"mama mama, ik heb nieuwe gitaren en als ik op dit knopje druk, dan klink ik net als Nirvana"

Dat idee krijg ik een beetje bij het beluisteren van dit album. De minimalere tracks werken beter, maar tekstueel is het soms zo vreeeeselijk slecht, zeker voor een "singer-songwriter", iets wat ze toch duidelijk moet voorstellen? Om er gelijk maar de slechtste uit te pakken, Standing in the Sun:

When you go, it makes me sad, standing in the sun, standing in the sun
There's a vision of you that I have, standing in the sun, standing in the sun
Standing in the sun, standing in the sun

I know I can change your ways, standing in the sun, standing in the sun
By talking with you everyday, standing in the sun, standing in the sun
Standing in the sun, standing in the sun etc. etc.

Wat me vooral verbaasd, want aan de hand van oudere videos/clips die ik heb gehoord blijkt dat ze het WEL KAN. Dus ik moet snel maar eens Tell Me op gaan zoeken.

Over het geluid van dit album, het klinkt niet verkeerd (opname en productie), maar het is zo'n zouteloze 90's kopie (Breeders/Nirvana/Hole?), dat te sterk op een trucje leunt. cijfer volgt later. En Mazzy Star? Ja misschien, al zingt Hope beter en is het ook tekstueel wat poëtischer.

Niet sinds "The mysterious tale of how I shouted Wrong-Eyed Jesus!" liet White een muzikaal geluid en dito sfeer horen dat ook daadwerkelijk consistent wordt doorgetrokken. Je waant je weer in de donkere bossen en drassige moerassen van het Zuiden.

Mooie teksten ook. Zo zijn er de gebruikelijke zoektochten naar zichzelf en God gekoppeld aan roadtrips. de berusting van een eigen thuis en realisme wat betreft het verwezenlijken van (onrealistische?) dromen. White lijkt zijn plek te hebben gevonden en tevreden te zijn met zijn leven. Het zorgt er wel voor dat de liedjes ontdaan zijn van zijn anders zo gebruikelijke cynisme en daarmee samengaande pikzwarte humor. Een wat serieuzer album is het gevolg, anders maar niet perse slechter.

BLEGH!
De man kan een gitaargrootheid zijn, als hij dat wil. Toch kiest hij altijd voor dit soort slappe pop plaatjes en het is dit keer nog een stapje erger dan Continuum geloof ik. Waar dat nog geloofwaardige, eerlijke pop was, druipt hier de serieusheid en emo gehalte vanaf. Ja, je hebt een zwaar liefdesleven, boehoe get a life or die!

Een erg gladde productie, met dubs en achtergrondzang, dus op het moment dat er eens een leuk riffje voorbij komt, gaat deze ook gelijk ten onder aan geliktheid. Al moet ik over het algemeen zeggen, dat ook de riffs niet van zijn niveau zijn, als je hoort wat hij op Try! allemaal kan.

Dieptepunt is een cover van Crossroads. Ik denk ja, heerlijk. Hier is Cream bekend mee geworden en daar kan meneer Mayer wel wat mee. Ga nu maar eens lekker los, daar zitten we allemaal op te wachten right? Nee, dan komt er een fucking kleuter riffje, op de plaats waar de super Cream riffs horen. Wat een aanfluiting.

Wanneer komt het trio nu eindelijk met een studio album? Dan horen we Mayer tenminste eens doen waar hij echt goed in is, gitaarblues spelen.!

Deze rommel mag ie houden.

De eerste van een serie berichtjes die wel min of meer voor dezelfde doelgroep is:

Count Your Lucky Stars is momenteel HET label dat zich concentreert op retro (90's achtige) emo, maar wel vaak met een twist. Bands onder contract daar momenteel zijn Castevet, Annabel, Algernon Cadwallader en recentelijk ook Snowing. Hetzelfde genre misschien, maar allemaal verschillend.

Joie de Vivre is er ook één van. Qua sound waarschijnlijk de meest frisse en stabiele van het hele zooitje.
Denk aan een sfeervolle versie van MIneral/Sunny Day Real Estate en Christie Front Drive en je hebt het basisgeluid. Dit wordt tot een eigen geluid gesmeed door de stabiele stem van de zanger en de toevoeging van trompet, die voor veel extra sfeer zorgt.

Extreem veel variatie hoef je nog steeds niet te verwachten, het blijft nog steeds op jaren 90 geschoolde emo, maar de nummers steken sfeervol in elkaar en het wordt nergens saai.

Gaf een werkelijk geweldige show weg op Ramblin' Roots . Typische New Orleans funky R'nB. Minder Dr. John, meer Fats Domino, al is het daar soms weer te opgewekt voor.

Cleary (gastmuzikant bij Taj Mahal, Bonnie Raitt, Dr. John) mag dan officieel niet uit New Orleans komen, hij woont er al zo lang dat hij deel uit is gaan maken van die cultuur. Zijn band is wel 100% authentiek en dat hoor je. Dan weer meer richting soul, dan weer funk, dan weer pianoblues. Knap instrumentaal geweld en lekker relaxed gezongen. Enkel qua lyrics is het soms erg cliché. Maar daar gaat het niet om natuurlijk,

Knappe plaat (heeft er nog een Grammy voor gewonnen), al is het live nog een stuk vlammender, zelfs als er maar 3 man op het podium staan.

Makkelijker te lezen op Julia Shapiro - Zorked | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

De Amerikaanse multi-instrumentaliste en zangeres Julia Shapiro zit in verschillende rockbandjes, waarvan Chastity Belt en Childbirth de bekendste zijn. Beide hebben als basis een 90’s riot grrrl insteek. Je weet wel, feministisch georiënteerde punk, noise-, rock’n roll – noem het maar op. Daarbij valt wel op dat Chastity Belt met de jaren steeds donkerder en meer emotioneel is gaan klinken. Zelfs een beetje uitgeblust, vermoeid. Dit vermoeide hoorde je ook terug op Shapiro haar eerste soloalbum, Perfect Vison. Toch viel er vooral een heerlijke dreampop sfeer te horen, met lekker gruizige gitaren en etherische vocalen die zowel donker als lichtvoetig konden klinken. Er was zelfs een sprankje hoop…

Al bij het opzoeken van het woord ‘Zorked’ zinkt de moed je in de schoenen. Shapiro’s press release zegt er zelf dit over namelijk: “Zorked: what happens when you end up thunderbaked, as in extremely stoned–or in any situation where you feel not sober. You can feel so tired you’re zorked. In fact, any state, so long as you’re a little out of it, qualifies.”. Met die kennis in het achterhoofd komt opener Death (XIII) al gelijk aan als een mokerslag. Vooral komt dit omdat de loodzware doomy omlijsting doet denken aan bijvoorbeeld Phil Elverum op zijn meest inktzwart en verstikkend. Het besef dat we ook tekstueel niet op hoop hoeven te reken is er al gauw op Come With Me waar ze zingt, take me to awful places now. feel free to help me come back down” Gezien de andere teksten in dit lied, zou het zowel over die bad paddotrip kunnen gaan (red.: waar het woord Zorked aan refereert) als haar persoonlijke situatie, waarbij ook een stukgelopen liefdesrelatie nog een grote rol speelt. Een vleugje psychedelica dat ook weer opduikt op het grotendeels instrumentale Reptile! Reptile!, waar haar gemompelde woorden over een schildpad kant nog wal raken. Gelukkig, dat er tussen alle lamlendige hopeloosheid ook nog ruimte is voor pikzwarte humor in Do Nothing About: “some guy with a stupid face told me to smile more. Such good advice, I never thought of that before”

Waar dit album verschilt met de voorganger is dat het nu nog meer instrumentaal het donker opzoekt. Ja, nog steeds is er ruimte voor heerlijk lichtvoetige dreampop die in sterk contrast staat met de hopeloosheid van de lyrics. De afsluiter is zelfs een zachtjes voortkabbelende ballad die je met akoestische gitaar en etherisch zang heerlijk in slaap wiegt. Op die momenten doet het je de nare sfeer vergeten en is het heerlijk dromen. Maar dan komt er weer een doomy passage of een dissonante noise-uitbarsting: terug op aarde! Zo is Zorked een angstaanjagende reality-check geworden, met bedrieglijk wonderschone momenten.