Geweldig lekkere soul-funk plaat van dit New Orleans gezelschap, aangevuld met gastartiesten, ook grote namen zoals Macy Gray en Mavis Staples.

Meer dan voorheen heeft de band hier een jamband-achtige aanpak die erg organisch klinkt. Voor deze keer is het album eens niet volgepropt met schreeuwerige vocoders, overstuurde lagen herrie, indianen, bounce hiphop en andere drukdoenerij of studiotrucjes, zo als op hier wel het geval was. Overstuurd en fel is het soms nog wel, maar het klinkt meer beheerst, al is dat misschien niet het goeie woord.

Fijne soul/funk met blazers, strakke drums, dikke bas, gitaar en hier en daar een raar keyboard/orgeleffectje. De begeleidende soulzangers klinken rauw en gretig. Als er dan toch iets te zeuren moet zijn, kun je afvragen waarom de band de nummers niet langer heeft laten doorlopen, zoals hier bij KEXP wel het geval was Galactic & Macy Gray - Full Performance (Live on KEXP) - YouTube , want dat versterkt dat jambandgevoel dat de band zo goed past.

Bij Galactic komen er altijd nogal veel invloeden op je af, dus zal nog wel even doorluisteren, maar dit kan wel eens een hoog cijfer worden. De mix van de band is me ondertussen bekend. Ze mengen met het grootste gemak brass, blues, soul, funk, psychedelische rock en hiphop tot een geheel. Op deze plaat ligt er een grote focus op percussie, beats en bounce hiphop. De bounce invloed is groter dan op de andere 2 platen die ik gehoord heb. Hoewel ik geen bounce-fan ben, gaat het hier vaak hand in hand met de al eerder genoemde invloeden, vormt het een mooi geheel en is het zelden storend. Lichtelijk geweldig.

Op een dag knutselde Brian Ross Weitz AKA Geologist met zijn modulaire synthesizers aan wat gitaarfragmenten en – improvisaties die zijn vriend Doug Shaw AKA DS op social media postte: verdraaien, herhalen en aan stukken knippen – zo ontstonden er geluidscollages die vaak niet meer te herkennen waren als de originele fragmenten. Wat eigenlijk gewoon een verjaardagscadeautje was voor zijn jarenlange vriend, werd uiteindelijk een album, genaamd A Shaw Deal. Een inspirerend verhaal, dat nog interessanter wordt als je weet dat Geologist multi-instrumentalist is bij psychedelisch popmuziekgezelschap Animal Collective en DS zijn sporen heeft verdiend bij dubrockers Gang Gang Dance en de psychedelische folk van White Magic.

Opener Route 9 Falls laat horen dat de samensmelting van gitaarklanken en synthesizerbewerking niet afstandelijk hoeft te klinken. De gitaarloop klinkt weliswaar nerveus, maar doet qua klank ook denken aan harp en wordt daardoor meer dromerig. Een dreunende grondtoon op de achtergrond zorgt voor een tintje ambient. Vervolgens hint Wit of the Watermen naar de structuur van een Indiase raga, complex en vrij. Terwijl de psychedelica eromheen de track injecteert met een zweem van bevreemding. In de drone rock van Loose Gravel hoor je met een beetje verbeelding pedalsteelklanken en in Knuckles to Nostrils is de zanderige woestijnblues niet ver weg

Maar A Shaw Deal klinkt niet altijd zo herkenbaar en vriendelijk. Krakende ballonnen en piepjes zo nerveus als een stuiterbal zoeken de irritatiegrens op en gaan er vaak bewust overheen. Botsend, hortend en stotend is gevoel voor het liedje soms helemaal weg. Om later weer de vorm aan te nemen van rustgevende ambient die je kamer vult, maar dan weer omslaand naar opzwepend dansbare techno.

Zo is het vooral een experiment in textuur geworden, waar schijnbaar per ongeluk een structuur vanbijna-liedje uitrolt. Dit klinkt op zijn sterkst wanneer het synthesizergefreak van Geologist mooi in balans is met de oorspronkelijke gitaarklanken van Doug Shaw. Juist dan lopen bevreemdend psychedelische sferen en herkenbaar aanstekelijke melodieën het mooist in elkaar over. Maar wetend dat dit knutselproject slechts een verjaardagscadeautje was van de ene muzikale vriend naar de ander, is het grotendeels coherente resultaat een zeer fijne verrassing geworden voor de avontuurlijke muziekliefhebber.

Schreef ik voor Written in Music.

Deze band kende ik voorheen niet. Het label The End is me toch vrij goed bekend en aangezien ze daar hun vorige cd op uit hadden, kon ik dit makkelijk zijn tegen gekomen.
Deze cd is gelimiteerd (1000 stuks wel hoor) uitgebracht in eigen beheer en duikt overal op. De invloed van blogs en torrentsites is groot tegenwoordig.

Hoe klinkt dit dan?
Aan het standaardwerk van bas, drums, gitaar, is standaard een cello toegevoegd. In elk nummer komen hier nog meerdere gastmuzikanten/vocalisten bij. Denk hierbij aan trompet, hobo, banjo en viool.
Hiermee word een sound neergezet die het midden houdt tussen progressieve Rock en Metal. De cello zorgt vaak voor het emotionel hart van de nummers.
Hoofd vocalist Aaron Gregory's stem is vrij divers. Soms doet hij denken aan een rustige Serj Tankian (SOAD), op andere momenten weer meer aan Mastodon- of Neurosis-achtige vocalen.

Het album heeft een doorlopend concept, wat eerder muzikaal te voelen is, dan op te maken uit de lyrics (kom ik later nog op).
Het concept is dat van een man alleen gelaten op de wereld, helemaal los van de mensen die hij kende. Alleen de zee geeft hem nog houvast, maar is tegelijk heel wild en slokt hem op.
Dit is natuurlijk metaforisch en staat voor de moeilijkheid om verlies van naasten te accepteren en vooral hoe zo'n proces iemand kan veranderen.

Muzikaal is er in dit album veel emotie te voelen. Veel dynamiek zorgen ervoor, dat je inderdaad wel begrip kan hebben voor het concept wat erachter zit.
Productioneel is dit album echter heel zwaar en zit het heel vol en lijken de vocalen wel eens bijna te verdrinken (zoals de man in de zee?). Het valt natuurlijk niet mee om naast de gitaren en cello nog andere instrumenten en OOK nog vocalen te hebben. Daar heb je een sterke productie voor nodig. Die is er, maar vol zit het wel.
Tijd en ruimte om op lyrics te concentreren is er nauwelijks. Terwijl daar het concept vast goed in uitgewerkt word.
Al begint het langzaamaan te komen, nu ik het album wat beter ken.

hoogtepunten:
Throwing A donner party at the sea
Sevengill (gastvocalen Anneke van Giersbergen)

klein minpuntje:
Het zit vol en er sneeuwt nog wel eens wat onder. Op cd is de afstemming NET goed genoeg. Op MP3 verzoop dit best wel veel af en toe.

Erg orgineel en veel emotie. Ik kan niet anders dan hier gewoon hoge punten aan geven. Al is de productie misschien niet perfect.

Grandbrothers is het duo van pianist Erol Sarp en electronic producer Lukas Vogel uit Düsseldorf. De pianoklanken worden met elektromechanische hamers aangestuurd, waardoor Vogel met onder andere een werkstation, synthesizers, MIDI-triggers, pedalen en nog meer technische apparatuur het directe pianogeluid kan manipuleren – zowel live als natuurlijk nog meer in de studio. Voorheen resulteerde dat in een sound die raakvlakken had met electronic clubmuziek, maar ook net zo makkelijk 80’s new wave, jazz en neoklassiek.

Late Reflections heet deze nieuwe worp vervolgens, vernoemd naar een wat lastig uit te leggen term in onze perceptie van geluid: kort gezegd zijn het de laatst waarneembare tonen die weerkaatsen vanaf de directe geluidsbron, voordat het echt helemaal wegebt. De term is specifiek gekozen, omdat de heren in de zomer van 2022 de gelegenheid kregen om nieuw materiaal op te nemen in de Dom van Keulen, alvorens er ook live op te treden. Deze kathedraal staat erom bekend een lange galm te hebben van maar liefst 13 secondes. Juist die galm is zo bepalend voor het totaalgeluid geworden.

De dreunende synthesizer ambient van Daybreak komt rustig galmend op gang. Alsof we uit een mist stappen en echt niet weten wat ons te wachten staat. Net wakker! Opbouwende ambient en licht piepende feedbacktonen worden wel vaker gebruikt, voordat de meer herkenbare pianoklanken steevast wonderlijk melancholische melodieën tevoorschijn halen. De krakende, kapotte muziek van intro Golden Dust overstuurt zelfs zo, dat je aan de duistere experimenten van Ben Frost of Tim Hecker moet denken. Het is een zeldzaam gedurfd moment voor de ambient uitstapjes van dit album, die weliswaar flink schuren op luid volume, maar te weinig echt voluit gaat.

Spannender zijn de uitstapjes met ritme. Zoals we bijvoorbeeld horen op Infinite, waar de piano als slaginstrument wordt gebruikt en de flinke galm zorgt voor een triphop vibe. Vertigo blijft vervolgens maar aanzwellen met herhalende pianomelodietjes die steeds harder worden, tot we een climax bereiken en het weer wegsterft als ware een postrock track. Echt euforisch wordt het in North/South, waar de melodie zeer energiek is en climax na climax zich opstapelt, als ware een technotrack. Het gevoel van euforie dat daar bereikt wordt is waanzinnig. Horen is geloven!

Juist die euforie had vaker langs mogen komen als afwisseling. Nu is het vooral een album gedreven door traag ritmische galm, melancholische melodietjes en aanzwellende climaxen die net zo snel gaan als dat ze gekomen zijn. Toch is deze kritiek in de praktijk milder dan op papier. Dat snap je enkel daadwerkelijk als je Late Reflections hoort: wonderlijk, kosmisch, onaards zijn allemaal woorden die bij je opkomen tijden het luisteren op gepast hoog volume, zodat het de hele kamer vult met geluid. Niet in de laatste plaats veroorzaakt door de indrukwekkende akoestiek die de omgeving op de muziek heeft gedrukt. Prachtig!

Bron: geschreven voor Written in Music.

De Amerikaanse band Guerilla Toss klinkt alsof ze met hun debuutalbum vol energie zitten, met veel te bewijzen. Maar niets is minder waar, zo klinkt de band al jaren en dit is natuurlijk geen debuut. Niet vast te pinnen op één stijl of –genre, lekker doen waar je zelf zin in heb: hoekige no-wave en mathrock chaos op het Tzadik label van John Zorn, om vervolgens percussiegerichte funkpunk te laten horen op DFA. Op nieuw album You’re Weird Now zetten ze Stephen Malkmus van Pavement in de producersstoel voor een tintje collegerock, terwijl gitarist Trey Anastasio van Phish de psychedelische tintjes van de muziek komt versterken. Dat het resultaat meer catchy klinkt dan ooit, betekent niet dat we nu te maken hebben met gemakkelijke hap-slik-weg muziek.

“I’m so sorry – I came to party” klinkt het in de openingstrack, haast als een excuus voor optimisme. Extreem optimisme tegen beter weten in, zo blijkt in Panglossian Mannequin (vernoemd naar het verschijnsel gebaseerd op Dr. Pangloss uit Voltaire zijn “Candide” roman, red.) De ‘stoere’ en buigzame etalagepop naar de buitenwereld, maar vanbinnen weet je het niet zo zeker. Maar het (in)zicht mist door een dikke laag mist, geen creatieve gedachtes en bang om los te laten in Deep Sight. Verlangend naar het oneindige, “Infinity, yeah, it’s for me”. De verlossing op Crocodile Cloud wordt gevonden in psychedelica. Opluchting, bevrijding en de wolk die door wilskracht oplost: “Too much LSD, and you have no money. Magic made you poor but free. So swim beneath the reeds, in fishponds of relief. From skin to scales, you are complete”.

Aldus de diepere lagen van ene album vol vrolijk, waar je in eerste instantie geen donkere tonen zou verwachten. Psychosis is Just a Number verbergt zijn chaotisch hoekige no wave gitaarlijntjes niet, terwijl energieke riot grrl-vocalen en 80’s dancepunk de rest doen. Terwijl de vraag-en-antwoord wisselwerking met Stephen Malkmus en de ‘cheerleader yell’ van zangeres Kassie Carlson worden bijgestaan door aanstekelijke tonen van 90’s rave, totdat het instrumentale tussenstuk kan reknen op psychedelisch gekte en een heuse keytar solo. Als noiserock / artfreakband Pc Worship komt meehelpen op Deep SIght (wederom in vraag-en-antwoord stijl) resulteert dat in monolitisch, alles wegzuigende psychedelische krautrock, Maar de grootste verassing komt misschien wel van Favorite Sun, waar funk, hiphop, bevreemdend trippy gitaarsolo, blikkerige drums, en koebel ritmes samenkomen met dissonantie en noise. Dan hebben we het eigenlijk nog niet eens over de zweem ‘kauwgombal’ gehad die over de hele plaat ligt; noem het 80’s kitsch met een vleug Madonna.

Zo maakt Guerilla Toss met You’re Weird Now een bedrieglijk catchy album, vol heerlijke dancepunk, nintendocore, collegrock, funk en heeeeel veel psychedelica. Psychedelica die je niet ziet aankomen, met weirde breaks die een lied plots omtoveren van catchy popliedje naar experimentele freakout. Vooral groots ‘ingeblikte’ drums en in elkaar gedrukte, claustrofobische gitaren maken de muziek plastic en onwerkelijk. De cheerleader-achtige energie van de vocalen versterkt dat alleen maar. Retro futuristisch en niet bestaand in een bepaalde tijdsbubbel, maar wel met de blik op existentialisme en introspectie. Dansend de twijfel in? You bet, I’m weird now!

Dat schreef ik voor Written in Music.

Niet zo goed als de voorganger, maar die was dan ook fantastisch. Dit nieuwe album is nog steeds erg erg goed. Grootste troef is de samenzang van Dylan en Carrie, die beide onderkoeld klinken, maar Carrie enkel iets dromeriger. Ander eigenzinnig pluspunt is nog steeds het (anti)tempo dat de muziek kenmerkt: trager dan traag.

Noem het roadtrip slowcore met vleugjes heetgeblakerde woestijnrock. Cultfiguur Henry Barnes (Man is The Bastard, Amps for Christ) speelt op een aantal tracks zelfgemaakte, elektrische sitar, maar de muziek wordt er niet per definitie levendiger van, enkel nog vreemder en dan is er ook nog een verdwaalde banjo bespeelt door Dylan. Compleet eigenzinnige muziek, die zich niet zo makkelijk laat uitleggen, hoewel het toch vrij eenvoudig klinkt.Als er dan toch een referentiepunt moet zijn is het misschien lichtelijk Silver Jews - American Water (1998), maar dit komt vooral door de zang van Dylan.

en een langer verhaal + videoclip: Gun Outfit – Dream All Over | Rock | Written in Music - writteninmusic.com