Gewoon hard zetten en gaan met die banaan, of eh in dit geval banjo en strijkers. Waar het recente album "Last of the Outlaws" best donker en complex uit de hoek komt, met verschillende sferen en stijlen op te delen in secties, is deze eersteling erg uptempo en vrolijk.

Maar dan hoor ik van andere recensenten dat de band regelmatig wordt geplaatst in het jamband-hokje –je weet wel, rockbands met oeverloze improvisatie en lange instrumentale stukken met veel solo's – en dan frons ik even mijn wenkbrauwen. Niet voor lang, want nu ik dit album hoor begint het me te dagen: te midden van feestelijke, uptempo bluegrass en mooie meerstemmige vocalen knalt er plotseling een banjo solo om de oren die minutenlang doorgaat.Heerlijk! Toch, wel degelijk een beetje pretentieus gepiel? ("Black Bear" voert het erg ver door) Niet zeuren, open die volumeknop en genieten!

Een kruising tussen oude ZZ Top swampblues en Steve Earl ballads. Zoiets? Hubbard is een voornamelijk regionaal cultfiguur in de folk/swampblues scene van Texas, waar voornamelijk zijn latere albums zeer populair zijn. Op 68-jarige (als ik me niet vergis) leeftijd lijkt hij het minst trots op zn verleden, waar hij vooral als producer en songwriter fungeerde, maar zijn levenservaring gecombineerd aan zijn luie stem en rammelende liedjes zorgen heden ten dage voor een zeer trefzeker eigen geluid.

Heerlijk album weer. Voorganger Grifters Hymn was misschien een klein slagje minder, maar hier keert hij weer terug naar zijn topvorm van album Snake Farm. Drassige blues, afgewisseld met folkballads. Alles behoorlijk rauw opgenomen, maar toch ook wel met een geproduceerd randje. Chick Singer, Badass Rockin , zijn tribuut naar voornamelijk vrouwelijke rockers en verscheidene andere legendes is een leuk visitekaartje voor het album en vooral een zeer aanstekelijk duet met de enkel regionaal bekende singer-songwriter Carson McHone. Toch is het duidelijk een single, toegankelijker dan de rest van de nummers op dit album.

tegengeluid dan:

Alles begint wel goed, niets te klagen. Erg poppy wel, dat heeft Rich eens eerder gedaan, ik geloof op The Horse I Rode On, kan me vergissen. Meer vocale betrokkenheid van zijn vrouw vind ik altijd leuk, met als hoogtepunt het aanstekelijke Want You Around en de garageblues van I Don't Want to Love You Any.. . Mijn favoriet is If You Want To dat begint als catchy rocker, maar over gaat in Neil Young verering, wel hele goeie.

Maar Meant for Mo is een gedrocht, voornamelijk omdat die rapper niet kan rappen; het klinkt echt nergens naar. Chan Kah en Gnashing of Teeth klinken beiden te gezellig, ik krijg er The Kelly Family flashbacks van. Overdreven, maar als je de nummers hoort snap je wat ik bedoel. Walkaway Again is aandoenlijk, maar gewoon niet zo goed gezongen en gespeeld.

Zo had ik meer gehoopt en verwacht. Zeker na de heerlijke zandstorm die Tombstone was. Misschien experimenteert hij hier wel teveel. De flirts met aanstekelijkheid vind ik niet erg, maar het moet niet gezapig worden en dat doet het wel soms, helaas.

"Vanochtend trouwens een leuke wat vage nederlandse talige plaat gehoord"
Aldus Joost, met de link naar dit album.
IK: roosbeef. Een soort nederlandse dresden dolls. Zangeres met knalrood haar. 3 jaar geleden live gezien in een cafeetje. erg grappig. ga ik eens achteraan.

Blij verrast als ik was. Hier nog even kort maar.
Roosbeef dus gezien in 2006 op de popronde 2006 in Nijmegen, cafe Shamrock. De site geeft aan dat het toen een 2 mans bezetting was met alleen Roos en Tim, maar ik kan het me niet meer volledig herinneren.
Wel kan ik me nog wat andere dingen voor de geest halen.
Wat had die zangeres knalriood haar zeg! Een veel te zwaar accent, waar nederlands al slordig bij klinkt. Engels moest ze dan ook maar niet aan beginnen, maar toch deed ze dat lekker wel, eigenwijs als ze was. Het klonk eigenlijk voor geen meter, maar het was zo charmant. Dit gold in mindere maten ook wel voor het nederlands.
Echter als je zulke scherpe, grappige, ietwat vreemde, soms mooie teksten schrijft, is je gelijk al veel vergeven. Dit vond ik toen al.
"t geeft me een raar gevoel als ik mezelf ophang". Dit heeft de zaal werkelijk een paar minuten gekost om bij te komen van het lachen, voor ze weer verder kon, met de rest van het nummer.

Popronde 2006 was een goed jaar. Met Leaf, Left, Clayborn en Roosbeef dus. Op Clayborn na allemaal winnaars van De Grote Prijs, als ik me niet vergis. De Popronde is voor de bands toch een mooi opstapje geweest, maar van de 4 had ik niet verwacht dat Roosbeef hier al zo positief uit zou komen. Vooral door het sterke accent van Roos.

Terwijl ik weer bezig ben, aan een stukje voor mensen die niks beters te doen hebben (geldt voor zowel schrijver als lezers he), begin ik nu dan eindelijk aan het album....
Gelukkig, Roos heeft het bij Nederlands gehouden. De Engelse nummers zijn erg vermakelijk fout, maar echt goed is het toch niet.
Verder is het album zoals ik verwacht had. Veel nummers die ik al kende en dat is leuk om terug te horen.
Wel even over de productie nog. Buiten de normale instrumenten om, die sowieso al sterk in de mix staan, ook heel wat andere instrumenten. Ik had de plaat liever wat minimaler gehoord. Wat meer aandacht op de piano en de stem, zoals dat live ook is. Zoals ik al zei, werd de band toen gezien als een meer aan kleinkunst gerelateerde versie van de Dresden Dolls. Niet terecht natuurlijk, maar als er al iets in had gezeten, is dat imago nu helemaal afgeschud. De sterke productie is dus misschien ook bewust gedaan, zodat er een duidelijker gezicht aan de muziek werd gegeven? Van mij had het niet gehoeven eigenlijk.

Klein kritiekpunt. 4*moet ik hier wel aan kwijt kunnen. Hoger zal t niet worden, lager kan nog wel.