Naked on the Vague is een noiserock band uit australie. Nu is dat land niet zo belangrijk, het label echter wel. Ik ken geen album van het label wat echt gelikt klinkt, dus noiserock op Slitbreeze is altijd een aardige indicatie voor de vieze, onafgewerkte, lo-fi herrie die je over je heen krijgt.

Het geluid van der band dan, want daar gaat het toch uiteindelijk om. Neem wat Sonic Youth (BMR era), een flinke scheut Teenage Jesus & the jerks en A Place to Bury Strangers om het af te ronden.

Moge duidelijk zijn dat deze band HARD is en het niet voor minder dan een volle feedback muur doet. Toch heeft de band door de statische drums, droge keyboards en de holle vocalen ook wat spookachtigs over zich. Niet een band die zwaar vernieuwend bezig is, maar wel met een zeer eigen geluid.

Gaat dat zien in Db's - Utrecht in oktober.

Multi-instrumentaliste Natalie Evans speelt bedrieglijk simpele, kleine liedjes. Liedjes over onderwerpen, zoals in een hoge boom klimmen en er niet meer uit kunnen komen. Bedrieglijk, omdat ze ondertussen wel gitaar en harp bespeeld alsof het niets is en er toch ook nog tegendraadse zanglijnen uitkrijgt. De laatste 3 tracks zijn instrumentale piano-miniatuurtjes. Klinkt raar, maar in de context van het album is het logisch. Prachtig prachtig.

Uitgebreidere recensie: Natalie Evans – Better At Night | Pop | Written in Music - writteninmusic.com
Een mooie live clip: Natalie Evans - 'In Trees' | Down Time by Small Pond - YouTube

Geen stem gegeven? Vandaag weer eens op. Natural Snow Buildings op zijn meest drone en bezwerend. Op Brooms, Trapdoors, Keyholes gaat er een blik gitaarfeedback open en zijn er dikke flirts met (wall-)noise. Ik vind dit wel een heel fijne release. Al is 3 cd's natuurlijk wel lang.

Deze hoes ken ik niet. Zal wel van de vinyl afkomstig zijn? Toch opvallend dat deze dan wel zomaar zonder protest wordt aangenomen. Beetje flauw, dat omdat de cd's geen echte hoes hebben, de stripkaft niet werd toegevoegd als zodanig.
Ik zal voortaan een kopie meezenden van mijn legitimatiebewijs, misschien helpt dat in mijn geloofwaardigheid.

Genoeg gezeik,. dat doet dit album ook geen recht.
Meer nadruk op drone/folk jams deze keer, heb ik het idee. Het begint al bij nr 1, met een drone van 24 minuten. Zo staan er nog een paar van dat soort tracks op. Echter, ook de meer zang georiënteerde nummers hebben minder een liedjes structuur als op bijvoorbeeld The Dance of The Moon and the Sun. Maakt het geheel wat donkerder, wat ondoordringbaarder, maar ook gelijk erg spannend.
Een referentie aan bovengenoemd album komt trouwens terug in het eerste "liedje" op cd 2. Het is precies een nummer van dat album, maar met net een andere tekst en licht andere muzikale invulling. Het kan niet anders, of dit is bewust gedaan, als een soort reprise.

Verder is er aan de formule weer weinig veranderd. Een fijne mix tussen Drone, Ambient en Folk, wisselend tussen uitgerekte jams en korte nummertjes. Qua toon dus een stuk donkerder deze keer en dat bevalt me wel.
Over niveau verschil hoeven we haast niet te praten, al vind ik Dance voorlopig nog het best. Knappe formule overigens, als je als band dubbelcd's vol krigt, zonder te vervelen. Keer op keer weer!

Ik heb mijn origineel dan eindelijk ontvangen hoor.
Dus vanmiddag maar gelijk de gordijnen dicht en luisteren maar!

Wacht, wie doet er nu de gordijnen dicht als ie muziek gaat luisteren?

Nu dat zit zo:

Dit album is zo verdomd goed dat ik de wereld om me heen een beetje vergeet en me zo'n beetje in een hel (een prettige wel) bevind. Nu moet je over mijn buurt weten dat er veel ouderen wonen, ik vlakbij een kerk woon en niet iedereen zoveel gewend is daar in deze wijk van Nijmegen *Brakkenstein). De gordijnen doe ik dus dicht, omdat ik altijd met dit verhaal in mn hoofd zit en ik het niet onwaarschijnlijk acht dat het kan gebeuren;
Ik luister dat album dus en er belt een oude vrouw aan die vervolgens zegt "Ik heb hier al een tijd staan luisteren en kijken en ik zou je toch willen vragen wat er met je is jongen. Zulke lage tonen heb ik persoonlijk nog nooit gehoord in deze wijk en de bewegingen die je er bij maakte deden me toch erg schrikken. Ik zou maar niet in de spiegel kijken als ik jou was, want je ziet lijkbleek en je ogen staan zo ver open dat ik er bang van word. Je lijkt wel bezeten ofzo." Ik lach de vrouw vriendelijk toe en zeg haar de muziek zachter te zetten en rustiger te doen.
Ik draai me om en ik kijk in de spiegel. En inderdaad, lijkbleek en mn ogen hadden zo'n boze uitstraling dat ik er zelf bijna bang van werd.

Dus, waar was ik. Oja de gordijnen dicht. Ik zet dus de muziek aan. Eerst denk ik nog "Wat bezielde me toen om met zo'n verhaal in mn achterhoofd te zitten? Hier kun je toch gewoon rustig van genieten?". Eenmaal 3 minuten in de eerste song begint het weer. Het volume gaat weer een stukje harder, ik ga me steeds meer afwezig voelen en waarschijnlijk was ik alweer bewegingen aan het maken die er compleet belachelijk uit zagen. Je bent blij met elk rustpuntje en even lijk je te ontwaken, maar zelfs de rustige stukken houden je in je greep. Ik wil lucht, afleiding, maar wordt steeds weer die muziek in gesleurd. Dan is het afgelopen. BOEM! KLAAR! Ik loop naar de spiegel en daar is het weer: Lijkbleek en boosaardige ogen die zich in me te lijken boren.

Ontsnapt uit de hel, maar ik wil weer terug!

5* en ik moet dit misschien wel mijn nummer 1 maken. Dan gaat er maar een Death plaat uit, want platen die je zo beinvloeden, kun je gewoon niet lager geven dan de hoogste notering in je top.

De Franse band Ni kopt de voordehandliggende grappen over hun naam zelf al keihard in het doel, door bijvoorbeeld op hun Bandcamp prominent “ni ni ni ni” te scanderen. De link met Monthy Python en de beruchte Knights is vervolgens snel gelegd. Kijkend naar de dualiteit van de narren op het cover art van nieuw album Fol Na​ï​s – wat zoiets betekend als ‘krankzinnig geboren’ – vermoedt de luisteraar wellicht bevreemdende volksmuziek met een luguber Faustiaans randje. Niets is minder waar voor deze op hol geslagen doldwazen: waarschuw de buren maar alvast!

Onheilspellend doordreunende ambient en spacerock-klanken zetten een valstrik voor de luisteraar. Een goeie grap en de nar lacht ons geniepig toe. Kort hierna donderen we namelijk al snel in een soort van muzikale Tom & Jerry achtervolging: een basgitaar als een betonmolen en speels hyperactieve drumpartijen doen zowel denken aan lompe noiserock alsook complexe freejazz. Maar dan die flipperkast gitaren, vol dissonantie en feedback –doldwaas en rusteloos, net als de nar.

Die krankzinnige noisecore fusion achtervolging duurt twee tracks, bij Brusquet krijg je vervolgens het idee alsof er een kras op de cd zit. Dat heb ik voor de zekerheid nog even nagekeken – nee, toch niet! Op een soort breakcore-achtige manier eisen electronic loops en samples de aandacht op voordat plotselinge screams de opwachting maken. Electronic elementen die nog wel vaker terugkeren.

Als Ni vervolgens op de rem trapt klinkt het gelijk een stuk minder overstimulerend, zelfs bedachtzaam. De harde momenten doen dan denken aan stoner metal met heel veel groove en logge bastonen. Terwijl als er meer rust en ruimte is de speelse freejazz-drums altijd in duel zijn met spookachtige psychedelica. Spookachtige tonen die het meest te horen zijn in het drieluik Triboulet, waar vooral bij de openingssuite doormiddel van herhaling en in elkaar verstrengelde instrumenten naar een soort krautprog climax wordt toegewerkt waar King Crimson ten tijde van hun Discipline album vast trots op was geweest.

Afsluiter Catholot duikt volledig die psychedelica in en brengt zelfs de dreunende ambient van de opener weer terug door een zogeheten boite à bourdon AKA Drone Box ten gehore te brengen; een bevreemdend snaarinstrument ingebouwd rondom ene grote klankkast, elektronisch aangestuurd. Een doordringend, onwerkelijk geluid tot gevolg.

Stiekem presenteert Ni hier een conceptalbum dat sterk gefocust is op de nar. De grapjas die het publiek fopt en dus meermaals ons als luisteraar op het verkeerde been zet totdat we eigenlijk geen benen meer over hebben… en armen… stiekem kun je beter ook even checken of je hoofd nog zit waar het moet wezen. Een concept dat we zowel op de coverart terugzien, maar ook zeker in de tracktitels:

Dragonet was de krankzinnige Ridder van de Ronde Tafel en hofnar van King Arthur, Rigoletto was de nar in de bekende opera van Verdi en Triboulet de hofnar van Koning Frans 1. Zo is de cirkel weer rond voor deze doldwaze rock/metal/jazz freaks uit Frankrijk: een krankzinnig muzikale achtervolgingsrit met zowel luguber carnavaleske randjes alsook betoverend spookachtig. Vermoeiend, maar zeer de moeite waard!

Geschreven voor Written in Music.

Wie goed uit de voeten kan met bandjes als Aids Wolf, Pre, Fat Worm Of Error en Melt-Banana zal er met dit bandje wellicht een nieuwe favoriet bij hebben. Onderwijl horen we ook nog de freejazzgekte van Painkiller, de jazzpunk van Black Eyes en een grote invloed van no wave-giganten Glenn Branca en James Chance.

Lekker furieus en geschift plaatje!

Even lekker selectief en uit verband quoten, aangezien t wel een leuke inleiding is op hetgeen ik hier wil schrijven.

Ooit, ooit was er een NOFX dat betrekkelijk dicht aansloot bij de 80's skatepunk scene. Getekend door het skatepunk label Mystic, maakten ze een paar EP's die daar prima bij aansloten, Veel hardcore invloeden, thrashy gitaargeluid en spontane metal-achtige gitaarsolo's. De meeste nummers later verzameld op Maximum RocknRoll, zonder medeweten/toestemming van de band trouwens. Met het uit 88 (pas echt uitgebracht in 91) komende Liberal Animation en in 89 S&M Airlines wordt die lijn van rauwe producties en naïeve, iets serieuzere hardcore/skate (met evengoed humor) nog doorgetrokken. Heerlijke periode in hun discografie was dat, als je t mij vraagt.


Ribbed is wat dat betreft een transitie plaat tussen hun hardcore/skate en latere snelle pop punk met bergen vrolijkheid en flauwe humor. Genoeg flauwheid, koortjes en snotty vocalen te bespeuren hier, maar ook agressiever werk. Het is allemaal mooi in balans zeg maar. Ook de productie is hier nog licht rauw, wat de plaat zeker omhoog trekt qua "authentieke" feel. Fijne plaat dit Ribbed, om al deze genoemde redenen Des te vreemder dat na deze plaat nog eens Liberal Animation uitkwam, want dat is opeens een achteruitgang in evolutie, aangezien het officieel hun eerste volledige plaat was.

Tsjah en waar het voor vele mensen begint houdt het voor mij daarna op. Ofja, als ik het nu terugluister jaren later. Tuurlijk ben ik als tiener begonnen met Drublic, maar ik kan het nu echt niet meer horen. Alles wordt poppiger, flauwer en vooral meer eenzijdig. Nog even later, na de Epitaph periode, zou Fat Mike een knopje vinden in de studio en die gewoon standaard indrukken, zodat alle NOFX platen voortaan hetzelfde gladde geluid zouden hebben. Helaas.

Het jammere vind ik vooral dat Fat Mike de oude NOFX platen (vooral het Mystic werk t/m S&M Airlines) wil doen vergeten, terwijl ik denk dat het hun creatiefste periode was.

Ik zet deze nog maar even op, top plaat!

“I have this idea of giving people moments of thought and inspiration, and at the same time offering escapism and fun."

Met de zware thematiek die zij hier op dit album aanhaalt vraag ik me af of dat een haalbare doelstelling was: machtshebbers die mensen beïnvloedden, groepsverkrachting, social media en het onvermogen tot zelf nadenken. Gezellig ja, echt onderwerpen die met escapisme en "fun" samengaan.

het is niet zo dat ze het niet probeert met catchy en mantra-achtige refreinen, stuiterbeats, sub-bass, rauwe synths, een wagonlading bevreemdende samples en rare vocale effecten. Ook zijn er – logischerwijs, zou ik haast zeggen – hints naar wereldmuziek, zo ook opera en een filmische sfeer. Maar vooral heel veel ritme. Ja, muzikaal is dit inderdaad fun, heel veel zelfs. Vernieuwend en gewaagd ook. Maar toch, ergens wringt er iets, hè.

Heerlijke tech death, met wat vreemde accenten. Zo klinkt het hele album alsof je naast een bekken staat en zit er distortion op de basgitaar voor het betonmolen-effect. De zanger kan hoog en laag en samen met wat drumfills zorgt het voor een klein black randje.

Maar het meest bijzonder is toch wel dat deze technische bak herrie vooral groove georiënteerd is en niet leunt op OF dissonantie (nogal populair tegenwoordig, je hoort mij niet klagen verder) OF een ontoegankelijke berg aan technisch gepiel.

Lekker hoor! Score volgt, zal ergens tussen de 4* en 4.5* worden

Beetje Screaming Trees-achtig, beetje Jawbreaker en een beetje Nirvana, maar dan meer punk dan die 3 en een stuk knapper/technischer gespeeld.Rauwer ook. Op sommige liedjes valt een stevige country invloed te horen, zoals op Roll Another Number. Hoewel je dit ook niet echt punk kan noemen, komt het wel uit die typische LookOut! Records scene, waarin destijds ook Green Day, Operation Ivy en Screeching Weasel rondhingen. Geweldig spul.

De opvolger had een betere productie en klonk als geheel wat gestroomlijnder. Maar iik vind het juist zo leuk dat deze dat niet is.