Makkelijk gezegd heeft deze band een geluid dat ergens ligt tussen The Black Lillies, ZZ Top en Lee Bains III & the Glory Fires.

Maar de mix van stijlen en invloeden klinkt bij deze band wel zeer eigen en organisch. Meerdere vocalisten, waarbij de mannelijke vocalen steevast zorgen voor een meer rauw countryrock geluid en de vrouwelijke vocalist een goeie dosis soul meeneemt. Muzikaal wisselt het van downtempo soul, rauwe countryrock, blues en boogie.

Toen ik hoorde dat het album geproduceerd was door Andrija Tokic (Alabbama Shakes, Benjamin Booker) had ik er eigenlijk iets minder vertrouwen in, want die zorgt voor net het soort platen waar het rauwe randje een beetje geforceerd klinkt. Niets van dat hier, want dit klinkt heerlijk oprecht.

Leuke verrassing, maar komend van Bloodshot Records verbaasd me dat eigenlijk niets....

Compleet onzinnig om hier Die Antwoord bij te halen natuurlijk.

Ben Sharpa heeft kritiek en ondertussen gaat er menig shout out naar zichzelf en zijn productieteam, want ze weten het toch allemaal beter! In attitude best wel gelijk aan Durrty goodz, hoewel Sharpa hier zeker niet is om een feestje te bouwen.

De raps zijn oké, qua inhoud goed, maar soms stoort het afrikaanse accent een beetje op het engels. De flow is echter heel fijn. Past ook perfect bij de producties. Producties die ik vaker zou willen tegenkomen (en dat het dan ook goed gebeurd), maar toch wel leuk dat dit zo'n klein genre blijft. Het soort combinatie van dubstep, glitch, breakcore en grime waar ook Niveau Zero mee wegkomt en verder komt iets als oude Dizzee Rascal of Durrty Goodz nog om de hoek kijken, dan heb je het wel gehad denk ik.

Fris, origineel, hard en vaak stotterend dus. Toch, had de cd wat korter gemaakt en het was minder van zijn kracht verloren. Nu gaan er negatieve punten opvallen, zoals nummers die minder electronic aan de basis hebben, of TE arrogante lyrics. Wat selectiever met je tracks omspringen de volgende keer en we hebben een regelrechte winner!

Ja, dit is nog steeds drummer Brian Chippendale, die met Lightning Bolt robuust geproduceerde plaatjes heeft op het Load label, maar met zijn Black Pus vaak liever in de schuur blijft hangen met een 4-track tape. Dat doe ik eens anders, moet hij gedacht hebben. Ik stap eens de studio in met 2 producers en laat het album vervolgens uitbrengen op een groot indie label. Waar zijn 2011 plaat op Load al een stap in de pop richting was, maar nog vol zat met krakerige distortion, is het hier productioneel af. Het dikke Lightning Bolt geluid van Hypermagic Mountain is niet ver weg.

Single (ja single ja) 1000 Years laat een vrolijk geluid horen, met catchy vocalen en een zwaar basgeluid dat invalt, sowieso t makkelijkste nummer op de plaat. Prima dansnummer voor het avontuurlijke indie publiek, tot er op wat pedaaltjes wordt gedrukt en alles weer 1 chaotische brij wordt. Dat trucje wordt nog vaker herhaalt, voornamelijk bij Hear No Evil en Nowhere to Run. Een catchy nummer is maar leuk voor een beperkte tijd, daarna moet er gebeukt worden, zo is hier de gedachte.

Het zal wel nooit helemaal lukken met Chippendale en zijn pop ambities. Maakt hij eens een nettere plaat, klinkt het nog als een psychedelisch brok beton. Veel toegankelijker als de afsluitende ballad op de 2011 plaat zal het niet meer worden en daar moeten we denk ik wel blij mee zijn haha.


Wat is mijn eindoordeel dan? Ik ben er nog niet uit. Persoonlijk hou ik meer van het "recorded in a barn" geluid (of hoe zo'n Black Pus 0 met allerlei overdubs, effecten en distortion maar blijft doortimmeren, heftig), maar dit is zeker niet slecht. Hoe goed, zal nog moeten blijken. Goeie instap plaat voor hen die wel van een heftig noiserock plaatje houden zo nu en dan, maar er liever geen bergen ruis bij wil hebben.

P.S.: Brian Gibson (andere lid Lightning Bolt) heeft zich wel sterk ontwikkeld van jaren 70 rocker met Geordie tot herrieschopper in Lightning Bolt

Brian Chippendale zal bij de liefhebber van een potje stevig groovend noiserock vooral bekend zijn als de gemaskerde vocalist en –drummer van Lightning Bolt. Als sessiemuzikant duikt hij op bij de experimentele terreur van The Body & Full of Hell, gaat met Ty Segall onder de naam Wasted Shirt diep de psychedelica in en als je toevallig de bonustracks-editie van Björk haar Biophillia in bezit hebt, timmert hij ook nog mee op de track Nattura. Kortom, je weet nooit waar hij opduikt! Het is misschien minder bekend dat hij sinds 2005 zijn soloproject heeft, onder de naam Black Pus.

Zowel zijn karakteristiek vervormde vocalen als de zo kenmerkende jungle / breakbeat achtige drums zijn ook in dit project aanwezig. Door allerhande effectenpedalen en synthesizers wordt zelfs de funky baspartij van hier ontbrekend Lightning Bolt-lid Brian Gibson niet gemist. Wat het project dan zo anders maakt is dat hij zowel meer chaos en experiment toelaat, alsook meer pop neigingen heeft. Zeker die hang naar aanstekelijke popmuziek – met meer gestructureerde liedjes en een netter studiogeluid tot gevolg – domineerde op laatste album All My Relations. Niets is zo veranderlijk als de mens, op nieuw album Terrestrial Seethings keert hij terug naar het experiment en de lo-fi klanken van de beginjaren.

Het grootste verschil is gelijk dat hij op een aantal nummers zijn masker af zet – waarin zijn microfoon bevestigd zit – en bij een aantal nummers kiest voor een studio-installatie die hij geheimzinnig “crazy mic” noemt. Zo zijn op tracks als Ping Pong en Gothic Socks zijn vocalen opeens veel beter te horen en ontwart de luisteraar zelfs teksten. De albesproken popgevoeligheid is nog wel aanwezig in de twee openingstrack, waar je vooral de zanglijnen van Ping Pong niet meer uit je hoofd krijgt en Hungry Animal ruimte maakt voor een heerlijke funky basloopje.

Ook valt op dat de zogezegde breakbeat / jungle sound, veroorzaakt door zijn snaredrum, grotendeels afwezig is. De focus ligt dan ook vooral op extra baslijnen, veelal veroorzaakt door de effectpedalen aangestuurd door zowel bassdrum als synthesizers. Luister maar eens naar de laag door dreunende Mark My Word, waar vooral breed uitwaaierende synthesizers daarnaast zorgen voor psychedelica en noise break-outs. Wide Asleep is de meest verrassende track en ontpopt zich tot een heerlijke electro funk / punk jam. Terwijl het hoorspel-achtige karakter van Terrestrial Seethings – vol computerspel-achtige geluidjes, synthesizer loops en rommelende bas – de heerlijke chaos brengt die je van een Black Pus-afsluiter verwacht.

Dt album zal wellicht geen hordes nieuwe fans aantrekken, maar de liefhebber weet genoeg. Zeker omdat de terugkeer naar meer overdubs, chaos, noise en lo-fi opnames het scherpe randje terugbrengt, wat de laatste release een beetje gemist werd in zijn muziek. Met meer focus op vocale variatie en ok funky electro vallen er nieuwe invalshoeken te horen die het project fris houden. Lekker!

Geschreven voor Written in music!

Townes van Zandts "Live at the Old Quarter" livealbum heeft meer dan 100 stemmen, deze nog niet eens 15. Qua sfeer, emotie en krachtig songwriterschap doet dit er weinig voor onder, vind ik dan. Townes en Blaze waren vrienden, samen in staat voor genoeg uit de hand lopende feestjes en (te?) veel alcoholisme. Mooi duo. Te jong overleden, maar het komt dit keer niet eens door zelfdestructie: neergeschoten, ook al had hij dat er een beetje zelf naar gemaakt, zo lijkt 't.

Nogmaals een shoutout naar de geweldige animatie/docu van director Mike Judge, vooral over de outlaw movement, genaamd Mike Judge Presents: Tales from the Tour Bus waar de man behandeld werd in de laatste aflevering van deze miniserie. Een mooi potje pindakaas, om maar even in oude Musicmeter-terminologie te spreken.

4 stemmen voor dit geweldige plaatje is gewoon schandalig. Nu is er ook nog eens een reissue (weinig geld, anders was t kopen) dus genoeg reden voor mensen om dit te gaan ontdekken.

Vooral fans van Godflesh, Skullflower en ook wel enigzins Swans mogen zich schrap zetten. Een muur aan noiserock (Godflesh/Skullflower) met een erg donkere stem (Swans). Vaak nog begeleidt door een cello, wat een prachtig instrument is voor donkere en beenharde muziek, vooral om spannende, rustigere passages extra zwaarte te geven.
De remaster heeft de muziek in zijn waarde gelaten en ik ben wel eens benieuwd hoe t origineel klinkt, want ik vind de reissue (piindakaasje) aardig noiserock productie klinken in dynamiek en volume.

ERG grote aanrader, gaat dat horen!

Ook dit maar eens opgezocht. Vooral aan de hand van de Franse film Water Lilies die ik onlangs zag. Daar werd The First Rebirth gedraaid en toen dacht ik, verrek ja, dat nummer ken ik ook.

Nu heb ik een irritant stel neven. Die neven zag ik 3x per jaar. Bij de verjaardag van mijn ouders en die van mij. Zeker in het begin waren we niet oud genoeg om met de "grote mensen" mee te praten, dus die jongens moesten altijd mee naar zolder waar de pc stond en/of naar mijn slaapkamer waar we muziek konden draaien,.
Nadeel was dat mijn kamer er echt niet meer uitzag als hun geweest waren. Voordeel was dat die gasten wel de moeite namen om elk jaar een aantal casette compilaties te make, die ik vervolgens mocht houden. Compilaties die meestal getiteld waren "House voor Frank". Paste het nummer niet meer op kant A, pech gehad, op B begon er gewoon weer een nieuw nummer. Tracklist was trouwens maar een vaag begrip bij hun.

Stukje geschiedenis. Nu over naar deze Bonzai, Ik geloof niet dat ik deze ooit in zijn geheel gehoord heb.(tot nu) Zoals iemand zich al eerder afvroeg, is de serie wel in Nederland te krijgen geweest? Veel nummers stonden echter op de compilaties die ik had. Dit ging niet zo fijnzinnig, want volgens mij stond The First Rebirth op dezelfde casette als De Rode Schoentjes.

Aardig wat bekende nummertjes hier. The First Rebirth, Demilitarized Zone, Cybertrance, Junk Food, Rave City, Gallileo's Trip, Anhinilating Rythm en Bonzai Channel One zijn de nummers die ik het snelst herkende. Bonzai Channel One vooral van Thunderdome denk ik, maar zoveel verschil zit er niet in met die versie?

Blijft verder erg fijn spul. Toch beter dan veel van die platte tracks waar tegenwoordig op gedanst wordt. Cijfer, lastig. Ik hou het voorlopig op 4*, vooral ook omdat ik deeltje 3 ook nog ietsje beter vind.. Die heeft zelfs nog wat minder bekende tracks voor mij, maar wat meer snelheid en dat is wel lekker.

De humor is in ieder geval weer een beetje terug. Niet dat die nu direct altijd in de teksten terug te vinden zijn, maar je album openen en sluiten met een oubollig stukje piano gepingel en een loeiend mevrouwtje, je moet er maar op komen. Helemaal omdat het totaal Niet samengaat met de sfeer van het album. Lachen!

Het album begint al FEL, voor Brand New begrippen dan. Vices is ook zowat de beste track van het album. Weer wat overbodige stemeffecten, maar de productie is verder vrij lekker. Zeker niet te glad, niet zo helder.
Bed, You Stole en Daisy zijn de rustigste tracks van het album, de rest is vrij fel te noemen, meen ik me te herinneren. Vaker niet dan wel, schreeuwt de zanger de longen uit zijn lijf en zo komt er een hardcore invloedje om de hoek kijken, die de rocksongs van de benodigde peper voorziet.
Muzikaal zit het ook wel goed. Nog steeds veel effecten. Distortion, noise, feedback, verschillende lagen, maar het komt nooit te gelikt over, al kan de productie altijd nog rammeliger natuurlijk.

Ja, toch wel het beste Brand New album gemaakt. Dej Entedu was lekkere punk, maar wat simpel. The Devil was een donker album, maar braaf en gepolijst. Hier spat de felheid vaak genoeg vanaf en moeten ze toch wel in staat zijn wat MCR emootjes bij hun concerten te kunnen wegjagen. k gun het ze!
Score? Tja, t blijft niet zeer hoogstaand en de productie kan rauwer. Een mooie 3.5 is verdiend.