Het eerste wat men hoogstwaarschijnlijk zou doen, is deze soundtrack vergelijken met de legendarische soundtrack die Vangelis voor de eerste Blade Runner heeft gemaakt. En dat is op zich best te begrijpen.
Het gevaarlijke is dan wel, dat deze soundtrack voor het overigens geweldige vervolg op de legendarische cultklassieker, zou kunnen tegenvallen. Want....dit is geen Vangelis. Het is een samenwerking tussen de niet meer weg te denken componist in filmland Hans Zimmer en Benjamin Wallfisch.
Het is wel zo dat, volgens de info die ik heb meegekregen, regisseur Denis Villeneuve zijn vaste filmcomponist Jóhann Jóhannsson verving voor Hans en Benjamin, omdat hij meer de Vangelis-touch wilde. En blijkbaar kon Jóhann daar niet voor zorgen.
De vraag is dan automatisch: waarom was Vangelis niet in de eerste plaats voor Blade Runner 2049 gevraagd? Welnu, om de reden dat Vangelis het niet in staat achtte om een 'once in a lifetime experience', zoals hij het zelf noemt, opnieuw te creëren en neer te zetten.
Dus koos Denis uiteindelijk voor Hans Zimmer en Benjamin Wallfisch, die het wat mij betreft voor elkaar gekregen hebben om een krachtige soundtrack neer te zetten, die wel degelijk een zelfde soort sfeer weet neer te zetten als de soundtrack van Vangelis voor de eerste Blade Runner.

Echter is de muziek van Zimmer en Wallfisch beduidend killer, abstracter, donkerder en venijniger van toon. Maar dat is de wereld waarin Blade Runner 2049 zich afspeelt, ook. Het verhaal speelt zich 30 jaar na de gebeurtenissen van de eerste film af en de wereld is er, na de blackout in 2022, niet beter op geworden. En dit wordt weerspiegelt door de muziek; het bevat bijna niet langer meer subtiele en warme klanken zoals bijvoorbeeld "Memories of Green" en "Love Theme". Ze zijn nog enigszins te ontwaren tijdens het rustige "Rain" en het terugkerende thema van "Tears in the Rain".
De 'mood' is dus anders en dat is niet erg. Blade Runner 2049 is een indrukwekkende soundtrack met muziek die uiterst goed werkt in de film, maar ook op zichzelf staand een bijzonder album is. Als je tenminste van bij vlagen ontoegankelijke, maar bovenal sfeer-versterkende elektronische muziek houdt.
Hoogtepunten zoals opener "2049", het al eerder genoemde "Rain", het bedwelmende "Wallace", het weidse en epische "Mesa", het onweerstaanbare "Joi", het heftige "Sea Wall" en het end credits-stuk "Blade Runner" zijn zeker memorabel te noemen.

Wat dat betreft kan ik net zo heerlijk genieten van deze soundtrack als die van Vangelis en beschouw ik ze allebei als ijzersterk. Die van Vangelis is zeker de betere, maar ook deze is gewoon erg goed. Anders....maar tegelijkertijd toch met die typische Blade Runner-touch. En dat is knap!
Het enige wat deze soundtrack ontsiert, zijn de nummers van Frank Sinatra en Elvis Presley. Ik begrijp dat ze in de film zitten, net zoals afsluiter "Almost Human" van Lauren Daigle, maar ze trappen de sfeer onderuit. Net zoals "One More Kiss, Dear" uit de originele Blade Runner, ook al deed.
Gelukkig is daar een oplossing voor, namelijk de nummers zodanig programmeren, dat je ze kan overslaan.

Blade Runner 2049 is al met al een imponerende soundtrack geworden voor de beste film van 2017!