Scott (toetsen, drums o.a) moest erg lachen toen ie hoorde dat iemand op mijn vaste muziekforum dat had gezegd. Het zijn namelijk Schotten.

Heb zelf wel een speciale band met dit album. De evolutie van vooral Scott maak ik al jaren mee. Ooit ontmoet op Inmuseworld, een fan forum voor Muse. Van daaruit kreeg ik hem op de chat en deelde we dus vooral 1 gezamenlijke passie, Muse. Scott, ooit begonnen in Concept of Time, nu na hard doorwerken opeens zo'n succes met Falloch.

Ik weet het nog goed dat ie schreeuwend van enthousiasme op MSN kwam en mijn hele scherm vol spamde met " FRANK FRANK FRANK" "HeLLO" "Dude Candlelight wants to have us, can you believe it?" Dat kon ik inderdaad niet en hij al evenmin, maar toen ging het snel, zelfs het label Prophecy kwam bij ze aankloppen, maar uiteindelijk is er dan toch gekozen voor Candlelight. Geruchten gaan, dat ze Europees gaan touren met Nachtmystium of Altar of Plagues. Ben benieuwd. Mochten ze NL aandoen, voor mij vooral een reden om eindelijk Scott eens te meeten na al die jaren msn.

Over het album dan. Kan goed leven naast bands als Agalloch, Alcest en Porcupine Tree. Toch geeft de band er geheel een eigen draai aan. Folkloristische stukken, akoestische, cleane vocalen, wat schreeuwen en blast beats wisselen elkaar af. Wat ik Scott ook al zei, de outro Solace had van mij niet zo gehoeven. Je kan niet alles hebben. Wat minder soft gedoe en meer extreem avontuur mag ook wel.

Fijn album, voor mij vooral een persoonlijke waarde en minder een muzikale, maar erg goed is het wel.

Hmm maar eens beginnen met het feit dat ik de band tot nu toe alleen van naam kende. Veel Deftones associaties, waar ik zelf meer Lapko en Chevelle hoor. Een tikje emo, maar dan toch niet de 90's emo die ik gewend ben (Sunny Day real estate).

De plaat zelf dan. Begint erg lekker met Deafening, maar voor een band die zelf zo uit de 90's stamt worden er veel te veel effecten gebruikt, zeker op de vocalen. In dat geval doet het me zeker denken aan Deftones, die dat ook nogal eens doen. Dan vreees ik er een beetje voor want de plaat kent gigantische zeiknummers van 2 t/m 4. Op wonderbaarlijke wijze herpakt de band zich met Dear Enemy, wat weer lekker stevig is. Met At Night We Live krijgen we toch weer even wat gejank te verduren, maar gelukkig blijft dat verder uit. Ghost That kept on Hunting is misschien wel het mooiste nummer. Episch slepend, aardig noisey en gewoon mooi.

De productionele effecten op deze plaat vallen best op. Dat terwijl de plaat verder niet overdreven glad is. Wel zorgt het ervoor dat de gitaren niet zo hard zijn als ik had gewild en de stem soms teveel effectlagen kent. Zonde van die 4 janknummers ook.

Verder heb ik Pony als nummer 12 op mijn 'versie'. Kan niet geloven dat dit niet een klein grapje van de band is. Overdreven cheesy, gepitchte vocalen en erg catchy. De band lacht zich waarschijnlijk ziek dat het met zo'n gedrocht in de alternatieve hitlijsten staat.

Aardig album, maar ik ga eens op zoek naar ouder werk. Dit is zeker niet de geweldige band waar iedereen het over heeft namelijk.

De Engelse zangeres en -producer Tahliah Debrett Barnett, oftewel FKA twigs bracht met haar album Magdalene een voorlopig emotioneel zwaartepunt uit. Vooral relatieperikelen kregen we om de oren, gekoppeld aan een reflectie op eigenwaarde en een grote dosis introspectie. Niet meer, zo zegt ze luid en duidelijk op nieuw album Eusexua; een door haar zelfbedachte term die kortgezegd een bovenmenselijk euforische staat aanduidt.

Al snel is duidelijk dat Eusexua een gevoelsalbum gaat worden, intuïtief en in eerste instantie vrij van opdringerige gedachtes. Een pompende techno beat zorgt gelijk voor de drive naar voren op de titeltrack. “Eusexua! Do you feel alone? You’re not alone!” zo klinkt het als een roep naar saamhorigheid. Samen eenzelfde gevoel van euforie bereiken. Ondertussen duwt het geluid met zijn etherische vocalen en naar climax zoekende synthlijnen die euforie naar een veel vertrouwder geluid: herinner je nog eind 90’s / begin jaren 2000 toen het Belgische Milk Inc. ons in beweging zette, Alice Deejay uit Nederland en het Duitse Cascade? Ze lijkt een ode te brengen aan die aanstekelijke Eurotrance periode, maar de ‘twigs sound’ blijft herkenbaar in hoe ze omgaat met stemmanipulatie en plotseling verschil in toonhoogte. Als je afvraagt waar opeens die dolfijnklanken vandaan komen, krijgt ze bij de backing vocals ook nog eens hulp van experimenteel producer / songwriter Eartheater.

Als het tempo naar beneden gaat hoor je triphop-sferen, echter niet de duistere UK-sound die je misschien zou verwachten. 90’s Kylie Minogue komt om de hoek kijken, met referenties aan de breakbeat van Confide in Me en het opzwepende Where Is The Feeling’. Breakbeat pop die we hier voornamelijk terug horen in de songs Girl Feels Good en Room of Fools. Maar deze sound is ook een geheim wapen waarmee hoofdproducers Koreless en Ojivolta zelfs de gevoelige ballads 24hr Dog en Wanderlust nog voorzien van een euforie-injectie.

Na de bevrijding van over-elkaar-buitelende donderbeats op Drums of Death volgt de doorpompende culminatie van Room of Fools met zijn mantra: And it feels nice! It feels nice! It feels nice! It feels nice! Daarmee is de pure essentie van het album al snel bereikt, maar we zijn nog niet eens op de helft? Op dat moment geeft ze breekbaar toe in Sticky, “I’m tired of messing up my life with overcomplicated moments and sticky situations”. De overprikkeling neemt het over in Keep it, Hold it met “Sometimes I wanna turn the other way. Sometimes I feel so empty where I lay. And at best I live alone in disarray”. Om maar aan te geven dat die euforie niet alsmaar door blijft gaan en ook niet iets is voor alledag. Met “I read a million people gotta feel this way” roept ze wederom weer op tot eenzelfde saamhorigheid die ze eerder in die euforie voelde. Ondanks deze verrassende breekbaarheid worden opdringerige gedachtes alsnog omgezet naar iets positiefs!

Schreef ik voor Written in Music!

Freakwater, zo op het eerste gehoor misschien niet zo bijzonder: neem wat Hank Williams, wat June carter (en family) en wat Emmylou, dan heb je al snel de grote invloeden van deze 2 dames/oprichters (waarvan er 1 nog in het rafelige rockbandje Eleventh Dream Day zit trouwens).

Maar ze doen het zo goed hè, het neerzetten van die krakerige, tranentrekkers van Appalachian folk ballads. Vooral de samenzang is dus fijn, maar ook de pedal steel jankt er goed op los en instrumenten zoals dobro worden ook niet geschuwd. Je hoeft er geen zakdoek bij, wel een goed gevoel voor uitzichtloze humor. "I wasn't drinking to forget/ I was drinking to remember/ How I once might have looked through the eyes of a stranger."

Toch zou ik deze haast een halfje in mindering brengen, nu ik weet hoe rafelig rockend, pikzwart en toch ook wel weer vertrouwd het nieuwe album klinkt.

Enter Fun. met Aim and Ignite. Naam, bandnaam en idioot fleurige hoes, hadden niet beter getroffen kunnen worden.

Deze band komt namelijk zomaar even met het beste indie pop/rock album in jaren aanzetten. Althans voor mij dan en vele reviewers al met mij. Op het moment van schrijven, kom ik er toch achter, dat de band hier toch 'waarschijnlijk' een label achter heeft gekregen en distributie zelfs word verzorgd door Sony. Dat terwijl er eerst keurig op hun myspace stond Label: NONE.
Zo snel gaat het dus blijkbaar.

Over de muziek dan eindelijk, want dat slappe gelul hierboven is zo oninteressant als wat natuurlijk.
Zoals ik al zei, de band doet hun naam eer aan, want Fun is het. 1 van de vrolijkste albums die ik in tijden gehoord heb.
Al eerder heb ik geprobeerd de sound van de band te omschrijven door andere bands te noemen, maar daar was ik toen ook niet in geslaagd. Laatst hoorde ik iemand zeggen dat het ergens tussen The Shins en Cake lag, met een flinke schep onvoorspelbaarheid en bombast, dus laten we dat maar even als uitgangspunt nemen dan.

Het mooi is, dat hier veel aspecten van de huidige popmuziek wel voorbij komen. Gitaartje hier, koortjes, overdreven aangezet stukje met trompet en viool, aanstekelijke refreintjes en passages en veel sterke lyrics. Hierdoor blijft het een fris album met een zeer eigen stijl, want je hoort vele invloeden van andere pop groepen, maar het blijft Fun. . Zorgt er ook voor dat elk nummer weer anders klinkt en dat het voor pop begrippen nergens te voorspelbaar wordt.

Nog even een speciale vermelding voor de lyrics dan. Zoals gezegd erg sterk, maar wel aan de positieve kant en vaak vrij zoet. Door het enthousiasme waarmee het gebracht word, komen ze ermee weg.
Neem nou I wanna Be The one:

Now for all the steps you'll take and all you'll overcome
I wanna be the one to put in a song
Take every single tear for all the world to hear
I wanna be the one to put it in a song

Dit vergezeld van stukjes ba ba pa ba pa, ba ba pa pa pa neurie refreintjes, het werkt gewoon heel aanstekelijk. Normaal al een lyric waar ik 10x bij in de gordijnen had gezeten, bah wat zoet. Het draait echter allemaal om de manier waarop en hier kan ik het niet helpen om vrolijk te worden.

Dit geldt eigenlijk voor het hele album. Te stak geproduceerd, te vol en bombastisch, veeeeeel te catchy en eng meezingbaar en veel te vrolijk, maar ze komen er mee weg.
Kortom, als je mij vrolijk krijgt met zulke catchy pop troep, dan doe je iets goed.

At Least I'm Not as Sad, As I Used to Beeeeeeeeeeeeeeeee!

Zeker niet na het beluisteren van deze plaat. Het mag bekend zijn dat ik een zwak heb voor deze band en in deze akoestische live setting komt het geweldig naar voren.

Walking the dog is heerlijk en The Gambler is mooi gevoelig, dat word alleen maar versterkt in deze setting. Er gaat van alles mis. Het stemmen van een gitaar wil niet zo lukken, Nate zit er met zijn zang nog wel eens naast, maar hup een grapje eroverheen en alles is weer goed. Deze band straalt positieve energie uit en alle slordigheidjes zijn ze vergeven, het is zelfs wel charmant.