Ik ga hier geen zware recensie schrijven, dat is gelukkig al voor me gedaan. Goed ook! Orbit

Blijft af en toe toch een beetje onderschat, Skinny Puppy en zijprojecten. Nu ben ik geen echte kenner, maar ik ken een aantal Puppy platen en OhGr's werk.
Waar ik Too Dark Park 1 van de meest geniale elektronische platen vind (heb m nig steeds niet in huis, eigenlijk wel erg), heb ik daarna van Puppy niet echt iets meer gehoord wat die genialiteit had.

Laat ik hier dan ook helemaal niks van hebben verwacht.
Als het dan al gelijk begint met een overstuurde, snelle opener, zit ik stijf in mijn stoel. Zou het toch kunnen?

Gestoord, chaotisch, super gelaagd, beklemmend, sfeervol en altijd o zo donker. De tracks mogen wisselen in stijl, maar deze kenmerken zitten er altijd in.
Koptelefoon plaat, maar wel op OORVERDOVEND volume alsjeblieft.

Ben hier nog niet helemaal uit, maar dat komt nog wel:

zo blijkt dat we tekstueel echt niet meer de inventiviteit van vroeger moeten verwachten. Old 97's gaat gewoon op dezelfde weg verder en zingt vol nostalgie over de dagen van vroeger: de meiden, de drank, de feestjes. Het spottende religie-één-twéétje van Jesus Loves You en Good with God is tekstueel daarentegen wel grappig. Jesus loves you more than I do, just because he doesn't know you, not like I do.

Muzikaal dan...
Die train beat drums zijn weer volop terug, samen met die Luther Perkins-achtige gitaren met een vleugje surf: 100% Old 97's. Waar het voorgaande album het meest "rock" klonk sinds jaren klinkt dit album juist meer country en gaat het met tijden terug naar hun Wreck Your Life-periode. Hoewel dit album geproduceerd is in dezelfde studio als Too Far To Care klinkt het beduidend gladder, met zelfs een vleugje 80's op de ritmesectie. Waarom?; storen doet het niet, maar maakt het er ook niet beter op.

Tot slot rest nog te zeggen dat de catchyness-factor op sommige nummers hier wel hoog ligt en dat is natuurlijk aan te moedigen. Het is lekker meeschreeuwen op Bad Luck Charm, Jesus Loves You, Good with God en het wat cliché klinkende Ierse folk meets bluegrass van Irish Whiskey Pretty Girls.

ps: extra vermelding voor de gastbijdrages van Caitlin Rose en Nicole Atkins. Carlile wordt pontificaal naar voren geschoven als grootste bijdrage – gezien haar populariteit is dat gewoon slimme marketing – maar de vocalen van de andere dames zijn ook zeker van toegevoegde waarde. Soms wordt live de vrouwelijke rol van Good With God geschrapt, maar deze is ook al eens vervult door Nikki Lane, heb ik gelezen.

ps2: dat de band van humor hield wisten we, maar komieken Fred Armisen en Jenna Fischer toveren de "liveclip" (zonder Brandi) van Good with God om tot een regelrechte parodie van MTVs 120 Minutes.

en Old 97's zijn weer terug. Inmiddels is elk lid in de band ouder dan 40, of er dik over. Echter, ze zingen nog wel steeds over mooie meiden, verliefd zijn en dronken worden, zoals ze al deden toen ze met de band begonnen. Inmiddels realiseert zanger Rhett Miller ook wel wat voor one-trick-pony de band tekstueel is ("There's only so many words you can rhyme with heart. I Used them all up, wrote them all down"), dus wordt dat opgevangen door zelfbewust en direct om te springen met de lyrics. Zo is de nodige humor ook weer terug.

Hoewel zelfbewust en constant refererend naar zichzelf, is dit nog steeds een vrij direct album. Een echt diepere laag is er niet. Productioneel behoorlijk rauw, muzikaal op standje rechtdoor rocken, maar wel vol overtuiging, met toch dat vleugje rockabilly/country. Een groot gedeelte van hun powerpop-geluid is nu wel verdwenen Tijd voor zeurderige ballads is er niet. Dat hoeft ook niet, want je hoort het plezier en de rauwe energie, die op veel andere albums de kop werd ingedrukt door de productie. De band benadert op deze manier het meest hun live-geluid, laat dat nu net zijn waar ze schitteren. Nog steeds geen Too Far To Care, dat album zat veel slimmer in elkaar, maar de beste poging sindsdien.

Dit kan zomaar eens het 1e Otep album worden wat ik echt kut ga vinden. Geen idee wat de bedoeling is van dit album.

De band heeft natuurlijk altijd voor een groot deel gedraaid om mevrouw Otep zelf. Die komt hier ruiger en bozer uit de hoek dan ooit. Tsjah, ik heb alleen geen idee waarover ze zo boos is. Vroeger was dat verkrachting, depressie, de kerk, schijnheiligheid van de medemens, maar hier?
Dat komt door 2 dingen. Ik versta het niet. Otep schreeuwt wat af op deze plaat, maar als er geschreeuwd word komt er direct een effect over haar stem, waardoor het allemaal nog veel stoerder zou moeten klinken. Komen we bij het 2e. Al dat geschreeuw is prima maar het moet wel ergens toe dienen, In het verleden heeft ze zulke depressieve nummers geschreven, daar werd je naar van. Schreeuwen waren schreeuwen van wanhoop en zeker niet stoer. Enige binding met de lyrics ontgaat me dus ook, terwijl dat altijd vrij instant ging, de connectie was er gewoon. Ik hoorde waar het over ging, ik voelde waar het over ging.

Ach, nog een klein complimentje naar de ritmesectie. Aangezien deze uit Stolen Babies komt (dus de ex-drummer van Dillinger Escape Plan), kon dat ook niet anders dan goed zijn. De gitaar is niet om aan te horen, met zijn hakkende akkoordjes en slechte balans. Wat dat betreft ligt dat ook weer mooi in evenwicht.

Geef het morgen nog wel een kans op vol volume. Vooralsnog is dit slecht!

Otep doet weer waar ze zin in heeft!
Klinkt dit album 'relatief' kalm? Mah, dit ligt aan de productie waarschijnlijk. De muur aan geluid die open werd getrokken op andere albums, heeft hier meer plaats gemaakt voor een meer Hardcore geluid in plaats van massief Metal.

Aan de ene kant kent dit album redelijk wat refrein gerichte nummers, met als absolute meebruller Smash The Control Machine. Het is alsof ze de tekst erin wil rammen:
Smash the control machine! Work, Buy, Consume, DIE! t lijkt me duidelijk he. Opvallend dat zelfs de meezingers niet vervallen in inhoudloze nummers.
Aan de andere kant, hebben we natuurlijk de beukers, maar ook weer wat experimenteler werk en 1 ballad. Tekstueel valt het bij die afwijkende nummers vaak des te meer op, hoe sterk het in elkaar zit. Zo ook hier. Where The River Ends geeft me echt kippenvel. Ondersteunt door voornamelijk een baslijn, doet Otep een verhaal uit de doeken, met de onvermijdelijke uitbarstingen. Vrolijk is anders, maar o zo mooi.

Instrumentaal ben ik iets minder te spreken. De band die ze op vorig album om zich heen had, heeft ze inmiddels weer ingeruild voor de band van Sevas Tra. Op de vorige cd was ik erg te spreken over het technisch niveau van de band. Vooral die ritme sectie was erg sterk. Dat is hier helaas allemaal weer wat minder. De bas is nog steeds goed aanwezig, gewoon wat minder eigenwijs en speels en dat is jammer!

Tekstueel goed, af en toe iets te catchy, het blinkt uit bij de rustpunten. Iets minder goed dan The Ascension.

Wah zo mag ik het horen.

Een track die me helemaal weg voerde van waar ik was. Even zat ik niet achter mijn pc, in mijn woonkamer, maar was ik mentaal helemaal ergens anders.
Ik denk niet dat het een prettige plek was, nee. Meegesleurd in duisternis, schreeuwen der wanhoop en gitaarmuren die maar blijven beuken. Geen genade!
Slechts een aantal keer word ik terug op aarde gebracht. De manier waarop dit gebeurd valt ze misschien nog wel te verwijten. Harde stukken eindigen abrupt en slaan om in rust en tijdelijke heropbouw (spanningsopbouw). Misschien wat jammer,, omdat juist de trance zo geweldig is. Had de de rust deel uit laten maken van de trance (meer ambient achtig?) en het was nog beter geweest.

Hoe dan ook een geweldige plaat, die me af en toe het gevoel gaf dat vooral Through Silver In Blood het meest geeft.. Zware aanrader voor Neurosis fans is dit dan ook, al is het allemaal veel monotoner.