De Schotse cultschrijver Irvine Welsh (van onder andere Trainspotting en Filth) laten openen met een poëtisch gedetailleerde omschrijving van een DMT trip, dat durven de muzikale mafkezen van Warmduscher. Zo ligt de lat gelijk heel hoog om met een onguur album te komen, vol drugs, vieze straatjes, wazige nachten en onverwachts geweld. Maar enig nihilisme en schizofrene stijlwisselingen is deze Londense act niet vreemd. Kom maar op dus!

Thematisch tapt nieuw album Too Cold to Hold beginnend vooral uit een vaatje gevuld met desinteresse, oppervlakkigheid en lamlendigheid. Luister maar naar het materialistische Fashion Week, waar men zich te plekke werkt om maar te kunnen voldoende aan hun leeg luxueuze leventje. Of de claustrofobische ‘bankhang-anthem gone wrong’ van Top Shelf. Grimmiger wordt het op Staying Alive, waar karakters echt verdrinken: “Working three jobs just to say goodnight. And a single mom with a big smile wonders why. She’s gotta get high just to stay alive.” De verhalende spoken-word tracks brengen die sfeer goed over, dat gedesinteresseerde, lamlendige. Alleen wordt het ongure, vieze en schizofrene helaas vergeten op een groot aantal van deze tracks. Zo wordt er flink gehint naar funk, dancepunk en vleugjes freejazz, maar blijft het nogal saai hangen in te strak gespeelde postpunk.

Gelukkig is daar alsnog Bodyshock om het tij te keren met Afrobeat ritmes, zwoele R&B-zang van Lianne La Hayas, monotone krautrock uitspattingen en een spookachtige sfeer. De zweterigheid wordt doorgezet op het retro-futuristische Cleopatras, vol ratelende drum’n’bass en bedompen trap-hiphop en beats met echo door de bijdrage van producer COUCOU CHLOE. In het funky Immaculate Deception waart vervolgens geest van James Chance & the Contortions, totdat Jeshi er een Grime / Hiphop draai aangeeft, die wordt bijgestaan door freejazz freakouts van blazers. Het is deze gekte die je naar adem doet happen, maar lucht krijg je dus niet. Heerlijk!

Dat hoge niveau wordt niet vastgehouden, maar een zekere spanningsboog blijft gelukkig aanwezig met vleugjes nachtclubjazz, blues, garagerock en natuurlijk meer spoken-word en hiphop. Toch is het resultaat halfslachtig en de verwachtingen waarschijnlijk iets te hoog. Dit komt vooral omdat de beste tracks op dit album zo ongelofelijk goed zijn, dat je afvraagt waarom de rest zo saai en mat klinkt?

Geschreven voor Written in Music.

Waxahatchee maakt hier makkelijker een verbinding met de luisteraar omdat ze zo zelfverzekerd, recht-door-zee en doelgericht uit de hoek komt. Anders gezegd, ik vond haar muziek altijd vol twijfel zitten, maar niet het soort twijfel dat begrijpelijk werd voor mij als luisteraar. Daardoor klonk het sneller zeurderig en neerslachtig zonder dat daar een reden voor viel aan te wijzen? klinkt dat logisch? Dat verpakte ze dan ook nog eens in hippe folk pop die mij niet zo lag.

Die reden voor twijfel was er blijkbaar wel, want in alles op dit album klinkt door dat Crutchfield zich hier boos realiseert dat ze jarenlang haar persoonlijkheid en individualiteit wegcijferde voor een ander, voornamelijk haar vriend. Been there, done that....fuck that shit en meer van dat soort...dit album straalt uit dat ze zichzelf gevonden heeft. Nu klinkt de muziek mij ook gelijk meer zelfverzekerd en oprecht in de oren. Dit alles verpakt in pop-punk die vaak meer doet denken aan Swearin', de (voormalig?) band van haar zus Allison, die hier ook op meespeelt. Om het af te maken klinkt de productie hier zowel glad als rauw. Moeilijk uit te leggen, maar voor hen die bekend zijn met het werk van John Agnello (deed ook The Thermals, Sonic Youth en Dinosaur Jr.) zij snappen wat ik bedoel.

Ben hier dus wel blij mee, na jaren gedacht te hebben dat het aan mij lag toen ik de "hype" niet snapte. haha.

Genoeg mensen die ik ken en ook mening op fora en e-zines hadden het maar steeds over dit album. Toch was de zin om dit album te luisteren er niet echt. misschien had ik eens wat beter naar mezelf moeten luisteren en dit album links laten liggen
Mja, ik ben groot fan van Uncle Tupelo/Son Volt en wilde nu wel eens weten wat alle "fuzz"was over het "top album" van Wilco.

Het eerste wat me opvalt is dat het album soms onnodig druk is. Geeft de muziek soms wel een leuk experimenteel tintje mee, maar toch benieuwd hoe het had geklonken als alles wat minimaler was geweest. Tweedy's zang vind ik ook niet altijd even fijn. Wat zeurderig, maar als ik dan moet kiezen tussen het gezeur van Tweedy of Farrar, kies ik toch voor die tweede.

3 nummers springen er bij mij nog wel positief bovenuit. Kamera is lekker basic, Ashes of American Flags heeft een fijn sfeertje en ook Revalations vind ik niet slecht.
Toch, misschien had ik wel A.M. moeten luisteren of zo. Ik hoorde dat die wat meer roots en basic was?

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen; Dit album is niet het monster dat Six is!

Is het een slecht album? Integendeel!
Geproduceerd door mevrouw Jennifer Herrema van Royal Trux, is deze plaat nog flink noisey, maar veelal meer song gericht. Een dappere keuze, maar ik mis de experimenten en lange jams als Magic Jordan en Kross bijvoorbeeld.

De band doet me nu bij vlagen denken aan vroege Monster Magnet. Riffje hier, riffje daar, psychedelisch uitspattingkje erbij en weer terug naar het liedje. Nu zal Wildildlife nooit een band worden die het experiment helemaal uit het oog verliest,, maar structuur is hier duidelijk aanwezig.
Gelukkig zijn bepaalde productieeigenschappen niet veranderd. De zang klinkt nog steeds mijlenver weg en het geheel doet nog steeds sonisch (drums knallen aardig, maar minder) , maar wazig aan. Toch is ook dat wat helderder geworden.

Benieuwd hoe de band zich ontwikkeld. Op elke plaat klinken ze toch weer anders, dus ik laat me verrassen. Goed te beluisteren dit, maar het mag wat experimenteler.

Bij Let it Roll noemde ik dit album net zo desolaat als Ghost Republic, maar dat is maar deels waar. Een aantal nummers met pedal-steel naderen inderdaad die sfeer, maar veel andere liedjes ook weer niet. Ik stel me zo voor dat als Luther Perkins (Johnny Cash) met Mike Cooley (Drive-By Truckers) in zee zou gaan, dat het zo zou klinken. Het album kent ook een aantal duetten met vrouwelijke vocalen, dat zijn er een paar met Edith Frost, maar de rest weet ik niet eigenlijk.

Ga dit album steeds fijner vinden: warm, toch kaal, ietwat depressief en een beetje melodramatisch.

De band klinkt met deze plaat een beetje als een poppy versie van de ook Nederlandse band Autumn (daar moest ik als eerst aan denken in ieder geval), ten tijden van hun laatse 2 albums dan.
WT staat dat niet echt vind ik. Onnatuurlijk klinkende gitaren, vooral te zacht en niet echt rockend, en vooral veel effecten op de zang die me echt niet bevallen. Raar gedoe met die zang, terwijl Sharon toch wel een mooie stem heeft.

WT is voor mij sowieso een band die met gemak is ingehaald door andere bands in het genre, zoals Epica, Autumn en Kingfisher Sky, maar hier doen ze gewoon iets wat voor mij niet goed uitpakt.. Respect voor de durf though. Heb niet het idee dat de band nu opeens commerciëler wil worden, meer dat ze voor een radicaal ander geluid gaan.

Verder geen fan ook van hun albums. De band is in de studio aardig leuk, maar vooral live is het een erg strakke band. Allemaal net dat beetje harder (de bas en gitaren) en de keyboards die natuurlijker overkomen live. Plus ja, de band maakt er gewoon een vette show van.

1e volledige plaat die ik van hem hoor, na wat losse nummers en in de filmwereld ken ik zijn muziek al langer.

Je kan moeilijk zeggen van dit album dat het geen sfeer heeft, maar wel de verkeerde, vooral in het begin. Het album begint erg springerig, erg vrolijk haast en daar zat ik niet echt op te wachten. Veel te vol en druk qua productie ook. Pas bij nr. 7 word dit goed rechtgetrokken voor mij en gaan we qua sfeer de goeie kant op. De Purgatory trilogie vind ik erg goed. Spiegel is weer minder. Offering Inferno is eigenlijk te gek voor woorden, maar pas hier heeft het album me ECHT te pakken. Wat een prachtige donkere sfeer. Als afsluiter krijgen we de mooiste track van het album. Eindelijk rust in de kont, met een ballad die me wel wat aan Mono doet denken.

Zo is dit album wat wisselvallig voor me. Ik mis vooral melancholie en warmte. Het is allemaal gestoord en origineel, maar het moet me wel raken.

fuck yeah, dit wist ik helemaal niet. Maar hij is weer Erg clean klinkende grindcore, maar Wormrot doet het goed, zoals altijd. De afsluiter is meer een soort sludgey emo epos, coolheid

Oja en "Eternal Sunshine of the Spotless Grind": suck it, Kate Winslet!

Ik ben alweer weg...

Nooit gehoord van deze band. Maar ze schijnen toch wel een cult following te hebben? Doet me een beetje denken aan Eleventh Dream Day, Th' Faith Healers, maar ook valt er een theatraal "emo" randje te horen en zelfs broeierig desolate altcountry, met een beetje fantasie.. Interessant!