Waarom heb ik, sinds ik mezelf heb aangemeld op deze geweldige site, niet meteen een stem uitgebracht op dit weergaloze album? Tja, die dingen gebeuren nou eenmaal wel eens, maar vanaf nu breng ik daar dan toch eindelijk verandering in en geef ik meteen de maximale score van 5 punten. En waarom? Simpel: op de één of andere manier weet dit album me, elke keer als ik er naar luister, een ongenadig portie kippenvel te bezorgen. Een gevoel van ongekende euforie, (mooi woord blijf ik dit vinden ), is wat er in mij opkomt, als ik luister naar prachtige nummers als o.a. natuurlijk het titelnummer, (wat niet eens de beste track is i.m.o.). Wat te denken van "Monastery of La Rabida", of het mooie en ingetogen "West Across the Ocean Sea"? Man, ik krijg zelfs bijna tranen in m'n ogen bij het ultramooie en tegelijkertijd veels te korte "Eternity". Andere heftige nummers als "Hispanola" en het onderhuids dreigend klinkende "Moxica and the Horse" zijn ook al van zo'n hoog niveau.

Wat mij betreft nog steeds één van de beste soundtracks van Vangelis (naast Blade Runner en Chariots of Fire) van een i.m.o. veels te onderschatte film. Wellicht zelfs één van zijn beste albums ooit!!!

Vangelis behoeft eigenlijk geen introductie meer en zeker niet voor zijn legendarische en succesvolle soundtracks voor films als Chariots of Fire, Blade Runner, Antarctica en 1492 Conquest of Paradise.
Alexander borduurt voort op vooral de muziek van Conquest of Paradise. Muzikaal gezien wel een paar tandjes minder, maar dat ook op deze soundtrack pareltjes staan, moge duidelijk zijn.
Vangelis' handelsmerk druipt er vanaf . Men zou zelfs kunnen beweren dat het leeuwedeel van het album ietwat ongeïnspireerd en voorspelbaar over komt. Ware het niet dat het tegelijkertijd o zo onweerstaanbaar en toch ook wel op en top Vangelis klinkt.
Het bruisende eerste deel van het album met toppers als "Young Alexander", "Titans" en het indrukwekkende "The Drums of Gaugamela", hakt er goed in. Letterlijk, aangezien ik tijdens deze nummers zin heb om mijn sierzwaard van zijn statief van de muur te halen en eens flink om me heen te gaan staan hakken op alle denkbeeldige vijanden die op me af komen en uiteindelijk overwin, net zoals Alexander , HAHA!!!.
Helaas verslapt mijn aandacht dan wel tijdens het middelste gedeelte van het album, alhoewel het opvallende "Roxane's Veil" (met een opvallende glansrol voor Vanessa Mae) wel weer erg mooi is.
Op geheel traditionele Vangelis-wijze, is naarmate het album zijn eindstadium vordert, het meeslepende "Across the Mountains" weer van vanoudse klasse. Tevens weet ook "Eternal Alexander" altijd weer een portie kippenvel te creëeren.
Jammer alleen dat mijn versie van het album op een geheel vervelende manier wordt afgesloten met de misplaatste en verschrikkelijke bonustrack "Bizarre Bazar". Als extraatje misschien wel OK, maar laat het nou gewoon een draak van een nummer zijn.

Kortom: Alexander is een pretentieus en onmiskenbaar Vangelis-album, die andermaal laat horen hoe kenmerkend en goed de muziek van de maestro wel niet is. Gevoelsmatig zeker niet zijn beste werk, maar er staat genoeg fraais op. En de betere nummers laat ik dan ook graag aan me voorbij komen.
Jammer dat de film zo'n slechte reputatie heeft, aangezien ie zeker niet zo slecht is, als de critici menen te pretenderen. De film komt dan ook het best tot z'n recht, middels de final cut, die ik dan ook zeker kan waarderen. Zeker met de mooie muziek van Vangelis op de achtergrond.

Het is zo jammer dat veel van Vangelis' werk niet of niet officieel is uitgebracht, aangezien veel, voornamelijk soundtrack-albums, toch wel erg veel mooi werk van hem bevat.
Zo ook deze Cavafy, deze lastig te verkrijgen soundtrack van de gelijknamige Griekse film over het leven en werk van deze Griekse dichter.

De muziek komt over de gehele linie helaas nogal fragmentarisch over, mede door de toevoeging van dialogen en geluidseffecten die rechtstreeks uit de film komen. Dit ontsiert de muziek voor een groot deel, wat jammer is, aangezien er her en der werkelijk bloedmooie, ingetogen stukken inzitten die Vangelis op zijn best laat horen.

Het is verder niet helemaal duidelijk hoe het zit met deze release. Volgens de info gaat het om een album wat in beperkte oplage is uitgebracht. Of het om een bootleg gaat, is ook niet bekend. Mocht dit zo zijn, dan is de produktie erg goed te noemen, ondanks de fragmenten uit de film die in de muziek op duiken.
Al met al is het gewoon een zeer bijzondere release, die zeker z'n momenten heeft.
Bij vlagen laat Vangelis een kant van zich horen, die redelijk uniek is, getuige nummers als "The Viennese Waltz Theme" en "First Turkish Dance". Het geeft het album in ieder geval een eigen smoelwerk mee.
Het zijn echter vooral de kenmerkende, romantische en melancholische stukken zoals "Opening Titles", "The Bosphorus Theme" en "Closing Titles", die het album zijn meerwaarde geven.
Alleen daarom al maakt het dit album, ondanks bovengenoemde beperkingen, tot eentje die wat mij betreft terecht tussen de Vangelis-collectie thuishoort. Mits je 'm kan vinden...

Over het algemeen misschien wel één van de bekendste albums van Vangelis, mede dankzij de hit die hij had met "Titles". Persoonlijk vind ik het gewoon een goede plaat, alhoewel het zeker niet zijn beste is. Hier en daar zitten er prachtige momenten in, zoals uiteraard het al eerder genoemde "Titles". Daarentegen is, zoals Neo al opmerkte in een eerder bericht, "Eric's Theme" dankzij het veel sterkere en pompeuze thema, veel beter. "Five Circles" is ook niet verkeerd, echter neigt het wel op een gegeven moment wat sentimenteel te klinken, waardoor ik soms (met lichte zelfspot), de neiging krijg om er op een wat gezapige manier bij heen en weer te gaan zitten wiegen. "Abraham's Theme" is een vrij simpel maar doeltreffend stukje ingetogen muziek die er ook mag wezen. Het sterke en filmische "100 Meters" is vanwege z'n minimalisme gewoon erg goed en dient, lijkt het, als een soort intro op de psalm "Jerusalem". De mooie "Chariots of Fire"-suite is een soort medley waarin dus naast bijna alle thema's die nog eens de revue passeren, ook nog ruimte is voor een aantal interessante stukken, waarbij vooral de laatste 4 minuten me erg opvallen, vanwege de plechtige, afsluitende akkoorden die zich een paar keer herhalen in combinatie met de indrukwekkende 'spacey' achtergrondgeluiden die me vanwege de typische klanken ergens aan de muziek van Blade Runner doen denken.
Conclusie dus: een zeer degelijke soundtrack, maar het sublieme Blade Runner zou deze met gemak overtreffen.

Poeh!!! Dit is best pittige kost. Qua bombastiek overstijgt Vangelis zich zelfs een beetje op dit album wat opgedragen is aan de Griekse schilder Domenikos Theotokopoulos, beter bekend als El Greco (Spaans voor "De Griek"). El Greco was een kunstschilder die voornamelijk in Spanje werkte (vandaar waarschijnlijk zijn Spaanse bijnaam).
Vangelis is blijkbaar nogal geïnspireerd geweest door deze schilder, aangezien hij maar liefst 3!! albums heeft gemaakt rond deze man, teweten een unieke gelimiteerde boxset (in 1995 uitgebracht), dit album dus die dezelfde muziek bevat als de eerste release, echter met nog wat extra bijgevoegd materiaal en een gelijknamige soundtrack naar een film over het leven van El Greco, uitgebracht in 2007.

De muziek is, zoals Vangelis al eerder bewees met Heaven and Hell en Mask, behoorlijk symphonisch en orkestraal, alleen dan met minimale koor-begeleiding en wat minder heftig. Voeg daarbij wel de medewerking van de Spaanse soprano Montserrat Caballe en de tenor Konstantinos Paliatsaras, en het bombastische feest is compleet.

Vangelis neemt de tijd om dit werkstuk op te bouwen met "Movement I", een zwaar, donker en zelfs een beetje onheilspellend, maar tegelijkertijd zeer groots klinkend stuk muziek. Ergens in de diepte van de donkere lagen die dit nummer kenmerkt, vallen kerkklokken en andere belklanken te horen. Tevens valt er al iets van een koor te horen, tijdens de meer opwellende momenten, tijdens dit 10 minuten durende intro.

"Movement II" heeft veel weg van de meer ingetogen momenten die te horen zijn op 1492 Conquest of Paradise. Het is een mooi, rustig stuk waar ook duidelijk de roots van Vangelis boven komt drijven, vanwege de traditionele Griekse en Byzantijnse invloeden die erin verstopt zitten.

"Movement III" is een klassiek georiënteerd stuk wat door harp-klanken wordt gedomineerd en doet me in de verte wel een beetje denken aan "The Oracle of Apollo", afkomstig van het Direct-album.

Op "Movement IV" mag Montserrat in al haar volle glorie schitteren. Een prachtig stuk muziek die mij flink weet te beroeren. Eén van de hoogtepunten van dit album.

"Movement V" is één van de toegankelijkste nummers. Een mooi piano-thema kabbelt van laag naar hoog en de o zo herkenbare begeleidende synths die Vangelis' sound zo kenmerkt is hier vollop aanwezig.

"Movement VI" is meer van hetzelfde. Hier waait Vangelis alle kanten op, waardoor er niet echt sprake is van structuur. Hierdoor weet het nummer niet m'n volle aandacht vast te houden. Tevens is de rol voor Konstantinos hier vrij beperkt, wat eigenlijk wel jammer is. Het had het niveau van de compositie zeker naar een hoger plan getild.

"Movement VII" klinkt alsof een stoet zingende Romeinse soldaten voorbij komt marcheren en doet me sterk denken aan de muziek van Heaven and Hell.

Dreigend, aanhoudend tromgeroffel domineert "Movement VIII". Een groots en theatraal, kippenvel-bevorderend thema zorgt hierbij voor prachtige momenten. Tussendoor zitten ook mooie, ingetogen stukken. Dit is Vangelis op z'n best!! Zonder twijfel één van mijn persoonlijke favorieten van de plaat.

"Movement IX" begint behoorlijk galmend met gong-klanken die door elkaar heen klinken en wordt spoedig begeleidt door een mooi, maar ergens ook heel somber thema. Ook hier neemt Vangelis heel lang de tijd, waardoor pas in de 5de minuut sprake is van meer muzikale progressie. Op een plechtige manier ontvouwt de muziek zich meer en meer, totdat de gongklanken weer van zich laten horen, maar tevens het deprimerende, maar mooie thema behouden blijft.

"Movement X (Epilogue)" eindigt met een schitterend piano-stuk die in de verste verte wat weg heeft van een langzame versie van het overbekende Chariots of Fire-thema. Prachtige synth-begeleiding maakt het plaatje compleet en zorgt voor een prachtige afsluiting van een zeer bijzonder album.

Dit is zeker niet Vangelis' meest populaire album. Ik heb zelfs het idee dat het album wel eens niet de aandacht heeft gekregen, die het eigenlijk zou moeten verdienen. Toch is El Greco misschien wel zijn beste werk die hij in de jaren '90 heeft afgeleverd, samen met 1492.
De lijn van dit album zou Vangelis voortzetten op het ook al niet misselijke Mythodea.
Eigenlijk is El Greco niet te missen. Een briljant album die zelfs liefhebbers van de zwaardere klassieke muziek zou moeten aanspreken. Ik verbaas me dan ook over het relatief lage gemiddelde.

Vangelis en El Greco: blijkbaar heeft Vangelis iets onlosmakelijks met de Griekse schilder. Immers droeg hij ooit al een album op aan El Greco en voor de gelijknamige film werd niemand minder dan Vangelis gevraagd om de muziek te schrijven. En i.m.o. had niemand anders de muziek zo goed kunnen creëeren als Vangelis doet op deze soundtrack. En dan heb ik de film nog niet eens gezien!

El Greco de soundtrack is een zwaar herkenbaar Vangelis-werkje. Eentje zoals je ze van de bebaarde Griek mag verwachten: fantastische thema's, plechtig en groots uitgevoerd. Maar ook sublieme ingetogenheid, zoals alleen Vangelis het voor elkaar krijgt...om met de minste middelen een doeltreffende beladen sfeer te creëeren.
Qua karakter vind ik deze soundtrack gemakkelijker te verteren dan het andere album met dezelfde naam, ondanks dat ik de 1998-versie aardig de hemel in prijs. De eerste El Greco is een beduidend zwaarder en plechtstatiger album, bij vlagen zelfs dreigend en beklemmend. De soundtrack echter is subtieler. Dit komt voor een groot deel door de speelduur: deze is aanmerkelijk korter en ook de nummers zijn relatief kort. Ondanks dat het album zodanig in elkaar steekt, dat er eigenlijk praktisch sprake is van één grote compositie.
Over het algemeen is deze El Greco gewoon gemakkelijker te verteren.
Het knappe is daarbij, dat het voor de muziek niet uitmaakt. In niets valt bij mij aan de indruk te ontrekken, dat ondanks het licht verteerbaardere karakter van de soundtrack, de muziek er ook maar een seconde onder lijdt. En dat maakt dit album ook zo onweerstaanbaar! En ondanks het feit dat ik de eerste El Greco toch nét een paar graadjes beter vind, is ook deze soundtrack van een onbetwist top-niveau, wat in dit geval mijn gelijkwaardige score voor dit album ook aantoont!
Vangelis krijgt het sowiezo voor elkaar om met het hoofdthema (wat uitgewerkt is in Part 1 en Part 18) mij volledig op de knieën te krijgen. Met afstand één van de mooiste stukken muziek die Vangelis ooit heeft gemaakt en die met gemak het album zelf al volledig waard is. Maar ook tussendoor zitten werkelijk pareltjes van wonderschone klasse. Het lichtelijk melodramatische en meeslepende Part 12 is er ook eentje die gehoord mag worden.
Hier en daar zitten wat bewerkingen van composities die niet door Vangelis zijn gemaakt en er staat zelfs een traditioneel Grieks volkslied uit Chania, Kreta op, geniaal bewerkt door Vangelis.
De afwijkende nummers geven het album het extra beetje kleur en afwisseling mee en geeft sowiezo een behoorlijke Griekse 'feel' aan dit album.

El Greco de soundtrack is tevens een uniek album. Waarom dit album gewoon geen wereldwijde release heeft gekregen en daardoor dus redelijk moeilijk verkrijgbaar is, is mij dan ook een raadsel. Maar dat geldt helaas voor veel muziek van Vangelis. Sterker nog: er is nog aardig wat Vangelis-muziek in omloop, wat tot op de dag van vandaag nog nooit officiëel is uitgebracht. Een leuk overzicht van al dit onuitgebrachte werk is te bekijken via de website der websites over Vangelis: The Elsewhere Vangelis site (check het rubriekje 'other music')
Gelukkig kan men met een beetje moeite wel aan deze soundtrack komen. Relatief prijzig, maar voor de echte Vangelis-fan gewoon niet te versmaden. El Greco is geweldig!

Dit is toch wel een prima en typisch staaltje van pompeuze en bombastische muziek wat zo onderhand één van de belangrijkste handelsmerken van Vangelis is. Echter is het best stevige kost. Dit komt door de vele muzikale stijlen die op een zeer bijzondere manier in de muziek is verweven. Voeg hierbij de aanwezigheid van het koor toe, en er zou bijna sprake kunnen zijn van een soort van space-opera.

De plaat bestaat uit 2 delen, echter zijn de 2 stukken onderverdeeld in een aantal 'movements'. Zo begint Part 1 met "Bacchanale", een stuk wat al meteen een enorme stempel op het muzikale karakter van de plaat drukt. Dit heftige en allesomvattende stuk muziek is een bizar festijn voor het oor, om het zo maar te noemen. Grillige synth-klanken, bombastische koor-uithalen, de Fender Rhodes-piano die alle kanten opvliegt. Niet voor iedereen, lijkt me, maar wel een ongelooflijk heftig en origineel stuk muziek. En hier blijft het niet bij.....
Hierna volgt namelijk Part 1 movement 2: "Symphony to the Powers B". Een bijna naar klassiek neigend stuk van ruim 8 minuten waarop Vangelis bewijst ook een maestro op de grand piano te wezen. Ook valt er hier bijna niet stil te zitten als het ene na het andere heftige stuk zich opvolgt. Het valt dan ook niet mee voor mij om als een dirigent de muziek als het ware te 'bespelen' .
Daarna volgt er het eerste rustpuntje in de vorm van "Movement 3", ook wel bekend als "Cosmos", het thema die gebruikt is voor de gelijknamige documentaire-serie van Carl Sagan.
Part 1 wordt afgesloten met het i.m.o. iets te mierzoete "So Long Ago, So Clear". Maar man, dit nummer weet ondanks dit lichtelijke puntje van kritiek, altijd zoveel kippenvel bij mij los te kweken, dat het er al niet meer toe doet. En de 'engelenstem' van Jon Anderson past natuurlijk perfect bij de muziek.

In tegenstelling tot dat prachtige gezongen slotnummer van Part 1, begint Part 2 in één keer vrij luguber, met klanken die mij doen denken alsof ik voor de poorten van de hel sta....(joh!!! ). Na ruim 3 minuten komt daar spontaan verandering in en wordt ik getrakteerd op een soort van bizar dansritueel, althans zo zie ik dat dus voor me, als de muziek aan mij voorbij dendert.
Vervolgens begint er vanuit het niets een rustig koor te neuriën, maar echt vreedzaam klinkt het niet, als er plotseling naargeestige klopgeluiden en huilerige stemmen hun intrede doen. Om de één of andere reden flitsen er altijd schetsen van Gustave Doré's "Dantes Inferno" aan me voorbij, elke keer als dit stuk voorbij komt. Uiteindelijk wordt alles dan toch weer rustig en wordt ik getrakteerd op het beste stukje muziek die het album bevat, nl. "12 O'Clock", een beeldschoon stuk muziek wat schitterend opgebouwd wordt door het begeleidende koor en de hemelse vocalen van Vana Veroutis.
Wederom wordt ik wakker geschudt, met een soort van pompeuze militante mars, alsof een compleet engelenleger aan mij voorbij trekt, totdat de bestemming uiteindelijk bereikt is, en ik rustig in slaap kan vallen bij de rustgevende klanken van "A Way". Eenmaal ontwaakt, realiseer ik me, na al die tijd dat ik deze plaat heb: MAN, wat een goed album!!!!

Voor Hypothesis geldt hetzelfde achtergrondverhaal als Vangelis - The Dragon (1978), behalve dat de muziek me dit keer stukken minder ligt dan The Dragon.
Het is experimentele jazz/fusion, hoofdzakelijk uitgevoerd op de Hammond orgel en de piano met de overige instrumenten als begeleiding.

Laat ik voorop stellen dat ik hoor dat er goed gemusiceerd wordt. Duidelijk is te horen dat iedereen zijn instrument goed beheerst, echter, hier komt het....ik houd niet van jazz. En daar zit het 'm gewoon in. Ik kan zelfs niet beoordelen of dit voor jazz-begrippen goed is of niet. In ieder geval vind ik het persoonlijk niets.

"Hypothesis Part 1" klinkt behoorlijk chaotisch en lijkt overal naar toe te gaan, behalve de goede kant. Althans, in mijn beleving. Het klinkt in mijn ogen als gepriegel en gepiel. Alleen de basgitaar is de enige partij die er in positieve zin uitspringt. De pianopartij heeft in het begin ook nog wel wat, maar verzandt al vrij snel in een solo wat ik meer beschouw als gehannes op de piano.

Met "Hypothesis Part 2" heb ik nog minder. Het sfeerloze gepingel is gewoon niet aan mij besteedt. Ik heb er dan ook weinig zinnigs over te melden, behalve dat het me niet aan staat.

Wat overigens ook al nergens op slaat, is de album-cover. Hoewel deze al vrij beroerd is, verwacht ik bij het zien van zo'n cover, niet dit soort muziek!

Inderdaad één van de meest new age-georiënteerde albums van Vangelis, deze Oceanic. En hoewel het zeker niet zijn beste is, staat er op zich prima muziek op, alhoewel mij af en toe het gevoel bekruipt dat niet ieder nummer me van begin tot eind kan boeien. Dit heeft in dit geval vooral te maken met een aantal ritmische tracks die wat te lang blijven voortkabbelen, zonder dat het echt ergens heen gaat.

De plaat begint behoorlijk bombastisch met het heerlijke "Bon Voyage", wat een overduidelijk traditioneel Vangelis-werkje is, om vervolgens over te gaan in het kabbelende en behoorlijk zweverige "Sirens' Whispering".
Een bescheiden ritmische ondertoon vormt de basis voor mooie sprankelende synth-klanken, waar zo af en toe wat koor-klanken overheen worden gelegd. Het geheel klinkt erg dromerig, zo erg zelfs dat ik moet oppassen dat ik niet in slaap val, aangezien het allemaal nét iets te lang voortkabbelt.
Gelukkig zijn daar dan op een gegeven moment de mooie piano-klanken van "Dreams of Surf", die mijn oren aangenaam doen spitsen. Een kort en ingetogen majestueus stuk wat zeer kippenvel-bevorderend aandoet.
"Spanish Harbour" vervolgt de ritmische weg die ingezet was met het tweede nummer, echter klinkt het allemaal net even wat meer to-the-point qua thematiek. Vooral de zg. Spanish Guitar-solo valt in positieve zin op.
"Islands of the Orient" kent een zeer sterk, typisch Vangelis-thema die naarmate je het nummer vaker luistert, in je hoofd vastgeroest gaat zitten, zonder dat het gaat vervelen trouwens. De manier hoe het nummer vooral qua ritmiek wordt opgebouwd, is ook vrij sterk te noemen, waardoor er, algeheel gezien, al sprake is van één van de beste tracks van het album.
Wat dan volgt is zo'n beetje de topper van de plaat. "Fields of Coral" is een ijzersterke synth-compositie met een subtiel maar uiterst memorabel hoofdthema. De kabbelende en sprankelende synth-klanken in combinatie met de mooie melodie-lijnen werken sterk tot de verbeelding, waardoor je echt het idee hebt, alsof je gigantisch diep onder water zit en allerlei bijzondere levensvormen aan je voorbij zwemmen.
"Aquatic Dance" herbergt een beetje naar klassiek neigend thema, en wordt ondersteund door een opvallend ritmisch stuk waarover Vangelis allerlei prachtige klanken legt. Niet opvallend, maar ook niet verkeerd.
"Memories of Blue" zou een soort onofficiëel vervolg kunnen zijn van "Memories of Green" die bekend is van het See You Later-album, maar ook effectief gebruikt is voor Blade Runner. Het is samen met "Dreams of Surf" de meest piano-georiënteerde track van het album, maar ook hier bewijst Vangelis dat hij veel sterker tot z'n recht komt, op de meer ingetogen nummers, wat gewoon komt doordat Vangelis altijd met zulke wonderschone melodieën aan komt zetten, dat je er bijna tranen van in de ogen zou krijgen.
De plaat eindigt met "Song of the Seas" wat andermaal een ritmisch gedomineerd nummer is met een thema die me gek genoeg een beetje doet denken aan die van "L'Enfant" van het Opera Sauvage-album. Tevens spookt Mike Oldfield door m'n hoofd, aangezien dit nummer me doet denken aan zijn muziek op recentere albums van 'm.

Oceanic is een album die voor degenen die van het meer toegankelijke Vangelis-werk houden, zoals bijvoorbeeld Antarctica of Voices, zeker de moeite waard. Maar al met al kan ik dit toch geen klassieker noemen. Daar klinkt de muziek af en toe te gewoontjes voor. Maar voor zo nu en dan, is ie best wel lekker....

Sommige compilaties kennen hun meerwaarde, anderen niet. Deze behoort tot de eerste categorie. Puur omdat er ook voor fans het nodige op te vinden valt, namelijk unieke tracks die tot dan toe nog niet eerder (officiëel) uitgebracht waren. Het enige wat je ervan kan zeggen is dat het best zuur is dat er niet gewoon eens een volledige compilatie op de markt wordt gebracht met al die unieke tracks, aangezien er regelmatig op deze manier een soort van 'spelletje' met de fans wordt gespeeld. Maar goed, platenmaatschappijen willen ook geld blijven verdienen. Het is nu eenmaal zo...

Odyssey focust zich voornamelijk op Vangelis' solowerk. Pas op het laats komen nog twee Jon & Vangelis-tracks voorbij, maar dat is in dit geval niet zo erg. Ze worden ook meer als bonustracks gezien. Ik sla ze meestal over.
Qua songlisting lijkt dit album veel op Themes. Veel soundtrack-werk dus. Maar ook 'recenter' materiaal én natuurlijk extra uniek materiaal zoals "Theme from Cafavy" wat tot dan toe niet officiëel was uitgebracht, alhoewel er een dubieuze release in omloop is die zelfs op deze site staat: Vangelis - Cavafy (1996).
Verder is de toevoeging van "Anthem - Fifa World Cup 2002" erg leuk, als je de single niet hebt.
Tot slot is het speciaal voor dit album gecomponeerde "Celtic Dawn" een vermelding waard.

Conclusie: een mooie, samenhangende en toch tegelijkertijd gevarieerde compilatie. En ja, natuurlijk ontbreken ook hier nummers die er best op hadden kunnen staan. Maar goed, net zoals ik al eerder vermelde bij Vangelis - The Collection (2012): dat hou je toch altijd!

Persoonlijk vind ik Vangelis solo beter dan zijn samenwerking met Jon Anderson. De samenwerking heb ik altijd los gezien van het overige werk van Vangelis, omdat de albums met Jon toch een beduidend andere, meer pop-achtige stijl hebben. Toch wordt flink de nadruk gelegd op het Jon & Vangelis-werk. Niet voor niets heeft dit album als sub-titel So Long Ago, So Clear met zich meegekregen. Dus uiteraard staat dat nummer er ook op. En toegegeven: dat is zeker een juweeltje.

Aan de ene kant dus best een leuk idee dat er op één album diverse nummers zijn terug te vinden met én zonder Jon en zeker als kennismaking op het werk van de twee een prima album, maar aan de andere kant zorgt dat ervoor dat het album als geheel wat onsamenhangend overkomt. Zeker als je het werk al kent. En ondanks dat de nummers aaneen zijn gesmeed tot één geheel (wat op de compilatie Vangelis - Reprise 1990-1999 (1999) ook het geval is), kan ik niet echt prettig in de plaat opgaan als ik me eerst nog door "State of Independence" heen moet worstelen, om vervolgens plots het sfeervolle "Himalaya" voorbij te horen komen.
Als ik dan zo nodig naar Jon & Vangelis wil luisteren, zet ik liever een willekeurig album van ze op of van mijn part een compilatie zoals Jon & Vangelis - The Best of Jon & Vangelis (1984).

De algehele sfeer en kracht die afstraalt van prachtnummers als "To the Unknown Man" (ten onrechte ingekort hier), "Alpha" en "Conquest of Paradise", geeft deze compilatie z'n meerwaarde. Binnen het solowerk biedt dit album ook zeker een aardige bloemlezing van het werk van Vangelis én staan er in de vorm van "Sauvage et Beau" en een prachtige, bombastische versie compleet met koor van "Hymn", twee unieke nummers op.

Al met al is het dus wel een afwisselende compilatie. Echter geeft het bij mij persoonlijk gewoon een tweeledig gevoel doordat er nummers van J & V opstaan.
Ondanks dat toch nog een 3,5. Maar het had een 4 kunnen zijn.

In tegenstelling tot vele andere compilaties van Vangelis, is deze Reprise 1990 - 1999 een verademing te noemen. Niet alleen bevat dit album het e.e.a. aan unieke tracks die toentertijd nog niet eerder uitgebracht waren. Het is tevens erg mooi samengevat tot één mooie luistersensatie, waarin de bombastische, meer symphonische muziek van Vangelis, waar hij voornamelijk in de jaren '90 mee aan kwam zetten, de boventoon voert.
Ik hou van de meer orkestrale klanken van Vangelis. Zoals geen ander, weet Vangelis een ongelooflijke en grootse sound neer te zetten. Het is dan ook soms niet te geloven dat al die bombast voornamelijk afkomstig is uit synthesizers.
De muziek zorgt in ieder geval voor tal van schitterende momenten waar je het letterlijk aangenaam koud van krijgt; het werkt zo kippenvel versterkend, dat zelfs op een warme, zwoele zomeravond, deze muziek er voor zorgt, dat je een dikke trui aan moet trekken.
Ook krijgt Vangelis het voor elkaar, om op je emoties in te werken. Om alleen al te luisteren naar een nummer als "Light and Shadow", zorgt er in ieder geval bij mij voor, dat de tranen in m'n ogen verschijnen. Puur vanwege de schoon- en grootsheid van de muziek. En als muziek dát teweegbrengt bij mij, dan ben ik verkocht.
En zo staat er nog veel meer fraais op. Wat te denken van "Movement 4" van El Greco, met een glansrol voor Montserrat Caballe, of kleine, oor-strelende pareltjes als "West Across the Ocean Sea". Super!!
Ook van de in mijn optiek net wat mindere (lees: commerciëler) klinkende albums Voices en Oceanic, hebben ze een aantal pareltjes geplukt die goed overkomen op deze compilatie.
Zoals altijd, ontbreekt er hier en daar net een nummer die ik dolgraag voorbij had horen komen. Zo had het dan wel weer schitterende "Messages" van Voices niet mogen ontbreken op dit album....maar goed!
Feit blijft, dat dit album niet alleen voldoet als compilatie-album, maar tevens zeer goed te pruimen is als op zich zelf staand album. Eentje waarin het ene na het andere juweeltje voorbij komt.
Een hoog cijfer dan ook voor één van de beste compilaties van Vangelis. Eentje die ook één van zijn belangrijkste en meest herkenbare stijlen binnen zijn muziek centraal plaatst.

Na een tijdje geleden alweer iets over de achtergronden omtrent dit album vermeld te hebben, blijft natuurlijk de vraag of de muziek op dit tot nu toe laatste wapenfeit van Vangelis ook nog een beetje te pruimen is.
Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen dat Rosetta een typisch, herkenbaar Vangelis-album is geworden met alle kenmerken waar de Griekse toetsen-virtuoos bekend om staat.
Misschien wat minder bombastisch dit keer t.o.v. een Mythodea of El Greco (zowel het album als de soundtrack), is dit meer een terugkeer naar de meer elektronische Vangelis zoals we hem kennen van albums als Spiral en de soundtrack van Blade Runner. Maar dan wel wat minder imponerend.
Want wat Vangelis laat horen op Rosetta is namelijk totaal niet verrassend te noemen, gezien de muziek (hoe wonderschoon het ook mag zijn), wel heel erg veel overeenkomsten vertoond met praktisch al het vorige werk van Vangelis.

Elke doorgewinterde Vangelis-liefhebber en -fan kan en hoeft zich dus in principe geen zorgen te maken over het muzikale gehalte van Rosetta, want voorgeschoteld krijgen we o.a. een mooi, groots intro in de vorm van "Origins (Arrival)", ruimtelijke mystiek tijdens "Starstuff", sfeervolle klanken tijdens "Infinitude", speels keyboard-gepingel tijdens "Exo Genesis" en warme lieflijkheid tijdens "Celestial Whispers".

De eerste spanning wordt lichtelijk opgevoerd tijdens "Albedo 0.06" met opvallend sequencer-werk compleet met variaties op het thema uit de opener van de plaat.

Gas terug wordt er wederom genomen tijdens "Sunlight" en na een wat zoekende eerste helft, ontspruit het nummer in de pracht en praal die we mogen verwachten van een nummer met zo'n titel. Het is ook bij dit nummer dat ik pas echt voor het eerst opveer, omdat de kracht, grootsheid en schoonheid die de muziek van Vangelis zo kenmerkt, pas echt tot volle wasdom komt tijdens dit nummer. Jammer dat het dan ook van vrij korte duur is.

Het titelnummer heeft een thema die me erg doet denken aan eentje die ik eerder heb gehoord (niet per se eentje van Vangelis), maar er direct opkomen doe ik niet. Volgens mij zou het wel eens een thema van Ennio Morricone kunnen zijn...
Verder doet het nummer me qua idee en opbouw een beetje denken aan "Alpha" van Albedo 0.39, maar dan wel wat minder indrukwekkend. Is ook niet erg verbazend, gezien "Alpha" eindigt met een daverende climax en "Rosetta" niet.

"Philae's Descent" laat met redelijk wat bombarie en getetter het thema uit "Origins (Arrival)" op een ietwat speelse manier terugkeren, echter vind ik het nummer als geheel wat geforceerd overkomen vanwege het aanhoudende getetter. Als dit weggelaten was en de overige muzikale elementen waren behouden gebleven, had dit een beter nummer opgeleverd.

Héél herkenbaar klinkt vervolgens "Mission Accomplie (Rosetta's Waltz)": simpel, maar prachtige melodie met effectieve ritmische ondersteuning. Had zo op de Alexander-soundtrack kunnen staan.

De ommezwaai naar het beste nummer van de plaat, "Perihelion", had niet effectiever kunnen zijn. Het levert in ieder geval een spannende trip dwars door de ruimte op met een duizelingwekkende sequencer die ik in lange tijd niet meer op een Vangelis-plaat gehoord heb. Stonden er maar meer van dit soort nummers op de plaat.
Even is er rust, maar deze is slechts van korte duur, want binnen een mum van tijd knalt die geweldige sequence-sectie er weer in en gaat de reis verder door de onmetelijke oneindigheid van het heelal. Het levert op het laatst een daverende climax op die uiteindelijk omslaat in een rustig, kalm coda.

In alle rust kondigt "Elegy" zich aan en mogen we weer rustig adem halen als we zo langzamerhand de eindbestemming van de plaat hebben bereikt. Het is een rustige compositie met een mooi, teder klinkend thema. Wederom typisch Vangelis-materiaal.

Het slot van de plaat is letterlijk een terugkeer naar de leegte van de ruimte, want zo klinkt het ook echt. Mysterieus, ongrijpbaar, onbereikbaar maar vooral heel erg mooi. Jazeker, "Return to the Void" eindigt op overtuigende wijze deze plaat als één van de betere tracks van dit album.

Rosetta is uiteindelijk een mooi album van Vangelis geworden. Maar de overtuigingskracht en grootsheid van veel van zijn voorgangers mis ik wel een beetje op dit album, wat ik persoonlijk een beetje jammer vind. Het was namelijk erg lang wachten op nieuw materiaal en dan ligt het verwachtingspatroon automatisch wel een beetje hoog.
Niet helemaal eerlijk misschien om dit album dan toch in te delen in de catogerie 'niet slecht, maar niet bijzonder', maar dat is gevoelsmatig bij Rosetta wel een beetje het geval.
Maar om met een positieve noot af te sluiten: het is wel onmiskenbaar Vangelis. En om na al die tijd weer de herkenbare sound van de meester te mogen horen op dit album, is een ervaring die te vergelijken is met een oude kennis, die na jaren afwezigheid, weer voor de deur staat voor een als vanouds, gezellig bezoek.

Deze compilatie is geloof ik de allereerste die van Vangelis is uitgebracht en bevat een redelijke bloemlezing van zijn werk bij RCA. Later zijn er uitgebreidere compilaties uitgebracht, dus zelfs als kennismaking met het werk van Vangelis is dit album wat te bescheiden. Tevens staan hier ook nét niet alle hoogtepunten op, aangezien "Alpha" ontbreekt (toch wel één van de grootste compositorische troeven van Vangelis uit de RCA-periode). Daarentegen staat er wel een deel van het dubieuze Beaubourg-album op.
Overigens verder geen kwaad woord over deze compilatie, want er staan voornamelijk uitstekende werkjes op.

Maar goed, m.u.v. het Beaubourg-geneuzel is de RCA-periode niet alleen een zeer invloedrijke, maar ook bekende en belangrijke periode v.w.b. Vangelis' muziek.
Alleen jammer dat deze compilatie ook tegelijkertijd het startpunt zou vormen voor het ontiegelijk en tot in den treure uitmelken van diezelfde periode, dat het op een gegeven moment niet meer serieus te nemen valt.

Opgenomen tijdens jam sessies in 1971 in Londen's Marquee Studio, tezamen met een aantal andere muzikanten die de producer van deze muziek al langer kende, is The Dragon, ondanks de verrassende muziek die erop staat, een album die zonder Vangelis' goedkeuring is uitgebracht.
Charly Records claimde de rechten van de muziek en eind jaren '70 (de periode waarin Vangelis behoorlijke successen boekte) werd dit album, gezamenlijk met Vangelis - Hypothesis (1978), uitgebracht.
Vangelis had nooit de bedoeling om deze muziek uit te brengen en spande dan ook een rechtszaak aan.
Ondanks dit gedoe, zijn zowel dit album als Hypothesis nog steeds wel redelijk gemakkelijk op LP te vinden en er zijn zelfs onofficieel uitgebrachte CD's in omloop.
Mijn versie van het album bevat beide albums en is door hetzelfde Italiaanse label uitgebracht die ook Sex Power en Fais Que Ton Rêve Soit Plus Long Que La Nuit op één zilveren schijfje uitgebracht heeft.

De muziek is een soort van spontaan geïmproviseerde, pure experimentele fusion-rock. Het laat duidelijk horen dat Vangelis met het ene been nog in Aphrodite's Child, maar met het andere al in zijn solo-carrière staat.

"The Dragon" is de meest experimentele van de set en dendert vijftien minuten lang lekker door en laat allerlei oriëntaalse invloeden horen. Het nummer kent weinig variatie, maar dat is niet erg. Het is immers een jam-sessie en luistert toch wel redelijk lekker weg.

"Stuffed Aubergine" vind ik het beste nummer van de plaat en kent een mooie opbouw met lekker gitaarwerk en opvallend keyboardwerk van Vangelis. Qua sound en de manier hoe de opbouw en de instrumenten klinken, vind ik het nummer zowaar wel ergens een beetje op "Cloudburst Flight" van Tangerine Dream lijken. Maar dan een meer experimentele variant erop. Best verrassend eigenlijk!

"Stuffed Tomatoe" kent in het begin ook weer zeer lekker en opvallend gitaarwerk. Uiteindelijk slaat het nummer om in een soort van rock. Snel gitaarwerk en Vangelis die een behoorlijk toffe key-solo laat horen, zorgen voor lekkere dynamiek.

Ondanks de hele heisa die om dit album gedraaid heeft, is de muziek zeker niet verkeerd. Het is weliswaar niet het gebruikelijke Vangelis-kopje thee, maar ik kan me goed voorstellen dat mensen wel raad weten met deze muziek. En Voor wat het is, is het goed.

Uniek, bijzonder Vangelis-album die ik al weer wat jaartjes geleden op CD wist te bemachtigen en er toen nog aardig wat voor betaald had, gezien deze toentertijd niet zo gemakkelijk te krijgen was.

Earth laat overduidelijk de overgang horen van het meer rock-georiënteerde geluid van Aphrodite's Child naar het meer sfeervolle geluid van Vangelis' latere solo-albums. Dit zorgt voor een bij vlagen wat onsamenhangend album, maar het moet gezegd dat de spontaniteit wel van het album spat.
Dit is ook eigenlijk het enige album van Vangelis waarin oprecht Griekse invloeden in te horen vallen (de latere samenwerkingen met Irene Papas even niet meegerekend). Op latere albums is dat bij vlagen ook wel zo, maar nooit meer zo nadrukkelijk als op dit album.
Ondanks het dus wat onsamenhangende karakter van de plaat, geeft dat het tegelijkertijd ook de nodige afwisseling mee. Zo knalt "Come On" er nog behoorlijk in, maar is opvolger "We Were All Uprooted" alweer een stuk rustiger van aard. Die laatste is ook meteen het beste nummer van het album.
"Sunny Earth" is ook best dynamisch te noemen. Er gebeurd werkelijk van alles in! De akoestische gitaarlijnen klinken lekker opgefokt en wild en lopen op een gegeven moment op een gave manier over in het levendige "He-o" wat een mooie combinatie laat horen van aanstekelijke zanglijnen, gitaar- en opvallende piano/keyboard-partijen. Alleen jammer dat het nummer vrij snel wordt afgekapt.
"Ritual" doet in het begin vanwege het ietwat jengelende gezang en hypnotiserende karakter zijn naam eer aan. Maar als geheel vind ik het nummer wat geforceerd en zeurderig klinken.
"Let It Happen" is daaropvolgend wel weer een goede song. En wat een geweldige keyboard-partijen hier! De Fender Rhodes-piano in combinatie met de warme synth-akkoorden klinken hier, zeker voor z'n tijd, fris en inspirerend. Na "We Were All Uprooted" m.i. de beste song hier.
"The City" dient als overgang naar het mooie "My Face in the Rain", wat eigenlijk zo een Jon & Vangelis-nummer had kunnen zijn, ware het niet dat deze gezongen wordt door Robert Fitoussi die later bekend zou worden als F. R. David met zijn werelhit "Words". Overigens doet hij ook mee op de overige gezongen tracks van dit album. Echter is het mooiste van dit nummer nog de prachtige keyboard-partijen van Vangelis. Qua geluid doen de keyboards me hier ook het meest denken aan die Vangelis gebruikt heeft op Vangelis - L'Apocalypse des Animaux (1973). Wat vrij logisch is, gezien beide albums uit dezelfde periode komen...
"Watch Out" laat weer wat smaakvolle Griekse invloeden horen en geeft automatisch het nummer een authentiek karakter met zich mee.
"A Song" sluit dit album op een rustige, warme wijze af en laat prachtig keyboard-werk horen.

Earth is voor Vangelis-fans, ondanks dat hij zich op latere albums écht zou bewijzen, toch een must. Op de één of andere manier vind ik het album erg spontaan en tegelijkertijd ook wel charmant klinken, wat mede te danken valt aan het mooie keyboard-werk die toch een groot deel van het album domineert. Dus ondanks dat niet iedere Vangelis-liefhebber dit album zal kunnen waarderen en misschien zelfs een beetje afgeschrikt zal worden door de rockende album-opener, is dit er toch eentje die zeker een kans verdient.
Waarom toch dan maar een 3,5? Omdat ik het meer epische, bombastische en electronische Vangelis-geluid prefereer boven het bij vlagen toch ook wel broeierige en gitaar-georiënteerde geluid van het meer etnisch klinkende Earth.
Maar al bij al is dit dus zeker niet slecht en dus daarom toch een score die ruim boven het gemiddelde uitkomt.

Ignacio is de heruitgave van de soundtrack van de Mexicaanse film ¿No Oyes Ladrar los Perros?, ook wel bekend als Entends-tu les chiens aboyer? (Can you hear the dogs barking?). De titel van deze versie van het album, Ignacio, schijnt te slaan op het hoofdpersonage van de film.

Het album gaat van start met een ergens wat droevig, maar tegelijkertijd prachtig stuk muziek. Dit is zeer mooi materiaal en laat de gevoelige, kwetsbare, maar ook romantische kant van Vangelis horen. Gevoelsmatig lijkt het alleen wat aan de korte kant te duren, wat jammer is, gezien Vangelis hier rustig nog wat meer mee gedaan had mogen hebben.
Maar het neemt niet weg dat het tweede, beduidend langere gedeelte er ook zeker mag wezen. Het bevat een lang stuk muziek wat, mede dankzij de bel-klanken en het treurige gezang, in het begin wat gotisch en zelfs een beetje duister aandoet. Als de piano zich laat horen, wordt de muziek krachtiger en meeslepender. Aanslagen op de synths en her en der wat bombastische uithalen zorgen voor de nodige spanningsbogen binnen de muziek. Vooral de piano-partijen zijn best opvallend en sterk te noemen. Het is ook erg mooi hoe Vangelis deze partijen weet af te wisselen met een aantal prachtige, meer symphonische stukken die heel mooi en daarom zeker doeltreffend klinken. Zodra die meer symphonisch klinkende stukken zich meer lijken te ontvouwen, is duidelijk te horen hoe sterk Vangelis zijn sound in zijn beginperiode al ontplooid had. Het zorgt in ieder geval voor wonderschone momenten. En zeker de crescendo met de piano rond de zestiende minuut is kippenvel bevorderend te noemen.
Uiteindelijk lijkt daar dat prachtige thema uit het begin weer terug te willen komen. En dat gebeurt ook, maar niet voordat een aantal felle orgel-aanslagen nog even voor wat bombast zorgen. Als het hoofdthema dan toch eindelijk weer arriveert, ontvouwt deze zich tot een hemels klinkend slot wat me zeker niet onberoerd laat. Dit is fabuleus en schitterend om naar te luisteren!!

MAAR......dan vind de omslag van het album plaats. Na al het fraais wat de revue heeft mogen passeren, is daar plotsklaps een soort van fusion-rock te horen, waarop Vangelis lekker uit zijn dak gaat en zijn synths op een zeer originele, bijna schreeuwerige manier, laat horen. Het moet gezegd, het klinkt erg dynamisch en ergens ook wat vreemd, maar het heeft ook wel wat. En die solo die erop te horen valt, is ook zeker niet misselijk te noemen. Echter kan ik het niet helemaal hebben, wat komt doordat het puur een stijl is, die me niet zo ligt. Wat op zich vreemd is, omdat het eerste gedeelte van "Heaven and Hell Part 1 (Bacchanale)" zo'n beetje dezelfde stijl hanteert. Met het enige verschil dat ik het op Heaven and Hell wel kan hebben (misschien ook vanwege het koor wat er op te horen is) en hier niet.
Niet veel later zijn er naargeestige en geheimzinnige percussie-klanken te horen die wel wat lijken op die uit het begin van "Part 2" van Heaven and Hell. Het moge in ieder geval duidelijk zijn: het roer is omgegooid en het album heeft een andere 'feel' over zich heen gekregen. Het is vooral dit gedeelte die de experimentele kant van Vangelis' muziek goed naar voren laat komen en ergens werkt het ook zeker wel; immers gaat het om soundtrack-muziek.
Op een gegeven moment doen rustige, maar ook wel wat spookachtige synths hun intrede. De toon is weliswaar weer wat kalmer geworden, maar toch is aan de stijl van de muziek te horen, dat het niet helemaal pluis is.
Het album eindigt met een droefgeestig, maar ook wel mooi thema, waarin de gemoederen weer een beetje tot bedaren lijken te worden gebracht.

Al met al is Ignacio toch ook wel weer een zeer interessant werkje van Vangelis te noemen. Een soundtrack die over het algemeen overtuigt. En alhoewel ik niet de gehele plaat even sterk vind vanwege het soms wat onevenwichtige en wisselvallige karakter, mag vooral de eerste helft van de plaat er zeker wezen en bevat deze bij vlagen bloedmooie muziek.

3,5.

Het tumult van de studentenstakingen in mei 1968 in Parijs, wat vanwege het politiegeweld uitmondde in straatgevechten, maar uiteindelijk toch zorgde voor een nieuwe periode van meer vrijheid, is constant op dit bijzondere album zowel op de voor- als achtergrond te horen. Maar dat is tegelijkertijd ook de muziek van Vangelis. Alles is op een bijzondere manier in elkaar verweven.

Vangelis verbleef ten tijde van de studentenopstand samen met de rest van de bandleden van Aphrodite's Child in Parijs en kreeg hier blijkbaar een flink staaltje van mee. Vlak na het uiteenvallen van Aphrodite's Child, vond Vangelis tijd en inspiratie om zijn persoonlijke ervaring ten tijde van de opstand om te zetten in dit unieke, artistieke solo-werk.

Tussen de volksmelodieën, gezang (of het traditioneel is of niet is me niet bekend) en het tumult door, zijn ook daar die weliswaar spaarzame, maar ongelooflijk gave synth-soundscapes van Vangelis al te horen. Ze zorgen voor een heel bijzondere sfeer in combinatie met de rest van de muziek.
Vooral het laatste stuk van "Movement One" laat al een zeer opvallende en herkenbare voorbode horen met wat Vangelis allemaal in petto zou hebben.

"Movement Two" ligt opvallend in het verlengde van het vorige deel en zodra die prachtige synths weer te horen zijn, moet me toch wel even van het hart dat dit een uiterst bijzonder en origineel werk van Vangelis genoemd mag worden.

Fais Que Ton Rêve Soit Plus Long Que La Nuit, die ik op CD heb weten te bemachtigen gecombineerd met Sex Power, is een intrigerend werkje en zou iedere Vangelis-liefhebber op z'n minst een keer gehoord moeten hebben. Ik kan me voorstellen dat het fragmentarische karakter van de plaat (die 't tevens z'n charme geeft), zeker niet iedereen zal aanspreken. Echter raakt het album wel op een bepaalde manier. Iets wat niet echt te omschrijven valt. Het doet gewoon iets met je.

Echt zwaar geïmponeerd ben ik niet, maar ik beschouw het wel als een uniek en mooi album. Alleen al voor die geweldige, maar weliswaar relatief korte synth-soundscapes, is het het toch wel waard.

Overigens eindigt mijn versie nog met twee nummers, simpelweg getiteld "Song One" en "Song Two". Na wat grondig onderzoek erachter gekomen dat dit om twee nummers van de formatie The Forminx gaat, waar Vangelis vóór Aphrodite's Child in gezeten heeft. De nummers heten respectievelijk "A Hard Night's Day" en "Until the End". Leuk extraatje op zich, maar voor mezelf niet echt essentieel.

Een ruime 3,5 krijgt dit album toch van me mee.

Vooral in de jaren '70 maakte Vangelis veel muziek voor de natuurdocumentaires van de Franse filmmaker Frédéric Rossif. De meeste soundtracks hiervan zijn ook uitgebracht en deze La Fête Sauvage is er daar één van.

Het begin van "Part 1" doet denken aan een inheemse dans die tegelijkertijd traditioneel als futuristisch klinkt. Een erg pakkend stukje muziek die de typische, maar tegelijkertijd erg fijne jaren '70-sound van Vangelis naar boven brengt. Dit eerste gedeelte is echter van vrij korte duur en had gevoelsmatig wel iets langer mogen doorgaan.
Vervolgens gaat Afrikaans gezang en diverse geluiden van dieren met elkaar in duel terwijl een effectieve trommel-begeleiding zijn werk doet. De spaarzame synths zorgen voor een modern randje en geven de muziek een origineel tintje mee. Naarmate deze sectie vordert, krijgen de percussie-instrumenten meer de overhand, ook al is op een gegeven moment het voornaamste thema van het album al op een bescheiden manier te horen.
Een eenzame fluit duikt vervolgens op, terwijl er zo nu en dan wat traditionele percussie te horen valt.
Niet veel later duikt er weer een typisch stuk Afrikaans muziek op, wat gepaard gaat met authentiek gezang en enthousiast getrommel. Het lijkt wel om een soort van vuurdans te gaan....
Het slotstuk van 'Part 1' sluit af met een rustige ritme-sectie waar de herkenbare synths van Vangelis ook op te horen zijn. Ze klinken echter wat twijfelend en zoekend en geven een ietwat geheimzinnig tintje aan de muziek mee. Het klinkt redelijk origineel en experimenteel en als soundtrack-muziek zal het zeker z'n effect hebben, ook al heb ik de film niet gezien.

Het eerste gedeelte van "Part 2" vangt meteen aan met het meest herkenbare thema van de plaat. Een prachtig stukje muziek waarop overigens ook Vana Veroutis op te horen is, die ook al een opvallende bijdrage leverde op Heaven and Hell. Mooi keyboard-werk hier!!
Het tweede gedeelte bevat lekker zweverig en sfeervol toetsenwerk zoals ik deze graag hoor van Vangelis. Qua sound doet het sowieso erg denken aan de meer ingetogen delen van Heaven and Hell en Albedo 0.39, wat nogal wiedes is, gezien beide albums uit dezelfde periode komen.
Dat mooie, dromerige karakter houdt aan en neemt vorm in een melancholisch klinkend thema die uiteindelijk weer uitmondt in het hoofdthema.
Het is erg mooi hoe Vangelis dat hoofdthema weet af te wisselen met tussendoor opvallend keyboard-werk. Het zorgt in ieder geval voor prima afwisseling binnen de muziek.

En zo mag La Fête Sauvage als een prima soundtrack beschouwd worden. Net niet zo imponerend als bijvoorbeeld L'Apocalypse des Animaux, die ik toch wel een graadje beter vind, maar ook deze is de moeite waard.
'Part 1' bevat weliswaar de opvallendste muziek, maar het is 'Part 2' die persoonlijk eruit springt. Die laatste mag dan ook als 'vintage' Vangelis beschouwd worden.

Een dikke 3,5.