'Dat kan korter en meer kernachtig', moet de band gedacht hebben, tijdens het schrijven van de vijfde langspeler die simpelweg Beyond the Black heet. Een album die letterlijk in het verlengde ligt van Hørizøns, echter wel met de wetenschap dat de band dit keer nét even wat minder sprankelend voor de dag weet te komen.
Aan 'hitgevoeligheid' wederom geen gebrek; de Duitse metal-formatie Beyond the Black weet wat hun kracht is, namelijk het maken van ongelooflijk catchy metalsongs met de nadruk op een poppy insteek. Dit was altijd al het geval bij de band, echter werd het meer nadrukkelijk doorgevoerd op voorgangers Heart of the Hurricane maar vooral op Hørizøns.

Bovenstaande betekent, dat Beyond the Black's vijfde, gelijknamige worp, dit keer echt géén verrassingen biedt; ze gaan door waar Hørizøns eindigt, echter weten ze het niveau van dat album net niet aan te tikken. Wat overigens niet per se een issue hoeft te zijn, maar om de één of andere reden haalt dit album het gewoonweg niet bij de overige albums van de band.

Het is ook lastig om het niveau algeheel hoog te houden, maar gelukkig maakt het voor Beyond the Black niet zo heel veel uit, want ondanks een lichte terugval, is het vooral betrouwbaar- en herkenbaarheid wat dit album voor de luisteraar in petto heeft.

Het verschil met de voorgangers is dit keer vooral de speelduur. Met 'slechts' 10 nummers (de bonustracks en de instrumentale versies van de nummers even uitgezonderd), is Beyond the Black een vrij kort album, maar dan nóg klinkt het album gevoelsmatig lang, omdat het dit keer net niet zo'n sterk album is geworden, als dat ik persoonlijk gewend ben van ze.

Laat ik voorop stellen dat het geenszins een matig album is, het is voer voor iedere liefhebber van de betere pop-metal en met opener "Is There Anybody Out There?" en afsluiter "I Remember Dying" heb je meteen twee van de beste nummers in huis die Beyond the Black ooit gemaakt heeft en daarbij mag ook zeker de single "Dancing in the Dark" even genoemd worden.. Echter...alles wat er tussen zit komt in de degelijke middenmoot terecht en dat is iets wat ik voorheen niet gewend was van de band.

Degelijk, meer van het hetzelfde, maar dan een tandje minder: dat is Beyond the Black in een notendop. Niets mis mee en ondanks dat gewoon verder een hele fijne, prettige plaat met andere fijne nummers zoals het stuwende, goed vooruit te branden "Reincarnation", het luidkeels mee te zingen "Free Me", de bezielende ballad "Wide Awake" en wederom een speelse ode aan Within Temptation, namelijk het toch wel goede en verslavende, al eerder aangehaalde "Dancing in the Dark".

En uiteraard is de gouden troef van de plaat wederom de schitterende zang van Jennifer Haben.

Op naar album nummer zes!

Na twee geweldige albums, rommelt het ineens flink binnen de line-up van Beyond the Black en tijdens de tour om het tweede album te promoten, staat er bijna een volledig nieuw samengestelde band op de diverse podia te spelen, gelukkig wel nog steeds met de belangrijkste en meest vertrouwde factor van de band, namelijk de ongelooflijk getalenteerde en zeer goede zangeres Jennifer Haben.
Met de nieuwe line-up, verder bestaande uit Chris Hermsdörfer (gitaar en achtergrond-vocalen), Tobi Lodes (gitaar), Kai Tschierschky (drums) en rond de periode van het derde album Stefan Herkenhoff (basgitaar), duikt de band dan de studio in om Heart of the Hurricane op te nemen.
Wat nu zo grappig is, is dat aan niets valt af te horen dat er nagenoeg een compleet nieuwe band staat te spelen; Heart of the Hurricane gaat naadloos verder waar de vorige twee albums eindigen, namelijk het presenteren en spelen van ongelooflijk fijn in het gehoor liggende metal met een pop- en symfonisch rock-sausje.
En wederom werkt de formule gewoon; het album verveelt geen seconde en de band lijkt nog pakkender en directer voor de dag te komen met de ene na de andere topper, alhoewel ik her en der ook een nummer bespeur die even wat minder lijkt uit te pakken, maar deze zijn echter dusdanig in de minderheid, dat het er eigenlijk niet eens toe doet.

Heart of the Hurricane is in diverse edities te vinden, namelijk als dubbel-album (de "Black Edition"), waar wat nog meer bonustracks aan toegevoegd zijn en zowaar een extra CD met daarop een bloemlezing van de eerste twee albums (met als extraatje een opnieuw opgenomen versie van misschien wel één van de allerbeste tracks van Beyond the Black, tw. "Forget My Name").
Als we de normale uitgave van het album erbij pakken, staan daar 'slechts' 13 nummers op. Echter zijn op nagenoeg alle edities "Echo from the Past" en "Parade" toegevoegd als bonustrack. Op de Japanse uitgave vinden we daarbij nog het zeer exclusieve "The Wond So Deep". Tot slot staat op de "Black Edition" maar liefst 3 extra nummers, namelijk "Spiderweb of Eyes", "We Will Find a Way" en "Still Breathing", echter ontbreekt daar dan weer "The Wond So Deep".

Het loont in ieder geval de moeite om in het geval van Beyond the Black altijd te gaan om de editie met de (meeste) bonustracks, gezien het niet zo maar om left-overs gaan. Het zijn stuk voor stuk hele goede nummers die het niveau van het reguliere album alleen maar een extra 'boost' geeft als het ware.
De versie die ik heb is de "Black Edition" en dit is over het algemeen de meest complete uitvoering van het album en alleen daarom gewoon de moeite waard.

De muziek is wat je onderhand mag verwachten van de band en het is wederom weer een prestatie om de band in topvorm te horen met de ene na de andere krachtpatser van een song.
Het album opent met "Hysteria" en is weer een opener van formaat die na één luisterbeurt al het gevoel achterlaat, dat je het nummer reeds honderd keer eerder hebt gehoord, maar dan zonder dat het een moment verveelt.
Het titelnummer is ook geweldig met een prachtig en meeslepend meezing-refrein, wederom weer zo pakkend als het maar zijn kan.
De singles "Through the Mirror" en "Million Lightyears" laten daaropvolgend de band ook in optima forma horen en aan niets valt af te horen dat de formule aan slijtage onderhevig is geraakt. Geenszins!
Het meer epische "Song for the Godless" kent weer zo'n meedogenloos verslavend refrein en is muzikaal gezien de eerste meer grootse song die op het album staat.
Na het wat meer rustige "Escape from the Earth" laat de band wederom horen dat ze het niet zijn verleerd om zo nu en dan ook te klinken als een kopie van Within Temptation en zodoende bevestigen ze dat dan door "Beneath a Blackened Sky" en "Fairytale of Doom" voor te schotelen en, ondanks wederom de onverbiddelijke vergelijking, zijn het ook nu weer toppers.
Even lijkt het alsof "My Immortal" van Evanescence voorbij komt tijdens "My God is Dead" maar de vergelijking verdwijnt als sneeuw voor de zon als het stampende refrein zich aandient. Ook alweer zo'n knaller!
Gek genoeg is het juist "Dear Death" wat één van de favorieten is voor mij; wat een geweldig vlot en ijzersterk nummer is dit met alweer zo'n onweerstaanbaar sterk refrein.
"Scream for Me" lijkt dan weer een beetje op "My God is Dead" vanwege het contrast middels de ingetogen en de meer stuwende momenten die de band binen het nummer presenteren.
Het is pas bij "Freedom" dat ik bemerk dat de band wat meer het experiment binnen de muziek opzoekt. Het is een vlot nummer, maar vanwege het niet helemaal lekker lopende refrein (die overigens een behoorlijk lastige zanglijn herbergt), beschouw ik dit nummer als de minste van de plaat.
Het reguliere album sluit af met de prachtige ballad "Breeze" en is een juweel van een rustpuntje die het album op prachtige wijze afsluit, ware het niet dat de bonustracks er ook allemaal niet om liegen.
M.u.v. het wellicht iets te gladde "Parade" (wat zowaar een radiohitje had kunnen zijn voor de band), liggen de bonustracks qua niveau namelijk allemaal in het verlengde van eigenlijk het gehele album en zijn dus een welkome extra traktatie op al een behoorlijk goed album.

En zo mag geconcludeerd worden dat ook album nummer 3 "Heart of the Hurricane" een sterk album is geworden van deze hele fijne band. Ook nu ligt het niveau hoog, wordt er geweldig gemusiceerd en is het bovenal ook de zeer gepassioneerde zangstem van Mevr. Haben die de kers op de taart blijkt te zijn. Top!

Beyond the Black weet in de nieuwe samenstelling sinds het derde album Heart of the Hurricane de juiste formule qua muzikale aanpak vast te houden, maar gaat een stapje verder op album nr. 4 Hørizøns, zonder tegelijkertijd de herkenbaarheid uit het oog te verliezen, namelijk het voorschotelen van hapklare, pakkende metalsongs.
En alhoewel het vorige album het al een beetje liet horen, lijken de symfonische invloeden toch nu echt naar de achtergrond verdrongen en is de poppy aanpak de hoofdmoot geworden op Hørizøns. Maar ondanks deze aanpak, klinkt de band al net zo intens als op de voorgangers en zijn de nummers ook nu weer pakkend, verfrissend en inspirerend te noemen. Nee, geen hogere wiskunde, ingewikkelde stijlen of sprake van vernieuwingsdrang op Hørizøns en tóch klinkt het album eigentijds en verveelt het geen moment.
De nog meer pop-georiënteerde aanpak heeft in ieder geval geen negatief effect gehad op de nummers, die allemaal net zo krachtig en intens klinken zoals we dat onderhand van de band gewend mogen zijn.

Belangrijk ook nu weer zijn de altijd goede vocalen van Jennifer Haben, die zo'n duidelijke stempel drukt op de muziek en elke keer weet ze het beste eruit te halen.
Maar net zo belangrijk is het feit dat de band het wederom voor elkaar krijgt middels een flinke handvol nummers een album vol te krijgen die sterk opent en sterk eindigt. Gewoonweg een hele goede prestatie!

Het titelnummer is groots en pakkend tegelijk, daar waar "Misery" de meest pop-georiënteerde track is die de band tot dan toe heeft gemaakt, maar jongens wat een dijk van een nummer is dit! Pop en metal: het bestaat! Pakkend en intens beukt "Misery" voorbij en is meteen één van de beste nummers van de plaat.
Het ook degelijke, maar iets minder memorabele "Wounded Healer", een duet met Elize Ryd, maakt vervolgens de weg vrij voor het erg fijne "Some Kind of Monster" (hallo Within Temptation, daar zijn we weer...!).
Het meeslepende "Human" vormt aansluitend met het beukende "Golden Pariahs" en de oorwurm "Marching On" de gulden middenmoot van het album en dan is natuurlijk de prangende vraag: kakt het album in of houdt de band vast aan de formule en pakken ze door met nog meer hitgevoelige metal-songs?
Gelukkig is dit laatste het geval en komen er stuk voor stuk knallers voorbij zoals de meebruller "You're Not Alone", de semi-ballade "Out of the Ashes", het hippe en tegelijkertijd zeer stevige en vlotte "Parazyled" (zeker ook een hoogtepunt van het album), het anthem-achtige "Coming Home", het prachtige en intieme "I Won't Surrender" en het allesomvattende "Welcome to My Wasteland" sluit het album op algeheel kloppende wijze af.

Hørizøns is de vierde topper op rij van een band die echt wel de gave ontwikkeld heeft om zeer toegankelijke en pakkende (pop)muziek te presenteren in een zeer aangenaam klinkend metal-jasje.
Dit zorgt ervoor dat Beyond the Black eigenlijk een ongelooflijk breed publiek zou moeten aanspreken, mede ook dankzij de toegankelijke en zeer prettige zang van Jennifer Haben.
Niet voor niets is de band dan ook erg populair en naar het schijnt vooral in het thuisland erg groot.
Los van dit alles biedt de band ook nog eens kwaliteit en is het degelijkheid troef zonder onnodige poespas en experimentele fratsen.
Gewoonweg een wederom toffe plaat van een band die hoorbaar het kunstje nog niet verleerd is. Houden zo!

De Duitse metal-formatie Beyond the Black rond zangeres Jennifer Haben levert met Lost in Forever hun tweede album af en is een logisch vervolg op het overtuigende debuut wat slechts een jaar eerder het levenslicht zag.
En qua inspiratie en enthousiasme heeft de band niet stil gezeten: met maar liefst 13 nummers (17 als je de Tour Edition meerekent), schotelt deze hele fijne band een ongelooflijk portie zeer toegankelijke metal voor waarbij de kracht van de band is om 'catchiness' (om maar eens een woord van stal te halen), invloeden uit de symfonische metal, maar ook degelijk invloeden uit de betere popmuziek tot één geheel te vormen.
En dan is het ook nog eens knap als de formule ook bij het (i.m.o. altijd belangrijke) tweede album, wederom werkt. Maar dat gebeurt dan ook gewoon, want Lost in Forever klinkt, ondanks dat het vooral heel erg in het verlengde van Songs of Love and Death ligt, heel erg vertrouwd. Maar bovenal ook heel sterk. Alsof de band nét even wat zelfverzekerder voor de dag komt en zonder enige moeite de ene na de andere oorwurm uit de mouw weet te schudden.
Daardoor klinkt Lost in Forever gevoelsmatig (althans in mijn oren) nét wat fijner en beter dan het debuut, ondanks dat het niveau eigenlijk nagenoeg gelijk is. Het is in dit geval ook gewoon waar je voorkeur ligt. En laat Lost in Forever mij nét nog wat meer bevallen dan het debuut.

Wederom is duidelijk te horen dat wat mij betreft de grootste vergelijking qua band met Beyond the Black onmiskenbaar Within Temptation is. Niet per se in ieder nummer komt dit tot uiting, maar als het dan zo is, dan is het overduidelijk te horen in bijvoorbeeld één van dé prijsnummers van het album, "Forget My Name". En wat mij betreft is het niet eens jatwerk; de songwriters achter de nummers zijn daar gewoon te goed voor. Het klinkt gewoon ontiegelijk herkenbaar en dat komt uiteraard ook door de meeslepende en hele fijne zang van Jennifer Haben.

Andere knallers zijn het heerlijk verslavende titelnummer, het mooie (en niet uit je hoofd te verbannen) "Beautiful Lies" waar Jennifer een duet vormt met Rick Altzi van de band Masterplan en het meer poppy maar zeker niet minder stevige "Written in Blood".
Er wordt gas teruggenomen met "Against the World" en laat de meer meeslepende en balladesque kant van de band horen, maar daarmee kakt het album ook een héél klein beetje in, gezamenlijk met de daaropvolgende nummers "Beyond the Mirror" en "Halo of the Dark". Allesbehalve slecht, maar net even een tikkie minder dan de eerste drie nummers.
Maar geen zorgen: vanaf het stampende en grootse "Dies Irae" knalt de band er de ene na de andere topper uit en is het één groot feest tot aan afsluiter "Love's a Burden" waarmee de band het officiële deel van het album rustig afsluit. Dit overgrote deel van het album vormt duidelijk de centrale spil waar dit album op rust en het mag werkelijk als een prestatie genoemt worden dat de band het voor elkaar krijgt om nummer na nummer zo sterk voor de dag te komen. Het gebeurt niet vaak dat een album die zo lang duurt en zoveel nummers bevat, nagenoeg consistent blijft.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over de bonustracks, waarop de band net even wat avontuurlijk en iets experimenteler uit de hoek neigt te komen. Het zijn echter niet zomaar vullertjes; het zijn volwaardige composities die wonderwel prima bij de rest van het album passen op dit ongelooflijk fijne tweede wapenfeit van deze eveneens ongelooflijk fijne band.

Album nummer twee Lost in Forever is dan ook een meer dan overtuigende plaat die naadloos aansluit op het debuut. En ondanks mijn al eerder genoemde voorkeur voor Beyond the Black's tweede plaat, beoordeel ik deze net zoals de eerste met 4 punten, puur omdat het niveau eigenlijk net zo hoog is. Knappe prestatie!

Vroeger was ik een redelijk groot fan van Within Temptation en ben ik van mening dat hun hoogtepunt ligt bij het album The Unforgiving uit 2011. Vanaf album Hydra haakte ik af; de sound stond me opeens een stuk minder aan, veel galm op de zang van Sharon den Adel, een meer djent-achtige metal-stijl diende zich aan en de geforceerde productie op latere albums vond ik ook maar niets.
Hoe mooi is het dan om te horen dat er in Duitsland een band bestaat die zowaar de stijl hanteert van Within Temptation ten tijden van het album The Unforgiving! Alsof Beyond the Black als het ware het estafettestokje heeft overgepakt en vanaf het debuutalbum Songs of Love and Death de weg bewandelt waarvan ik had gehoopt dat Within Temptation dat zou doen na dat geweldige album van ze uit 2011.
Dus was het voor mij exit Within Temptation en welkom Beyond the Black! Zelfs zangeres Jennifer Haben doet me regelmatig aan de overigens bijna niet te vergelijken Sharon den Adel denken!!

Mijn eerste kennismaking met Beyond the Black was toen ik op een gegeven moment behoorlijk onder de indruk het optreden op YouTube aanschouwde die de band gaf op Wacken Open Air 2019 (de volledige registratie is hier te zien: https://www.youtube.com/watch?v=s-2CMhqbJbY) en ik in de ban raakte van de (overigens in een erg leuke outfit ronddartelende ) Jennifer Haben die naast haar geweldige podium-presentatie een stem liet horen waarvan ik dus even dacht: is dat Sharon den Adel die ik daar hoor?
Niets van dat alles dus, want Beyond the Black heeft naast de Within Temptation-vergelijking toch vooral ook hun eigen stijl: even los van de erg prettige zang van Jennifer, klinkt de band veel meer gitaar-georiënteerd, is een stuk steviger over de gehele linie, maar vooral weten ze het in te pakken in stuk voor stuk toegankelijke en catchy, poppy-klinkende symfonische metal die ongelooflijk toegankelijk en prettig in het gehoor ligt. Memorabel, fijne gitaar-riffs en mooie solo's, bombastische momenten en prachtige, meer ingetogen ballads; Beyond the Black heeft het eerlijk gezegd echt allemaal!

En zo werd het tijd om de band meer en meer te gaan ontdekken en kwam ik dus uit op het album wat Within Temptation ná The Unforgiving had moeten maken, namelijk Beyond the Black's debuut Songs of Love and Death.
En meteen laat de band (of in dit geval ten tijde van het debuut meer het project, gezien er behoorlijk veel mensen meegewerkt hebben aan dit album waaronder de invloedrijke producer/gitarist Sascha Paeth) horen wat ze in haar mars heeft; in 55 minuten tijd jagen ze er 12 ongelooflijk verdienstelijke nummers doorheen die het midden houdt tussen poppy en symfonische metal en blijkt de centrale factor hier toch echt de hele fijne popstem van Jennifer Haben te zijn. Haar toegankelijke stem is onmogelijk om niet mooi te vinden en is dé reden om Beyond the Black wel degelijk te zien als een band om zeer veel rekening mee te houden.

Vijf albums lang laat Beyond the Black al horen wat ze in hun mars hebben (het zesde album komt overigens uit komende januari) en eigenlijk kan ik alleen maar concluderen dat het allemaal de moeite waard is, als je tenminste houdt van deze (weliswaar niet al te originele, maar niet te versmaden en onweerstaanbare) stijl van metal.

Soms is er her en der wat gegrom en death growls te horen van (volgens mij) één van de de gitaristen en dit is meer als bijkomstigheid bedoelt om de desbetreffende nummers nog wat extra kracht mee te geven. Niets mis mee, het wordt vaker gedaan en het past er wonderwel bij.

Het gehele album klinkt eigenlijk behoorlijk consistent en t/m het nummer "Drowning in Darkness" is het allemaal toch echt best sterk materiaal wat we voorgeschoteld krijgen. Het heilige vuur neemt een beetje af bij de laatste drie nummers, maar zijn nog steeds goed genoeg om het album als geheel een dikke 4 punten mee te geven.
Het midden van de plaat is het best en bevat de meeste hoogtepunten met in ieder geval het bombastische en stevige "When Angels Fall", het prachtig meeslepende en epische "Pearl in a World of Dirt" en (opvallend genoeg) doet de tevens erg goede live-favoriet "Hallelujah" om één of andere reden wat denken aan Iron Maiden's "Fear of the Dark" wat vooral te danken is aan het begin en einde van het nummer.
Ook het stuwende en ietwat venijnige "Running to the Edge" mag ook even extra vermeld worden. Dit nummer had echt zo op Within Temptation's The Unforgiving kunnen staan!
Tot slot valt "Numb" zeker ook op, deels vanwege de opvallende zangpartijen van Jennifer die vooral op dit nummer laat horen dat ze écht goed kan zingen. De beheersbare hoge uithalen die ze hier laat horen, zijn van opvallend hoog niveau!

Beyond the Black is, ondanks dat ze weer één van de vele van dit soort bands zijn binnen het genre, toch een opvallende, omdat ze het in zich hebben om met goed songmateriaal voor de dag te komen. Niet voor niets is het, mede daarom, een populaire band en ten tijde van het debuut traden ze zelfs al op als voorprogramma van grote bands zoals bijvoorbeeld Queensrÿche. Best een eer om op die manier als beginnende band voor de dag te komen.

Hoe gek is het dan ook, dat vooral op Metal Archives een hoop negatieve reviews staan betreffende dit album. Toch wel behoorlijk onterecht naar mijn mening.
Gelukkig bestaan er nog altijd persoonlijke meningen en die van mij valt in ieder geval positief uit en al helemaal gezien de band op de opvolger Lost in Forever zelfs nog nét even wat beter voor de dag zou komen.

Mooi album! Daarom ook 4 punten!

Onlangs maar eens toegevoegd, deze soundtrack.
Bloodborne zou wel eens de reden kunnen zijn dat ik op den duur ook maar eens een account op Gamesmeter ga aanmaken om mijn loftuitingen over deze game uit de doeken te doen.
Maar het gaat hier om de muziek en deze is zo'n beetje de meest imponerende die ik ooit gehoord heb tijdens het spelen van een game.
De muziek is duister, episch, zwaar orkestraal en past perfect bij de gotisch/victoriaanse stijl van de game. Er is perfect afzonderlijk naar te luisteren, maar roept tegelijkertijd de neiging op om de game (opnieuw) te gaan spelen.

Ik ben altijd een beetje gevoelig als het aankomt op filmmuziek, omdat veel van de kracht en impressie vaak verloren gaat als de film ontbreekt (of in dit geval de game).
Zo niet in ieder geval bij Bloodborne; dit is uiterst sfeervolle en aangrijpende muziek wat oprecht schitterend is om naar te luisteren. Als je tenminste houdt van de donkere en soms behoorlijk zwartgallige sfeer die vooral de bombastische nummers oproepen.

Bloodborne de soundtrack is een meesterlijk staaltje van muzikale perfectie die al net zo perfect is als de game zelf, wat uitgeroepen is tot één van de allerbeste games van 2015! En daar sluit de soundtrack overtuigend bij aan.
Enig minpuntje is dat de muziek van de uitbreiding The Old Hunters ontbreekt, maar deze is voor weinig digitaal binnen te halen via o.a. iTunes.

Deze soundtrack is niet te missen!!!

Houd je van uitgekauwde heavy power metal, wat los van het feit dat het totaal niets vernieuwends brengt binnen het genre, toch vooral heel erg lekker en vertrouwd klinkt? En ook altijd kwaliteit biedt? Dan zit je met de Duitse metalformatie Brainstorm eigenlijk altijd gebakken!
Want ook deze Midnight Ghost mag er zeker zijn. Het is andermaal een album waarmee deze wat mij betreft onderbelichte band laat zien wat ze in huis heeft: dijken van metal-anthems afleveren dat het een lieve lust is!

Want vol overgave presenteren deze heren een album waar louter 'metal-hits' op staan. De band heeft er namelijk patent op memorabele songs af te leveren die zich snel in het hoofd weten te nestelen en er niet meer uit komen. Wat op zich geen enkel probleem is, want het zijn prettig in het gehoor liggende songs die bol staan van stevig gitaarwerk van oudgedienden Milan Loncaric en Torsten Ihlenfeld (beiden vanaf het begin betrokken bij Brainstorm), stuwend drumwerk van tevens vanaf het begin van de band opererende Dieter Bernert, bassist Antonio Ieva (sinds het album Downburst actief in Brainstorm) en uiteraard Andy B. Franck die met zijn uitstekende zangpartijen inmiddels al wel heeft aangetoond een metal-zanger van het eerste uur te zijn.

Als je dan met krakers aan komt zetten als de knallende opener "Devil's Eye", het meeslepende "Revealing the Darkness", het verslavend aanstekelijke "Ravenous Minds" en "The Pyre", dan doe je als band toch echt wat goeds en dat zijn pas de eerste vier songs van het album.
Het episch vormgegeven "Jeanne Boulet (1764)" vormt de spil van het album en bewijst dat de band er ook niet voor terugdeinst om wat meer de avontuurtjes binnen het genre op te zoeken. Een prachtig nummer!
De tweede helft van de plaat is meer van hetzelfde maar doet niet onder voor de eerste helft met knallers zoals het bezwerende "Divine Inner Ghost" en later op de plaat valt afsluiter "The Path" nog op vanwege de prachtige vocale partijen.
De andere nummers doen er gewoonweg niet voor onder en dienen ook nog even aangehaald te worden als de toppers die het zijn.

Wat mij doet concluderen dat Midnight Ghost gewoon een oerdegelijke metalplaat is waar niets mis mee is en bewijst wat voor een toffe band Brainstorm wel niet is!

Wil je dus binnen het genre terug naar de basis en gewoon genieten van toegankelijke en prettig in het gehoor liggende, stevige metal met goede, melodieuze invalshoeken, pakkende refreinen en uitstekende zang? Brainstorm is het antwoord! Midnight Ghost bewijst dit!

Ik hou er wel van: bands die de traditie van onvervalste en traditionele heavy power-metal in ere houden en niet zullen of willen afwijken van die formule. Als het werkt, is het goed toch? Vooral als de band in kwestie, in dit geval Brainstorm, al jaren garant staat voor het leveren van steevast goede albums. Zo ook dus deze Plague of Rats, een album die weer volstaat van stevige metal-nummers waarin in veel gevallen het meezing-gehalte hoog ligt, gezien de ongelooflijk aanstekelijke refreinen die stuk voor stuk opduiken in de 10 nummers (11 op de limited edition) die het album rijk is.
Stevig gitaarwerk, heerlijk solowerk, een stuwende ritmesectie en een iconische frontman in de vorm van Andy B. Franck vormen de basis van Brainstorm en weten me keer op keer weer te verbazen met het ene na het andere memorabele metal-album.
Nergens, maar dan ook nergens valt er vernieuwingsdrang te bespeuren op deze alweer 14de langspeler van deze sympathieke band, maar dat is ook helemaal geen enkel punt, gezien de kracht van de band om hele fijne, prettige en aanstekelijke metal-nummers af te leveren. Brainstorm biedt betrouwbare kwaliteit voor de fans van dit soort metal, waarvan je onderhand zou denken dat deze specifieke formule al volledig uitgekauwd is. Hoe knap is het dan dat anno 2025 het nog steeds mogelijk is om goed, fris en fruitig voor de dag te komen met een album als Plague of Rats. Laat het maar aan Brainstorm over!

Wederom komen er op dit album weer metal-anthems voorbij die zo aanstekelijk en verslavend werken, dat het niet moeilijk is om dit album op repeat te zetten.
Uiteraard is het ene nummer wellicht nét wat beter dan de ander, maar dat is puur een kwestie waar je voorkeur naar uit gaat. Persoonlijk krijg ik geen genoeg van tracks als de geweldige opener "Beyond Enemy Lines", het energieke "False Memories" of wat te denken van het retestrakke "Masquerade Conspiracy". Andere toppers die er ook zeker niet voor onder doen zijn "Garuda (Eater of Snakes)", "The Shepherd Girl (Gitavoginda)" en "Crawling".
Er zijn verder nog wat prima gastbijdragen van Elina Siirala (Leaves' Eyes / Angel Nation) en Alexander Krull (tevens Leaves' Eyes en Atrocity), die nog wat extra 'schwung' en kleur aan de specifieke nummers geven waarop ze te horen zijn.

Concreet is Plague of Rats weer een erg fijn album geworden. Een album waarmee Brainstorm bewijst, nog lang niet uitgeblust te zijn. Op naar album nummer 15 .

Gooi Manowar, Dio, Iron Maiden en Judas Priest door elkaar, tover de bandleden om tot een volledige bezetting powervrouwen en je hebt Burning Witches, een Zwiterse heavy metal-band die redelijk wat jaren alweer garant staat voor het uitbrengen van pittige, oerdegelijke, traditionele metal die behoorlijk gedrenkt is in vooral de jaren '80 getuige de invloeden uit o.a. de NWOBHM.

Wat de band zo onweerstaanbaar maakt, is het feit dat ze absoluut zonder problemen de ene na de andere oorwurm weten te produceren, getuige deze tweede langspeler Hexenhammer.
Iedere fan van traditionele heavy metal moet eigenlijk gewoon tot blinde aanschaf overgaan, want dit is gewoon top!

Opgericht door de Zwitserse gitariste Romana Kalkuhl, debuteerde dit gezelschap in 2016 met hun gelijknamige debuut Burning Witches en wisten ze meteen de aandacht te vestigen op vooral hun imago, namelijk dat vrouwen in het huidige heavy metal-klimaat overduidelijk zonder problemen hun eigen stempel weten te drukken met het produceren van zeer catchy, klassiek georiënteerde heavy metal en daarin automatisch hun mannetje staan.

Naast Romana, zijn de constante factoren binnen de band al die jaren gebleven bassiste Jeanine Grob en drumster Lala Frischknecht en hebben ze door de jaren heen o.a. versterking gehad van de Nederlandse gitariste Sonia "Anubis" Nusselder die tevens degene was die ervoor zorgde dat Burning Witches een geweldige opvolgster wist in te lijven, na het vertrek van vorige zangeres Seraina Telli. En met niemand minder dan metalgodin en -brulboei Laura Guldemond wist de band met het aantrekken van deze huidige zangeres zowaar ervoor te zorgen dat Burning Witches, naast Sonia, een Nederlands tintje kreeg.
Helaas is Sonia ondertussen alweer uit te band gestapt en staat de Zwitserse Larissa Ernst nu voor haar in de plaats.

Ten tijde van Hexenhammer, had Sonia de plaats ingenomen van voormalig gitariste Alea Wyss en Hexenhammer is dan ook haar debuut van voor de rest een band die op deze tweede langspeler al klinkt als een geöliede machine.
De grap is dat de belangrijkste en grootste troef binnen de band op dat moment zangeres Seraina blijkt te zijn. Ze weet al te overdonderen op het debuut, maar haar vocale prestatie op opvolger Hexenhammer is er ook eentje waar je u tegen kan zeggen.
Want ondanks dat ik Laura heel hoog heb zitten en ze qua imago de perfecte opvolgster is voor Seraina, moet ik eerlijkheidshalve toegeven, dat ik Seraina met gemak nog hoger heb zitten. Want wát een belachelijk goede zangeres is dit zeg!! Met gemak weet ze de ene na de andere uithaal te produceren en haar zangkwaliteiten klinken zo heersend en groots, dat het werkelijk gewoon doodzonde is, dat deze dame tegenwoordig in een halslachtig progrock-bandje zit. Seraina is namelijk geboren om als frontvrouw in een metalband door het leven te gaan als wat mij betreft de nieuwe Doro. Wat?? Seraina maakt gehakt van Doro, met alle respect !
Luister maar naar tracks als "Executed", "Lords of War" (werkelijk die stoere uithalen op dit nummer zijn fenomenaal) en uiteraard hét prijsnummer, namelijk titelnummer "Hexenhammer". Vooral die laatste staat nu al ergens in mijn top 50 van beste metalnummers allertijden!
ook de "Holy Diver"-cover wordt met tien vingers in de neus gebracht en is een toffe ode aan de Dio-klassieker.

Concreet: als je van traditionele heavy metal houd en je hebt lak aan originaliteit, check Burning Witches dan vooral uit. Ze hebben vooralsnog vier toffe platen uitgebracht die allemaal de moeite waard zijn. Maar begin wat mij betreft met Hexenhammer, al is het alleen maar vanwege het fenomenale titelnummer.