Paul Simon 'leende' ook deel van zijn arrangement van Miss Piggy - luister vooral naar haar vocale stijl - voor zijn jaren 60-versie. Ook hier is nooit toestemming voor gevraagd en credits bleven lang uit. (Simon zou later opmerken dat hij dacht dit niet nodig was, 'omdat het om een varken ging' (ook dit was fout!). Dit tot onvrede van Miss Piggy. Dit is met dit duet in The Muppet Show gelukkig ook recht getrokken. Veel achterstallig onderhoud voor Paul Simon, maar beter laat dan nooit!

Nu even serieus over dit album, want de lijst van artiesten die door John Martyn beïnvloedt zijn is lang en indrukwekkend (Bert Jansch, Bob Dylan, Paul Simon, etc.). Samen met Davey Graham stond hij aan het begin van de Britse Folk revival, die uiteindelijk zelfs zou uitmonden in het verpletterende werk va elektrische gitaristen als Richard Thompson en Jimmy Page, of experimentele avonturiers als John Martyn en Roy Harper, en nog zou nadreunen tot in de jaren 80 in de muziek van The Pogues en The Smiths (Johnny Marr legde ooit zijn gitaarstijl uit als 'die van Martin Carthy, maar dan versneld en versterkt alsof ik in The Patti Smith Group speelde').

Dit is het debuut en het is erg prettig luisteren. Het gitaarwerk is onderhoudend (misschien dat dit op latere platen nog complexer wordt?), erg fijne fingerpicking. Veel tracks zijn in mineur en volgen onvoorspelbare akkoordenprogressies die uiteindelijk altijd weer op hun voetjes landen.

De voordracht is erg plechtig, zoals wel meer Britse folkmuziek. Dit maakt het aan de ene kant iets minder rock 'n' roll dan bijvoorbeeld een Bert Jansch or John Martyn, maar geeft alles ook een Middeleeuws karakter, alsof er een troubadour uit de 13e eeuw op plaat is vastgelegd. Mede door de selectie van de tracks - allemaal oude traditionals op Springhill Mine Disaster en The Wind The Shakes the Barley na - klinkt de plaat niet ouderwets maar juist tijdloos.

A capella en fiddletracks (shoutout John Swarbrick!) - Sovay, Ye Mariners All, The Barley and the Rye, The Two Magicians, The Handsome Cabin Boy - zijn goed ingezongen maar kunnen soms wat melig overkomen.

Hoogtepunten zijn veelvuldig, zoals highland-ballad High Germany, het smachtende The Trees That Grow High, het sombere Mine Disaster, The Wind That Shakes the Barley - hier zie je de mist nog net niet voor je ogen langsdeinen. Lovely Joan is een opgewekte jig, en Scarborough Fair is net zo mystiek als Simons versie. Ook afsluiter And a Begging I Will Go is prachtig, met mandoline-arrangement van Swarbrick, mooier dan dit wordt traditionele folk niet.

Snel door naar number twee!

Pff, wat een enge, nare beats van Havoc weer, en daaroverheen de typische, levensgevaarlijke lyrics en delivery van beide rappers. Anders dan op The Infamous, maar niet per se slechter. Ga dit binnenkort maar eens heel vaak draaien.

Your Arsenal is trouwens wel een woordspeling op ''Your Arse and All''.

De plaat zelf: één van zijn sterkste soloplaten (al kon Moz in de jaren 90 sowieso weinig fout doen), en wellicht één van zijn platen die echt als een huis staat. Mede door de productie van Mick Ronson (gitarist van Bowie's Spiders From Mars) rockt deze plaat de pan uit (dit is ook de eerste plaat waar supertandem Boz Boorer en Alain Whyte samen op spelen, een genot om te horen), en bevat het tevens een paar verwijzingen naar de oude (glamrock)helden van weleer, en creeert zo een soort mix van hardrock, rockabilly en glamrock.

- You're Gonna Need Someone on Your Side gebruikt de basis van The Buzzcocks' Strange Thing.
- Certain People I Know is een overduidelijke knipoog naar Ride A White Swan van T. Rex.
- Voor I Know It's Gonna Happen Someday heeft Morrissey duidelijk David Bowie's Rock & Roll Suicide als voorbeeld genomen.
Om de cirkel rond te maken zou Bowie dit nummer op zijn volgende plaat coveren, Black Tie White Noise. Hoewel ze rond deze tijd nog met elkaar bevriend waren (zo hadden ze in 1991 live een duet gezongen; T. Rex' Cosmic Dancer), zou dit later veranderen. In 1995 was Morrissey de support van Bowie, en dit zou uiteindelijk tot een fatale falling out lijden. Informatie hierover:
The reason Morrissey doesn't like Bowie goes back to when they were touring together. Apparently, Bowie was a little jealous of the send-off Morrissey was receiving when he finished his support so he arranged it so that Morrissey's last song was a Bowie cover. Halfway through singing it Bowie would come on stage and finish it off, and Morrissey would quietly skulk away without receiving any kind of ovation whatsoever.
Moz zelf hierover: Dailymotion - 1998 Moz About Bowie - a Muziek video

Te gekke plaat. Blijkbaar wordt deze muziek via telefoons verspreid, en dat is ook waar ze op 'teruggevonden' zijn. Belangrijker is dat de muziek een trip op zichzelf is. Veel gitaargeluiden en call 'n' response-koortjes die we wel kennen van de Noord-Afrikaanse volksmuziek die nog steeds heel erg leeft (soms klinken de gitaren ook lekker vuig). Maar interessanter zijn de rare polyritmes, technobeats en dancehall ritmes die op electronische drums (of gewoon muzieksoftware) zijn ingespeeld, in sommige gevallen gekoppeld aan de meest vreemde autotune-effecten. Van sommige nummers

Favorieten zijn:
Group Anmataff - Tinariwen, Papito ft. Iba One - Yereyira, Kaba Blon - Moribiyassa, Joskar and Flamzy - Faroter.

Edit: ik zie nu dat de tracklist van deze YouTube-link - Voordat je verdergaat naar YouTube - niet overeenkomt met deze trackvolgorde op Musicmeter. Track 1, 2, 5, 7 en 8 in ieder geval.