Dit album van Gandalf opent met "Echoes from Ancient Dreams I" en is nu echt zo'n nummer die alles bevat waar Gandalf voor staat: kleurrijke, afwisselende, sfeervolle en ritmische wereldmuziek. Weliswaar al zwaar leunend in de new age-categorie, terwijl de progressieve/symphonische invloeden uit zijn beginperiode meer naar de achtergrond zijn verdrongen, is toch overduidelijk te horen dat het hier om Gandalf gaat. Wat dat betreft gewoon een overtuigende opener.

"The Inner Flame" is vervolgens een piano-gedomineerd nummer en doet me vanwege de piano wat aan Yanni denken, maar dan met de Gandalf-touch om het zo maar eens te zeggen. Een fraai stukje ingetogen muziek die met veel gevoel en bevlogenheid gebracht wordt.

"A Flower in the Desert" is meer episch van aard en is een avontuurlijke reis door weidse en sprookjesachtige werelden waar het aangenaam vertoeven is. Een typisch voorbeeld van hoe Gandalf op een overtuigende manier een sfeertekening kan omzetten in muziek. Erg smaakvol en met gevoel gemaakt. Opvallende noot is de gitaarsolo die in het midden opduikt en redelijk op de achtergrond blijft, maar toch een effectieve rol vervult. Geluiden uit de natuur met de onvermijdelijke klanken van zangvogeltjes zorgen nog even voor de extra opsmuk.

"Heartbeat of the Universe" is het langste nummer vertegenwoordigd hier en laat in het begin een mooi thema horen die aan het eind weer terug komt. De sitar vervult een belangrijke rol op dit nummer en zorgt voor een paar van de beste momenten op het album, vooral als deze een bescheiden duel aangaat met de elektrische gitaar.
Ook dit nummer ademt die kenmerkende Gandalf-stijl uit: rustgevend, maar tegelijkertijd avontuurlijk van aard. Het voelt alsof deze muziek zich uitstrekt tot aan de randen van de horizon, zo weids en meeslepend klinkt het!

"Cloudshadows" laat iets van een onderhuidse dreiging weerklinken en zorgt voor een mooie spanningsboog. Het is een relatief kort nummer die de afwisseling die het album kenmerkt, nog even benadrukt.

"So Close - So Far" kan als een kort intermezzo dienen die als basis een mooi piano-thema heeft. Erg mooi, en eigenlijk toch te kort.

Op "The Magic of Spring" valt overduidelijk de vreugde te horen die gewoon puur bij de lente hoort. Het is een opwindend stukje muziek waar alleen maar blijdschap en positiviteit in terug te horen valt. Voeg daarbij toe het klateren van een beekje, de zang van vogeltjes en het moge duidelijk zijn: de lente is teruggekeerd!! Je kan de geuren van de natuur die vollop in bloei staat, nog net niet ruiken...

Als de avond vervolgens valt, komt de maan op. Deze is helemaal vol en is helderder en op de één of andere manier groter dan ooit.
"Shine on Full Moon" is het meest ingetogen nummer vertegenwoordigd op Echoes from Ancient Dreams. Tegelijkertijd doet het ook wat melancholisch aan. Alsof de maan tegelijkertijd een boodschap wil afgeven aan de aarde. Namelijk dat zonder de maan, de aarde er héél anders uit zou komen te zien. Het zou een plek worden, waarop leven zoals wij die kennen, niet mogelijk zou zijn.

Het album eindigt met "Echoes from Ancient Dreams II" en sluit een mooi album van Gandalf af. Het is een prachtig coda van misschien niet per se het opvallendste en bekendste album van deze Oostenrijkse multi-instrumentalist; echter laat het wel horen wat Gandalf allemaal in zijn mars heeft. En ondanks dat het wel degelijk een new age-album is, vind ik toch dat het een kenmerkend album is en daarom dan ook een voorbeeld voor het oeuvre van deze veelzijdige tovenaar.....eehhh, componist .

Gandalf's Fantasia is het eerste compilatie-album wat van deze muzikale tovenaar uitgebracht is en bevat uitsluitend werk van zijn periode bij WEA.
Van zijn uitstekende debuut Journey to an Imaginary Land t/m Tale from a Long Forgotten Kingdom bevat Fantasia een goede selectie van Gandalf's muziek, met het enige nadeel dat er altijd wel nummers op hadden kunnen staan die véél beter waren geweest dan de uiteindelijke keuzes die het album gehaald hebben.
Probleem is namelijk dat naarmate de plaat vordert, de nummers wat van hun karakter verliezen, waardoor de neiging om al dromend meegetrokken te worden op de kabbelende, muzikale klanken, dreigt te verwateren, aangezien de nummers op den duur wat te veel op elkaar gaan lijken.
Blijft buiten kijf staan dat de muziek van Gandalf eigenlijk altijd wel een onweerstaanbare invloed op me heeft en ook dit album daarvan een bewijs is.
Het relatief wat lagere cijfer geldt dan ook absoluut niet voor de muziek (wat dat betreft zijn de oude Gandalf-platen sowiezo stuk voor stuk de moeite waard), maar i.m.o. had er een betere compilatie uit voortgerold kunnen worden.
Ondanks dat dus een prima album, maar voor de liefhebbers niet echt een interessante plaat.
Gewoon de platen aanschaffen, waar deze muziek oorspronkelijk vandaan komt is in dit geval de beste optie...

Hoewel ik Gandalf als artiest en zijn muziek in het algemeen een warm hart toedraag, moet ik bekennen dat Invisible Power: A Symphonic Prayer, nooit één van mijn favoriete albums van hem zal worden. Dat heeft in dit geval vooral te maken met het nogal fragmentarische karakter van de plaat. Alsof Gandalf zoekende is naar bepaalde muzikale thema's die hij bij elkaar wil voegen, dat ook doet, maar er niet in slaagt om een sterk geheel te vormen, waardoor de muziek een beetje als los zand door m'n vingers glipt. Daardoor kan de muziek me niet over de gehele linie aanspreken, ondanks dat de muziek best goed is. Het ene moment geheimzinnig en ingetogen, dan weer groots en bombastisch. Maar helaas altijd nét op de momenten waarop ik het niet verwacht, waardoor het wat geforceerd en richtingloos overkomt. Wat niet de bedoeling moet zijn geweest, lijkt me... Misschien had het juist geïnspireerd en verrassend moeten klinken. Helaas doet de plaat dat niet voor mij.

Voorbeeld is de opener "Seed of Seeds". Het klinkt allemaal best mooi, maar structuurloos is het zeker. De overgangen tussen de verschillende thema's zijn er voor 7 minuten teveel, waardoor ik heen en weer geslingerd wordt in teveel verschillende stijlen. Een typisch voorbeeld van 'overdaad schaadt', als je het mij vraagt.
Met uitzondering van het overigens wél weergaloze titelnummer (gek genoeg vind ik dat juist één van de beste Gandalf-composities), wil de rest van de plaat me ook niet volledig bekoren. Het klinkt allemaal absoluut mooi, maar bijna nergens betrap ik me erop, dat ik ook door de muziek wordt gegrepen.

Gelukkig eindigt de plaat zeer geslaagd met "Invisible Power", een dijk van een nummer. Het hoofdthema zit in de meeste nummers al verweven, maar komt hier pas echt tot uiting. Het klinkt energierijk, mooi en afwisselend. Van dit nummer is overigens ook nog een goede 'single'-versie terug te vinden op het compilatie-album Gandalf - Reflection (1991), met toegevoegde vocalen van Gandalf zelf. Het slotnummer is daarbij dan ook een geweldige afsluiter van een plaat die niet overtuigd, vanwege te veel zoekende en onzekere momenten.

Dankzij het titelnummer toch een ruime 3 punten, maar meer zit er niet in voor mij.

Magic Theatre is een erg gaaf album van Gandalf en zeker één van zijn bekendere en betere werken. Het is sowieso een klassieker in zijn soort en van zijn vroegere werk wordt deze volgens mij gezien als één van zijn bekendste.

Het opent met het geweldige "Entrance / The Corridor of Seven Doors" wat een euforische trip is door die geweldige wereld van Gandalf's muziek. Opvallend keyboard-werk en elektrisch gitaar zorgen voor een indrukwekkende, opzwepende opener.

Alweer veel ingetogener klinkt "1st door / Reflections from Childhood". Dit is héél erg mooi. De synthesizers klinken enorm sfeervol en warm, het gitaarwerk is heerlijk en een mooi bijdrage op fluit door Robert Julian Horky dient ook nog even een vermelding. Ook is er op de achtergrond heel bescheiden vocoder-effecten te horen.
Dit is zo mooi dat dit nummer met vier minuten eigenlijk aan de korte kant is.

"2nd door / Castles of Sand" begint wat mistroostig, maar zodra de drums invallen, wordt de muziek steviger en daadkrachtiger. Echter is e.e.a. van korte duur en al vrij snel vallen alle instrumenten weg en zijn er slechts de majestueuze klanken van een piano te horen, met op de achtergrond het geluid van kabbelende golven. Gespeeld door Peter Aschenbrenner (die overigens op heel veel albums van Gandalf meespeelt), is de pianopartij de belangrijkste tijdens het nummer en krijgt op een gegeven moment bijval van een met erg veel gevoel gespeelde akoestische gitaarsolo. Tegen de tijd dat deze solo arriveert, heeft de piano al een prachtig, ergens wat droevig thema ingezet. Mooie synth-lagen zorgen dat de muziek nog even extra aangezet wordt.
Als de pianopartij opnieuw verandert, slaat deze om in een indrukwekkend, kabbelend stuk waar Rick Wakeman voor getekend had kunnen hebben.
Het laatste stuk laat alles nog even samenkomen voor een daverend slot.

De muziek wordt direct daarna flink opgehitst door "3rd door / Loss of Identity in the Labyrinth", die naast sterk percussiewerk, heel fraai keyboardwerk laat horen. Maar het is de scheurende gitaar in combinatie met één van de meest naargeestige saxofoonsolo's die ik ooit op een album gehoord heb, die het 'm doen. Dit is Gandalf op z'n meest intens en het is erg jammer dat ook dit nummer niet even wat langer was doorgegaan.

Tijdens "4th door / The Magic Mirror", bevind ik me weer op vertrouwder vaarwater. Dit is 'classic' Gandalf-materiaal waarmee hij duidelijk z'n kenmerkende stijl in volle glorie laat horen. Op een schitterende manier is deze, haast 'verlichtende' muziek, niet alleen prachtig om naar te luisteren, maar herbergt het ook een bepaalde dynamiek. In dit geval benadrukt door het geweldige elektrische gitaarwerk.

"5th door / Beyond the Wall of Ignorance" meandert vervolgens op een aangename manier aan me voorbij en is andermaal oorstrelend te noemen. Heerlijke, zorgeloze muziek om lekker in op te gaan. Mooie klanken uit de elektrische piano (ze klinken als een Fender Rhodes-piano), een aangename fluit: het draagt allemaal bij aan een dromerig stuk muziek waar het aangenaam op wegdrijven is.

"6th door / Peace of Mind" is dan weer een nummer die ik wat minder snel van Gandalf zou verwachten. Het heeft wel wat weg van een kruising tussen het wat neutralere werk van Mike Oldfield en de muziek van de Duitse formatie Cusco. De typische solo's op keyboard en fluit en akoestisch gitaar zijn eigenlijk de enige links naar hoe ik Gandalf voornamelijk ken in deze voor de rest lekkere mid-tempo compositie die vanwege de drums ook weer iets steviger uitvalt.

"7th door / The Fountain of Real Joy" vind ik persoonlijk één van de minderen van de plaat, wat komt doordat de saxofoonsolo enigszins roet in het eten gooit. Op de één of andere reden staat ie me niet zo aan, ondanks dat de rest van het instrumentarium wel goed klinkt. Zolang de keys en de gitaar lekker aan het soleren zijn, hoor je me niet klagen. Maar de sax hadden ze in dit geval van me weg mogen laten.

Het album eindigt met het mooie"Exit" en is een prachtig slot van één van de meest dynamische albums van Gandalf. Wederom weer schitterend gitaarwerk met sterk begeleidend keyboardwerk maken dit tot een mooi, passend slot.

Magic Theatre is een schitterend, letterlijk kleurrijk album waarmee Gandalf binnen het genre een klassieker geschreven heeft. Een heerlijk afwisselend en avontuurlijk album die nauwelijks tot geen seconde verveelt.
Ook staat dit album nog redelijk verwijderd van zijn latere, meer new age georiënteerde albums. En hoewel latere albums het misschien aan dynamiek en stevigheid ontbreken, wordt dit ruimschoots gecompenseerd met prachtige muziek die als het ware het hart en de ziel van Gandalf blootlegt.
Ik kan dan ook zowel het oude, als het latere werk van Gandalf zeer waarderen.

4,5....op een paar kleine puntjes na, een meesterwerk.

Het is duidelijk hoorbaar dat Gandalf zich de afgelopen 10 á 15 jaar helemaal op het New Age-genre heeft gestort. Zijn muziek is, sinds hij op het Real-label zit, er eigenlijk alleen nog maar rustiger op geworden. Van symphonische- en prog-invloeden is eigenlijk nauwelijks tot geen sprake meer van. Zelf zit ik er niet zo mee, aangezien Gandalf toch over een geheel eigen geluid beschikt. Daar is deze Sanctuary wederom geen uitzondering op. Verrassend is het zeker niet, maar toch blijf ik me keer op keer verbazen over het feit dat deze muzikale tovenaar zulke prachtige nummers uit zijn mouw weet te schudden.
Het valt me bij dit album op, dat de meer piano-georiënteerde nummers mooi verweven zijn met de meer gitaar-gedomineerde, zodat er een sprake is van een evenwichtige en rustgevende luister-trip. Het jammere is dan wel weer dat er alleen maar sprake is van akoestische gitaar. Gandalf laat de elektrische gitaar-uitspattingen volledig achterwege, wat van mij best wel had gemogen. Wat overblijft zijn de typische melodieuze harmonieën zoals alleen Gandalf die kan maken. Maar dat het wederom weer heel mooi is, dat staat als een paal boven water.

Dit is een wat afwijkend klinkend album dan ik doorgaans gewend ben uit Gandalf's vroegere periode. The Universal Play klinkt bij vlagen nogal spacey en af en toe heb ik het gevoel naar Vangelis te luisteren tijdens o.a. "World Within" en "Gate to Infinity", dankzij de bij vlagen bombastische en plechtige uithalen die de muziek kenmerkt. Het is op zich niet slecht, maar niet alle stukken blijven hangen. Vooral "Ocean of Time" pakt me niet helemaal, vanwege de wat weifelende eerste helft. Daarna slaat het roer om en wordt het beter, maar echt grijpen doet het nummer me niet.
De beste momenten zitten toch in de ritmisch goed in elkaar zittende opener "Earthbound", mede dankzij het sterke thema. Tevens is "Cosmic Circle Dance" een topper. Hier wordt een thema weliswaar constant herhaald, maar de manier hoe het zich manifesteert en uiteindelijk tot grootse proporties leidt, is verrassend te noemen. Na het knallende middenstuk, drijft de muziek als het ware langzaam weg tot een mooi en rustig, uit-fadend slot.
Het al eerder genoemde "Gate to Infinity" is ook goed, mede dankzij de plechtige en majestueuze piano die hier de hoofdtoon voert.
Afsluiter "Pure Love" is een mooi, ingetogen en kleurrijk nummer met een lieflijke, maar ook levendige melodielijn. Vooral deze afsluiter kenmerkt de mooie sound van Gandalf.

The Universal Play kent dus zeker z'n momenten, maar regelmatig neigt ook m'n aandacht af te zwakken, vanwege een aantal richtingloze momenten. Blijft over een verdienstelijk Gandalf-album: geen toppertje, maar zeker niet slecht. Een 3,5.

Gewoonweg een zéér goed album en een waardige en uitstekende opvolger van Gandalf's debuut Journey To An Imaginary Land. Deze is imo zelfs beter. Ik heb dit album op CD, maar spijtig genoeg bevat het album weinig info, behalve de tracklisting uiteraard. Geen verhaal dus bij de muziek voor mij, maar automatisch valt er wel een sprookje bij te verzinnen, als je alleen maar naar de titels van de nummers kijkt. De muziek is een aangename mix van mooie, kabbelende melodieën, waarbij de warme synthesizerklanken hand in hand gaan met de veelal op allerlei soorten gitaren gespeelde harmonieën. Soms mysterieus, dan weer vrolijk, maar ook wel eens wat duister klinkend, neemt onze gids Gandalf ons mee op een reis door een zeer tot de verbeelding sprekend fantasy-oord, waarbij we kennis maken met tovenaars, beeldschone prinsessen, gruwelijke monsters en nog veel meer. En aan het eind van deze muzikale reis kan ik alleen nog maar concluderen: ze leefden nog lang en gelukkig.
Eind goed, al goed dus voor wat betreft dit geweldige Gandalf-album!

Heel bijzonder dit plaatje. Nee, niet qua originaliteit. Zeer zeker niet. Maar wel bijzonder omdat dit album qua muziek zwaar leunt op Future Generation van Laserdance.

En nu moet me iets van het hart: dit album had eigenlijk hét album moeten zijn waarmee Laserdance in 2016 hun comeback mee vierden, namelijk Force of Order.
Force of Order werd namelijk een beetje gelanceerd als Future Generation II. In die zin dat Michiel van der Kuy qua sound zo dicht mogelijk bij hun debuutplaat wilden komen. Op Force of Order worden zelfs praktisch dezelfde keyboards gebruikt als op hun debuut. Ik vind persoonlijk dat Laserdance niet helemaal is geslaagd daarin. Force of Order was een redelijke, maar geen opzienbarende comeback-plaat.

Echter is het niet Laserdance, maar Genizys oftewel het Poolse duo bestaande uit vader en zoon Janusz en Marcin Golesz, die met Top Stories dé Laserdance-plaat afleveren die Laserdance eigenlijk had moeten maken na hun comeback.
Niet alleen klinkt Top Stories daadwerkelijk als het broertje van Future Generation, het ís in grote lijnen ook zwaar beïnvloedt op de composities van Laserdance's debuut-LP. Precies dezelfde instrumenten lijken hier gebruikt te zijn, exact dezelfde sound wordt gehanteerd. Zelfs qua composities en songtitels zijn er verwijzingen naar de nummers op Future Generation. Ook het artwork doet sterk refereren. En Genizys weet ook nog eens helemaal geen verkeerde composities te schrijven, puur in die vermaarde Italo Dance-stijl, ook wel spacesynth of synthdance genoemd.

Aangezien ik bij tijd en wijlen het erg leuk vind om naar dit soort muziek te luisteren en ik toch een zwak heb voor Laserdance, is het erg leuk om in korte tijd twee zeer fatsoenlijke spacesynth-albums te hebben mogen leren kennen. Deze Top Stories van Genizys en het onlangs verschenen NeoSpace - Revelation Tour (2020), zijn binnen het genre twee erg leuke releases die, ondanks de Laserdance-stempel, ook prima op zichzelf staan. En ook dit album is een leuke zoethouder totdat Laserdance eventueel met een nieuw album komt. En mocht dat uiteindelijk niet meer gebeuren, dan houd zo'n act als Genizys het genre levend. Sterker nog, er is al aangekondigd dat er op korte termijn een tweede album gaat verschijnen van ze, die als titel The Secret of the Ages met zich mee gaat krijgen.

Een dikke 3,5 voor deze hele leuke Top Stories die qua niveau nét niet de impact van Future Generation haalt, maar wel erg dichtbij komt! En we nemen het gewoon maar voor lief, dat dit praktisch jatwerk lijkt. Dat maakt binnen dit genre eigenlijk weinig tot niets uit! En het legendarische gezegde 'beter goed gejat dan slecht verzonnen' is hier vanzelfsprekend op zijn plaats. En ik vind het stiekem wel heel erg fijn dat er acts zijn die een bepaalde sound van weleer weer helemaal weten terug te halen.

Timelines is Glyn's eerste album en is een typisch voorbeeld van toegankelijke en melodieuze synth-muziek, zonder al te veel opsmuk. Het moet gezegd dat het allemaal klinkt als een klok, echter heb ik wel het idee dat de stijl en ideeën van Glyn op dit album nog een beetje in een groei-fase verkeren.
Toch is het allemaal nog niet eens zo verkeerd. Opener "Icons" is een prima staaltje van wat Glyn allemaal in z'n mars heeft. Het hoofdthema heeft eigenlijk zelfs héél veel weg van Tangerine Dream's "Bent Cold Sidewalk" (Cyclone), maar dan zonder zang.
"Reconstructing Charlie" gaat qua titel zéker de originaliteitsprijs winnen, maar qua muziek klinkt het een beetje voorspelbaar. Het is een heel prettig, licht opzwepend melodieus nummer, dus dat maakt op zich een hoop goed, echter zit er verder maar weinig diepgang en progressie in, wat uiteindelijk de vaart er een beetje uithaalt.
Hetzelfde geldt voor "Pvision", die me qua thema zelfs iets te voor de hand liggend klinkt en daardoor ook niet veel indruk op me maakt.
Daarentegen is het titelnummer wel weer goed. Een vlot thema met sprankelende en spontane riedeltjes her en der door het nummer heen verweven, maken dit tot een nummer, die ondanks dat het zichzelf toch ook wel veel herhaalt, toch boeiend blijft.
Hetzelfde gaat op voor "Deadline". Lekker vlot, fijn themaatje en een beetje afwisseling in de riedeltjes, maken dit tot een aangenaam luisterbaar nummer.
"Closing Titles" sluit het album op aardige, maar niet echt opzienbarende wijze af.
Waarmee ik tot de conclusie kom dat Timelines een aardig debuut is, waarmee Glyn zijn wat eigenwijze en melodieuze stijl van spelen al redelijk opvallend uit de doeken doet. Echter zou hij zichzelf volledig revancheren met het uitstekende Ri, die dit album volledig in de schaduw laat staan.
Een 3.

Gregor Theelen is een Nederlandse componist die o.a. muziek maakt voor multi media shows, theater, musicals, diverse Nederlandse TV-zenders en documentaires.
Zijn stijl is eigenlijk alles waar muziek voor staat: 'anything goes'!! Oftewel, Gregor maakt muziek in álle stijlen.

Blue Dream is het derde deel uit de Ambient Chill Out Music-serie, in totaal bestaande uit 8 delen die allen in 1995 door New Age-label Oreade zo'n beetje tegelijkertijd zijn uitgebracht.
Gregor Theelen is verantwoordelijk voor deel 3 en 4 uit de serie.
De muziek op Blue Dream kan het beste beschreven worden als zéér relaxte, subtiel opzwepende ambient-house met een New Age-sausje. De house-invloeden moeten in dit geval wel als heel bescheiden gezien worden, echter is ambient-house toch de term die ik voor het gemak toepas voor dit album. In ieder geval is de combinatie van de diverse stijlen op dit album geslaagd te noemen.

Het album opent lekker met "Creation", een subtiel chill out-nummer die geen seconde verveelt. Mooie vrouwenzang zorgt voor een zeer relaxte sfeer tijdens dit nummer.

De eerste échte verrassing duikt echter op in de vorm van "Eden". Nu gaan de opzwepende, maar nog steeds bescheiden beats gepaard met een Hindoestaanse melodie die in kracht toeneemt. Naarmate "Eden" vordert, gaat Gregor steeds meer los en een waanzinnige, Hindoestaanse synth-solo zorgt dat de muziek een héél levendig en dynamisch karakter met zich mee krijgt. Eén van de toppers van de plaat!

Héél even is het rustig bijkomen tijdens de overgang naar "Firedance", echter duurt de rust relatief kort. Een heel gave opbouw zorgt echter voor een hoop spanning terwijl "Firedance" langzamerhand toewerkt naar het meest opzwepende deel van de plaat. Voor even waan ik me in de jungle en hoor ik daar het grommen van een tijger, vreemd kwetterende vogels en het klagerige gezang van een plaatselijke inboorling. Het is voor het eerst dat tijdens dit intro ook de zachte, declamerende stem van een vrouw te horen is. De tekst die ze voordraagt is er één met een religieus tintje en is later op de plaat nog een aantal keren te horen, tezamen met nog een andere tekst, die aan het begin van "The Blue Planet Part 1" voor het eerst te horen is.
Zodra "Firedance" eenmaal echt losbarst, is het werkelijk een feest voor het oor. Een gaaf stuk ambient-house met een etnisch sausje die helaas alweer veel te snel afgelopen is.

Met een knal luid vervolgens "The Blue Planet Part 1" in en we bevinden ons daarna in rustiger vaarwater. Het is op een sfeervolle manier bijkomen, terwijl de regen op me neer valt.
Wederom is daar de vrouwenstem weer, die dit keer een boodschap te verkondigen heeft over de relatie tussen God en Moeder Natuur en hoe je daar als individu invloed op kan uitoefenen.
Sfeervol begint het nummer steeds meer te kabbelen en heerlijke melodielijnen en andere sprankelende, muzikale elementen in het nummer zorgen voor een rustgevende trip die me naar de verste uithoeken van de ongerepte natuurgebieden van Moeder Aarde brengt, een trip vol onontdekte geheimen.

De vrouwenstem herhaalt haar eerdere boodschap nog eens tot twee keer toe, totdat e.e.a. langzaam overgaat en het vooral in het begin wat meer bombastische “The Blue Planet Part 2” van start gaat. Na een korte ommezwaai in muzikaal thema, gaan we al weer vrij snel terug naar het bekende gekabbel van de vorige track. Terwijl inboorlingen een gebed opzeggen, krijgt de muziek vervolgens weer wat mystieks met zich mee. Het is heerlijk dwalen op de weliswaar wat richtingloze stijl die de muziek op dat moment hanteert, echter heeft het ook wel weer wat. Uiteindelijk komt er weer ritmiek bij kijken en is het duidelijk te horen dat door de vele veranderingen binnen de muziek, dit een nummer is met vele gezichten. Niet altijd even sterk, maar het heeft iets wat ik als intrigerend beschouw.
Zodra de vrouwenstem haar boodschap weer verkondigd heeft, bereikt het nummer weer een andere fase binnen zijn ruim 12 minuten speelduur. Een reis die ons uiteindelijk via de biddende inboorlingen afzet bij het beginpunt van het nummer.

“Ayesha” heeft een hoog chill out-gehalte en is waarachtig een perfect nummer om op de achtergrond op te hebben staan terwijl je met je geliefde in bed ligt.
Muzikaal gezien wel het minst interessante nummer, aangezien hier weinig verder in gebeurd; gewoon ruim 8 minuten chillen is het voornaamste hier met rustgevende vrouwenzang op de achtergrond. De declamerende vrouwenstem draagt haar boodschap uit “Firedance” hier wel wat te vaak voor, wat niet per se nodig was geweest. Toch niet onaardig verder….

Afsluiter “The Cloud and the Glory” zet me na een wat zweverig intro uiteindelijk met beide benen stevig op de grond, terwijl ik ze alleen maar wil laten bewegen, gezien het aanstekelijke thema waarmee Gregor hier opeens mee aan komt zetten, toch wel van een heel ander soort is, dan op de rest van het album te horen valt. Het is namelijk spontaan dansen op een Keltisch klinkend thema die voor een geweldig en verrassend slot van dit album zorgt!

Alhoewel ik nog niet alle delen uit deze serie ken, moet ik vooralsnog wel toegeven dat dit deel tot nu toe één van de beteren is. De muziek zit goed in elkaar en ademt een aparte, mooie sfeer uit.