Necrophobic is volgens mij op deze site een beetje ondergewaardeerd. Weinig stemmen, zelfs wat lauwe reacties her en der en het moet gezegd dat ik de band, die overigens alweer 31 jaar bestaat, eigenlijk nooit echt onder de loep heb genomen. Wellicht omdat Necrophobic toch een beetje als een zwakke navolger werd gezien en mede o.a. daardoor door de concurrentie toentertijd wat leek ondergesneeuwd, had ik niet per se de motivatie om me eens aan een werkje van deze band te wagen.
Maar het spreekwoord 'beter laat dan nooit' mag betreffende dit album wel degelijk van stal worden gehaald, want Dawn of the Damned heeft me 100% overtuigd van het feit dat Necrophobic er als band wel degelijk toe doet en zeker niet genegeerd dient te worden. Vergeet gewoon eventjes de wellicht tegenvallende albums die ze hebben gemaakt en onderga gewoon dit ongelooflijk verrassende metal-meesterwerk! Want ik durf stellig te beweren dat dit album de strijd met de concurrentie heel gemakkelijk kan aangaan. Sterker nog, Necrophobic zou wel eens als winnaar uit de bus kunnen komen!
Want ik roep het niet snel, maar gevoelsmatig lijkt het er hier gewoon op, alsof de band qua kracht, impact, intensiteit, stijl en songwriterschap een meesterwerk hebben gemaakt wat een vervolg zou kunnen zijn op Dissection's Storm of the Light's Bane. En laat ik dát album nou één van de allerbeste metal-albums allertijden vinden. Een album die overigens in 2020 zijn 25ste verjaardag viert!
En wellicht, ook omdat we ondertussen alweer in andere tijden leven en het black/death metal-genre alweer flink wat decennia bestaat, zal Dawn of the Damned niet die status krijgen van metalklassieker als bijvoorbeeld de tweede langspeler van Dissection, maar ze verdienen het i.m.o. wel. Want als je zulke ijzersterke en kneiterharde songs kan schrijven zoals vertegenwoordigd op dit album, dan mag je gewoon trots zijn als band.

Want, om maar meteen nu met de deur in huis te vallen: Necrophobic's Dawn of the Damned is wat mij betreft dé beste metal-plaat uit 2020 die ik gehoord heb. Wát een album is dit mensen!!

Is Iron Maiden jou ding? En spuug je ook niet in een flinke scheut Immortal meets Dissection? Dan is Dawn of the Damned dé metal-plaat die je gehoord moet hebben. Je zult er absoluut géén spijt van krijgen!

Want dit is black/death metal op zijn allerbest! Het is kneiterhard, kent een geweldige en tegelijkertijd zeer gemene productie en er staat werkelijk waar geen enkel zwak nummer op.
Het album wordt gedomineerd door ultra-strak en knetterende drum- en gitaar-partijen, waarvan de gitaar-solo's je om de oren vliegen dat het een lieve lust is. Voeg daarbij ook nog even de gemene grauwen en snauwen van zanger Anders Strokirk die lekker boosaardig en provocerend klinken en het duistere feest is compleet.

Omdat het gehele album geniaal is, zou ik niet stil hoeven te staan bij de nummers an sich, maar bij een paar doe ik het toch. In eerste instantie bij de twee epische tracks vertegenwoordigd op Dawn of the Damned: "The Infernal Depths of Eternity" en "The Return of a Long Lost Soul" zijn namelijk zo godvergeten goed, dat als het album puur en alleen uit deze twee nummers had bestaan, dan was het ook al goed geweest. Gewoon luisteren en je snapt wat ik bedoel!
Andere tracks die er niet om liegen zijn de single "Mirror Black", het allesvernietigende "Tartarian Winds" en afsluiter "Devil's Spawn Attack" samen met Destruction-brulboei Schmier is een onvervalste trashbeuker die als afsluiter misschien een tikkeltje misplaatst klinkt t.o.v. de rest van het album, maar daardoor niet minder goed is.

Necrophobic rules wat mij betreft! Dawn of the Damned is in ieder geval een topper van het zuiverste water waar ik nog lang op terug zal grijpen. Absolute aanrader!!

Dawn of the Damned van Necrophobic was en is voor mij persoonlijk nog steeds de beste metalplaat van 2020. De intense black-death metal van dit duistere gezelschap uit Zweden, sloeg bij mij toen in als een bom. Ik durfde zelfs de vergelijking te maken met het Dissection-meesterwerk Storm of the Light's Bane en daar sta ik nog steeds faliekant achter.

Necrophobic bestaat ondertussen alweer 35 jaar sinds de oprichting in 1989 en mag zeker als één van de grondleggers van de death/black metalbeweging gezien worden. Hun platen zijn stuk voor stuk de moeite waard te noemen, met klassiekers zoals Darkside uit 1997, Bloodhymns uit 2002, Death to All uit 2009 en recentelijk toch vooral ook Mark of the Necrogram uit 2018 en uiteraard het eerder aangehaalde Dawn of the Damned uit 2020.

Zo'n 3,5 jaar later mocht dan eindelijk in maart 2024 de langverwachte opvolger verschijnen in de vorm van In the Twilight Grey, een weergaloos en uitstekend album die eigenlijk aan al de verwachtingen voldoet waar ik op gehoopt had, ware het niet dat dit album, ondanks dat hij gevaarlijk dicht in de buurt van Dawn of the Damned komt, nét een tandje minder is. Maar dan ook nét, want ik deel dit album nog steeds met gemak een ruime 4,5 punten uit. Ik ben namelijk heel, maar dan ook héél erg in mijn sas met Necrophobic's meest recente wapenfeit!

Om de één of andere reden lijkt de band sinds Mark of the Necrogram wat toegankelijker te klinken, ondanks dat het leeuwendeel van het materiaal raast, tiert, bijt en vernietigd. Het komt vooral ook doordat Necrophobic zeer pakkende, melodieuze stukken binnen hun muziek naar voren laat komen, wat veelvuldig doet herinneren aan o.a. Iron Maiden. Dissection deed dit ook al zo goed en eigenlijk doet Necrophobic zo'n beetje hetzelfde kunstje. Dat maakt dat hun muziek, ondanks de intens harde en volle productie waarin ieder instrument naar voren lijkt te komen, toch ook wat lijkt te 'ademen'; er ontstaat als het ware ruimte binnen de sound van Necrophobic, zodra de wat integere en melodieuze kant van de band opduikt en inhoudelijk zorgt dit ervoor dat de muziek ook blijft boeien van de eerste tot de laatste seconde. Maar laat er geen twijfel over bestaan dat In the Twilight Grey een kneiterharde plaat is, die ook tijdens de snelle, harde, furieuze en ijzingwekkende momenten volledig overeind blijft staan.

Al jaren is het geheim van Necrophobic de voornaamste songwriter binnen de band, gitarist Sebastian Ramstedt. Deze man weet hoe hij een nummer moet schrijven en doet dit dan ook met verve. Ook op In the Twlight Grey heeft hij de meeste nummers voor zijn rekening genomen en deels gezamenlijk met bassist Tobias Cristiansson. De nummers zijn in veel gevallen recht-voor-zijn-raap maar ook grootse en meer epische nummers passeren de revue. En laat Necrophobic vooral in de langere nummers het beste tot hun recht komen.

Op voorganger Dawn of the Damned zijn het de twee langste tracks die er met kop en schouders bovenuit steken, namelijk "The Infernal Depths of Eternity" en "The Return of a Long Lost Soul". Op In the Twilight Grey zijn dat het meeslepende en kwaadaardige "Shadows of the Brightest Night" en het fenomenale titelnummer die de plaat naar een machtig niveau tilt. Op deze twee nummers klinkt Necrophobic groots en euforisch en zijn met gemak de kroonjuweeltjes van een al fantastisch album.
Maar er staat meer fraais op. Opener "Grace of the Past" brengt alle ingrediënten waar Necrophobic om bekend staat, tezamen in één nummer. Aggressie. afwisseling en melodie gaan hand in hand hier!
Andere toppers als het ziedende "Clavis Inferni", het prachtige "As Stars Collide", het knallende en tegelijkertijd meeslepende "Stormcrow" en het grootse en met onnavolgbaar snel gespeelde gitaarriffs dominerende "Mirror of a Thousand Lakes" getuigen allemaal hoe sterk dit album is.

Het enige wat In the Twilight Grey een klein beetje van zijn kracht en intensiteit berooft, is het nummer "Blackened the Horizon" die op de limited edition van het album is terug te vinden. Dit is duidelijk een nummer die, alhoewel zeker niet per se verkeerd, niet de kracht en doeltreffendheid bezit als de rest van het materiaal. Ook de W.A.S.P.-cover "The Torture Never Stops", alhoewel leuk gedaan, voelt wat misplaatst op het album. Tot slot vind ik het instrumentale outro "Ascension (Episode Four)" weinig toevoegen aan het geheel. Gevoelsmatig had het album gewoon na het briljante titelnummer mogen eindigen.
Echter zijn dit slechts kleine smetjes op voor de rest een zeer goed album wat als een waardige opvolger gezien mag worden op het vorige, meesterlijke album. Wat mij betreft mag Necrophobic dan ook gewoon zo doorgaan. Persoonlijk denk ik dat de band op de top van hun kunnen zit en dat is na al die jaren een compliment waard.

In the Twilight Grey is nagenoeg een topper en zeker één van de beste metalalbums van 2024 zover. Ze hebben het toch maar weer geflikt en daarvoor hulde!

NeoSpace is Chris van Buren uit Rotterdam en dit is zijn eerste release onder deze naam met 100% spacesynth-muziek in de ItaloDance-stijl. Een electronic/dance-stijl vooral populair in de jaren '80 en '90 en die de laatste jaren weer aan populariteit lijkt te winnen. Mede dankzij het feit dat de peetvaders van dit sub-genre, namelijk Laserdance, sinds 2015 ook weer actief zijn.

Revelation Tour zou zo door kunnen gaan voor de opvolger van Laserdance's Trans Space Express uit 2018. Het is exact in dezelfde stijl. Het is bijna eng, maar het klinkt niet alleen als Laserdance, dit ís Laserdance.
Chris van Buren is dan ook geen onbekende met Laserdance, aangezien er op Youtube clips terug te zien zijn waarop hij een flink aantal covers van Laserdance onder handen neemt.

Hoe leuk is het dan ook om dan naar zijn eigen composities te luisteren, aangezien hij qua composities op hetzelfde niveau zit. En dan nemen we het maar voor lief dat het qua originaliteit natuurlijk totaal niet bijzonder is, maar dat is dan ook niet van belang binnen dit genre. Dit is gewoon puur fun en je vind het of niets of je gaat er in mee. Wat dat betreft is een nummer zoals "The Arrival" echt een voorbeeld van hoe NeoSpace letterlijk in de schaduw van Laserdance staat. Dit nummer klinkt zelfs als een medley van Laserdance-nummers als "Mars Invaders" en "Around the Planet". Puur bewust gedaan ook volgens mij, als ode aan Laserdance. Het kan bijna niet anders.

Revelation Tour is verder een leuk album vol met prima synthdance en zolang er artiesten zijn die dit genre levend houden, hoor je mij niet klagen, aangezien ik hier prima lol mee kan hebben. Het album klinkt fris, opzwepend en praktisch iedere compositie mag er wezen. Hoogstaand is het niet, maar Chris krijgt het wel voor elkaar om boven het gemiddelde uit te komen met de composities op dit album. En dat is knap, want het is niet voor iedereen weggelegd om sterke nummers binnen dit genre voor de dag te toveren. Chris lukt dat dus wel en dat maakt het in het geval van deze Revelation Tour niet alleen tot een leuke release, het is ook nog eens een lekker fijn zoethoudertje voor hopelijk het komende Laserdance-album.

Begin jaren '80 bezocht Michel Huygen van Neuronium Vangelis in zijn Nemo Studios in London en besloot samen met hem om wat geïmproviseerde stukken met hem te spelen: een soort van jamsessie dus. Van de opnames die daarvan werden gemaakt, besloot Michel later om daarvan de beste stukken te selecteren en uit te brengen. Het uiteindelijke resultaat is terug te horen op dit album die ook wel bekend staat als simpelweg "In London".
In de wandelgangen circuleerde heel lang het gerucht dat dit album (in wat voor uitgave dan ook...), erg moeilijk te verkrijgen was, ondanks dat ie verschillende releases heeft gehad en in 2002 nog een keer als een soort van Platinum Edition is uitgebracht. Feit blijft dat het in de praktijk allemaal wel mee valt, echter is het wel zo dat bepaalde uitgaves hiervan behoorlijk prijzig zijn.
V.w.b. de muziek: vooral voor die-hard fans van Vangelis, is dit eigenlijk gewoon verplichte kost. Vangelis herken ik er ook zeker in terug. De muziek van Neuronium ken ik daarentegen stukken minder, dus daar kan ik minder over oordelen. Echter doet dat er voor mij niet zo heel veel toe.
De vooral zeer ruimtelijk klinkende, ongrijpbare en visionaire muziek is zeker interessant te noemen. Pakkend en toegankelijk is het niet, maar het is ook weer niet zulke bizarre muziek als bijvoorbeeld Beaubourg of Invisible Connections. Wel is de verrassing er na het eerste nummer af, aangezien nummers 2 en 3 gewoon ingekorte versies zijn van nummer 1 en dus niets nieuws verder onder de zon bevatten.
Uiteindelijk is het als unicum zeker een belangrijke release. Muzikaal is het ook zeker de moeite waard, zij het niet zo heel erg bijzonder, zeker omdat na het eerste nummer er eigenlijk alleen nog maar sprake zijn van herhalingen. Uiteindelijk als geheel genomen, toch maar voor de gulden greep van 3,5 punten gegaan.

Endless Forms Most Beautiful is de langverwachte opvolger van het ambitieuze Imaginaerum-album.
Deze voorganger is i.m.o. nog steeds één van de beste albums van Nightwish en heeft nog steeds niet aan kracht ingeboet. Het is dan ook een album die erg moeilijk te overtreffen valt. Imaginaerum heeft namelijk alles waar Nightwish zo kenmerkend in is: het is heavy, bombastisch, afwisselend, meeslepend en laat ook duidelijk Tuomas' voorliefde voor soundtracks horen. Sterker nog, betreffende dat laatste mag zeker niet onvermeld blijven dat er van Imaginaerum een zeer interessante, visueel verbluffende film is gemaakt, waar dan ook nog eens een prachtige soundtrack van te verkrijgen valt. Al met al mag in alles wel gezegd worden dat deze veelbesproken voorganger toch echt wel het troetelkindje is van Tuomas Holopainen.
Maar....misschien dat dat nu wel anders is, gezien de situatie in het Nightwish-kamp er nu heel anders voor staat. Immers is zangeres Anette Olzon sinds 1 oktober 2012 geen zangeres van Nightwish meer en wordt die taak sindsdien vervuld door Floor Jansen. Eerst als vervangend zangeres en een slordig jaartje later als vaste frontzangeres. Rond die periode wordt multi-instrumentalist Troy Donockley, die tot dan toe alleen bijdragen geleverd heeft, ook vast bandlid. Tot slot wordt op het laatst drummer Jukka Nevalainen vervangen door Kai Hahto, gezien de eerste zich moet terugtrekken vanwege insomnia. Kai zal hem niet definitief vervangen, maar zolang als nodig is. Kai is in dit geval dan ook verantwoordelijk voor de drumpartijen op het nieuwe album.
Maar eerlijk is eerlijk, alle ogen waren natuurlijk grotendeels gericht op Floor. Een zeer verdienstelijk voorproefje op het nieuwe album met haar kwam eerst uit in de vorm van het live-document Nightwish - Showtime, Storytime (2013). Dit live-album alleen al is de moeite waard vanwege de weergaloze live-uitvoering van "Ghost Love Score", met uiteraard een glansrol voor Floor.
E.e.a. zorgde er natuurlijk wel voor dat de verwachtingen voor het nieuwe album krankzinnig hoog lagen. Niet alleen moest er een degelijke en sterke opvolger gemaakt worden op het veelbesproken en alom bejubelde Imaginaerum, maar tevens werd automatisch van te voren de lat al hoger gelegd, vanwege de rol die Floor zou gaan vervullen op het nieuwe album. Want hoe goed en dapper Anette op Dark Passion Play, maar vooral Imaginaerum ook klinkt (plus het feit dat ze ook nog eens de praktisch onmogelijke taak kreeg om de onvolprezen Tarja Turunen te vervangen), moet gewoon simpelweg gezegd worden dat Floor, ondanks dat ik Anette ook goed vind, een betere en meer overtuigende zangeres is.

Ze zeggen wel eens: hoe hoger de verwachtingen, des te vaker het tegenvalt. Maar is dat in het geval van EFMB ook zo? Het antwoord daarop is absoluut nee!
Wat Nightwish heeft gedaan is eigenlijk precies wat ik er van verwacht heb. De band heeft een heel sterk, kwalitatief verbluffend album gemaakt waarmee alles wat de band muzikaal kenmerkt, uit de kast is getrokken. Daarmee trekken ze de lijn door die al te horen was op de vorige drie albums. Bij vlagen klinkt het materiaal wellicht wat harder, maar tegelijkertijd ook net zo episch als ze al klonken op het vorige, recentere werk. Concreet klinkt het nieuwe album dan ook niet verrassend, maar wel oerdegelijk en sterk. En met een frontvrouw als Floor is er eigenlijk alleen maar sprake van een win/win-situatie. Ze kwijt zich gewoon heel goed van haar taak, zonder overigens te nadrukkelijk te willen klinken. En wellicht is dat dat laatste wat er voor zorgt dat sommige fans haar bijdrage dan stiekem toch een beetje vinden tegenvallen. Alsof er hoorbaar niet alles uit is gehaald. Er is bijvoorbeeld, op een paar kleine stukjes na, geen sopraanzang te horen. Iets wat Floor erg goed kan. Echter is al vaker naar voren gehaald, dat hoewel de band het wel geprobeerd heeft, het materiaal er niet om vroeg, waardoor het niet werkte. Toch is Floor, vanwege haar capaciteiten, zeker een meerwaarde. Ze staat voorop en kwijt zich heel goed van haar taak. En doordat Marco Hietala dit keer wat minder te horen is, zorgt er alleen maar voor dat Floor meer aandacht krijgt.

Maar, zoals al eerder terecht is opgemerkt, Nightwish is veel meer dan alleen zang. Want muzikaal valt er verschrikkelijk veel te genieten. Vooral de tweede helft van de plaat is werkelijk ijzersterk en laat een enorm goede band horen.
Dat Nightwish zonder de aanwezigheid van Floor namelijk ook goed klinkt, bewijst ze met het indrukwekkende instrumentale "The Eyes of Sharbat Gula". Een nummer die bij iedere luisterbeurt blijft groeien en groeien. Geïnspireerd op de wereldberoemde foto van de toentertijd 13-jarige Afghaanse vluchtelinge Sharbat Gula, het meisje met de indringende, felgroene ogen, is dit nummer misschien wel het beste instrumentale nummer die ik tot nu toe van Nightwish heb gehoord. Daarnaast dient het zo'n beetje als een ouverture op één van de meest opvallende composities van Nightwish ooit gemaakt, namelijk het veelbesproken "The Greatest Show on Earth".
Dit laatste, 24 minuten durende epos, is met afstand één van de meest indrukwekkende wapenfeiten die de band gemaakt heeft. Zeer meeslepend en gigantisch, gaat dit nummer niet in de koude kleren zitten. Het wordt een tikkeltje ontsierd door de gastbijdrage van Richard Dawkins. Alhoewel goedbedoeld, had het niet per se van mij gehoeven. Tevens kabbelt het nummer met de laatste 4 minuten nét iets te lang door. Maar allesomvattend mag wel gezegd worden, dat Nightwish met deze afsluiter een mokerslag uitdeelt en een klassieker in wording geschreven heeft.

Maar het album biedt uiteraard meer. De knallende opener "Shudder Before the Beautiful" is er zo'n eentje. Het is wel zo dat ik me bij dit nummer betrap op het feit dat Nightwish een beetje leentjebuur bij zichzelf speelt. Het nummer bevat veel elementen die ik eerder heb gehoord van de band. Echter is het niet boeiend, gezien het wel een dijk van een nummer is.
"Weak Fantasy" is ook erg goed. Daverend nummer waarop Floor én Marco het tegen elkaar opnemen. Geweldig refrein overigens...
"Élan" is de voor de hand liggende single-keuze. Een snufje "Nemo", een toefje "Amaranth"....en je hebt "Élan". Heel aardig op zich, maar eerlijk is eerlijk, het nummer sneeuwt aardig onder t.o.v. de rest van het materiaal. Misschien maar goed ook, hoewel ik al verwacht had dat "Élan" geen voorbode zou zijn op de rest van het album.
"Yours Is an Empty Hope" is de meest stevige track vertegenwoordigd op EFMB. Het nummer wordt gedomineerd door een agressieve gitaar-rif en de zinderende zangpartijen van Floor en Marco. Er zijn zelfs wat onderhuidse grunts te horen, die waarschijnlijk toch van Floor afkomstig zijn. Anyway, vet nummer!
Daarna is het op adem komen met "Our Decades in the Sun". Een prachtige ballade met andermaal een glansrol voor Floor.
Het avontuurlijke "My Walden" laat het instrumentale vernuft van Troy goed naar voren komen. Hij mag zelfs even meezingen. Het is zo'n typische, meer luchtige track waarmee Nightwish hun voorliefde voor sprookjes-metal niet onder stoelen of banken steekt. Ook op dit nummer hoor ik weer die verwijzingen naar ander werk van Nightwish. Het deel met de Ierse doedelzak doet redelijk denken aan "I Want My Tears Back" van Imaginaerum.
Daarna is het knallen met het titelnummer. Heerlijk nummer met een grillige gitaar-rif die het nummer een scherp randje meegeeft. Maar voor de rest is dit qua stijl een perfect voorbeeld van een heel herkenbaar portie Nightwish.
"Edema Ruh" is na "Élan" zo'n beetje de meest softe track vertegenwoordigd hier. Ik vind 'm wel een flinke slag beter overigens. Komt misschien door het onweerstaanbare pakkende karakter wat het nummer uitademt. In ieder geval is dit nummer het bewijs dat Nightwish i.m.o. toch niet over de gehele linie een hardere plaat heeft afgeleverd dan zijn voorgangers. Wat ook geen issue moet zijn. De band is door de jaren heen gegroeid tot de band die het nu is. Die scherpe, nadrukkelijke metal-randjes vind ik zelfs sinds het album Once al niet meer echt in de muziek zitten. De nadruk ligt nu toch echt meer op symfonische metal met folk-invloeden.
"Alpenglow" heeft, ondanks het voor de hand liggende begin, net iets meer te bieden dan je op het eerste gehoor zou denken. Er zitten een paar toffe invalshoeken in die het nummer net even wat meer kracht geeft. Wat ook wel nodig is, gezien het voor de rest een iets te standaard nummer is. Het luistert wel lekker weg overigens....

EFMB is, alhoewel niet per se over de gehele linie zo verrassend en veelbelovend, wel gewoon weer een oerdegelijk en fantastisch Nightwish-album. Mede door toedoen natuurlijk van Floor, is er alles uit de kast gehaald om een uitstekende opvolger te maken van de voorganger die al heel erg goed is.
Floor is natuurlijk een aanwinst, maar alles staat of valt natuurlijk met het schrijven van goede songs. En dat Tuomas zich daarin niet meer hoeft te bewijzen, moge duidelijk zijn.
Een nieuw album hoeft ook niet per se beter te zijn dan de vorige. Het is nogal een behoorlijke, ja zelfs wellicht een pretentieuze opgave, om je keer op keer te willen overtreffen. Dat is ook niet nodig. Soms moet je dat ook niet willen.
Het feit blijft dat EFMB wel een heel belangrijk nieuw hoofdstuk is voor Nightwish. En laten we hopen dat, na een turbulente periode, dit het nieuwe startsein is voor de toekomst. Moge deze nog veel fraais bieden...

Je moet het Tuomas Holopainen nageven: hij laat zich niet leiden door wat de massa wil, maar volgt zijn eigen wil, zijn eigen weg. Bevalt je deze niet, dan is dat jammer. Bevalt je deze wel, dan is er niets aan de hand.

Human Nature klinkt eigenlijk in alles als het logische vervolg op het succes-album Endless Forms Most Beautiful, maar tegelijkertijd kiest Nightwish niet direct voor de gemakkelijkste weg. En dit komt met name door het ruim een half uur durende slotstuk van het album, het grotendeels instrumentale (op een paar gesproken woorden en wat woordloze zang van Floor Jansen na) "All the Works of Nature Which Adorn the World", opgedeeld in acht stukken.
En het moet gezegd, muzikaal klinkt het prachtig. Meneer Holopainen weet prachtige instrumentale stukken te schrijven. Alleen werkt het niet als geheel, omdat het teveel van het goede is. Teveel voor een Nightwish-album. Had hij een deel van deze muziek gebruikt en verweven met de rest van de gezongen nummers, dan had het i.m.o. meer effect gehad. Nu klinkt het vooral als een stuk muziek wat hij beter onder zijn eigen naam had kunnen uitbrengen.
Daarnaast zit ik ook niet echt te wachten op de grote Tuomas Holopainen-show. En ja ik weet dat de beste man de grote kracht achter Nightwish is, maar met alle respect denk ik niet dat de doorgewinterde Nightwish-fan op muziek zit te wachten, die ik eerder zou verwachten op een album van bijvoorbeeld de Oostenrijkse multi-instrumentalist Gandalf. Het nummer "The Green" bijvoorbeeld had zo op een album van Gandalf kunnen staan. Maar met alle respect, dan zet ik wel een album van Gandalf op of een willekeurige soundtrack van een film met soortgelijke muziek. Daar luister ik geen Nightwish voor.

Maar het pretentieuze instrumentale tweede deel van het album, hoe mooi het ook moge zijn, is niet het enige probleem van dit album. Naast dat e.e.a. al niet lekker loopt op dit album, staan er binnen het kader van de gezongen nummers, nou niet bepaald al te memorabele nummers tussen.

Het album begint weliswaar veelbelovend met het verrassende en nou niet bepaald voor de hand liggende opener "Music". Het is een prachtig nummer met een sterke opbouw en ongelooflijk sterke zanglijnen van Floor Jansen. Een nummer die ook tot volle wasdom komt, bij elke nieuwe luisterbeurt.

"Noise" volgt daarna vlot en is een meer voor de hand liggende Nightwish-knaller, die ondanks dat deze niet per se verrast, wel erg lekker klinkt en daardoor ermee door kan.

"Shoemaker" is ook een pareltje en vooral vanwege het slotstuk, waarin Floor haar sopraan-kwaliteiten voor de dag legt. Prachtig nummer die wat mij betreft wel wat langer had mogen duren.

Na "Shoemaker" begint het echter te rammelen. "Harvest" is hoe goed bedoelt ook, nou niet bepaald memorabel te noemen. Het klinkt herkenbaar en op deze wijze hebben we het allemaal uiteraard al eens eerder gehoord; echter is het nummer niet sterk genoeg om te blijven hangen.

Gelukkig is daar "Pan", wederom weer een pareltje zoals ik ze graag hoor van Nightwish. Sprookjes-achtige zanglijnen van Floor, een gaaf refrein en pakkende bombastiek zorgen ervoor dat dit nummer naast de eerste drie nummers boven de rest uitsteekt.

Helaas blijft het niveau dus niet constant. Vanaf de tweede helft van de gezongen nummers kakt het in. "How's the Heart" is an sich best mooi, maar beklijft niet. Het saaie refrein en grotendeels matte muzikale ondersteuning zorgt er zelfs voor dat het nummer wat saai klinkt. Jammer!

"Procession" is muzikaal ronduit zwak. Het kabbelt voort zonder dat het echt interessant wordt. Natuurlijk is het muzikaal best mooi, Floor zingt mooi, maar kom op jongens, wat een richtingloos nummer is dit zeg!

Neem dan "Tribal". Wauw, ik hoor metal. Maar ik hoor ook een vorm van geforceerdheid, die ik niet vind thuis horen binnen Nightwish. Naar ik vernomen heb, is dit voor velen een favoriet. Ik hoor het er niet direct in terug helaas.

En om dan het vocale gedeelte te eindigen met het ronduit wel erg saaie "Endlessness", is gewoon een teleurstelling. Het nummer sleept zich op een saaie manier zeven minuten lang voort en ondanks de bezielende zang van Marco Hietala (het enige nummer waarop hij, met uitzondering van wat achtergrondzang, prominent te horen is), red hij het niet om het nummer naar grote hoogten te leiden. Daar is het compositorisch gezien te zwak voor.

Conclusie is dat Human Nature muzikaal gezien een album is van uitersten. Er zullen wagonladingen mensen zijn die dit prachtig zullen vinden. Maar laten we eerlijk zijn: teveel van het goede is gewoonweg teveel van het goede. Het instrumentale tweede deel van het album is, hoe herkenbaar het bij vlagen ook mag klinken, niet iets waar de fan op een Nightwish-album zit te wachten. Althans, dat denk ik tenminste.
Dan is er natuurlijk de oplossing, om het vervolgens niet te luisteren. Tja, dan blijven er negen nummers over, waarvan de ene helft goed is en de andere helft middelmatig. En is dat dan het album waar we vijf jaar op hebben zitten wachten?
Is het niet eerlijk dan? Had ik niet zulke torenhoge verwachtingen moeten hebben? Is het album wél goed, maar valt het kwartje gewoonweg niet? Welnu, na meerdere luisterbeurten blijkbaar niet.
Maar wat ik al eerder aangaf: het rockt ook niet. De vonk spat er niet vanaf. Dat Nightwish ervoor kiest om nu steeds meer van het metal-pad af te raken, is een keuze. En die wil ik best respecteren. Maar waar de band op vorige albums die stevige metal-ondergrond nog goed wist te behouden en deze wist te combineren met het theatrale en bombastische tintje die meneer Holopainen steeds meer in de muziek stopte, lijkt dit op Human Nature nu door te slaan op een manier dat het songmateriaal er zelfs onder lijdt. En dat kan toch nooit de bedoeling zijn geweest toch?

Human Nature krijgt nog steeds een voldoende. Maar een krappe dit keer. Simpelweg vanwege het feit dat ik hier zoveel meer van had verwacht. Ik zal zeker de nummers die ik wel goed vind, nog vaak gaan beluisteren. Maar de rest zal een minder lot beschoren zijn. Het is wat het is, maar jammer is het wel. Want na de knaller die Endless Forms Most Beautiful heet, is Human Nature, hoe goed bedoelt ook, het allemaal nét niet.

Het vorige album van Nightwish, Human|Nature., vind ik tot op heden helaas nog steeds een teleurstellend album. Misschien vind ik het zelfs wel het minste album van Nightwish tot nu toe! Het probleem met dat album zit 'm in het feit dat Nightwish-kapitein Tuomas Holopainen geen goede balans weet te vinden in orkestrale bombast en metal. Het album schiet zelfs zijn doel voorbij met het bijna volledig instrumentale, ruim 30 minuten durende "All the Works of Nature Which Adorn the World ". Een epos dat wellicht beter als een los nummer in de vorm van een EP onder Tuomas' eigen naam uitgebracht had moeten worden en niet onder de Nightwish-banier.
Dat het album avontuurlijk is, staat buiten kijf. Misschien iets té avontuurlijk als je het mij vraagt. Naast het niet altijd even sterke overige songmateriaal, klinkt het album uiteindelijk als een ongebalanceerd geheel, waardoor het niet weet te overtuigen.

En nu is daar dan Yesterwynde, het nieuwe album en oh wat heb ik me zorgen gemaakt over de koers die Nightwish zou varen op dit 10de volledige studio-album. Zouden ze nog verder afdrijven van koers, of zouden ze een ouderwets vertrouwd en goed album afleveren? Welnu, je kan wel zeggen dat een beetje van beiden het geval is. Gelukkig met het verschil dat de band inspirerender en sterker klinkt dan op het vorige album. Yesterwynde klinkt over de gehele linie volledig in balans, in die zin dat de orkestrale bombast die de vorige handvol albums ook al kenmerkte, nog steeds aanwezig is, wellicht meer dan ooit. Maar ook klinkt het album over het algemeen een stuk pittiger en harder dan in ieder geval het vorige album en kan ik zelfs concluderen dat Yesterwynde qua geheel veel meer als een logische opvolger klinkt van Floor Jansen's eersteling met Nightwish, namelijk Endless Forms Most Beautiful. En de balans is terug in die zin, dat ik meer metal lijk te horen weer. En nee, niet zoals het klinkt op de eerste reeks platen van Nightwish, maar zo klinken ze al jaren niet meer. Nee, het metal-gevoel overheerst, doordat ik geregeld in ieder nummer spannende en stevige passages hoor, die de plaat een fikse dosis ballen geeft. En dat is uiteraard een positief iets.

Het album voelt als een natuurlijk geheel en de ervaring wordt er alleen maar beter op, als je de plaat volledig uitzit. Want dan komen alle nummers bijzonder goed tot hun recht en valt het ook op, dat alle nummers een uitgebalanceerde eenheid vormen. En dat geeft Yesterwynde zeker en vast zijn meerwaarde.

Uiteraard dreigen hier een aantal nadelen aan vast te zitten, namelijk dat het album heel soms neigt in zijn eigen bombast te verzuipen. Nightwish (lees Tuomas Holopainen) wil namelijk heel veel (muzikaal) vertellen op Yesterwynde en dat is op zich geen probleem, echter klokt de plaat wel ruim 70 minuten en dat is lang. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de andere nadelen die kleven aan dit album. Namelijk de al veel vaker aangehaalde mix, waar vooral de vocalen van Floor nog net niet in verzuipen of dat Marco Hietala toch stiekem heel erg gemist wordt en de vocalen van troubadour Troy Donockley toch vooral heel erg overbodig klinken en niet overtuigend genoeg. Hoe knap is het dan om voor mezelf te moeten toegeven dat ik de plaat wél volledig kan uitzitten zonder dat mijn gedachten gaan dwalen? Ik mij volledig kan verliezen in de muziek? Het ene na het andere pareltje tot mij in kan laten werken en er oprecht van kan genieten? Dan doe je als songwriter toch iets heel verdomd goed ondanks de genoemde nadelen!! En dan heffen de positieve eigenschappen van Yesterwynde toch op tegenover de negatieve die zelfs gereduceerd worden tot onbeduidende oneffenheden. Want zó goed vind ik het songmateriaal op Yesterwynde. Een album die volledig de vloer veegt met het vorige album en veel meer naast Endless Forms Most Beautiful staat.

De songs zijn ook stuk voor stuk sterk. Nightwish klinkt bombastisch en avontuurlijk, maar tegelijkertijd weten ze met gemak tot de kern van iedere song te komen, waardoor de songs stuk voor stuk staan als een huis. Of het nu gaat om epische parels als het overrompelende "An Ocean of Strange Islands" of het krachtige "Perfume of the Timeless" of meer compactere songs als "The Day Of...", Nightwish overtuigt gewoon hier.
Ieder nummer heeft wel iets, waardoor het volledig overeind staat. "The Antikythera Mechanism" bijvoorbeeld gooit hoge ogen vanwege het knallende middenstuk wat compleet anders klinkt dan het overige meeslepende deel van het nummer. Het zijn dan ook die knallende, dynamische stukken die het 'm doen! Het album zit er vol mee en voegen ook daadwerkelijk wat toe aan de muziek. Alle overgangen binnen de nummers kloppen; ze vormen een eenheid met elkaar, net zoals dit album van begin tot eind een eenheid vormt. Nightwish vindt balans op Yesterwynde en dat is de kracht van het album en daarom is dit album ook zo goed.

Ja ja ja! Je kan klagen dat Nightwish hun metal-hart verloren is, maar laten we eerlijk zijn, de band klinkt al jaren zo. De fans zijn meegegroeid, althans de meeste. Het eeuwige gezeur over het vertrek van Tarja Turunen toentertijd en het feit dat bijvoorbeeld Anette Olzon totaal anders klinkt op de platen waarop zij zingt, was toen ook heel erg wennen. Tegenwoordig worden juist de platen mét Anette beschouwd als een aantal van de beste platen die Nightwish ooit heeft gemaakt! En dat is ook zo! Jaren verstrijken, meningen veranderen. Soms hebben de beste albums tijd nodig en groeien deze met de jaren; goede wijn wordt ook beter naarmate deze langer op fles blijft liggen. Ik denk dat het met Yesterwynde ook zo is. Dat de kracht van het album pas veel later ontdekt of bevestigd wordt. Maar geloof me als ik zeg dat Yesterwynde echt tijd nodig heeft om te groeien. Je wordt beloond als je er geduld voor hebt en je ervoor open wilt stellen. Pas dan is het dubbel en dwars genieten op juweeltjes als dé kroon op het album, namelijk "Spider Silk" (wat gaat dit nummer het live goed doen, geloof me!). Of wat te denken van het prachtige "Hiraeth" wat begint als ballad en daarna uit z'n voegen barst tot het epische nummer dat het is. Ik kan nog wel even doorgaan: wat dacht je van het bloedmooie "Something Whispered Follow Me" waarin Floor andermaal laat horen hoe krachtig ze is, vooral in de laatste aantal minuten waarin ze vocaal registers opentrekt van heb ik me jou daar! Het excentrieke, maar tegelijkertijd ongelooflijk pakkende "The Children of 'Ata" is ook zo ongelooflijk vet, eentje die het live ook ontzettend goed gaat doen.

Hoe bijzonder is het dan dat Yesterwynde afsluit met het prachtige en rustgevende "Lanternlight". Na al dat spektakel, is het bijkomen op een zeer mooie en dromerige ballad en hoe passend sluit dit nummer Yesterwynde af; het klopt gewoon! Het is net zo overtuigend als bijvoorbeeld het slot van Endless Forms Most Beautiful, namelijk het spektakel wat "The Greatest Show on Earth" is. De twee nummers staan qua stijl lijnrecht tegenover elkaar en toch klopt het gewoon op de manier zoals ze de albums afsluiten. Zoals het als geheel, als album gewoon positief effect heeft, wat zeker ook geldt voor Yesterwynde!

De afgelopen dagen heeft het album flink moeten bezinken, maar ik ben echt van mening dat Nightwish een dijk van een album heeft afgeleverd. Het is een meer dan ruime verbetering op Human|Nature, ondanks dat het album qua stijl op elkaar lijkt. Echter lijkt de band muzikaal zoveel meer gefocust te klinken, naast het feit dat het heilige vuur weer ouderwets brandt. En ook al lijken ze misschien de metal-invloeden welhaast volledig aan de kant te hebben geschoven, wil dat nog niet zeggen dat de muziek niet stevig is. Want dat is het wel.

Dus krijgt Yesterwynde van mij het dikke voordeel van de twijfel en zet ik met mijn cijfer Nightwish weer op de metal-landkaart waar ze stiekem eigenlijk altijd al op stonden. Alstublieft!!

Noise Unit is één van de vele projecten van Bill Leeb en lijkt in eerste instantie t/m het album Strategy of Violence op een kopie van Front Line Assembly.
Vanaf Decoder wordt het roer echter omgegooid en veranderd Noise Unit van een Industrial/EBM-act tot een meer techno-georiënteerd project die muzikaal en in ieder geval op dit album meer weg heeft van een kruising tussen latere Intermix (denk Future Primitives) en het modernere, meer instrumentale werk van Front Line Assembly. Ook zijn er bij vlagen wat Delerium-invloeden in te ontdekken, wat een nummer als "Ascent" bewijst.

Naast deze ommezwaai is Decoder ook nog eens volledig instrumentaal, wat voor Noise Unit tot dan toe niet gebruikelijk was.
Nu staat Bill Leeb (en ten tijde van Decoder ook Rhys Fulber), bekend om hun ingevingen om zelfs binnen één project de muzikale stijl om te gooien, zonder daarbij overigens de herkenbaarheid uit het oog te verliezen. Wat op zich best knap is. Alhoewel ik nog steeds moet toegeven dat de heren op een gegeven moment bij Delerium het roer wel héél drastisch omgooiden.
En zo is Decoder best een opvallend album te noemen en voer voor liefhebbers van bij vlagen venijnige, opzwepende, maar ook mooie electronische muziek met techno-invloeden.

Het gerucht gaat de ronde dat de meeste nummers op Decoder eigenlijk geschreven waren voor het FLA-album Millennium. Echter pasten de nummers niet binnen het concept met wat de heren voor ogen hadden voor dat album. Aldus zaten de mannen opgescheept met nummers die toch te goed waren om niet uit te brengen, maar niet als FLA-materiaal uitgebracht kon worden. Uiteindelijk werd er dus voor gekozen om er een Noise Unit-album van te maken.

Al met al is de kwaliteit van de muziek goed en binnen het muzikale spectrum van Bill Leeb en consorten ook zeker herkenbaar te noemen. Er is duidelijk te horen dat de nummers zich om de beurt afwisselen tussen meer melodieuze nummers en nummers waar duidelijk de techno-invloeden meer van afdruipen. Het houdt de afwisseling en het tempo van de nummers er goed in en het zorgt er tevens voor dat het album niet verveelt. Wel moet gezegd dat sommige van de meer techno-nummers wat te lang duren en zelfs op een gegeven moment wat geforceerd en daardoor vervelend gaan klinken. Voorbeelden hiervan zijn “"Escape"” die een irritant midden- en eindstuk kent en eigenlijk is het oeverloos beukende en met irritante samples doorspekte “"Biosphere"” over het algemeen zelfs matig te noemen.
Daar staan dus de meer subtielere nummers waar de nadruk meer ligt op aanstekelijke melodielijnen, weer tegenover. Toppers als “"Bahnhof"”, "“Protector"”, "“Firing Line"” en “"Elixure"” maken dit album toch écht wel de moeite waard en al helemaal dankzij afsluiter "“Ascent"”. Dit laatste nummer is werkelijk subliem en alleen al de aanschaf van Decoder waard!

Op sommige versies van dit album staat de bonustrack "“Falling"”, wat duidelijk een ouder Noise Unit-nummer is en meer in het verlengde ligt van het materiaal van de eerste 3 albums. Ondanks dat juist dit nummer dus oorspronkelijker klinkt, wijkt het dusdanig af van de rest van het materiaal op Decoder, dat het er eigenlijk niet echt thuishoort. Overigens is het ook niet zo’'n sterk nummer.

Al met al is Decoder dus gewoon een lekkere plaat. Als het album volledig had bestaan uit nummers zoals “"Bahnhof"” en "“Ascent"” en de techno-georiënteerde nummers achterwege waren gelaten, had ie spontaan een 5 van me gekregen.
Alsnog 4 punten, wat toch nog hoog is, wat komt door het hoge niveau van de nummers die er dus i.m.o. uit springen.