Niet zo onder de indruk. De cello is een leuke toevoeging wel. De stijl op dit album doet me een beetje denken aan bands als Black To Comm of Barn Owl (The Conjurer), maar waarschijnlijk is dit gewoon Earth en zijn die bands gewoon sterk door de latere Earth sound beinvloed. Daar ik de latere Earth niet goed ken, zou dat best eens kunnen.
Genoemde bands vind ik wel een stuk spannender. Dit is wat veilig, alleen op de laatste 2 nummers komt er een sound bovendrijven die ik graag hoor. Zeker de laatste track is een mooie drone, waar ook de drums minder centraal staan en die mis ik totaal niet.

Leuk, maar meer hoor ik er voorlopig nog niet in.

Aan een Earth-binge bezig, wat alles te maken heeft met een toekomstige recensieopdracht, daarover later ongetwijfeld meer.

Carlson en co. verrassen me hier door met een stoner metal / woestijnrock album aan te komen dat opeens veel raakvlakken heeft met Pentastar. Een meer zanderig geluid, rock-structuren en ja: zang! De gezette sfeer is misschien niet zo vreemd, gezien het deels is opgenomen in Joshua Tree.

' Torn by the Fox of the Crescent Moon" en ' Even Hell Has Its Heroes' hebben psychedelische gitaarsolo's die je niet snel zal vinden op een andere Earth-plaat. Cool cool!

Maar niet alle vocalen werken,. Neem nou Mark Lanegan zijn take op "There Is a Serpent Coming". Veels te over the top en het lijkt wel of hij naast de muziek aan het zingen is. Totaal niet synchroon.Dan doet de rokerige goth vibe van Rabi Shabeen Qazi het veel beter. Afsluiten doet Lanegan gelukkig beter en op een meer desolaat rasperige manier. Lekker!

Zo gaat dit 1 van mijn favoriete Earth albums worden overall, dat weet ik wel zeker. Verbazingwekkend, maar waar.

Deze band heeft zijn naam van een nummer van Embrace, qua sound zit het in de hoek van oude Braid, Fugazi en Rites of Spring. Liefhebbers weten wel weer genoeg denk ik zo.

Met dit album komt de band nog niet zo vreselijk origineel uit de hoek, wel goed. Opgewekte, springerige emo. Voornamelijk de zanger zorgt ervoor dat de band wel een eigen geluid heeft. Hij praat en blaft zich door de nummers en klinkt daarbij of hij 2 pakjes sigaretten in een uur heeft weg gewerkt en vervolgens een fikse verkoudheid heeft opgekllopen, van het buiten roken, Deze aparte stem komt veel meer aan bod bij hun 2010 album, die ook muzikaal iets beter in elkaar steekt, maar ook hier zorgt het voor een apart en eigen geluid.

Erg fijn album dit.
Zoals eerder gezegd, voor wie een beetje gek is op Dischord achtige bandjes (Fugazi, Rites of Spring, Embrace) en vroege Braid...

De zanger klinkt hier heser dan ooit. Een shitload aan sigaretten per dag, flink verkouden worden en dan Fugazi songs gaan zingen, zoiets.Storen doet dit maar ten dele. Groot pluspunt is dat de lyrics redelijk grappig en slim zijn:

Can I put my thumb down your throat?
Please, spit into my mouth.
Don't look to the door, dear.
It's cold out there, I fear.
With report of a wintry mix.
And here's the twist:
I torched your coat.

Muzikaal dus bekend terrein verder. Wel erg goed uitgevoerd en nergens gekopieerd. Door de zanger heeft de band ook een zeer fris en eigen geluid.

Dit is zo'n plaat die ik eigenlijk nog hoger wil geven. Op sommige momenten vind ik het echt geniaal, soms vind ik et gewoon erg goed.Die zanger blijft apart om naarte luisteren en de plaat kent niet veel variatie. Toch gaaf!

Amy zei vantevoren dat dit een zwaar album zou worden en daar heeft ze aan de ene kant wel gelijk aan. Veel bombast en veel zware gitaren en drums. Vooral die drums zijn heel natuurlijk geproduceerd, zodat het album bij wijlen best rauw klinkt.

Het grootste probleem wat ik heb met dit album is dat het maar 1 stand kent, GASSEN! Alsof je bij de Burger King zit, doe maar een Whopper en welja doe er hierna nog maar 1. Lekker, maar eigenlijk stelt het niet zoveel voor.
Jammer, want Amy zingt nog steeds goed, de gitaen klinken lager en groovier dan ooit en de piano riedeltjes zijn leuk. Emotie als op Origin, de Ep's of desnoods The Open Door, kom ik hier niet tegen.

Nu moet ik zeggen, ik ben nooit een Fallen fan geweest, al was dat uiteraard wel mijn introductie tot de band. Toen ik al het andere materiaal hoorde, was ik op Fallen al snel uitgekeken. Op een aantal nummers na, vooral de ballads, was het daar ook een beetje de hamburger kwestie.

Het gekke is dat op deze nieuwe plaat juist de ballads totaal niet werken, vreemd voor Evanescence begrippen. Ja, de ballad The Secret Door, die had wel op de plaat gemogen in plaats van als bonus track. Hetzelfde geldt voor Disappear, eigenlijk een stuk beter dan veel wat WEL op de plaat staat.


Deze nieuwe doet me dus wat denken aan Fallen, al is ie best anders. Hij krijgt wel dezelfde score.

Vette plaat. Goede band.

Een vergelijking met Dream Theater dringt zich natuurlijk op. Qua techniek doet Evergrey zeker niet onder voor deze band. Waar DT vaak vervalt in klinisch technisch gepiel, lukt het deze band wel om melodie en vooral emotie in de muziek te brengen.

De sfeer wordt vooral vooral gebracht door de toetsen. Toetsen die volop aanwezig zijn op dit album, erg gave solootjes. Neem daarbij nog het goede drumwerk, de gitaarsolo's en riffs en het technische vlak is compleet.

De emotie komt vooral van zanger Englund. De muziek draagt veel dynamiek, die hij makkelijk meedraagt. Van gevoelige fluistertoon naar harde uithalen, als het nodig is.
Stem en muziek is op die manier perfect in balans en zo weten ze als geen ander emotie neer te zetten.

Die emotie komt ook voort uit de vloeiende manier dat het album verloopt. Een conceptalbum over een jongen die bij een cult gelokt word ofzo. Er lijkt een misverstand te bestaan, dat dit album vooral over kindermishandeling zou gaan, maar het cultgroep gedeelte en de religieuze verhandelingen spelen een veel grotere rol.
Elke track loopt ook over in de ander, zodat je ook echt naar 1 act luistert. Niet een album om 1 los nummer uit te pikken, omdat veel van de intensiteit en emotie verloren gaat.

Geen groot fan van het genre. Vaak vervalt het in oeverloos gepiel, zonder emotie. Evergrey is zo'n band waar ik af en toe nog eens een uitzondering voor maak.