Tweede samenwerking tussen David Lanz en Paul Speer is wederom een zeer degelijk New Age-album waarop de lieflijke New Age-klanken waar David Lanz om bekend staat, gecombineerd worden door o.a. het opzwepende gitaarwerk van Paul Speer. "Eagle's Path" is daarvan meteen een uitstekend voorbeeld.
Over het algemeen ligt het album absoluut in het verlengde van Natural States, echter weet dit album in het algemeen nét even wat minder indruk te maken, ondanks dat hier eigenlijk gewoon hele lekkere muziek op staat. Sommige nummers kabbelen net even te lang door, zonder echt bijzonder te worden of er echt uit te springen, terwijl dat met Natural States wel het geval is.
Daarbij moet ook gezegd dat de meer ingetogen nummers de overhand hebben t.o.v. de meer energie-rijkere nummers. Maar als die er dan eenmaal zijn, klinken ze wel weer erg goed, zoals het spannende "White Sands" en het sterk opbouwende en stoere "Stormlight". Vooral op die laatste track is Paul Speer's gitaarwerk een lust voor het oor.
Deze Desert Vision is een ruime 3,5 waard en is voor liefhebbers van het genre wederom de moeite waard. Gewoon zeer degelijke instrumentale muziek zonder al te veel opsmuk, en da's op zich op z'n tijd ook best wel eens lekker.

Overigens zouden in 1993 de beide heren nog één keer samen de handen ineen slaan voor het album Bridge of Dreams.

De muziek van dit album vind ik een soort mix van het werk van Tangerine Dream ten tijde van hun album Underwater Sunlight, Gandalf en Yanni. De muziek kent een duidelijk New Age-randje en is dan ook zeer relaxed en rustgevend te noemen. Toch is de muziek zeer afwisselend te noemen en staan er, naast lieflijke en ingetogen pareltjes als "Miranova" en "Behind the Waterfall", ook wat stevigere nummers op in de vorm van "Allegro 1985" (erg progressief van aard) en "Lento 1984". Vooral "Allegro 1985" is een uitstekend staaltje van stevige instrumentale electronische muziek met overigens goede electronische gitaar-partijen die eens te meer aan het vroege werk van Gandalf doet herinneren. De twee laatsgenoemde nummers zijn overigens de enige waar Paul Speer aan bijgedragen heeft. De rest valt onder het conto van David Lanz, een New Age-artiest die vooral in Amerika erg groot schijnt te zijn.
Ik moet bekennen dat ik zijn werk alleen ken op basis van dit samenwerkingsverband met Paul Speer, waarmee hij trouwens ook nog twee vervolg-albums mee heeft gemaakt, teweten Desert Vision en Bridge of Dreams.

Dit album heb ik ooit eens op CD uit een verkoop-bak geplukt voor €1,-!!! Eigenlijk zou men zich moeten schamen dat dergelijke muziek voor praktisch niets aan de man wordt geboden. Het zal wel te maken hebben met het feit dat deze muziek zo volslagen onbekend is. Waar dat aan ligt, tja....lang verhaal. In ieder geval ben ik blij dat ik voor zulke vriendenprijsjes van zulke heerlijke muziek kan genieten. Ik had er echt wel meer voor over gehad.
Wat mij betreft dan ook een aanradertje voor de liefhebbers en het maakt me eerlijk gezegd best wel benieuwd naar het overige solowerk van David Lanz.

Overigens zijn er onder dezelfde naam, net zoals Desert Vision, twee prachtige natuur-documentaires gemaakt, waarin de muziek op een overtuigende wijze gebruikt wordt om de beelden te ondersteunen. Zeg maar, op dezelfde manier als Tangerine Dream gedaan heeft met de albums Canyon Dreams en Oasis.

M'n allereerste kennismaking met DCD toentertijd en een geweldige plaat vond ik het. Nog steeds trouwens, ondanks dat ik later toch wel betere albums voorbij hoorde komen, met Within the Realm of a Dying Sun en The Serpent's Egg als absolute favorieten.
Aion komt echter daaropvolgend ergens in het rijtje van persoonlijke, favoriete DCD-platen.
T.o.v. de voorgangers is Aion een wat 'lichtere' plaat, ondanks dat het onmiskenbaar als DCD klinkt. De stijl is dit keer wat kleurrijker, tradioneler en kent wel degelijk zo'n typisch Middeleeuws sfeertje.
Sommige composities zijn daadwerkelijk traditioneel, zoals "Saltarello" wat meteen zo'n beetje de meest opvallende en beste track van de plaat is.
Maar Aion biedt meer: de onmiskenbare zangpartijen van zowel Perry als Gerard zijn weer vollop aanwezig en vormt zelfs een zeer mooi geheel tijdens het droevig klinkende, maar o zo mooie "The Song of the Sybil".
Andere favorieten zijn o.a. het typerende, opvallende en tegelijkertijd geweldige "Fortune Presents Gifts....", het daaropvolgende "As the Bell Rings..." en de heerlijke ritmische afsluiter "Radharc".
Door de korte speelduur van sommige tracks komt de plaat wel zo af en toe wat fragmentarisch over, maar veel van de pret mag dat niet drukken, aangezien Aion gewoon een heel mooi album is: een typisch voorbeeld van hoe kenmerkend en authentiek DCD klinkt.

Na een redelijk aantal zeer sterke platen, lijkt Into the Labyrinth toch een ander karakter uit te ademen. Weg is het desolate en mystieke karakter en ook lijkt er afscheid genomen te zijn van het gotische en middeleeuwse sfeertje die de vorige platen kenmerken.
Met Into the Labyrinth gaan we o.a. naar het Midden-Oosten, Ierland en India en worden er zelfs voorzichtige pop-invloeden aan sommige nummers toegevoegd.
Toch nekt e.e.a. de plaat wel een beetje. De spanningsboog, maar ook de kracht van het mysterieuze en sombere aspect die de vorige platen wel hebben, is beduidend minder hier.
Tevens vind ik de productie veel te direct. Het klinkt kraakhelder; als een klok, wat niet past bij een band als Dead Can Dance. Daar helpen de vele synthesizers die dit album domineren, ook niet aan mee, ondanks dat "The Carnival Is Over" een hoogtepunt is, gezien het feit dat je gewoon niet om het melancholische karakter van dit nummer heen kunt.
Maar de algehele sound van dit album past i.m.o. niet echt bij een band als Dead Can Dance, maar misschien ligt dat aan mij.
En toch opent de plaat ijzersterk met "Yulunga (Spirit Dance)", waarmee de toon goed gezet wordt. Een meeslepend en spannend nummer met een glansrol voor Lisa.
Er staan absoluut meerdere goede songs op Into the Labyrinth en het zijn ook deze songs die de plaat boven het gemiddelde doet uitsteken, maar er staan ook zeker mindere op. Vooral de tweede helft van de plaat leidt aan middelmatigheid, wat ik tot dan toe zeker nog niet eerder had gehoord bij Dead Can Dance.
Gelukkig eindigt de plaat dan wel weer ijzersterk met het minimalistische "How Fortunate the Man with None".

Conclusie is dat, ondanks het feit dat Into the Labyrinth absoluut geen slechte plaat is, het gevoelsmatig veel te directere geluid en de manier hoe de songs in elkaar steken, het ervoor gezorgd heeft, dat ik niet helemaal geïntrigeerd ben. Het druilerige, epische en sombere karakter heeft plaatsgemaakt voor meer toegankelijkheid en heeft daardoor aan spanning moeten inleveren.
Ondanks deze koerswijziging blijft het excentrieke karakter van de muziek behouden en de onmiskenbare zang van Lisa en Brendan zijn ook uit duizenden te herkennen. Dat dan weer wel....

3,5.

Als dit album geschapen zou zijn door de goden, dan zou ik het direct geloven. Want wat is dit een allemachtig intens, bloedmooi, melancholisch, somber en schitterend album. Woorden schieten gewoon tekort.
Dit is hét meesterwerk van Dead Can Dance. Laat daar geen twijfel over bestaan. De plaat bestaat louter uit juweeltjes die geen mens onberoerd zal laten.
Alleen al om twee nummers is dit album verplichte aanschaf, namelijk vanwege het pronkstuk "Summoning of the Muse", direct op de voet gevolgd door de werkelijk adembenemende afsluiter "Persephone (The Gathering of Flowers)". Het zijn deze twee nummers die de al geniale plaat naar het hoogste niveau brengen.
Maar er staat meer fraais op. De indrukwekkende opener knalt er al meteen zó goed in, dat de adem mij benomen wordt. In het midden van de plaat valt natuurlijk "Cantara" enorm op.

Muzikaal is het niet alleen overweldigend, maar laten we de zang op de plaat ook niet vergeten. Zowel Lisa Gerrard als Brendan Perry zijn geweldig. Lisa's zang werkt sterk op de emoties, terwijl die van Brendan op de één of andere manier door merg en been gaat. Hij heeft een geweldige, volle stem; echter zit er ook een duister randje aan, wat in dit geval natuurlijk perfect past bij de muziek.

Voor wie DCD niet kent, laat de bandnaam je niet afschrikken. Luguber en zwartgallig is de muziek namelijk allerminst. Iets wat men wellicht zou kunnen denken. Donker, somber en melancholiek is het wel. Maar is het ook gewoonweg schitterend!!

Deze derde langspeler van DCD krijgt van mij de volle mep: een 5!!!

Na het succes van het gelijknamige debuut van Deep Forest, werd in eerste instantie het debuut opnieuw uitgebracht onder de titel World Mix. Zo kreeg Deep Forest wederom weer (commerciële) aandacht, maar het zou een opwarmertje blijken te zijn, gezien ze alweer een jaar later met de volledige tweede langspeler op de proppen zouden komen.

Boheme mag eigenlijk net zo'n succesvol album genoemd worden als de eersteling. Wederom weten Fransmannen Eric Mouquet en Michel Sanchez een smaakvolle blend te creëren tussen aanstekelijke, ritmische ambient-house en lounge in combinatie met voornamelijk samples van traditionele zangers, zangeressen en muziek uit dit keer vooral Oost-Europa.
Dit levert als geheel qua sfeer een volledig ander album op dan de eersteling, maar tegelijkertijd zijn er zeer herkenbare overeenkomsten. Het idee achter dit album is namelijk precies hetzelfde: folkmuziek en de daarbij behorende zang van de locale bevolking mengen met hedendaagse elektronica.
Daarbij moet wel vermeld worden, dat er meer akoestische instrumenten lijken te zijn gebruikt voor het tweede Deep Forest-album, wat het album als geheel wat afwisselender en kleurrijker, maar niet per se beter maakt dan de eersteling. Daar vind ik Boheme net niet aanstekelijk genoeg voor, maar dit is een persoonlijke mening.

De charme van Boheme ligt 'm dan ook in de opzet van de muziek en her en der zitten er bijzondere muzikale avontuurtjes verborgen, waaronder het traditionele en korte "Deep Folk Song" die als intro dient op één van de meest gedenkwaardige nummers van de plaat, namelijk "Freedom Cry".
Gedenkwaardig, omdat het in principe een cover is van een traditioneel Hongaars zigeunerlied, opgenomen ergens in vermoedelijk 1977 en gezongen door een zekere Károly "Huttyán" Rostás. Nadat de opname in een archief kwam te liggen en de beste man uiteindelijk in 1986 zou komen te overlijden, zou hij dus nooit weten dat uitgerekend zijn zoon zijn eigen vader, voor het eerst na zijn overlijden, compleet onverwacht, zou horen op de radio, toen de bewerking van Deep Forest's "Freedom Cry" een globale hit werd. Gezien er geen permissie was gegeven om de stem van Huttyán te gebruiken voor Deep Forest's bewerking, kwam de kwestie redelijk onder vuur te liggen. Uiteindelijk kreeg de familie van Huttyán royalty's en een financiële compensatie.
Sinds ik het verhaal achter "Freedom Cry" nu ken, luister ik tegenwoordig op een bepaalde manier anders naar het nummer. Het nummer heeft een vrolijke, maar tegelijkertijd ook een melancholische insteek. Het is daardoor één van de opvallendste nummers van het album.

Boheme is een sterk vervolg op Deep Forest/World Mix, maar vind ik persoonlijk iets minder consistent. Het album kabbelt op een gegeven moment een beetje voort en er staan een aantal nummers op die wat inwisselbaar zijn. Zo gaat "Gathering" op een gegeven moment een beetje slepen en lijkt "Twosome" (ook al is het an sich een mooi nummer) heel erg op "Marta's Song".
Ook opent het album een beetje ongelukkig met het wat nietszeggend voortkabbelende "Anasthasia". Beter hadden ze gewoon direct met "Bohemian Ballet" moeten beginnen. Overigens is een klein gedeelte van "Bohemian Ballet" te horen in de film Strange Days gezamenlijk met de bonustrack "While the Earth Sleeps" die op sommige versies van het album is terug te vinden en voor de aftiteling van Strange Days is gebruikt. Leuk voor diegenen die die film goed vinden.
Andere mooie nummers zijn het spannend opbouwende "Cafe Europa" en het prachtige titelnummer is ook zeker een vermelding waard.

Er zijn dus meerdere versies van Boheme in omloop en voor de completisten onder ons, is er sporadisch een dubbel-CD te vinden met daarop nog meer (overbodige) remixen van Deep Forest-nummers (waarop ook wordt teruggegrepen op het eerste album). Maar tevens prijkt daar dus ook het al eerder aangehaalde "While the Earth Sleeps" op, een opvallend en geweldig nummer en tevens een duet tussen niemand minder dan Peter Gabriel en een zekere in het Hongaars zingende Kate Gibson. Dit laatste is een leuk gegeven waardoor het nummer mooi aansluit op de rest van het Boheme-album, ook al is het nummer specifiek geschreven voor de soundtrack van jawel, Strange Days.

Concreet is Boheme een mooie, passende opvolger op het debuut en alhoewel ik 'm een tandje minder vind, blijft het nog steeds een prima album en kan ik mij zeker voorstellen, dat velen de voorkeur verlenen voor dit album. Het is een opvallend en waardig album waarmee Deep Forest wederom een hoop succes mee wist te scoren.

Deep Forest III: Comparsa zoals dit derde album van Deep Forest toepasselijk genoemd wordt, zet de trend voort waarmee het Franse duo Eric Mouquet en Michel Sanchez ooit gestart waren, namelijk met het maken van aanstekelijke ambient/chill out-muziek gecombineerd met diverse samples van vooral traditionele volkszang vanuit de gehele wereld.
En na Afrika en Oost-Europa, is nu Midden-Amerika aan de beurt en dan vooral de Caraïbische gebieden. Alle invloeden, zowel muzikaal als qua zang, staan centraal op Comparsa en levert wederom een heel fijn album op. Misschien wel het beste album tot nu toe van Deep Forest. Waarom? Omdat t.o.v. de vorige twee albums, er een behoorlijk spontane en dynamische flow constant binnen de muziek verweven is, van begin tot eind. Het album is opzwepend en meeslepend tegelijkertijd, verveelt geen seconde, is ongelooflijk afwisselend en er zitten toch wel een paar zeer verrassende pareltjes verborgen tussen de al fijne collectie van songs.

De ultieme zomerplaat? Met een volmondig 'JA' kan ik dit alleen maar bevestigen. Van dit album kan je alleen maar vrolijk worden. Dus in het bezit van een pesthumeur? Zie je het allemaal even niet meer zitten? Zet dan gerust Comparsa op en je dag is weer goed. Als je tenminste dit soort muziek leuk vind, want het is uiteraard niet voor iedereen. Daar klinkt het allemaal toch wel redelijk specifiek voor.

Vooral t.o.v. Boheme klinkt dit album véél vlotter en vrolijker en de zwoele, zomerse 'touch' is over de gehele linie te horen. Dat is al te horen op de zeer aanstekelijke en geweldige opener "Noonday Sun".
Andere geweldige nummers zijn het erg leuke "Madazulu" en het zeer bijzondere titelnummer waarmee het duo de zeer opzwepende folk-achtige deuntjes op een gegeven moment samen laten gaan met een redelijk dreunende techno-beat waarbij de toch al opzwepende muziek opeens een behoorlijke dynamiek met zich mee krijgt. Daardoor is het één van de meest opvallende nummers van Deep Forest die ik tot nu toe gehoord heb.
Verderop vallen het vrolijke, springerige "Ekue Ekue" op en de plaat wordt afgesloten met het bloedmooie, meeslepende "Media Luna", met afstand de beste track van de plaat. Een wonderschone compositie wat een uniek duet vormt tussen de Frans-Syrische zanger Abed Azrié en de Spaanse zangeres Ana Torroja (bekend van de groep Mecano).

Comparsa is een weliswaar vrij drukke plaat volgestouwd met samples (meer dan ooit) en laat in alles de kenmerken van Deep Forest horen. Maar het werkt en zorgt voor ontzettend veel luisterplezier, wat dit misschien wel tot het beste album van Deep Forest maakt. Tevens zorgt de dynamiek van de plaat ervoor, dat het album meer geïnspireerd voor de dag lijkt te komen dan voorganger Boheme, maar ook dit kan gewoon een kwestie zijn van waar je voorkeur vanuit gaat. En nee, verrassend is Comparsa niet, gezien in wezen gewoon weer hetzelfde kunstje wordt toegepast als op de voorgangers, maar het klinkt wel heel erg lekker allemaal.

Een ruime 4 punten dan ook voor Comparsa.

Ik ben dit jaar mijn CD-kast weer eens grondig aan het onderzoeken geweest en mijn oog viel op een aantal albums van Deep Forest, waarvan ik weet dat mijn vriendin vooral het album World Mix (waaronder dit album ook bekend staat) heel hoog heeft zitten. Nota bene heb ik de albums die ik al had (World Mix, Boheme en Comparsa) toentertijd zelf op CD gekocht gezamenlijk met een bonus-single, maar eigenlijk nooit de moeite genomen om het echt eens te beluisteren. Die dingen gebeuren, net zoals je wel eens één of meerdere boeken koopt, deze in de kast zet om vervolgens uiteindelijk (soms zelfs na jaren) eens te gaan lezen.

Deep Forest kende ik uiteraard al vanwege de hitsingle "Sweet Lullaby" waar mijn vader zaliger me toentertijd op attendeerde, omdat hij het zo'n mooi nummer vond. Ik deed er toen wat meewarig over, maar uiteindelijk was dat van korte duur, want laten we gewoon eerlijk zijn, het is een verdraaid mooi nummer. De dromerige ambient- en lounge-klanken in combinatie met het etnische gezang (briljant als sample verwerkt in de muziek) klikte uiteindelijk wel.

Later kwam het nummer wederom onder mijn aandacht omdat deze prijkt op de tweede verzamelaar van de succesvolle reeks Spirits of Nature-albums (https://www.musicmeter.nl/album/44023) die als warme broodjes over de toonbank gingen in de periode toen ik bij een zeker warenhuis die niet meer bestaat werkte op de muziekafdeling.
Stapels van deze albums werden verkocht, zeker als het werd gedraaid op de afdeling: mensen hoorden de zoetgevooisde, tropische new age-klanken gemixt met moderne lounge- en house-muziek en wilden meteen weten waar ze naar aan het luisteren waren. Het concept werkte en de muzikale stijl van acts zoals Deep Forest, Enigma en Adiemus was nu eenmaal zeer populair in het midden van de jaren '90.

Dankzij de compilaties van Spirits of Nature, leerde ik ook het prachtige "Marta's Song" kennen die terug te vinden is op Boheme, het tweede album van Deep Forest. Later kwam daar ook het nummer "While the Earth Sleeps" met Peter Gabriel bij, die aansloeg vanwege de film Strange Days.

Daarna zakte mijn interesse weer weg, totdat ik jaren later ergens het album Boheme in zijn volledigheid voorbij hoorde komen. Mijn interesse was meteen weer gewekt, maar dit keer definitief om me eens volledig op Deep Forest te storten. Zodoende kwamen de eerste drie albums van Deep Forest in mijn verzameling terecht, om (ironisch genoeg) eerst weer flink wat stof te verzamelen.
Daar is onlangs eindelijk echt verandering in gekomen en de afgelopen maanden draaien de Deep Forest-albums onafgebroken meerdere rondjes in vooral mijn auto, waar dit soort muziek goed voor geschikt is overigens...

Het gelijknamige debuut (ik heb het album dus onder de naam World Mix, inclusief bonustracks met niet zulke hele interessante remixen), is een zeer prettig debuut van dit Franse duo bestaande uit de zeer goede muzikanten Eric Mouquet (die tegenwoordig Deep Forest als eenmansproject leidt) en Michel Sanchez. Duidelijk is te horen dat de combinatie van heerlijk in het gehoor liggende elektronica in combinatie met de soms wat typische samples uit de vooral Afrikaanse wereldmuziek, gewoon klikt.
"Sweet Lullaby" is natuurlijk de grote hit van het album, maar de rest doet er niet voor onder: stuk voor stuk komen er aanstekelijke nummers voorbij, die erg prettig wegluisteren.
Soms klinken de toegevoegde samples erg apart en bevreemdend, maar ze zijn altijd erg fijn binnen de muziek verweven, waardoor je er snel aan went en belangrijker nog, voor lief neemt. Het is nu eenmaal hét handelsmerk van Deep Forest en het werkt gewoon.

Eigenlijk staat het gehele album vol met heerlijke wegdroom-muziek. Want hoe opzwepend veel van de nummers ook klinken, de muziek heeft ook een constant dromerige 'feel' over zich. Het is opzwepend en relaxend tegelijkertijd: echte lounge-muziek dus. En eentje waarmee Deep Forest anno 1992 toch wel een beetje hun tijd vooruit was.

De versie van dit album die onder de titel World Mix bekend staat, geniet ondanks de overdaad aan (soms wat overbodige) remixen, toch de voorkeur. Het is de meest complete versie van het album en je krijgt er ook nog het unieke nummer "Forest Hymn" bij cadeau als bonustrack: een prachtig nummer waar een aantal thema's uit de vorige nummers wederom voorbij komen in een ander jasje gestoken, waardoor het nummer een soort medley wordt. Erg mooi gedaan!
Andere toppers zijn het opzwepende en vrolijke "Savana Dance" en het prachtige "Desert Walk" is misschien wel de topper van het album.

Tussen al die zwoele en tropische aanstekelijkheid door is het rustig bijkomen op twee prachtige ambient-stukken, teweten "The First Twilight" en "The Second Twilight". Doordat deze twee stukken als een soort van muzikale intermissies tussen de rest van de muziek is toegevoegd, ontstaat er het gevoel alsof je luistert naar muziek die als het ware een dag in een Afrikaans land beschrijft; alsof je er zelf bent, vanaf 's ochtends vroeg tot s' avonds laat.

En dat maakt de cirkel rond betreffende dit album. Het zou uiteindelijk een groot succes blijken voor het duo en er zouden snel meerdere albums volgen. En op ieder volgend album (in ieder geval de drie opvolgers) zouden de twee Fransmannen weer een ander deel van de wereld en hun muzikale cultuur onder de loep nemen middels hun zeer prima te verteren blend van etnische cultuur en elektronische muziek.

Deep Forest (World Mix) is eigenlijk gewoon een zeer prima album en vanwege de onweerstaanbaar- en aanstekelijkheid én een aantal oprechte juweeltjes ga ik toch voor vier punten.

Na een lichte opsteker met Nuages du Monde, vervalt Delerium hier weer voor het leeuwendeel in het gezapige en gladde pop-avontuur die albums als Poem en Chimera ook al zo kenmerken.
Het klinkt allemaal als een klok, wat ook verwacht mag worden van de heren Leeb en Fulber, maar aan spanning, mystiek, gotiek en exotische elementen ontbreekt het hier voor het grootste deel.
De nummers "Rain Down", "Awakening" en het titelnummer zijn zeker nog wel de moeite waard, maar de rest is, hoe mooi gezongen en uitgevoerd dan ook, niet mijn cup of tea.

Verschillende mensen, verschillende meningen. Altijd interessant om te ontdekken wat men goed vind, of juist niet. Waarom mensen tot bepaalde genres en binnen die genres zich juist aangetrokken voelen tot die ene specifieke plaat: waarom juist dat ene album? wat maakt die ene specifieke reden dat je juist die ene plaat zo goed vind? Of juist niet? Het blijft ten allen tijden subjectief en tegelijkertijd is het ook niet belangrijk. Je vind iets goed of niet.
De reden waarom ik bovenstaande als een soort van filosofische gedachtengang probeer te kenschetsen, heeft puur te maken met wat ik specifiek vind van juist dit ene album van Delerium, namelijk Mythologie.

Het verhaal van Delerium is ondertussen al zo vaak in mijn berichten benoemd dat ik het eigenlijk niet meer hoef aan te halen, maar in het kort: de producers achter één van de bekendere Industrial-bands, Front Line Assembly, hebben zoveel creatieve ideeën dat ze die niet binnen hun eigen band kwijt kunnen. Zodoende ontstaat er een tweede band die qua sound afwijkt maar in de verte ook weer overeenkomsten heeft, namelijk Delerium. Naarmate de jaren verstrijken, ontstaan er vanuit Front Line Assembly en Delerium nog meer afsplitsingen; kleinere, muzikale projecten waarvan de ene meer binnen het Industrial-genre te plaatsen valt, de ander meer in de ambient- en soms zelfs de pop-hoek. Uiteindelijk blijkt Delerium de succesvolste van al die projecten en binnen de sound van Delerium vind zelfs een drastische koerswijziging plaats, waarmee de producers uiteindelijk heel erg veel succes hebben. Delerium verandert definitief in een pop-band: een effectieve en succesvolle combinatie van dromerige, elektronische pop-muziek met vooral vrouwelijke vocalen is dan ook wat ze al jaren aan de liefhebber voorschotelen. Eigenlijk al meer dan dertig jaar, potjandulleme!!!

Ik heb niets tegen dromerige, elektronische muziek. Sterker nog, ik kan er dagelijks naar luisteren. Echter heb ik moeite met Delerium.
Ondanks dat, is de reden waarom ik de band vandaag de dag nog steeds volg, ik over het algemeen gewoon fan ben van de muziek van de heren achter dit project: Bill Leeb en Rhys Fulber.
Deze mannen hebben zo'n ongelooflijke stempel gedrukt in het landschap van de elektronische muziek en hebben door de jaren heen altijd wel een specifieke sound gehad, wat me gewoon aanspreekt. Ook Delerium en dan vooral in de hoogtijdagen van weleer. Dat is uiteraard vandaag de dag en dus eigenlijk al tientallen jaren wel anders. Niet erg, alleen gewoon niet zo mijn ding meer, maar net intrigerend genoeg om mee te pakken.

Eigenlijk heb ik al hun officiële studio-albums (met recentelijk nog Signs), reeds besproken, m.u.v. Mythologie. Waarom dit album in de vergetelheid is geraakt, heeft één simpele reden, namelijk dat dit album met afstand misschien wel het zwakste album van Delerium is tot nu toe!! En dan gaan we weer naar mijn opmerking aan het begin van mijn bericht, want uiteraard zijn er ook liefhebbers (fans) die dit album heel erg de moeite waard vinden. Dat is helemaal top en kudos voor diegenen die Mythologie fantastisch vinden. Ik kan het echter niet begrijpen.

Toegegeven, Mythologie klinkt als een klok en dat mag ook wel met Leeb en Fulber als producers. De songs zijn allemaal pakkend en toegankelijk te noemen. Kwaliteit en aandacht voor details binnen de muziek zijn allemaal aanwezig. Dusdanig dat het album alles bevat wat je heden ten dagen mag verwachten van Delerium: droompop van de bovenste plank, met de nadruk op het woord 'droom'. Want wat is het toch wegdromen op de muziek van dit album, maar niet in het positieve geval. Nee, integendeel. Want het probleem met Mythologie is dat dit zo ongelooflijk godvergeten saai klinkt, dat het werkelijk waar niet te filmen is!! Praktisch elk nummer, elk moment van het album is inwisselbaar te noemen.
Op exact dezelfde wijze kabbelt ieder nummer rustig voort. De dromerige vocalen van de overigens altijd goede zangeressen hangen ergens in het luchtledige (met soms irritante galm-effecten op de vocalen waardoor het allemaal nog véél dromerig klinkt). Bijna ieder nummer heeft hetzelfde tempo, hetzelfde karakter en dezelfde stijl. Als geheel klinkt het album sprankelend....rustgevend.....dromerig.....maar vooral inspiratieloos en SAAI!!!! Dit is zo ongelooflijk nietszeggend en inwisselbaar dat het niet meer leuk is en dan duurt het album ook nog eens ruim een uur en duren veel nummers ook veel te lang. Ik zal gerust toegeven dat Mythologie bijna een pure marteling is om doorheen te komen.

Slechts drie nummers vallen in positieve zin op: de beide nummers met zangeres JES (Jes Brieden) zijn pakkend, charmant en blijven zowaar wél hangen. Vooral "Stay" is erg fijn en lijkt wel een beetje op een willekeurig nummer van de Schotse synthpop-band Chvrches. Ook "Once in a Lifetime" is een prettig in het gehoor liggend, mooi nummer.
Verderop is het semi-instrumentale "Continuum" met Leah Randi helemaal zo verkeerd nog niet. Een vrij meeslepend en ingetogen nummer die boeit van begin tot eind.

De rest is gebakken lucht. Zelfs de nummers met de altijd zeer mooi zingende Mimi Page zijn werkelijk geen ene mallemoer aan. Daar kan zij niet eens wat aan doen! Het is gewoon über-saai!!

Concreet maakt dit Mythologie tot misschien wel het saaiste album van Delerium.
Het ironische is, dat het niet eens slecht is, maar het floept het ene oor in, om het andere weer uit te gaan. En werkelijk nauwelijks tot niets blijft hangen. Dit album is simpelweg een saaie bedoening, een lege huls, gebakken lucht. Een ongelooflijk nietszeggend, ongeïnspireerd album waarmee Delerium echt ruim onder de maat scoort. En dat is, ondanks dat het meeste materiaal van de afgelopen tientallen jaren al niet zo boeiend was, toch een dieptepunt.

Drie nummers zijn redelijk tot OK, maar is veel te weinig om een volledig album te dragen natuurlijk, als de rest zo nietszeggend is. De drie nummers zorgen er dan ook voor dat ik voor twee zéér krappe punten ga, maar eigenlijk had ik een anderhalf willen geven. Gelukkig zou Delerium met het behoorlijk wat jaren later te verschijnen Signs wat goed maken t.o.v. dit saaie gebeuren.

Hoewel de bij vlagen gladde new age-pop van Delerium nog altijd beter is dan de troep die Sky Radio uitzend, om maar eens dé radio-zender van Nederland te noemen die daadwerkelijk gebakken lucht uitzend (vandaar de naar Sky Radio natuurlijk), kan ik het tot op de dag van vandaag maar moeilijk verkroppen dat de heren Bill Leeb en Rhys Fulber ooit besloten om een rigoureuze koerswijziging door te voeren betreffende de muzikale stijl van Delerium.
Deze koerswijziging werd ingezet met Semantic Spaces en zou uiteindelijk met heel veel succes verder uitgebouwd worden op Karma, dé bestseller van Delerium. Opvolgers Poem en vooral Chimera lieten vervolgens meer en meer pop-invloeden horen.

Heel lang heb ik het 'nieuwe' Delerium, vanwege de muzikale veranderingen, genegeerd, maar mijn vriendin is al heel lang zwaar onder de indruk van Karma. Ik wist dus haast wel zeker dat de opvolgers hoogstwaarschijnlijk in haar smaak zouden vallen.
En dus kwam uiteindelijk ook dit album, Nuages du Monde, in huis.
Het eerste wat me opvalt bij dit album is dat Delerium (helaas) niet teruggrijpt op hun oude stijl (wat ook nooit meer gaat gebeuren), maar qua geluid wel meer teruggrijpt op Semantic Spaces en Karma. Dit betekent minder pop-liedjes dit keer en dat bevalt me wel. De nadruk ligt dus weer meer op exotische mystiek en etnische/engelachtige zangpartijen.
Niet dat ik nu meteen over-enthousiast ben, maar ik spitste vooral mijn oren tijdens het toch wel sterke, instrumentale "Tectonic Shift". En "Apparition" is, hoe je het wend of keert, gewoonweg prachtig.
Het zijn alleen weer de wat zwakke popliedjes die het album toch weer wat ontsieren.

Maar eerlijk is eerlijk; dit album is voor zo nu en dan zeker niet verkeerd om eens te luisteren. En dan filteren we de zwakke nummers er gewoon uit.

Delerium staat al jaren garant voor prachtige, elektronische droom-pop, alleen op de één of andere manier boeit me het gewoon een stuk minder dan al het vroegere werk van dit project rond het duo Bill Leeb en Rhys Fulber. Delerium was namelijk tot halverwege de jaren '90 meer een dark ambient-project met spaarzame industrial-invloeden en klonk toen een stuk spannender en meeslepender.
Een lichte overgang met de beide, overigens uitstekende Spheres-albums luidde uiteindelijk een nieuwe periode in en sinds het album Semantic Spaces, trakteert Delerium de liefhebber om de zoveel tijd op een album met een combinatie van rustgevende popmuziek, ambient-achtige elektronica à la Enigma en meerdere van dat soort artiesten. Absoluut niet slecht en normaal gesproken houd ik ook wel van dat soort muziek, alleen niet per se van een project als Delerium.
Maar goed, talmen over 'vroeger was het beter', die vlieger gaat al heel wat jaren niet meer op voor Delerium. Uiteindelijk luister ik ook bij tijd en wijlen graag naar hun latere werk, maar imponeren doet het niet.

En dat brengt ons op Signs, een album die wederom geen verrassingen biedt, maar wel kwaliteit. En dat mag ook verwacht worden van de heren Leeb en Fulber; ze brengen altijd wel iets interessants en in het kader van Signs, zijn dat wederom weer een twaalf-tal goed geproduceerde, rustige en soms wat zweverige elektro-popnummers waar liefhebbers van een Enigma of een Moby wel raad mee weten.

En ja soms heeft het allemaal wel wat; albums zoals Semantic Spaces, Karma en Nuage Du Monde zijn meer dan OK, andere albums zoals Poem en Chimera kleuren wat mij betreft toch echt teveel binnen de lijntjes. Het kabbelt gewoon wat teveel door zonder echt memorabele momenten.

Signs is een puur elektronisch pop-album en bevat voor de verandering weer eens wat meer instrumentale uitspattingen, die ik ook over het geheel gezien vaak wat meer kan smaken dan wanneer er weer een zangeres om de hoek komt gluren. Toegegeven, de altijd vertrouwde Mimi Page zorgt dit keer weer voor de beste vocale partijen, geen wonder dat ze geregeld terugkeert op een Delerium-album.

Van de instrumentale delen van het album zijn vooral "Rain" en "Esque" de moeite waard. "Amebedo" kan door de vreemde samples op den duur op de zenuwen werken, maar werkt wel doordat de combinatie van de samples met de muziek een apart sfeertje met zich meebrengt.
Van de vocale nummers zijn die met Mimi Page wellicht de besten vanwege haar prachtige stem, maar mijn voorkeur gaat toch naar het pakkende "Streetcar" met Inna Walters en zowaar de Delerium-remix van "Glimmer" met Emily Haines heeft zeer opvallende, karakteristieke zanglijnen, waardoor ik ook dit nummer best kan hebben.

Concreet is Signs voor liefhebbers van Delerium die het duo heeft opgepikt sinds het succes van Karma vanwege een zekere remix door een zekere DJ, wellicht de moeite waard. Voor zo op de achtergrond en in de auto is het aangenaam wegluisteren, maar opveren doe ik nergens, alhoewel het aangenaam voortkabbelt op een wijze die het album z'n charme geeft.

Een ruime 3 punten is dan ook zeker weg te geven aan deze Signs.

"I was born in sin!!!"

Dat zal ongetwijfeld wel hebben gegolden voor Jon Nödveidt, het brein achter Dissection. Zeker als je nagaat wat deze idioot allemaal uitgevreten heeft.
Doodzonde ergens (letterlijk), want als de belangrijkste man achter het legendarische Dissection, heeft hij toch echt wel geschiedenis geschreven met een aantal van de beste black/death metal-albums die er tot op heden gemaakt zijn. En daar is dit debuut, The Somberlain, absoluut één van. Sterker nog, ik schaar dit debuut op gelijke hoogte met de volgens velen nog veel betere opvolger Storm of the Light's Bane.

Want wát een debuut is dit!! Uitgebracht in 1993, sloeg dit in als een bom. Een album vol met ijzersterke black/death metal vol met uiterst geslaagd, melodieus gitaarwerk en waarvan de wagonlading razende en furieuze gitaarriffs die elk nummer rijk is, werkelijk waar als een malle aan je voorbij razen. Maar wel op zo'n ingenieuze manier, dat het blijft hangen. Wat praktisch geldt voor ieder nummer. Voeg daarbij de demonische stem van Nödveidt, die overtuigend de nummers waarop hij te horen is, bij elkaar grauwt en het duistere feest is compleet.
Zelfs de productie is, misschien op de drums na, goed te noemen. Zeker als je nagaat, dat veel (vooral) black metal-albums uit die tijd, voornamelijk klinken als ware ze opgenomen in de plaatselijke boerenschuur.
Het zorgt ervoor dat The Somberlain uitsteekt boven een behoorlijke massa aan zwartgallige metal-albums uit voornamelijk Scandinavië.
Neem nu bijvoorbeeld het epische openingsnummer "Black Horizons", wat wat mij betreft één van de beste nummers is geschreven binnen het genre.
Tevens is het allesvernietigende titelnummer, als mede het razende "Heaven's Damnation" absoluut een vermelding waard.
Her en der duiken er toffe gitaar-solo's op en staat er zelfs een synth-solo op tijdens "Mistress of the Bleeding Sorrow".

Na al die jaren (het album viert volgend jaar zijn 25ste verjaardag!!!), staat dit album nog steeds als een duister kasteel midden in het woeste woud van Zweden: fier en onverwoestbaar overeind en tot op heden nog steeds niet veroverd door de krachten van het goede...en laat dat vooral zo blijven!

Een klassieker van formaat!

In de tweede helft van de jaren '90, raakte ik geïnteresseerd in het GoaTrance-fenomeen, en raakte er zo'n beetje aan verslaafd. Ik heb altijd al een voorliefde gehad voor electronische muziek in het algemeen, maar de gemiddelde huis-tuin-en-keuken-trance wat je in die tijd op de radio voorbij hoorde komen, vond ik 10x niets. Ik was echt eens toe aan wat anders. Totdat ik deze CD tegen het lijf liep voor een vriendenprijsje. En wat bleek: de muziek die hier op te horen valt, was precies waar ik naar op zoek was. Vreemde, maar goed in elkaar zittende trance, met pompende beats, gave geluids-effecten en doordachte melodie-lijntjes. Dit is typisch een vorm van trance-muziek waar je, behalve dat het uitstekend geschikt is om uit je dak mee te gaan in één of andere vage club, ook gewoon naar kunt luisteren en lekker op je in kan laten werken.
GoaTrance is ook typisch een muziekstroming, waar ook liefhebbers die over het algemeen helemaal niets op hebben met dance-muziek, zich in kunnen zouden vinden, omdat het allemaal net even anders klinkt dan normaal. Alsof er allemaal gewoon meer aandacht aan besteedt is, waardoor het voor de commerciële doelgroep te ontoegankelijk uitpakt. En juist daarom geniet GoaTrance mijn voorkeur t.o.v. élke willekeurige Tiësto-CD (waar ik overigens totaal niets mee heb) of andere soortgelijke Trance/House...
Hoewel ik zeker niet meer zo enthousiast ben als een jaar of 12/13 geleden, heb ik ergens nog in een kast in een berghok, een enorme stapel GoaTrance-CD's onlangs opgevist en voor de lol deze CD nog eens opgezet.
Het heeft, na al die tijd, nog steeds dezelfde charme als voorheen. En alleen daarom al, koester ik mijn GoaTrance-collectie.
Toppers van dit album zijn overigens het energieke "Virtual Terminal Energized", het ultra-geweldige "Land of Freedom" en het slow-tempo, maar uiterst knallende "Still Dreaming".