is springering, funky, maar zit in de meeste gevallen ook verdomd slim in elkaar (Milk Firm, Lemon Firebrigade).

Geniale plaat vol rammelende, scherpe en humoristische muziek waarbij het niet zo nauw wordt genomen met de popcultuur. Heerlijke nummers.

All I Want for Christmas Is a Dukla Prague Away Kit!

Dit is een plaat waarbij je paarse, donkerblauwe, roze en lichtgele (die hoes is geen toeval) hallucinerende beelden voor je kiezen krijgt van 1 grote, gwelddadige, kakafonische en decadente orgie met 'fat lady wrestlers', transseksuelen, 'brain dead fuckers' en 'schizophrenic aquaintent patients'.

Intrigerende plaat. Werkelijkwaar.

Henny penny,
Cocky locky,
Goosey loosey,
Turkey lurkey,
Ducky lucky,
Chicky licky!

Positief verrast! Ik kende Silver Machine wel, maar was altijd een beetje huiverig voor meer van deze spacerockers. Enerzijds omdat Lemmy niet de vaste zanger van de groep was, en anderzijds omdat veel Britse rock uit de jaren 70 toch wel erg snel theatraal en pretentieus kan worden.

Mijn waardering van deze periode is gevormd door mijn kennis en enthousiasme over de punkmuziek die in Engeland in 1976 uitbarstte. Het verhaal doet dat de zogenaamd verafschuwde progrock een paar bands voortbracht die de goedkeuring van de jonge punks kon wegdragen; het ging hier om de meer agressievere, meer groovende en minder pingelende groepen als Hawkwind, Van der Graaf Generator, King Crimson, Gong, Duitse bands als Can en Faust of 'zwarte' prog-groepen als de Weather Report.
Sidenote: dit onderscheid bleek later ook al overdreven en meer een pose; Lydon was ondanks zijn 'I Hate Pink Floyd' groot fan van Dark Side of the Moon etc.)

Lang verhaal kort: ik kan helemaal meegaan met de analyse dat dit een van de hardere, meer directe progressieve bands van hun tijd was. Er ligt weinig nadruk op technische virtuositeit, en er is ook weinig blueszang te bekennen zoals bij een Led Zeppelin. In plaats daarvan zijn de vocalen vervreemdend en bijna anoniem en wordt er binnen niet al te lange tijd een snoeiende jam ingezet. Veel van deze jams doen denken aan het krautrock-werk van groepen als Can, Neu! en Faust; hangend op één akkoord, maar wel met een gigantische drive.

Wat de band extra naar een eigen universum torpedeert zijn de aanvullingen op het traditionele hard rock-instrumentarium: orgel, harmonica, de oboe, fluit, verschillende synths en vooral de MELLOTRON. Daarmee komt Hawkwind op geluiden uit die soms doen denken aan nummers van Roxy Music van dezelfde periode (Out of the Blue, Strictly Confidential). De nummers zijn met zorg opgebouwd, en zijn qua stijl best gevarieerd.

Door naar Doremi Fasol Latido!

Als knoppendraaier die zich ook wil begeven in de popwereld is Holly Herndon wat mij betreft ongeëvenaard. Het is duidelijk dat dit iemand is met een duidelijke visie, waarin experimentele elementen (chorale vocalen die volledig worden bewerkt en vervormd) worden gecombineerd met zoete melodieën.

Helaas voor mij is de plaat net wat te barok om echt in goede aarde te vallen. Misschien groeit het nog!

Hoewel ik groot fan ben van de 80s college rock-sound van The Minutemen, R.E.M. en The Replacements heb ik Husker Du lang links laten liggen. Zen Arcade heb ik weleens aangeslingerd maar liet te weinig indruk achter om er verder in te duiken. Voor mij te veel frustratie en te weinig swing, wat ik bijvoorbeeld The Replacements wel hoor.

Het is duidelijk dat de groep hier nog bezig is zich te ontworstelen aan het hardcore-geluid dat begin jaren 80 ontstond. Ik hoor hier bij veel nummers een beleefdere versie van groepen als Minor Threat en Black Flag. Wel de snelheid en beukende drums en gitaren, maar zonder de nihilistische en zelfdestructieve performance van een Henry Rollins of de urgentie van MT.

Maar hier en daar zijn er al glimpsen te horen van een groep met een eigen missie. Everything Falls Apart is toch het grote lichtpunt, met name omdat de de refreinen worden opgelicht door een chorus-gitaar die meer doet denken aan The Replacements, met wie de groep later meer overeenkomsten zou krijgen. Verder liggen Wheels, Gravity en Statues me heel goed, ook nummers waarop de band de vaak eendimensionale hardcoreformule uit elkaar trekt en een eigen, nieuwe expressieve sound uitvindt. Binnenkort toch maar eens Zen Arcade en de daarop volgdende platen proberen.

Die verses van Hydroboy zijn echt een soort van aparte soort van komedie. Absurdistische tape.