Eigenlijk geen idee meer hoe ik aan dit bandje kom, zoals wel vaker het geval. Vast via Last.fm, pindakaas connecties met andere bands, of een review gelezen. Hij stond vorige week in ieder geval op mijn harde schijf en daar ben ik best blij mee.

Hoe dit te omschrijven?
Snelle moderne hardcore, met een zanger met een screamo strot. Eerder riep ik al tegen mensen dat ik het een mix vond hebben van The Fall Of Troy en Saetia en daar kan ik me nog steeds redelijk in vinden. Alhoewel minder snelle riffs dan in TFOT, dus neigt dit veel meer naar de screamo en hardcore kant, voor mij dan.

De riffs deden me zoals gezegd wat denken aan TFOT. Hetzelfde fretwerk komt hier terug, maar in langzamere vorm. Verder willen zowel bas als gitaar nogal eens jazzy uit de hoek komen in rustigere bridges.
Sommige riffs kunnen best wel straight forward uit de hoek komen, maar dan is er altijd nog de zanger, die het juist op dat soort momenten van iets verder laat komen.
Qua zang doet het me veel meer aan screom denken dan aan hardcore. De zanger heeft vaak een huilerige schreeuw, die best overtuigend overkomt.

Lekker eigen geluid, met vooral duidelijke screamo referenties in de zang en muzikaal een leuk modern geluid.

Quantice Never Crashed op MySpace Music – Gratis gestreamde MP3’s, foto’s en Videoclips

Inmiddels is Queen Adreena al 3 albums van naaem veranderd, van Queen Adreena naar Queenadreeena, maar dat terzijde.

Met dit 4e album lijken ze wel voor meer obscuriteit te gaan, terwijl er aan hun sound niet veel veranderd is.
Uitgebracht onder Imperial Records (Japan), is dit in de rest van de wereld eigenlijk niet eens fatsoenlijk te krijgen. Waar die grote omslag in label/distributie nou opeens vandaan komt, weet ik niet. Dit kan best wel eens te maken hebben met hun eeuwige drang naar totale muzikale en artistieke vrijheid. Aangezien het vorige album hun commercieelste werk was, waren ze misschien toch niet tevreden?

Zoals gezegd, is er niet veel veranderd. Sleazy noise rock, met de lieve zang van K.J, die zomaar kan omslaan in hysterie. Die lieve teksten zijn echter bedrieglijker dan ooit. Wat te denken van het oh zo onschuldig gezongen "I break your legs if I find out, If your fucking him"

Qua sound en productie, klinkt het ook ietsje anders. De japanse markt is duidelijk te merken, zou je zeggen. Gitaren die best zouden passen bij een meer groove geörienteerde Smile van Boris. Vuil, gruizig, trashy en wat overstuurd. Het materiaal is wat meer opgeschoven naar de (eveneens trashy) sound van Daisy Chainsaw. Er ligt dus meer nadruk op groove en het tempo ligt wat hoger. Toch is er duidelijk de Queenadreena sound, met altijd een hang naar wat aparte structuur en vervreemding (mede door de zang).

Het album met de leukste productie, durf ik wel te zeggen. Lekker grof en onhelder. Qua songmateriaal wel refrein gericht af en toe, maar niet zo commercieel als hun vorige album. Kortom, super plaat weer, na de tegenvallende vorige.

Hier gratis te laden: Quiet Steps op Myspace Music – Gratis gestreamde MP3’s, foto’s en Videoclips

Dit Quiet Steps draagt zijn invloeden van Sinaloa en I Hate Myself, naja dat hoor ik erin. Niet al te vieze, maar toch intense screamo dus.

Een grote vooruitgang tegenover hun EP. Eigenlijk komt dit omdat de productie juist een stuk minder helder is. Zang/screams die 3 meter van de mic af gezongen lijken te worden (beetje Pixies - Surfer Rosa gevoel), rammelende drums en verrassend groots klinkende gitaren.

Aanrader en hij gaat gelijk mijn top 2010 in.