Verrassend goede plaat! De muziek bouwt voort op New Values, maar is eigenlijk veel beter.
De muziek valt te omschrijven als experimentele rockmuziek anno '80, zo'n jaar waarin eigenlijk alles kon in de undergroundscene. De muziek wordt gekenmerkt door een soort toevalskarakter dat over de hele plaat, niet geheel toevallig, goed uitpakt.

De muziek is vuig, donker en heavy on mood. Daarbij staat er steeds een heel onheilspellende piano mee te spelen in een hoekje.

Het is minder directe agressie dan de Stooges-periode, maar minder gecontroleerd experimenteel dan de twee Iggy/Bowie-platen uit '77.
Misschien dat je de plaat het beste kan omschrijven als een hybride van Fun House, Kill City en Lust for Life/New Values.

Snel door naar Zombie Birdhouse, die schijnt nog meer freaked out te zijn!

Fantastisch album. Als fan en liefhebber van Iggy als vocalist en WIlliamson als gitarist is dit echt heerlijke, gemene en aandoenlijke muziek.
Iggy & Williamson kopieren niet zomaar Raw Power, maar breiden hun geluid uit naar beat-ballads, soul uitstapjes en rockers die doen denken aan de apocalyps. Zo zijn er slide-gitaren, harmonica's, backing vocals, woedende trompetten en allerlei studioeffecten te horen.
Het geheel is wat introspectiever en minder 'raw power' dan Raw Power, maar het doet er muzikaal weinig voor onder wat mij betreft.

Ben blij dat dit opnieuw is uitgegeven en geremastered, want de versie die ik op de pc heb ik wat dof af en toe. Ben benieuwd naar hoe de remaster klinkt.

Off-shoot van Mobb Deep, dus echte QB-rap in de hoek van Capone-N-Noreaga en Mobb Deep ten tijde van Thug Muzik. Het is wel een plaat die duidelijk maakt hoe bepalend het stemgeluid van een mc kan zijn voor de overall kwaliteit.

Er zit een rapper bij die klinkt als een rap pavarotti (gastrapper Hostyle?), Ty Nitty die klinkt als Sticky Fingaz die door een voicebox spreekt, en twee rappers die gewoon anoniem blijven. Komt bij dat de rappers eigenlijk niks te vertellen hebben. Op het moment dat Prodigy zijn kop opsteekt op Killa Queens schrik je je een hoedje: het is de eerste verse waarvan je zowaar registreert wat er wordt gezegd. Hetzelfde gebeurt op We Don't Give a F, waar Havoc met maar 8 regels de rest van de kaart rapt.

Omdat de hooks en teksten door de stemmen wat idioot klinken (Born Again) worden de producties - het sterke punt van de plaat - regelmatig tekortgedaan. Titelnummer Special Edition werkt omdat de rappers elkaar constant afwisselen, waardoor de verveling steeds wordt uitgesteld.

De producties van The Alchemist, die de meeste beats deed op deze plaat, zitten hier allemaal iets meer in de horrorsoundtrack-hoek dan de meer sferische, onderkoelde MD-producties van Havoc. Neemt niet weg dat Alchemist - waar ik nog niet echt een totaaloverzicht van heb - hier liet zien dat hij makkelijk het stokje kon overnemen van Havoc, en wist hoe hij gericht moest produceren. En betere rappers verdiende.

Betere nummers zijn IM3, Special Edition, en War, I Rep, Mobb Niggaz, het soulvolle Back In The Days, Shuggie Otis-flip Big T.W.I.N.S.. Maar de uitschieter is zoals hierboven gezegd de zeldzame Havoc-productie We Don't Give A... .

Omdat ik rekening had gehouden met een wat matige plaat - Deck was een van de laatste kandidaten, de originele beats gingen ten onder in een overstroming van RZA's studio en de algemene Wu-kwaliteit ging rond deze periode gestaag omlaag - valt deze plaat me best mee. Het is duidelijk geen klassieker, maar de meeste beats zijn in orde en Deck rapt eigenlijk altijd op hoog niveau.

Grootste achilleshiel van de plaat is de middelmatigheid, het gebrek aan een echt meeslepend concept en de lengte. De beste nummers staan aan het begin en het midden van de plaat maar na negen nummers worden de goede songs steeds schaarser. Voor de hooks en producties wordt er veel geleend van disco, funk en een latin/soul-tintje, waardoor de plaat grotendeels laidback blijft.

Wel opvallend: er staan twee songs op met samples die op Ghostface-platen zijn gebruikt: A Change Is Gonna Come op de titelplaat voor Fish, en Elevations sample van David Axelrod - Terri's Tune, die op Ghosts Stay True terugkeerde.