Erg goed (verzamel) album van Henry Phillips, met voornamelijk verzameld live werk en wat nieuwer studiowerk tussendoor. Je zou kunnen zeggen een singer-songwriter met komische teksten, behalve dat de focus wel meer op komedie ligt dan op instrumentatie.

Hij bezingt zijn financiële problemen, wat hij zou doen als het einde van de wereld zou naderen en allerlei problemen met vrouwen. Hoe donker de teksten ook worden, Henry weet altijd wel een soort "oplossing" voor zijn problemen.
Niet eens perse zn beste cd, maar nog steeds erg goed.

Ook kan hij totaal niet koken, dus heeft ie een kookprogramma op Youtube. Zijn leven is volgens hem ook nauwelijks noemenswaardig, dus werd het tijd voor een auto-biografie (Punching The Clown).

What I take from life, I give back trough my art and so far I've taken nothing but crap aldus Henry's official page. Een kreet vol sarcasme en zelfspot en het is tekenend voor zijn manier van comedy, of het nu zin liedjes zijn, kooklessen of zn stand-up. Een rode draad is duidelijk in zn werkt te zien en dus ook een duidelijke eigen stijl. Heerlijk!

Videootje, als voorproefje:
YouTube - A Duet with Henry Phillips

Naast dit album ken ik vooral "Haw", die toch wat rustiger en meer stabiel op me overkomt.

"Biloxi" klinkt heel erg Californisch, doet me denken aan Little Feat, met de percussie en de slides; ook een beetje die everything goes style uit New Orleans. Maar de lyrics verraden al wat anders, want kent dit album een los-vast concept over overstromende rivieren? (expliciet Katrina hier, maar meer algemeen elders). Het lijkt er wel op en die rivieren staan dan weer symbool voor onvoorspelbare, menselijke emoties en "je weg vinden" als breder concept. Zoiets?

Muzikaal doet dit album erg Southern aan, vind ik en dat hoor ik graag. Met een focus op Swamp Blues en Southern Soul voelt het donker en broeierig, maar swingt het toch behoorlijk. Lekkere blazers en soulvolle backing vocals vallen voor mij het meest op. "Ace of Cups Hung Low Band" had voor mij de afsluiter mogen wezen, die climax . "Highland Grace" is vervolgens geen slecht afsluitende ballad, maar doet me vervolgens niet zoveel meer. Ik zal hem eens op een andere plek in de tracklist zetten, iemand een idee waar dan wel?

Ik kwam hier op via een blog die het in zijn 2010 toplist had geplaatst. Vast de Relapse reissue gehoord, maar dat is natuurlijk onjuist.

Gelukkig maar, zou ik zeggen, want anders had ik deze band misschien wel voorbij gelopen. Een combinatie van Om/Barn Owl achtige drone en blackmetal zorgt dat het lekker doordreunt. Wat er dan in het laatste nummer gebeurd is wel verrassend, maar ook erg mooi. Gaaf plaatje!