Zwaar beïnvloed door vooral 'de grote jongens' in hun begindagen (Klaus Schulze, Tangerine Dream, maar ook Jean Michel Jarre), is het debuut Embryo een verloren gewaande klassieker binnen het EM-genre en Mark Shreeve's allereerste uiting binnen de wondere wereld van zwaar op de Berlijnse School gerichte synthesizermuziek.
Het is een bijzonder album te noemen van iemand die zijn sporen in het genre ruimschoots verdient heeft, middels zijn vele solo-albums, zijn belangrijkste project Redshift en zijn bijdrage aan het ARC-project, samen met Ian Boddy.

"The Keeper" is de veelbelovende opener. Zevenentwintig minuten klokt dit nummer, maar weet als een speer aan me voorbij te trekken, zonder ook maar een seconde te vervelen. Wat sowiezo knap is, aangezien er niet eens zo heel erg veel gebeurd in het nummer. Na een vreemd klinkend, zoemend intro, kondigt zich het hoofdthema aan, die, ondanks dat ie in herhaling blijft vallen, toch blijft intrigeren. Als we 7 minuten verder zijn, wordt de sound wat naargeestiger en bevreemdender. Niet veel later kondigt zich een ander thema aan, die al even meeslepend en verslavend klinkt als het beginthema. Af en toe verandert het thema van toonsoort, maar blijft hetzelfde klinken. Meeslepende effecten en andere galmende geluiden geven het thema op den duur een grootscheepse sound mee, waardoor het geheel nog rijker gaat klinken. Na wederom een verandering binnen de muziek, is er op een gegeven moment ruimte voor een passage, die klinkt alsof de eindbestemming bereikt is. Op een verzadigde manier weten een aantal majestueuze orgel-akkoorden het einde van de rit kenbaar te maken. Echter blijkt slechts het eind van de cirkel bereikt te zijn, en wordt de reis gewoon vervolgt, vanaf het begin van de cirkel met hoofdthema no.1 die, daar waar het nummer begon, deze reis afsluit. Een dijk van een opener.
"Alive" is een korte, maar krachtige, op meeslepende sequences gedragen reis door de uiterste hoeken van het universum en is een welkome afwisseling na de gedragen en voluptueuze klanken van "The Keeper".
Het titelnummer is een mengelmoes en praktisch een ode aan de muziek van Klaus Schulze's Bodylove en J.M. Jarre's Oxygene. Het is qua sequence-werk een onnavolgbare 'rollercoaster-ride' waar de spetters vanaf vliegen en waar tussendoor ook ruimte is om even bij te komen. Er valt in ieder geval heel veel in te herkennen, zodat overduidelijk uit de muziek te halen valt waar Mr. Shreeve zijn mosterd vandaan heeft.
"Iceflakes" sluit het album op een meer kalme wijze af, en doet erg denken aan de 2de helft van Tangerine Dream's titelnummer van "Phaedra".

Het moge duidelijk zijn: Embryo drukt overduidelijk zijn stempel op de synth-klassiekers van weleer. Mark Shreeve zou pas op latere werk meer zijn eigen stijl naar voren halen, maar ondanks dat is zijn debuut een fantastisch staaltje synth-vernuft, waar de liefhebber veel uit kan halen. Verplichte kost dus voor iedere Jarre-, TD- en Schulze-liefhebber. Aanrader!!

Sinds het debuut van het Zweedse Metalite, zijn deze dames en heren behoorlijk productief geweest (binnenkort verschijnt alweer het vierde album) en ook met album nummer drie, Virtual World, weten ze dan ook wederom te bewijzen dat pop en metal met gemak samen kunnen gaan.

En als je denkt dat de formule zo langzamerhand uitgewerkt begint te raken, welnu: laat die opmerking maar achterwege, aangezien Virtual World wellicht het meest knallende album van Metalite tot nu toe is.

Wederom gooien ze er weer elf nummers uit die stuk voor stuk het energiegehalte van de band in volle glorie laat horen. Weinig verrassend, maar oh zo verslavend knalt de band de ene na de andere hit eruit.

Het is knap dat met een in principe vrij uitgekauwde formule, Metalite het voor elkaar krijgt om gewoon in een constante flow, elke keer weer knallers weet te produceren.
Het geheim zit 'm gewoon in het songwriterschap die van een hoog niveau is. Hoe anders is het mogelijk om me misschien wel met de beste Metalite-anthem tot nu toe, "Peacekeepers", om de oren te slaan! Wat een dijk van een nummer is me dat zeg!
De overige nummers halen dat adrenaline-niveau wellicht niet, maar who cares? Er staan zoveel andere knallers op. Wat te denken van het eigenzinnige, meeslepende "Vampire Song"! Of de ballad "Alone", wat één van de mooiste tracks is die de band tot dan toe heeft geproduceerd. Ook de afsluiter "Synchronized" dient nog even vermeld te worden trouwens.

De rest van het album laat eveneens een band horen, die bewijst dat een stijl-formule gewoon écht kan werken, als je het maar voor elkaar krijgt om memorabele nummers te schrijven.

Dus als de combinatie van energieke power metal en electronica met invloeden uit de popmuziek van vooral de jaren '80 met een hoog songfestival-gehalte (niet negatief bedoeld hier overigens), je aanspreekt, kan je niet om Metalite heen. Origineel is het nergens, maar dat is dan ook niet van belang bij Metalite. En net zoals de vorige albums, is ook deze derde langspeler een aanrader en vooralsnog mijn persoonlijk favoriete Metalite-plaat. Dat gemeld hebbende, staan ze qua niveau wel gelijk aan elkaar en doen dus automatisch niet voor elkaar onder. Een knappe prestatie als je het mij vraagt!

Album nummer 2 van Metalite, Biomechanicals, zet de trend voort die ze sinds Heroes in Time ingezet hebben. Namelijk fantastisch energieke popmetal maken van de bovenste plank.

M.u.v. zangeres Emma Bensing, die het veld heeft moeten ruimen voor zangeres Erica Ohlsson, is de band verder ongewijzigd gebleven. Aan niets is ook te merken dat er een andere zangeres te horen is eerlijk gezegd. Het enige wat je zou kunnen zeggen, is dat Erica misschien iets afwisselender zingt dan Emma, maar dat is het verder ook wel in mijn beleving. In ieder geval past Erica verder prima bij de band en schijnt ze ook live een sterke podium-presentatie neer te zetten, wat voor de populariteit van de band alleen maar gunstig is natuurlijk.

Wat ik zo'n beetje opmaak uit diverse reacties, is dat Biomechanicals qua songmateriaal net wat beter en afwisselender uitpakt dan het debuut. Eerlijk gezegd merk ik daar niet veel van. Sterker nog: Biomechanicals had in eerste instantie niet de impact die het debuut wel op mij had.
Echter was daar een simpele oplossing voor, namelijk het album gewoon lekker vaak draaien. En daar schuilt de kracht ook in dit album. Waar Heroes in Time eigenlijk meteen grijpt, doet Biomechanicals dat pas na een aantal luisterbeurten. Wat technisch gezien zou moeten inhouden, dat Biomechanicals een beter album is. Persoonlijk is het gewoon een kwestie waar de voorkeur ligt. Ik beschouw Biomechanicals als hét goede tweede album. Maar niet beter dan het debuut. Maar ook zeker niet slechter. Verre van!

Als een blikje Red Bull zou bestaan uit een goede portie popmuziek meets metal, dan is dat denk ik wel een passende omschrijving bij wat Biomechanicals muzikaal te bieden heeft. Want de energie spat er aan alle kanten af!
Ook hier is het lastig om toppers te benoemen, aangezien elk nummer wel iets heeft. Maar voor de verandering benoem ik dan toch het titelnummer, wat absoluut het beste nummer is van de plaat. Later op het album vallen "Social Butterflies" en "Rise of the Phoenix" ook zeker op. Maar net zoals het debuut, zijn de overige nummers ook niet te versmaden.

Concreet is de tweede langspeler van Metalite niets nieuws onder de zon, maar dat is in het geval van deze band dan ook zeker niet erg. Metalite beheerst namelijk een kunstje wat ze erg goed kan en persoonlijk vind ik het dan ook van belang dat ze daar aan vast houden. Maar daar heb ik dan ook alle vertrouwen in, aangezien ook album nummer 3, Virtual World, de trend vertrouwd en kwalitatief vakkundig doorzet.

Ik ben er al heel erg lang van overtuigd dat er in Zweden een fabriek staat, waar aan de lopende band artiesten en bands uitrollen die het voor elkaar krijgen om ongelooflijk pakkende en memorabele muziek te maken op vooral het gebied van pop, rock en metal. En binnen al die genres is Zweden altijd al goed vertegenwoordigd geweest.
Metal, wat een voorkeur bij mij geniet qua genre, is in Zweden ruimschoots vertegenwoordigd en zo dus ook bij de band Metalite, wat een samensmelting is van de woorden 'Metal' en 'Elite'.

Metalite bestaat ten tijden van hun debuut Heroes in Time uit gitaristen Edwin Premberg en Robert Örnesved, drumster Lea Larsson, bassist Robert Majd en vocaliste Emma Bensing en gezamenlijk zorgen deze heren en dames voor een sound die al meteen vanaf dit debuutalbum een kenmerk zou zijn voor de algehele stijl van deze band: namelijk popmetal spelen van de bovenste plank. Want eigenlijk is dit niets meer dan ultra-stevige popmuziek waarin vooral de voorliefde voor de jaren '80 omgezet in een futuristisch jasje (mede door toedoen van een flinke portie electronica), duidelijk de boventoon voert.

Vanwege de neiging om vooral heel erg poppy te klinken, maar tegelijkertijd er niet voor terugdeinzen om best stevig voor de dag te komen, zorgt ervoor dat Metalite over een ongelooflijke energie beschikt. Wat ze dan ook vertalen naar de nummers, die weliswaar onderling niet heel veel van elkaar verschillen, maar wel onvoorstelbaar lekker en energiek klinken. En dit truukje doen ze al op bewonderenswaardige wijze sinds het debuut Heroes in Time en album na album weten ze, ondanks dat de formule uitgekauwd dreigt te geraken, iets waardoor het songmateriaal niet verveeld. En dat is best knap te noemen!

Uiteraard moet het wel je stijl zijn. Maar ik kan hier persoonlijk geen genoeg van krijgen. Eigenlijk is Metalite een soort ABBA, maar dan nog energieker, met een fikse dosis electronica en drum- en gitaargeweld. Daarbij is de zang van Emma weliswaar niet heel bijzonder, maar wel effectief en passend voor het materiaal wat Metalite biedt! Daarbij zingt ze zeker niet onverdienstelijk, ondanks dat ze qua stem wat inwisselbaar klinkt.

De stijl is dus zowel een voor- als een nadeel. Aangezien de neiging ontstaat, dat het album wat eenvormig gaat klinken, doordat de nummers wat op elkaar gaan lijken, zou het dus kunnen dat het voor velen iets is, wat al snel zou kunnen vervelen. Persoonlijk iets waar ik absoluut geen last van heb. Van dit soort bands lust ik er wel meer! Want er staan eigenlijk alleen maar knallers op Heroes in Time. En nee, dit is absoluut niet het meest hoogstaande wat ik gehoord heb. Maar dat is dan ook helemaal niet aan de orde hier.

Dus hou je van energieke popmuziek maar ook van metal, check dan absoluut Metalite. Ze doen hun ding al heel goed sinds Heroes in Time en alhoewel het er niet verrassender op wordt, zijn alle albums vanwege het ongelooflijk energieke en aanstekelijke songmateriaal, allemaal de moeite waard te noemen.

Nummers op zich opnoemen heeft dan ook nauwelijks zin. Als één brok energie is het gehele album de moeite waard!

Na drie veelbelovende voorproefjes keek ik reikhalzend uit naar deze nieuwe plaat van Metallica. Acht jaar hebben we er op moeten wachten. Acht jaar....
Maar helaas: het is middelmatigheid troef. Tot op het saaie af. De meeste nummers zijn mid-tempo en klinken ongeïnspireerd en suf. Om over de solo's maar te zwijgen. Hammett's ideeënbus op dat gebied is anno 2016 leger dan leeg.
De zang van Hetfield klinkt zeurderig, vervelend. De drums van Ulrich standaard.
Absoluut dieptepunt is "Am I Savage?"!! Echt...wat dachten ze op dat moment toen ze dat nummer schreven?

Mensen echt.....Metallica was ooit geweldig. De eerste drie albums zijn klassiekers. Maar dat is ondertussen 30 jaar geleden. Wat daarna is uitgebracht kan en zal nooit kunnen tippen aan de drie eerstelingen.
...And Justice for All kent zeker nog z'n momenten en zelfs The Black Album kan ik nog een warm hart toedragen (was mijn eerste kennismaking met Metallica).
Maar daarna....Load, Reload (ook wel genaamd Kloot en Rekloot), St. Anger (ook wel St. Bagger genoemd)....oh help!!!
Bij Death Magnetic leek er weer hoop. Maar die hoop is bij mij definitief overboord gegooid na beluistering van de meest langverwachte en veelbelovende metal-plaat van 2016.

Eigenlijk hadden ze het net zoals bij Beyond Magnetic bij een mini-album moeten houden, met daarop de eerste 3 singles en afsluiter "Spit Out the Bone". Dan was het leuk geweest.

Om mijn leed te verzachten heb ik maar heel gauw Brotherhood of the Snake van Testament opgezet. Deze metal-knaller die een half maandje eerder het levenslicht zag laat horen hoe metal écht hoort te klinken. En niet zoals op dit halfslachtige dubbel-album (nota bene!)

Zonde!!!

Ongeveer tegelijkertijd met Ashra's New Age of Earth, besloot ik om Departure from the Northern Wasteland van Michael Hoenig ook meteen maar een eervol plekje in mijn collectie te geven. Want ook deze klassieker onder de elektronische muziek schitterde bij mij uit afwezigheid. Ik zou me er eigenlijk voor moeten schamen!!

Waar New Age of Earth van Ashra vooral erg doet denken aan Klaus Schulze, doet dit album me veel meer denken aan Tangerine Dream ten tijde van hun live-album Encore. Tenminste, qua stijl dan.

Door velen hier al genoemd als een klassieker binnen z'n genre, kan ik niet anders dan concluderen het hier mee eens te zijn.
Alleen al het prachtige titelnummer is me regelrecht op het lijf geschreven. Denk aan het dynamische live-album Encore van Tangerine Dream. Of ouder werk, zoals Rubycon. daar zou het titelnummer alleen al perfect tussen passen.
Het is dat het hier om een Michael Hoenig-album gaat, anders zou het zo voor een TD-album door hebben kunnen gaan.
Nu heeft Michael wel even heel kort in de band gezeten (overigens alleen om Peter Baumann te vervangen tijdens hun tour door Australië), dus is dit wellicht een reden dat dit solo-debuut onderbewust erg veel overeenkomsten vertoont met TD.
Alhoewel, op een gegeven moment komt Michael ook wat eigenzinniger voor de dag, getuige het zweverige "Voices of Where" die vooral naar het einde toe redelijk origineel wordt.
Maar als je dan weer luistert naar het korte maar krachtige "Sun and Moon" dan is het gewoon weer TD wat de klok slaat.

In ieder geval is het materiaal gewoon erg goed. Het is een essentiële toevoeging aan iedere EM-collectie en die van de Berlijnse School in het bijzonder.

Conclusie: prima album!!

Michael Hoenig heeft een regelrechte synth-klassieker op zijn naam staan, namelijk zijn solo-debuut Michael Hoenig - Departure from the Northern Wasteland (1978).
Over dat album is al een hoop gezegd en geschreven, waardoor je bijna zou vergeten dat Hoenig nog een ander solo-album op zijn naam heeft staan. Namelijk zijn bijna 10 jaar later verschenen opvolger Xcept One.
Xcept One kent niet de status en kwaliteit van het debuut en muzikaal is het ook wel heel wat anders, maar als werk op zich is het bij vlagen best een aardig album te noemen.

Muzikaal is dit overduidelijk een product van zijn tijd: die typisch digitaal klinkende 80's-synthesizers domineren de sound volledig.
De muziek zelf is redelijk vlot en ritmisch allemaal, ja zelfs een tikkeltje speels bij vlagen, getuige het titelnummer en "Bones on the Beach". Helaas klinkt het ook in sommige gevallen wat geforceerd en irritant, middels het nummer "Scatter Part I".
Rustpuntjes zijn er ook op te vinden in de vorm van "Forgotten Thoughts" die mooi opbouwt naar een majestueuze climax. Tevens mag het mooie, maar tevens wat druilerig klinkende "Spectral Gong" niet onvermeld blijven. Persoonlijk vind ik het zelfs het beste nummer van het album.
Het album eindigt met "Scatter Part III" (waar is Part II??) en is nogal een vreemd en zenuwachtig, maar ook wel opvallend ritmisch nummer die op zich wel opvallend gaaf toetsenwerk bevat. Echter tettert het net wat te lang door, waardoor het op het laatst vervelend wordt. Het is tevens ook het einde van een plaat die zeker z'n momenten kent, maar ook neigt erg dertien in een dozijn te klinken.

Hoenig bezit muzikaal gezien over een behoorlijk eigen smoelwerk op dit album, maar weet het niveau niet vast te houden, waardoor Xcept One een vrij onevenwichtig album is geworden die het moet hebben van z'n meer ingetogen tracks. De drukke uitspattingen die de uptempo tracks kenmerken, werken op een gegeven moment toch danig op de zenuwen, wat ze uiteindelijk toch ontsieren.
Best jammer, want de plaat heeft best potentie, maar meer dan een karige 3 punten kan ik er toch niet aan geven.

Het Zweedse synthwave-project Midnight Danger, bestaande uit producer en gitarist Chris Young, is één van de betere synthwave-acts die ik de afgelopen tijd heb leren kennen.
Het debuutalbum Malignant Force is dan ook echt een aanrader voor iedereen die de retro-electrosound van de jaren '80 hoog heeft zitten.
Vooral geïnspireerd door de soundtracks van John Carpenter, Tangerine Dream, Goblin en synthipop uit de jaren '80 in het algemeen (de albumhoes is zelfs redelijk kenmerkend en vermakelijk te noemen en een verwijzing ernaar), maar ook hardrock en metal, maakt Midnight Danger een behoorlijk goed portie synthwave met een redelijke hint naar darksynth, alhoewel het nooit echt over-de-top gaat. Dat maakt de muziek van Midnight Danger tegelijkertijd ook best toegankelijk.
Tevens zijn de nummers stuk voor stuk zeer pakkend en memorabel te noemen, waardoor elk thema van welk nummer dan ook, dagenlang in je kop kan blijven zitten.
Dat maakt de muziek tegelijkertijd verslavend en bovenal gewoon erg leuk.
Vooral de toevoeging van de electrische gitaar op praktisch ieder nummer, zorgt voor een extra boost en geeft daardoor de muziek een flinke lading extra power mee.
Er staan louter en alleen maar toppers op deze plaat, die stuk voor stuk op je afgevuurd worden, na het veelbelovende intro "Into the Unknown".
Als ik er dan al een aantal mag noemen, dan zijn het veelomvattende "Stranger Days", het knallende en vlotte "Adrenaline Burst", het meeslepende "Shadows", het krachtige en dreigende titelnummer, het meer lichtvoetige "Sleepless Nights" en de duistere afsluiter "Red Horizon" reden te meer om deze plaat een kans te geven. Maar de rest van de nummers zijn gewoon net zo goed.
Concreet is Malignant Force van Midnight Danger gewoon niet te missen als je van krachtige en stoere synthwave met een flinke dosis flitsend gitaarwerk houdt. Aanrader dus!

Hergest Ridge is een persoonlijk voor mij ondergeschoven kindje betreffende de discografie van Mike Oldfield en is één van de redenen waarom ik dit album tot op heden nog niet besproken had.
E.e.a. heeft te maken met het feit dat het album voor mij nooit helemaal de overtuigingskracht bezat om vaak te beluisteren.
Muzikaal is het een prachtig album, maar het moet wel opboksen tegen het invloedrijke debuut Tubular Bells en misschien wel het allerbeste album van Mike Oldfield, het magistrale Ommadawn.
De klassieke trilogie van zijn eerste drie albums zijn natuurlijk onmisbaar en verplichte kost voor iedere zichzelf respecterende muziekliefhebber en Hergest Ridge vormt daarin dus absoluut geen uitzondering.

Tubular Bells was een groei-album voor mij, maar wist uiteindelijk gewoon een zeer goede indruk achter te laten. Ommadawn wist vanaf de eerste noten zich al een plek in mijn muzikale hart te nestelen en heb ik tot op heden al ontelbare keren aan een luisterbeurt onderworpen.

Hergest Ridge is het nooit echt helemaal voor mij geworden. Ja, ik hoor het zeker wel, maar om de één of andere reden kabbelt de plaat aan me voorbij en wil het kwartje nergens echt vallen. Vooral "Part One" heeft daar last van; de sound, de thema's, het klinkt best mooi, maar ik krijg ook nergens het gevoel dat ik oprecht onder de indruk ben. Het imponeert niet, zoals Tubular Bells en vooral Ommadawn wel doen voor mij en dit zal puur gevoelsmatig te maken hebben met persoonlijke smaak en voorkeur. Alleen het slotstuk wat een mooie opbouw kent met afsluitend het koor vind ik mooi en heeft iets sfeervols, charmants en pastoraals, maar daar blijft het eerlijk gezegd wel bij. Alhoewel ik wel even een lans wil breken voor de 2010 Mix van dit nummer, die het een bepaalde boost met zich meegeeft en mede daardoor het wat slomige karakter wat het nummer normaal gesproken uitademt, praktisch volledig naar de achtergrond wordt gedrukt.
Dit geldt overigens ook voor de 2010 Mix van "Part Two", maar laat "Part Two" gelukkig heel veel goed voor me maken. Dit nummer weet wel te overtuigen in die zin dat het nummer spannender en intrigerender klinkt dan wat tot dan toe op de plaat te horen valt. Natuurlijk heeft dat ook te maken met de veelbesproken heftige gitaar-sectie die op een gegeven moment als een donderslag bij heldere hemel zijn intrede maakt. Voor mij persoonlijk overigens de beste sectie van dit album. Ook de secties daarvoor en daarna klinken meer meeslepend voor me en vind ik daardoor een stuk mooier. Ook al komt er nog eventjes één van de thema's uit "Part One" voorbij.

Laat ik concluderen en objectief zijn: Hergest Ridge is absoluut een klassieker van formaat die iedere Oldfield-fan vanzelfsprekend in zijn kast zou moeten hebben staan. Echter heeft het tot op de dag van vandaag nooit echt voor mij de indruk gemaakt, die het album op basis van zijn status wel degelijk verdient. Op basis van mijn mening ga ik dan ook niet hoger uit komen dan een 3,5. Wellicht veel te laag voor dit album, maar in dit geval is het wat het is voor me. Een mooi album, maar geen favoriet helaas.

Met Return to Ommadawn waan ik me zowaar 40 jaar terug in de tijd. Want qua sfeer, puurheid, eerlijkheid en muzikaal enthousiasme krijgt Mike Oldfield datgene voor elkaar, wat hem ook gelukt is in de voor hem o zo succesvolle en muzikaal zeer interessante jaren '70.
Want het is nogal wat, om een album te maken die qua titel alleen al een directe verwijzing is naar één van Oldfield's beste platen. Als je het dan ook nog eens voor elkaar krijgt, om dezelfde ambiance, inspiratie en impact neer te zetten als de originele Ommadawn, dan doe je als muzikant toch iets goed!
Want ik kan er niets aan doen: ik krijg hetzelfde gevoel bij dit album als bij Ommadawn. En dat gevoel is positief! Heel erg zelfs!!
Return to Ommadawn is een terugkeer naar de beginjaren van Mike Oldfield. Hij gaat terug naar de basis en heeft compleet in de stijl van zijn eerste 3 platen, een bijzonder stuk muziek geschreven verdeeld over twee stukken van elk zo'n ruim twintig minuten speelduur.
Het klinkt zo ongelooflijk herkenbaar en vertrouwd, maar tevens ook ongelooflijk onweerstaanbaar. De warme melodieën die elkaar onderling opvolgen klinken heel vloeiend en geïnspireerd en nestelen zich al vrij snel in je hoofd. En het verveeld echt absoluut niet. Geen enkel moment zelfs!!.
Dit is een heel mooi en sterk album geworden die de originele Ommadawn eer aan doet. En zelfs subtiele verwijzingen kent naar de originele Ommadawn. En dan vooral naar "On Horseback", getuige de laatste minuten van "Part 2".
Maar bovenal is het een album waarmee Mike Oldfield na al die jaren bewijst, dat het heilige vuur nog steeds brandt en hij ook anno 2017 in staat is, zeer memorabele muziek uit te brengen. En dat hadden velen waarschijnlijk niet meer verwacht van hem.
Deze terugkeer klinkt verrassend en vertrouwd tegelijkertijd. Het laat Mike Oldfield horen zoals zijn fans hem het liefst horen. En het resultaat mag er absoluut wezen.

Return to Ommadawn is Oldfield op zijn best. Het album doet nauwelijks onder voor Ommadawn, wat ik overigens een meesterwerk vind. Return to Ommadawn haalt dat niveau niet, maar doet een hele goede gooi ernaar!! Een klasse-album!!

Don't ever repeat the same trick twice!!

En dat is in het geval van Tr3s Lunas, in dit geval, deels waar.
De stijl die Mike Oldfield namelijk op dit album hanteert, een combinatie van chill out en ambient, is er eentje zoals die al eerder te horen was op jawel, het meesterwerk The Songs of Distant Earth.
Gezien het bijna onovertroffen niveau van dat album, zou je denken 'dit smaakt naar meer'. Echter haalt Tr3s Lunas in geen velden of wegen het niveau van The Songs Of Distant Earth.
Aan de ene kant best gek, aangezien Mike op Tr3s Lunas hetzelfde truukje toepast. Maar in dit geval werkt het toch niet helemaal, simpelweg omdat de kracht, het imposante karakter en het niveau van de composities zoals te horen op The Songs of Distant Earth, hier niet aanwezig zijn.

En toch is Tr3s Lunas best een lekker album. De herkenbare gitaarpartijen zijn als vanouds aanwezig en daardoor klinkt e.e.a. herkenbaar en vertrouwd. Het luistert lekker weg en gek genoeg vooral op de achtergrond is dit best een genietbaar album. Echter blijven compositorische hoogstandjes dit keer uit. En ja, daardoor klinkt het inderdaad wat magertjes.

Vreemd genoeg is het het gezongen "To Be Free" wat ik het beste nummer van de plaat vind. Voor de rest is het allemaal vrij middelmatig wat de revue passeert, echter heeft het toch wel wat.

Kortom: geen hoogvlieger, maar zeker ook niet slecht. Een prima, luchtig tussendoortje waarmee Oldfield ook met een moderner geluid bewijst nog steeds een prima muzikant te zijn.

Hoe gepolijst, gladgestreken, veilig en netjes deze versie van Tubular Bells ook klinkt, is natuurlijk precies de reden dat het nooit het origineel kan vervangen uit 1973. Die zal altijd z'n eigen charme en waarde blijven behouden.
En toch kan ik ook prima luisteren naar deze opnieuw opgenomen versie, die n.a.v. de 30ste verjaardag van Mike's debuut in 2003 is uitgebracht. En logischerwijze omgedoopt is tot Tubular Bells 2003.

Het voegt misschien niet op alle fronten wat toe, maar toch kan je horen dat alles met liefde en bezieling is opgenomen. En gek genoeg hoor ik dat het meest terug op "Part Two", wat ik overigens altijd de mooiste kant van de plaat heb gevonden. Alleen op de "Caveman"- sectie gaat Mike t.o.v. het origineel ietwat over-de-top, maar gelukkig heb ik dat eigenlijk altijd zo'n beetje het meest opmerkelijke en tofste stuk van de plaat gevonden. Ik vind het altijd geweldig als Mike zich van zijn meer gekke en grappige kant laat zien. Dat siert zijn karakter en eigenzinnigheid als mens en artiest.

Op alle fronten is dit een aangename plaat om naar te luisteren, maar de vergelijking met het legendarische origineel zal altijd blijven bestaan en daar kan deze plaat natuurlijk niet aan tippen. Echter is ie niet slecht. Alles klinkt prima en de uitvoering is goed gedaan. Maar dat mag dan ook wel van Mike verwacht worden.

Misschien heeft het ook wel te maken met dat ik Tubular Bells een goed album vind, maar zeer zeker niet zijn beste. Een Ommadawn vind ik bijvoorbeeld véél beter en wellicht was ik dan ook wat twijfelachtiger geweest, als Mike daar een remake van had gemaakt. Echter heeft Mike daar juist weer een prachtig vervolg op gemaakt in de vorm van Return to Ommadawn. Maar dat is weer een ander verhaal...

Concreet: Tubular Bells 1973 4,0
Tubular Bells 2003 3,5

Het Noord-Italiaanse symphonische metal-gezelschap Moonlight Haze rond drummer/keyboardist Giulio Capone en zangeres Chiara Tricarico knalt er met album nummer 3, Animus, een album uit die duidelijk maakt dat we hier met een band te maken hebben, waar rekening mee gehouden mag worden.
Waren ze op hun debuut De Rerum Natura nog een beetje zoekende naar hun stijl, vloeide daar in de vorm van opvolger Lunaris een album uit voort waarbij ze weliswaar nog steeds zoekende waren, maar waar wel knallers van nummers op staan.
Op Animus is het voor het eerst, dat er duidelijk naar een kern is gezocht binnen de nummers. Namelijk hit-gevoeligheid. En nee, het is nu ook niet direct hit-gevoeligheid in die zin, dat wat er te horen valt op Animus, zo op de radio gedraaid zou kunnen worden. We hebben het nog altijd over metal. Maar wel van een zeer toegankelijke, prettig in het gehoor liggend kaliber.

Op Lunaris staat het geweldige "The Rabbit of the Moon". Zeer pakkend, catchy toegankelijk en memorabel. Een oorwurm van een nummer. Welnu, op Animus staan 11 van dat soort nummers.
Wat inhoudt dat, zeker na een drietal luisterbeurten, het album niet meer uit je kop te krijgen is.
En daar schuilen zowel voordelen als nadelen in. Voordelen zijn dat het stuk voor stuk zeer prettig in het gehoor liggende nummers zijn waarin muzikaal vuurwerk wordt gepresenteerd en de zeer aangename stem van Chiara een heel belangrijke stempel drukt binnen het geheel.
Nadeel is, is dat de nummers op den duur wat op elkaar kunnen gaan lijken, waardoor het algehele niveau qua impact, niet helemaal gehaald wordt.
Maar dit laatste is eigenlijk muggenziften. Want Moonlight Haze beheerst hun kunsten meer dan goed en wat mij betreft mag deze band dan ook naast de grote jongens staan, bands die al veel eerder en langer binnen dezelfde stijl opereren. Want qua niveau staan ze gelijk met bands als Nightwish, Edenbridge, Within Temptation, Visions of Atlantis, Xandria etc...
Dus ga je voor originaliteit, dan moet je niet bij Moonlight Haze aankloppen. Vormt dat geen issue, dan valt er genoeg te genieten op Animus.

Animus verrast en imponeert niet zoals Lunaris, maar Moonlight Haze heeft ook niet de intentie dat te doen. Wat de band wél doet, is een ongelooflijk fijn en verslavend album afleveren die al menig rondjes in de CD-speler heeft mogen afleggen.
De band schotelt energieke en verfrissende songs voor, vol met catchy invalshoeken, aanstekelijke en vooral memorabele refreinen. Het tempo ligt vrij hoog en de muziek straalt een vorm van positiviteit uit.
Boven dit alles is de geweldige zang van Chiara misschien wel de grootste troef van de band, want ze kan zich scharen met de besten binnen het genre. En dat is een understatement!
Nummers als het bijna radio-vriendelijke "It's Insane", het iets meer epische geladen en prachtige "Kintsugi" of het meer eigenzinnige "Midnight Haze" en het behoorlijke Helloween-esque "A Ritual of Fire" zijn slechts voorbeelden van een voor de rest zeer fijne langspeler van deze spontane band.
En dan zijn de vier genoemde tracks niet eens per se de besten van het album. Ze liggen allemaal op hetzelfde niveau.

Concreet is Animus niet te missen en is qua album misschien wel de meest beheerste en vooraanstaande van de band tot nu toe. En alhoewel ik nog steeds de voorkeur geniet voor Lunaris, is ook deze derde langspeler van de band geslaagd te noemen. Ik kan dan ook niet wachten op album nummer vier. Tevens wordt het tijd dat Moonlight Haze naar Nederland komt, want live zou ik ze graag aan het werk willen zien.

In mijn bericht bij de vorige langspeler van Moonlight Haze, Animus, gaf ik aan dat ik niet kon wachten op album nummer vier. Echter moest ik toch mijn best doen en mijn geduld op de proef stellen.
Het wachten is ondertussen voorbij en het vierde album van deze Italiaanse symfonische metalband, die de titel Beyond met zich meegekregen heeft, is ondertussen alweer eventjes uit en laat een band op vooral vertrouwd terrein horen. Ze volgen braaf het pad verder die ze zijn ingeslagen sinds de band besloot om vooral op het vorige album Animus een overtuigende verzameling songs te presenteren die met z'n allen qua karakter twee dingen gemeen hebben: ze zijn allen doeltreffend en hitgevoelig te noemen. En dat maakt Animus tot weliswaar niet het beste, maar wel het meest aansprekende album van de band tot nu toe.
Dus waarom zou je een formule doorbreken als blijkt dat deze werkt en waar je je als band goed bij voelt? Precies! Dan maak je dus gewoon Animus II. Oh sorry...ik bedoel Beyond.

Maar dan beste dames en heren, kunnen er twee dingen gebeuren: dit pakt goed of niet goed uit. Welnu, ik kan in ieder geval bij deze melden dat de band het voor elkaar gekregen heeft om beiden te doen.
Het pakt goed uit in die zin dat we wederom een selectie songs te horen krijgen die vol staan met catchy en vlotte thema's, geweldig gitaarvuurwerk, levendige, enthousiaste drumpartijen en over het algemeen prachtige zang van zangeres Chiara.
Echter pakt het tegelijkertijd niet goed uit, omdat praktisch álle songs dit keer behoorlijk inspiratieloos en plichtmatig overkomen. Het is echt jammer dat ik dit moet melden, maar daardoor is Beyond een zowel spectaculair als zielloos album geworden. Ontzettend frustrerend, gezien ik deze band hoog heb zitten.
Is dit werkelijk dezelfde band die het meesterlijke album Lunaris heeft uitgebracht? Het is bijna niet te geloven gewoon, maar vergeleken met dát album, is Beyond een verzameling aan left-overs geworden.
Zo zonde, want duidelijk is te horen, dat de band het wel kan.
Nummers moeten je meeslepen, je naar de keel grijpen op een positieve manier. Inspiratie, inventiviteit en dynamiek moeten samen gaan en zorgen voor prachtige nummers. Ik weet dat de heren en dame van Moonlight Haze dit als geen ander kunnen. Echter ontbreken deze ingrediënten (bijna) helemaal op deze vierde langspeler.

Het gaat al een beetje mis met de titel-opener: een rustige, korte ballade met op de achtergrond een dromerige piano-melodie. Best mooi, maar het heeft weinig om het lijf.
De plaat had gewoon meteen moeten openen met "Tame the Storm", een knaller van de bovenste plank met een excellerende Chiara. Het is meteen één van de hardste nummers die de band tot dan toe heeft uitgebracht en het werkt. Als de rest van de nummers van dit niveau waren geweest, was Beyond een geweldige opvolger van Animus geweest.
Echter zakt het album daarna wat in elkaar met het behoorlijk obligate "Crystallized", wat ook geldt voor het clichématige "Chase the Light". De nummers zijn behoorlijk inwisselbaar en daardoor nauwelijks memorabel te noemen. Tuurlijk, er wordt geweldig gemusiceerd en gezongen, maar vergeten ben je de nummers ook al heel snel.
Opvolger "Would You Dare?" zet deze lijn voort en is een tikkeltje beter gezien de dynamiek binnen de muziek weer een boost krijgt. Alleen jammer van het drammerige, geforceerde refrein.
Een rustpuntje wordt gezocht met de deels in het Engels, deels in het Italiaans gezongen ballad "L'Eco del Silenzio". How goedbedoeld ook, lijkt het nummer maar niet van de grond te willen komen, gaat uiteindelijk nergens heen en ook vormen sommige zanglijnen in combinatie met de melodielijnen niet altijd een mooi geheel.
"D.N.A. (Do Not Apologize)" geeft weer wat schwung aan het geheel en zorgt voor de spreekwoordelijke schop onder de kont die de plaat nodig heeft. Het werkt gelukkig bij dit nummer want de plaat is dan alweer beland bij de tweede helft.
"Untold" en "Time to Go" zijn ook weer redelijk te noemen en lijken de plaat net zoals het voorgaande nummer weer op de juiste koers te krijgen, wat vooral geldt voor het daaropvolgende charmante "Awakening". Ironisch dat we dan al weer bij het einde van de plaat zitten, want uiteindelijk is "Awakening" tezamen met "Tame the Storm" het beste nummer van de plaat.
De CD-versie van Beyond eindigt met de bonustrack "A Brand New Sky" en zou je bijna de left-over van de left-overs kunnen noemen. Een niet al te overtuigend nummer die verdrinkt in goede bedoelingen, mede door de inspiratieloze gitaarpartijen en alhoewel goed gezongen behoorlijk geforceerde en zeurdige zanglijnen kent, waar vooral het refrein debet aan is.
De LP-versie (welke ik niet heb) eindigt met de bonustrack "Alive Again" en gezien ik dat nummer niet ken, laat ik dat nummer ook voor wat het is. Een beetje flauw ook dat niet gewoon allebei de nummers vertegenwoordigd zijn op alle versies van de albums. Maar goed, ik mis het niet, want het album in zijn geheel is uiteindelijk een stuk minder gebleken dan de voorgangers.

Moonlight Haze is zichzelf een beetje voorbij gegallopeerd en dat is jammer, want het is een goede band en ze hebben met Chiara een zangeres binnen de gelederen die ik beschouw als één van de besten binnen het vakgebied. Echter moet ik tegelijkertijd toegeven dat ze op Beyond soms niet helemaal uit de verf lijkt te komen in sommige nummers. Dit komt ook deels omdat ze zo her en der sporadisch vanuit het niets besluit om een death growl te produceren. Dit deed ze ook al op voorgaande platen, maar daar was het echt ter verdienste van het nummer. Ik heb nu juist het gevoel dat het niets juist niets toevoegt.
Maar wat ik vooral mis, is het gevoel dat de band het vooral aan potentie ontbreekt, terwijl ik weet dat ze alle middelen en kwaliteiten hebben om als band wel hiernaar te streven. Waarom dit niet wordt waargemaakt op Beyond is mij dan ook een groot raadsel.
En nee, nergens is het een slecht album te noemen. Het staat vol met aanstekelijke nummers die absoluut niet vervelend zijn om aan te horen, maar veel om het lijf heeft het allemaal niet.
Tuurlijk, de boog hoeft niet altijd gespannen te staan, maar eerlijk is eerlijk: bij Moonlight Haze had ik toch wel meer verwacht.
Een bescheiden 3 punten is dit album nog wel te vergeven en ik houd dapper moed dat de band mij bij de volgende ronde wel weer weet te verrassen en te imponeren. En wie weet komen de nummers live wél uit de verf. Want live wil ik deze band zeker nog eens gaan zien dus wie weet....

Na hun vertrek uit de band Temperance, richtten drummer/keyboardist Guilo Capone en zangeres Chiara Tricarico, gezamenlijk met bassist Alessandro Jacobi en gitaristen Marco Falanga en Alberto Melinato hun gezamenlijke antwoord op die band op, namelijk Moonlight Haze.
In een wereld waarin female fronted symphonic powermetal zo'n beetje de halve metalwereld in beslag neemt, in ieder geval tegenwoordig, kun je je afvragen of zo'n band als Moonlight Haze opvalt. En alhoewel de band zeker niet zo populair is als de grotere bands binnen dit genre (Nightwish, Within Temptation, Visions of Atlantis...om er maar een paar te noemen), kan ik alvast rustig benoemen, ja zelfs toegeven, dat de band het wel in zich heeft, om net zo groot te worden. Op basis van kwaliteit, intensiteit en algehele presentatie is Moonlight Haze namelijk een band die, mede dankzij de ongelooflijk getalenteerde zangeres Chiara, er één is om rekening mee te houden.

Na het toch wel recente teleurstellende vierde album Beyond, die ik onlangs van een review heb voorzien, werd het tijd om nog eens terug te grijpen naar het debuutalbum van deze band om deze nogmaals aan een aantal luisterbeurten te onderwerpen.
Gezien ik vooral album nummer twee, Lunaris, erg hoog heb zitten maar ook het derde wapenfeit, Animus, zeer goed kan smaken, verdween het debuut De Rerum Natura een beetje van mijn radar. Ik kende het album al wel, maar kreeg het niet helemaal voor elkaar om het te doorgronden. Het debuut van Moonlight Haze is namelijk een wat complexer album, waarbij de band het avontuur binnen het genre opzoekt; het ene moment komt er als het ware een knaller voorbij die neigt naar hitpotentie, het andere moment lijkt de band te zoeken binnen een bepaalde stijl binnen specifieke nummers.
Dit levert in zijn totaliteit een bijzonder album op, eentje die mij in eerste instantie niet helemaal wist te overtuigen. Maar oh boy!! Wat had ik het mis! Hoezo niet overtuigen?? Moonlight Haze knalt er namelijk met hun eersteling een album uit, die van begin tot eind bol staat met zeer fraaie nummers. Ik durf zelfs te stellen dat het album naarmate die vordert beter wordt. In ieder geval blijft de plaat boeien van begin tot eind. Tevens is het wat typisch om te moeten concluderen dat het album zelfs beter is dan ik verwacht had. En zéker nadat ik recentelijk toch wel verwoede pogingen heb geprobeerd om album nummer vier, Beyond, goed te vinden (helaas is dat dus niet zo), heeft dit er toe geleidt dat ik deze eerste plaat zelfs nog beter ben gaan vinden. Het contrast had niet groter kunnen zijn en aan mijn oren heeft het ook zeker niet gemankeerd! Moonlight Haze is een geweldige band met drie geweldige albums op een rij en één teleurstellend album. Niet slecht maar wel zwak als je deze tegenover de rest van de discografie afzet. Zo gek, want de reviews van Beyond zijn over het algemeen lovend! Hoe dan??? Hebben de recensenten wel naar hetzelfde album geluisterd???

Maar in ieder geval terugkomend op het debuut kan ik in ieder geval zeggen dat het album redelijk goed van start gaat met de eerste nummers die ook als single zijn uitgebracht. "To the Moon and Back" is een goede opener, "Ad Astra" wat minder.
Het album begint pas echt tot leven te komen met het wat meer episch geladen "Odi et Amo" wat een avontuurlijk en tegelijkertijd dynamisch geladen nummer is. In dit nummer hoor ik overigens heel erg de stijl van het Oostenrijkse Edenbridge in terug. Zeker in het refrein!
De derde single van het album, "The Butterfly Effect" klinkt wat meer simplistisch en duidelijk is te horen dat Moonlight Haze nog een beetje 'zoekende' is met het schrijven van meer to-the-point nummers. Alsof ze zich meer thuis voelen met het neerzetten van epics.
En die epics liegen er dan ook niet om. Als eerste volgt het indringende en heftige "Time" en kent sterke momenten, mede dankzij de gastbijdragen van sopraan Laura Macri (MaYaN) en brulboei Marc Jansen (Epica, ex-After Forever). Het is meteen het hardste nummer van de plaat en 'it shows', want het is één van mijn favorieten van de plaat.
Dat Moonlight Haze als geen ander epische nummers kan schrijven bewijzen ze namelijk helemaal op de knaller van de plaat, namelijk "Dark Corners of Myself". Op dit nummer komen diverse stijlen samen op een wijze die zijn weerga niet kent. Een wat Oosters klinkende melodielijn opent het nummer, maar het duurt niet lang of grootse en epische thema's zorgen voor een indrukwekkend en groots geheel. Rust, bombast, stevige gitaarriffs en een ongelooflijk mooi refrein met veel passie en bezieling gezongen door Chiara zorgen voor één van de beste nummers die de band ooit geschreven heeft. Ergens halverwege de vierde minuut gooien ze er zelfs een soort overgang tegenaan waar jazzy invloeden in terug te horen zijn! En het past wonderwel perfect binnen het geheel!
Na het hoogtepunt van het album is het altijd spannend of een plaat het dan tot het eind vol weet te houden. En dat gebeurt dan ook. Op fijne wijze komt het wat meer 'straight forward' "A Restless Mind" voorbij en is andermaal een prachtig nummer die vlot voorbij raast maar weet te imponeren vanwege o.a. het sterke refrein.
Naar het einde toe is het genieten met "Deceiver" vanwege wederom gewoonweg de heerlijke vocalen van Chiara die hier ook weer fantastisch is, als op ieder nummer overigens. Smaakvolle gitaarsolo's sieren het nummer hier en het refrein is ook weer prachtig. Het lijkt zelfs wel alsof deze als basis heeft gediend voor het refrein van "Nameless City" op album-opvolger Lunaris.
"A Shelter from the Storm" is de welkome ballad als afwisseling en is een mooi, meeslepend nummer die naarmate het nummer vordert, wat steviger wordt. Maar het blijft mooi en indringend klinken.
"Goddes" sluit het album op vlotte en overtuigende wijze af en laat horen dat de band ook met powermetal-invloeden weet te stoeien. Erg vermakelijk en als afsluiter prima!

De Rerum Natura laat meteen een band in vol ornaat horen. Duidelijk is te horen dat de band weet wat ze doet maar gek genoeg juist bij de grootse, langere nummers beter tot hun recht lijken te komen dan op de kortere, wat meer hit-gevoelige nummers. Betreffende dat laatste zouden ze e.e.a. verder doorontwikkelen en perfectioneren op de opvolgers Lunaris en Animus.
Maar dat neemt niet weg dat dit debuut een heel erg fijn album is die een paar kroonjuwelen bevat. Het is de perfecte opmaat naar wat komen zou gaan en het is te hopen dat ze dit toch weten door te zetten op toekomstige albums na het teleurstellende Beyond. Maar ik geloof in deze band, dus hierbij het voordeel van de twijfel!

Het Italiaanse symphonische powermetal-gezelschap Moonlight Haze is hier op MusicMeter niet bekend, getuige 0 stemmen en 0 berichten. Tijd om hierin verandering te brengen, want Moonlight Haze is een fenomenale band!

Dat gemeld hebbende, zal ik niet ontkennen, dat Moonlight Haze vernieuwende dingen doet. Verre van! Deze band bewandeld de reeds al platgetreden paden van het genre, die al veel eerder bewandeld werden door vergelijkbare bands als Nightwish, Within Temptation, Epica, Lacuna Coil etc...
Maar dat maakt geen donder uit, want Moonlight Haze maakt veel goed, door met geweldige nummers aan te komen zetten, die eenmaal in je hoofd genesteld, er niet meer uit zullen komen. Daar zijn de songs te catchy voor. Althans, het overgrote deel van het materiaal vertegenwoordigd op deze tweede langspeler van deze productieve band, Lunaris, zijn echte oorwurmen.
Tel hierbij op het gedreven en enthousiaste spel van alle bandleden plus de geweldige, afwisselende zang van zangeres Chiara Tricarico en je hebt goud in handen.
Vooral Chiara steekt met kop en schouders boven de al fenomenaal spelende band uit. Haar prachtige uitstraling gecombineerd met vocalen waarin ze werkelijk alles beheerst, is waanzinnig. Ze steelt de show met haar charmerende zangstem, maar ze deinst er ook niet voor terug om af en toe ook rauw uit de hoek te komen, flinke uithalen te produceren (al dan niet met haar sopraanstem) en zelfs grunts, ook afkomstig van haar, zijn te horen. Al deze vocale kunsten bundelt ze op een magnifieke wijze samen in wat mij betreft het beste nummer van Lunaris, namelijk "The Dangerous Art of Overthinking", een episch en bombastisch nummer waar Moonlight Haze alles uit de kast trekt wat deze band zo geweldig maakt. Een waanzinnig en meeslepend nummer!

De rest van het materiaal doet er niet voor onder. Opener "Till the End" is pop-metal van de bovenste plank en "The Rabbit of the Moon" is oorstrelend mooi en catchy tegelijk en laat heel erg de Nightwish-invloeden naar boven komen (vooral "My Walden" komt in me op als ik dit nummer luister). Het refrein is zo ongelooflijk pakkend en memorabel dat de kans aanwezig is, dat het dagenlang in je hoofd kan blijven zitten. Niet vervelend overigens!
De ballad "Under Your Spell" is misschien muzikaal nogal voorspelbaar, maar dit wordt ruimschoots goedgemaakt door wederom de prachtige zang van Chiara.
Het in het Italiaans gezongen "Enigma" is ook één van de paradepaardjes vertegenwoordigd op Lunaris: een avontuurlijk en episch nummer die tegelijk zeer pakkend klinkt en bomvol geweldige momenten zit. Dit nummer komt later terug in de Engels gezongen uitvoering, maar iets van de pracht en mystiek van de Italiaanse versie, mist dit nummer wel. Wat dat betreft mag Moonlight Haze vaker ervoor kiezen om Italiaanse lyrics te verwerken in hun nummers. Niet alleen komt de roots van de band daardoor beter naar voren, het onderscheid de band ook een beetje van de massa overige bands die zich in hetzelfde straatje begeven. Maar het is gelukkig niet het belangrijkste punt; de band doet zoveel goed dat het in dit geval een mooi extraatje is dat ze voor de verandering eens niet in het Engels zingen.

Het mooie van Lunaris is dat het songmateriaal ongelooflijk uitgebalanceerd klinkt. Nergens verveelt het album en keer op keer worden we getrakteerd op geweldige en aanstekelijke nummers.
Een ander hoogtepunt is bijvoorbeeld het grootse "Nameless City", een nummer wat zowaar ontzagwekkend klinkt, mede door het geweldige refrein en al die mooie momenten die voorbij komen binnen dit ruim 7 minuten durende epos. Schitterend gewoon!
De overige nummers doen er dus niet voor onder en zorgen ervoor dat deze tweede langspeler van Moonlight Haze een heerlijk, pakkend en afwisselend album is geworden die dus weliswaar nergens de prijs voor originaliteit gaat winnen. Wat dat betreft kan het zo zijn, dat daardoor de band een beetje ondergesneeuwd zou kunnen raken door de concurrentie. Ik bedoel, Nightwish hadden we al en daar borduurt de band flink op voort. Maar potverdomme, als je zulke geweldige nummers weet te schrijven als de heren en dame doen op dit album, dan ben ik gewoon om!

En zo concludeer ik dat Lunaris gewoon een topper van een album is. Sterker nog, stiekem heeft Moonlight Haze in hetzelfde jaar dat Nightwish hun langverwachte, meest recente langspeler op de markt heeft gebracht, hét album uitgebracht wat Nightwish eigenlijk had moeten uitbrengen. Want Lunaris blaast, met alle respect voor Nightwish (als we dan toch moeten gaan vergelijken), hun album Human. :II: Nature. volledig weg. En dat is een prestatie op zich.
Liefhebbers dus van Nightwish en de overige genoemde bands, twijfel niet en geef deze geweldige band de kans die ze met recht verdienen. Want alleen dit album al, is gewoonweg fantastisch. Check Lunaris dus gewoon uit! Toppertje!!

Soms heb je wel eens van die albums, waar een soort magie van afdruipt. Iets wat daarna nooit meer op die manier is gemaakt. Wolfheart van het Portugese Moonspell is zo'n album. De sound, sfeer, de composities: het klopt wat mij betreft allemaal op dit album. En dat is voor een debuut-album van dit formaat een prestatie op zich.

Hoe ongelooflijk is het dan ook, dat ik het dan ook bij het tweede album, meteen helemaal gehad had met deze band. Want met alle respect, hoe saai en nietszeggend klinkt Irreligious t.o.v. het magistrale en duister-sprookjesachtige Wolfheart. Althans, voor mij...En toen ik voor het eerst "2econd Skin" van Sin / Pecado hoorde, was ik definitief afgehaakt. Zo jammer, want hoe magisch is Wolfheart toch!!

Moonspell combineert op hun debuut een unieke stijl van metal waar invloeden uit gothic- en black metal in terug te horen zijn. Maar ook zijn er traditionele, folky invloeden in hun muziek te bespeuren en schroomt de zanger niet zo nu en dan in het Portugees te zingen. Zijn zware accent ligt er weliswaar erg dik bovenop en hij krijgt het zelfs voor elkaar woorden verkeerd uit te spreken/zingen. Echter kan ik dat op dit album prima hebben, omdat de zang alleen al voor een unieke beleving zorgt op dit album. Al deze kenmerken zorgen voor een bijzonder en eigenzinnig album die ook nog eens gesierd wordt door een, wat mij betreft, prima productie.

Toppers zijn natuurlijk het prachtige "Vampiria" wat werkelijk een fenomenaal kunstwerkje op zich is. Ook het daaropvolgende "An Erotic Alchemy" is ongekend gaaf. Tot slot is "Alma Mater" natuurlijk fenomenaal. Maar eigenlijk zijn alle nummers gewoon geweldig.

Wolfheart is een zeldzaam meesterwerk die na al die jaren nog steeds niet aan kracht heeft ingeboet. Een metal-topper van de bovenste plank die met trots als enige Moonspell-album altijd in mijn collectie zal blijven.

Synthwave is volgens mij steeds meer aan het doorbreken naar het mainstream publiek en terecht overigens! Sinds The Weeknd met "Blinding Lights" een monsterhit had van wereldformaat, is de voorliefde voor typische '80's-pop weer helemaal op de voorgrond getreden. Met de nadruk op die typische retro-klanken die zo kenmerkend zijn voor het decennium waar elektro-, synthi- en bubbelgum-pop hand in hand gingen.

Morgan Willis is één van de beste synthwave-producers van de laatste tijd en binnen het genre heb ik het album Morgan Willis - Sophie Teenage Dream (2017) al eerder genoemd als één van de betere synthwave-releases van de laatste jaren. Zijn muziek is ook voor de introductie van synthwave een absolute aanrader, omdat zijn stijl zo perfect uitgebalanceerd is.

Dreamer is een zeer vooraanstaande release, voor zowel Morgan Willis als het genre in het algemeen. Het laat de kenmerken van zijn stijl in volle glorie horen als zowel instrumentale als vocale tracks zich onderling afwisselen.
In zijn geheel is dit album net even wat dynamischer dan Sophie Teenage Dream, echter compositorisch gezien misschien nét niet zo goed. Sommige nummers drammen nét iets te lang door, waardoor de aandacht dreigt te verliezen. Daartegenover staat dat de nummers zoveel energie en dynamiek bevatten, dat e.e.a. voor lief genomen mag worden.

Vooral de vocale tracks met Parallels, NINA en KEL zijn retegoed en vormen toch wel de hoogtepunten van dit album.
Op instrumentaal gebied mag met afstand "Forever" gezien worden als één van de beste nummers die ik tot nu toe van Morgan Willis heb gehoord. Een prachtige track met een schitterende opbouw, een prachtig episch en energiek middengedeelte en een heel mooi coda.
De overige tracks, zoals o.a. het innemende en tegelijkertijd stoere "Daydream" en het energieke en vrolijke "We Are Young!" mogen ook zeker genoemd worden.

Al met al is Dreamer gewoon een feest voor synthwave-fans. Het is een vrolijk en stoer album waarin de voorliefde voor de jaren '80 er in alle vormen op terug te horen is. Het klinkt ongelooflijk retro en een gevoel van nostalgie bekruipt me gewoon, zodra ik dit album luister. Wat mag, aangezien ik opgegroeid ben in de jaren '80.

Ook Dreamer is het terechte bewijs dat synthwave er wel degelijk toe doet als subgenre, zodra het muzikaal en compositorisch maar interessant blijft. Morgan Willis bewijst dat ter dege en alleen daarom al is Dreamer een aanrader.

En oh ja, als je dit album fysiek besteld, dan krijg je er ook nog twee bonustracks bij die niet op de digitale versie staan. En het zijn niet zomaar vullertjes. Het laat Morgan Willis in optima forma horen, dus die fysieke release is het dubbel en dwars waard! De fysieke release is wel gelimiteerd.

Laat Dreamer dus niet aan je voorbij gaan, als '80's-pop en elektronische muziek je ding is, want dit is een album waar je alleen maar heel blij om kan worden!

Een beetje verwarrend misschien, maar dit is geen verloren gewaand album van Alyssa Milano. Ook heeft ze niet samengewerkt met Morgan Willis. De Franse synthwave-producer vond het gewoon leuk om een tiener-foto van haar uit de jaren '80 als hoes te gebruiken. En deze hoes past perfect bij wat de muziek te bieden heeft.

De muziek vertegenwoordig op No Limit, is namelijk een heerlijk opzwepende, swingende mix van retro jaren '80-synthwave zoals alleen Morgan Willis deze kan maken wat mij betreft.
Duidelijk is te horen dat Morgan Willis zich heeft laten inspireren door de sound van o.a. Tangerine Dream uit vooral de tweede helft van de jaren '80. Ook zijn er zeer zeker Italo Dance-invloeden in terug te horen. Vooral die laatste zijn terug te horen op het nummer "Jennyfer". Ook op andere nummers lijkt de sound soms zelfs een beetje naar Laserdance te neigen. Maar ook de Jan Hammer-invloeden uit zijn Miami Vice-periode zijn nadrukkelijk aanwezig.
Het is ook allemaal niet zo gek, aangezien synthwave voor een groot deel de invloeden uit de muziek van bovengenoemde bands en artiesten haalt. En Morgan Willis heeft daar duidelijk op zijn manier zijn steentje aan bijgedragen.
Maar wat Morgan Willis zijn muziek vooral overeind houdt, is zijn manier om de muziek boeiend te houden. Daar waar synthwave soms erg naar de rechtlijnige en wat saaie kant kan overhellen, houdt Morgan Willis het interessant door er allerlei subtiele, muzikale verrassingen in te gooien. En zijn muziek kent een ongelooflijk positieve vibe, wat ook meewerkt. Het kent een hart, een ziel, klinkt vrolijk en luchthartig.

En zo is ook No Limit een prima bewijs van wat Morgan Willis allemaal te bieden heeft. Het is een heerlijk en fijn tussendoortje die weliswaar niet zo groots klinkt als een aantal van zijn langspelers. Echter is dat soms gewoon ook niet nodig. Een ruime 3,5 is dan ook prima op zijn plaats voor deze EP. Nergens per se bijzonder, maar in dit geval is 'less more'.

Synthwave is een sub-genre van elektronische muziek die zijn oorsprong heeft in het midden van de jaren 2000 tot 2010 en sinds 2010 aan populariteit gewonnen heeft. Muzikaal is het vooral beïnvloedt door soundtracks en computerspellen uit de jaren '80. Tevens mag de basis voor Synthwave ook gezocht worden bij de grote jongens binnen de elektronische muziek: vooral John Carpenter, Jean-Michel Jarre, Vangelis en Tangerine Dream mogen als inspiratiebronnen gezien worden voor het typische Synthwave-geluid. Niet zo gek natuurlijk, gezien Carpenter, Vangelis en Tangerine Dream ook veel soundtracks hebben gemaakt voor actie-, horror- en SF-films uit de jaren '80. Maar denk ook eens aan Jan Hammer, met zijn legendarische muziek voor Miami Vice, wat voor een deel toch ook van belangrijke invloed is geweest voor de Synthwave-stroming.
Dankzij de populariteit van o.a. de soundtrack van de film Drive uit 2011 , waarop veel Synthwave-artiesten te horen zijn (o.a. één van de latere pioniers van het vroegere Synthwave-geluid Kavinsky is hierop terug te horen), is het aantal fans en artiesten binnen dit genre enorm gegroeid.
Met als hoogtepunt natuurlijk ook op commercieel gebied de enorme hit van dit jaar, "Blinding Lights" van The Weeknd.

In Frankrijk bestaat ook een behoorlijke Synthwave-cultuur. Niet voor niets werd het vroegere Synthwave-geluid geassocieerd met Franse house. De al eerder genoemde Kavinsky komt uit die cultuur, maar ook Morgan Willis mag er toe gerekend worden.

Zelf ben ik, nu ik me al een tijdje verdiept hebt in het Synthwave-gebeuren, er heilig van overtuigd dat als je een goede introductie wilt hebben tot de huidige stroming van Synthwave, Morgan Willis 'by far' de beste artiest is om mee te beginnen. Niet alleen klinkt zijn muziek erg prettig en relaxed naar Synthwave-maatstaven, het is tevens naar verhouding erg afwisselend te noemen. En bovenal is in alles dat typische jaren '80-retrosfeertje terug te herkennen. Iets wat ook tot uiting komt als je de albumhoezen bekijkt.
Het punt is namelijk dat Synthwave ook zijn mankementen kent. Doorgaans kan het enorm rechtlijnig en eentonig klinken, waardoor het op een gegeven moment eigenlijk niet meer zo kan boeien. Vooral afsplitsingen zoals Chipsynth, Darksynth, Dreamwave en SciFiwave kunnen op den duur niet over de gehele linie even sterk zijn, omdat het soms neigt steriel, hard en dichtgesmeerd te klinken. Dat is soms leuk, maar een heel album lang kan het v.w.b. de luister-ervaring nog wel eens een uitdaging zijn om het vol te houden.
De muziek van Morgan Willis kenmerkt zich gelukkig niet tot die aspecten. Voor Synthwave-begrippen klinkt Morgan Willis ook veel gestroomlijnder en meer relaxed dan vele andere artiesten binnen dit genre. Het is ongelooflijk pakkend, sfeervol en vooral (en dat is knap!) erg verslavende muziek.
Binnen de muziek wisselt Morgan Willis ook graag af tussen vocale en instrumentale tracks en dat zorgt er ook voor dat e.e.a. boeiend blijft.

En zo kom ik uit op het album Sophie, wat binnen de discografie van Morgan Willis denk ik wel het album is wat niet alleen een perfecte introductie biedt tot het werk van Willis, maar ook voor Synthwave in het algemeen.
Het album klinkt ongelooflijk uitgebalanceerd, is voor Synthwave-begrippen enorm afwisselend te noemen en er staat geen enkel zwak nummer op.
Op één track na is het album wel volledig instrumentaal, maar dat is in dit geval niet erg, omdat daardoor de muziek meer gaat 'ademen'. En dat is dus absoluut mogelijk als we het over Synthwave hebben, met Sophie dus als prachtig voorbeeld. En laat nu persoonlijk de instrumentale kant van Synthwave mijn voorkeur genieten.

Vooralsnog is het wel belangrijk dat je absoluut van elektronische muziek moet houden. Misschien zelfs ook wel een beetje van House, maar eigenlijk zijn van die laatste geen invloeden te bespeuren op Sophie. Sterker nog, Synthwave laat zich eerder beluisteren als pakkende Synthipop uit de jaren '80 en zo dus ook dit album.
Alleen op de enige vocale track van dit album, "Feel Good", zijn in bescheiden vorm, House-invloeden op terug te horen. Maar storen doet het absoluut niet.

Sophie neemt je mee terug naar de jaren '80 op een manier die magisch werkt. Denk aan alles wat de jaren '80 zo onderscheidend maakte en zet daarmee in gedachten dit album op en je begrijpt wat ik bedoel.
Het is een heerlijk en ontzettend leuk album waarmee duidelijk te horen is dat Synthwave muzikaal wel degelijk een hart heeft. Het is weliswaar geen originele, maar wel eerlijke en vlotte muziek wat nostalgische gevoelens bij me oproept naar het decennium waarin ik opgegroeid ben. Wat dat betreft is dit absoluut muziek voor mensen die niet alleen zijn opgegroeid in de jaren '80, maar ook fan zijn van de jaren '80.
Geen enkel zwak nummer dus op Sophie: het titelnummer an sich is al dé perfecte introductie tot de muziek van Morgan Willis. Dit nummer heeft álles waar Synthwave voor staat!
Maar de rest van het album is net zo goed. Het klinkt dynamisch, afwisselend, vrolijk, stoer en nostalgisch! Gewoon erg fijn. En de productie is recht-voor-zijn-raap: hard maar kraakhelder!

Dus concreet: check bij Synthwave absoluut Morgan Willis uit en begin bij dit ongelooflijk fijne album. Gewoon goed!

Sterke EP, met dit keer 1 lange, zeer opvallende compositie die qua stijl teruggrijpt naar MDB's beginperiode.

Wat opvalt direct is dat het nummer lekker rauw en ongepolijst klinkt en dat is zeker een meerwaarde, aangezien het de compositie een lekker passend smoelwerk geeft. Een brave, cleane productie had het zeker niet beter of eerlijker laten klinken.

The Barghest O' Whitby bevat zo'n beetje alle muzikale ingrediënten van een sterke MDB-compositie. De viool is opvallend op de voorgrond te horen en zorgt voor melodielijnen die in combinatie met de typerende gitaarlijnen lekker wanhopig, dramatisch en zelfs een beetje smerig klinken, wat in het laatste geval een compliment is.
Persoonlijk mis ik wel de keyboard-lagen; die geven i.m.o. vaak een enorm groots en episch karakter mee aan de muziek van MDB, maar gelukkig heeft dit nummer dat eigenlijk niet nodig. Met bijna een half uur, is het nummer al episch genoeg.
Voor de rest klinkt Aaron weer tijdens zijn klaagmomenten, alsof hij ieder moment de pijp aan Maarten kan geven. Anderzijds klinkt hij weer bij wijze van spreken als de hellehond die de voorkant van het album siert.

Met dit geweldige meer-dan-alleen-maar-een-tussendoortje bewijst MDB opnieuw dat ze in hun genre op eenzame hoogte verkeren en is dus simpelweg gewoon een hele goede aanrader!