Ik ken geen volledige albums van ze, denk ik tenminste.
Als 10/12 jarig jongetje opgegroeid met MTV (dat toen nog aardig was om naar te kijken) en volledige uitzendingen van Pinkpop. Daar kwamen al gauw namen voorbij Als Alanis Morisette, Skunk Anansie, Anouk en K's Choice om puur even in de vrouwelijke hoek te blijven. Nummers als Ironic, Weak, Nobody's Wife en dus ook Not an Addict zullen wel nooit meer uit mijn hoofd gaan.

Qua singles kom ik dus een heel eind bij deze band. Lekker schreeuwen!
Het idee om de cd in 2en te splitsen vond ik wat jammer. Nodig was het niet, want het paste makkelijk op 1 schijfje, maar ook als keuze zelf vind ik het maar twijfelachtig. Hadden de ballads en 'rockers' meer door elkaar gestaan, was de cd hoogstwaarschijnlijk een stuk beter te genieten geweeest.Nu valt me teveel op hoe vervangbaar voornamelijk de rocknummers zijn.

Pats boem, daar was Not an Addict en je zong t mee. Dit blijft veel minder hangen. Dat is grotendeels te wijten aan een volle en wat gelikte productie. Behalve de basis hebben we ook nog eens piano, koortjes en handclaps en dat woord gewoon te vol. Mijn Pop/Rock hoor ik het liefst zo stripped down mogelijk, of het moet HEEL erg bombastisch worden eer het weer wat word. Met gevolg dus, dat ik voorlopig maar 1 nummer van die kant echt hoor blijven hangen en dat is I will Carry You. Kort, snel, niks aan de hand, maar fijn.

Cd 2 bevalt me heel wat beter. Door de rust in de nummers, krijgt alles ruimte om te ademen. Ja, soms is het nog steeds overvol, maar alles heeft zijn plaats. Bovendien Komt hier de samenzang erg mooi uit en dat is ook iets wat me wel bevalt. Hoogtepunt hier is Killing Dragons, dat zich ontwikkelt tot een soort Powerballad.

Zo, ik heb mijn best weer gedaan. Nu laat ik de geleerden zich erover buigen. De mensen die 1 cd of meer in de kast hebben van deze band en er destijds wat bewuster bij waren, zullen er wellicht toch anders tegenaan kijken. Niet slecht, maar niet heel boeiend.

Jammer van One True Path, zeur nummer is dat. Ook Cinema is net dat beetje minder, maar best een leuk minimaal liedje. De rest is erg leuk, soms zelfs een beetje maf: Weezer, Deerhoof light, Shiina Ringo, dat soort geluidjes.Fijn dat het dikwijls lo-fi is en natuurlijk Only Acting dat heerlijk ontspoort, zichzelf vernietigd en eindigt in noise (afhankelijk van welke versie je hoort)

Mysterieuze, bombastische, vooral grens-overschrijdende plaat. Kutiman neemt dan wel psych-rock en funk als basis, maar gooit daar met het grootste gemak electronic, triphop, jazz, wereldmuziek, soul en R&B doorheen. Dit alles voorzien van een mystiek en filmisch randje. Soms slaat het te ver door naar kitsch en bezorgd het de gemiddelde composer van James Bond soundtracks een onbedaarlijke lachbui van schaamte. Jammer, want evengoed mag het resultaat er wezen: totaal eigenzinnig en niet vast te pinnen op 1 stijl of genre,