Wat dit album van FLA vooral bijzonder maakt, is de terugkeer van Rhys Fulber, die een ongelooflijke stempel drukt op de algehele sound van dit album. Civilization mag zelfs gezien worden als een 'breath of fresh air' na de deprimerende en duistere sound van voorgangers Epitaph en Implode (zonder te beweren overigens dat deze albums slecht zijn)...
De reden dat Civilization anders klinkt heeft te maken met het karakter van de muziek in de meeste nummers; deze is namelijk een stuk relaxter en luchtiger dan je meestal verwacht bij de donkere en dichtgesmeerde, industriële sound van FLA. Minder hard, kleurrijker, maar toch op de één of andere manier dreigend en grimmig. Maar dan op een andere manier. FLA wil duidelijk aantonen dat ze ook met minder bombarie toch sterke nummers kunnen neerpennen.
De heren van FLA nemen ook bij een hoop nummers flink de tijd om e.e.a. op te bouwen om zo een bepaalde sfeertekening neer te zetten en m.u.v. een aantal momenten, lukt ze dit aardig goed.
Echter is Civilization wel een groei-album. In eerste instantie geeft het album namelijk zijn kracht niet direct af. Het vergt geduld om dit album goed op waarde weten te schatten, zodat sterke nummers als het titelnummer en "Fragmented" (toch wel de 2 paradepaardjes van dit album) pas na een tijdje echt goed tot hun recht komen.
Jammer ook van een paar missers, zoals het drukke instrumentaaltje "Strategic" wat na een krappe 2 minuten alweer afgelopen is, terwijl ik gevoelsmatig het idee had alleen naar de opbouw te luisteren. Waarom dit nummer zo kort duur is mij dan ook een raadsel.
Ook een nummer als "Dissident" kan me op de één of andere manier niet echt boeien, terwijl er eigenlijk weinig mis mee is. Kwestie van persoonlijke smaak...
Gelukkig is het meerendeel gewoon sterk. De opvallende opener klinkt als typisch FLA, maar zodra de middensectie met de exotische vocalen van Leah Randi voorbijkomen (overigens is zij de basgitariste tijdens de live-shows van Delerium en Conjure One, twee belangrijke zij-projecten van FLA), klinkt het toch in 1 keer anders dan je zou verwachten.
Het pompende en harde "Maniacal" is weliswaar weinig verrassend, maar is wel erg lekker en typisch zo'n gemene FLA-song zoals je van ze mag verwachten.
"Transmitter" heeft een ongelooflijk lekker refrein en ook hier vallen de vocalen van Leah op. Ook dit nummer is niet meteen iets wat je van FLA verwacht, maar ze komen er wel mee weg.
Ook het afsluitende, avontuurlijke "Schiksal" bevat een hoop fraais en gave invalshoeken.

Hoe dan ook, Civilization is gewoon een sterk album. Minder hard en donker, maar tegelijkertijd ondanks het typerende karakter, toch vertrouwd, vanwege de herkenbare vocalen van Bill Leeb en de muzikale structuren van Rhys Fulber die vanwege zijn terugkeer waarschijnlijk meer dan ooit invloed heeft gehad op de totstandkoming van de muziek op Civilization. En da's zeker niet verkeerd.
Een 4...

Flavour of the Weak van Front Line Assembly voelt aan als een overgangsalbum in die zin dat het het eerste album was zonder Rhys Fulber. In zijn plaats kwam Chris Peterson die weliswaar geen onbekende was voor de band (hij was al eerder betrokken bij de band gedurende diverse tournees).
Toch voelt dit album aan alsof Bill Leeb en Chris elkaar nog niet echt 100% aanvoelden. Wat resulteert in een album die i.m.o. de inventiviteit en songwriter-schap mist van voorganger Hard Wired, de kracht van Millennium en de diepgang van Tactical Neural Implant.
Dat neemt overigens niet weg dat het album z'n momenten niet kent. Het album opent namelijk ijzersterk met het brute, instrumentale "Corruption" wat wat mij betreft één van de beste openers is van een FLA-album.
Ook een nummer als "Columbian Necktie" is een regelrechte FLA-klassieker wat mij betreft.
Helaas staan er ook een hoop nummers op die overtuigingskracht missen en gevoelsmatig toch wat richtingloos klinken. En dat nekt dit album toch aanzienlijk.
Al met al is Flavour of the Weak, ondanks dat e.e.a. toch ook zeker niet verkeerd klinkt, één van de zwakkere platen uit hun discografie. Gelukkig zouden de heren Leeb en Peterson zich vrij snel revancheren en twee jaar later terugkeren met het behoorlijk sterke Implode.

De kringloopwinkel in Zeewolde die bij mij letterlijk om de hoek zit, tja...daar vind je nog eens wat. CD's voor €1,50 bijvoorbeeld, waaronder een zeer goed exemplaar van deze soundtrack. Die laat je niet liggen natuurlijk !

Waar de film me persoonlijk niet zoveel aanspreekt, is het vooral de hype rondom de muziek van deze soundtrack en mijn kennismaking toentertijd met een weliswaar nagespeeld hoofd-thema, die me nieuwsgierig maakten om me meer te verdiepen in dit werkje.

Mijn motivatie door dit album mee te nemen, komt namelijk doordat ik het hoofd-thema van Bilitis een prachtig stukje muziek vind, wat ik al kende middels de compilatie van Just a moment... - discogs.com .
Ed Starink's bewerkte versie die hierop terug te horen valt, is namelijk helemaal zo verkeerd nog niet. Sterker nog, ik vind deze stiekem beter dan het origineel! Wat niet wil zeggen natuurlijk dat de originele versie niet goed is, verre van! Het is oprecht een prachtig thema.
Gelukkig is "Bilitis (Generique)" niet het enige mooie nummer wat er op deze soundtrack staat. Eigenlijk is het gehele album gewoon de moeite waard. Maar misschien is het beste nummer nog wel "Melissa" waarvan het thema zo mogelijk nog memorabeler en sterker is dan het hoofthema van Bilitis.

De muziek van Francis Lai is een combinatie van eigenlijk alles wat. Het ene moment klinkt de muziek dromerig en sfeervol, het andere moment opzwepend en energiek waarin ook wat disco- en funk-invloeden verscholen zitten. Vooral "I Need a Man" is daarvan een exceptioneel voorbeeld en zeker ook een hoogtepunt van het album.
Zo her en der zitten er tevens wat semi-klassiek getinte stukken tussen ("Spring Time Ballet"), maar daar staat tegenover dat de muziek soms ook de elektronische kant opgaat, geheel in een stijl die neigt naar die van Giorgio Moroder ("Melissa") en Vangelis "Bilitis (Generique)".
De muziek is overwegend instrumentaal, maar soms komt er heel erg mooie en zwoele vrouwenzang voorbij in "Scene D'amour" en afsluiter "Bilitis (Generique de Fin)".
De muziek is bovenal heel erg toegankelijk en prettig in het gehoor liggend. De diverse thema's kunnen dagenlang in je hoofd blijven hangen zonder dat het ook maar een moment vervelend wordt.
De diverse stijlen binnen de muziek houden de plaat afwisselend en boeiend, wat gewoon in zijn geheel een meer dan prima luisterervaring oplevert.

Los van de film, kan dit album gezien worden als een puike easy listening-plaat. Even lekker ontspannen op de serene en zwoele klanken van meneer Lai. Niets mis mee hoor! Ik snap de populariteit van dit album dan ook zeker wel.

Tevens heeft het album door de sound iets tijdloos, iets unieks. Het zorgt ervoor dat Bilitis een album is waar keer op keer op teruggegrepen kan worden. De hype rondom dit album is dan ook zeker terecht!

Tot slot kan ik alleen maar opmerken dat het mij verbaasd dat zulke mooie muziek uiteindelijk in een kringloopwinkel terecht komt, maar dat terzijde.

Free System Projekt is in het EM-circuit een vrij bekende naam. De Nederlandse band bestaande uit Marcel Engels (oprichter), Ruud Heij en Frank van der Wel (die laatste 2 zouden pas meedoen vanaf het derde album), hebben zich gespecialiseerd in het maken van synthesizermuziek in de beste "Berlin School"-traditie. En dat doen ze met verve. Vooral de sound van Klaus Schulze hoor ik er dit keer behoorlijk in terug. Tangerine Dream uiteraard ook, maar vanwege het enorm uitgesponnen en brede karakter van de muziek moet ik in eerste instantie aan Klaus Schulze denken.
Deze live-registratie biedt namelijk alles wat een goed KS-album uit de jaren '70 moet hebben. Vooral Gent 4 en Moyland Part 4 hebben die onvermijdelijke Schulze-invloeden. Moyland Part 4 (oorspronkelijk afkomstig van het album Moyland) heeft zelfs enorm veel weg van "Stardancer" van Schulze's "Body Love"-album.
Het siert FSP wel, dat ze heel veel tijd nemen om de nummers mooi op te bouwen. Het duurt zelfs bijna een minuut voordat er (op wat zeer lage rommelende en subtiele klanken na...) pas echt wat te horen valt op "Desolate Landscape" (oorspronkelijk terug te vinden op het "Protoavis"-album).
En is dat niet "Ricochet" van TD wat ik terughoor in Gent 5?
Maar eerlijk is eerlijk, Free System Projekt gaat zeker niet de originaliteitsprijs winnen, vandaar ook 'slechts' een 3,5. Dat ze hun vak wel degelijk verstaan, staat als een paal boven water. Het is kwalitatief zeer geslaagd synth-materiaal met een flink retro-sausje.
Tot slot kan ik me alleen afvragen waar Gent 1 t/m 3 zijn gebleven.....

05:22:09:12 Off en 06:21:03:11 Up Evil luidden muzikaal een nieuwe fase in voor Front 242. En alhoewel voorganger Tyranny for You al een redelijke overgang liet horen t.o.v. Front by Front, was dit nog meer het geval bij dit album-tweeluik. Vooropgesteld dat ik er nog wel bij moet vermelden dat het eerste album van dit tweeluik, 06:21:03:11 Up Evil, nog ergens wel klinkt als een typisch Front-album, maar dan wel een stuk harder, duisterder en met een volledig dicht gesmeerd geluid dan voorganger Tyranny. Wat wel helemaal verdwenen is, zijn de militante beats en het wat meer recht-toe-recht-aan geluid waar de groep wel zo'n beetje patent op leek te hebben.
De sound die de band neerzet op 06:21:03:11 Up Evil, wordt verder geëxpandeerd op dit album, wat luistert als een wilde, bij vlagen nachtmerrie-achtige elektronica-extravaganza.
Nog meer dan op de voorganger, lijkt de band hun sound verder onder te dompelen in een mix van duistere ambient, industrial en house. En alhoewel de band nu toch echt wel anders klinkt dan op de klassieke platen van weleer, kan ik deze sound prima hebben.
Wat verder opvalt, zijn de vocalen. Deze zijn voornamelijk afkomstig van 99 Kowalski (echte naam Kristin Kowalski) die haar artiestennaam als idee heeft afgeleidt van die van Richard 23 (Richard Jonckheere). Deze laatste schittert overigens uit afwezigheid op dit album en zelfs Jean-Luc is nauwelijks te horen op dit album. Toch kan ik Kowalski's vocalen prima hebben. Het ene moment klinkt ze heel mooi ("Crushed", maar er zijn ook momenten dat ze een flinke scheur openzet ("Animal").
Het album luistert verder als één grote luistertrip en is dan ook minder song-gerichter dan voorganger 06:21:03:11 Up Evil. Het is met afstand één van de meest duistere platen die Front ooit gemaakt heeft en zal zeker niet iedereen kunnen bekoren. Zeker als je de traditionele stijl van Front verkiest boven de aanpak die ze hanteren op deze plaat.
Er staan een aantal remixen op van nummers afkomstig van de voorganger, zoals het supervette "Junkdrome" wat een instrumentale remix is van "Crapage". Deze remixen passen prima bij de rest van de muziek en sluiten dan ook goed aan bij de rest van het materiaal, ondanks dat veel hiervan toch ook wel weer redelijk afwijkt.

Resultaat is een typische 'love it or hate it'-plaat. Ik kan de aanpak van Front hier prima hebben, ook al zouden ze vanaf deze plaat de boel opeens flink gaan uitmelken, wat uiteindelijk resulteerde in het dubieuze Angels versus Animals.
Tevens zou 05:22:09:12 Off (Evil Off) de laatste volledige studioplaat zijn, voordat ze uiteindelijk na 10 jaar voor een deel terug zouden keren naar hun roots met het album Pulse.

Geography laat i.m.o. een scherpe, donkere kant van Kraftwerk horen en is een zeer vooruitstrevend en veelbelovend debuut van een band die in de voetsporen trad van niet alleen Kraftwerk, maar ook andere synth-acts die in die tijd aan de weg timmerden. Front 242 zou zich verder ontwikkelen en manifesteren tot een band die niet alleen klassiekers binnen het EBM-genre zou afleveren, maar ook qua controverse een hoop stof zou doen opwaaien. In alle gevallen overigens betreffende dat laatste, geheel en al onterecht.

Muzikaal staat de sound van Front 242 al als een huis, maar qua ontwikkeling die ze zouden doormaken, tegelijk ook nog in de kinderschoenen. Wat niet weg neemt dat Geography een vooraanstaand debuut is, waar ook zeker een aantal klassiekers op terug te vinden valt, zoals "Operating Tracks", "U-Men", "Geography I" en het sterke "Kampfbereit". Daarnaast staan er ook een aantal wat meer experimentele tracks op, waarop het lijkt alsof Front 242 nog een beetje zoekende is naar een eigen geluid, maar deze, zonder dat ze het misschien wisten, eigenlijk al gevonden had. En deze op een doeltreffende en zelfverzekerde manier verder zouden ontwikkelen vanaf No Comment.

Persoonlijk vind ik Geography niet het beste wat de band heeft afgeleverd, maar het is een meer dan verdienstelijk debuut die de staat van klassieker ook zeker te pakken heeft. Aangezien de grondbeginselen van Front's sound hier al op effectieve manier toegepast worden en resulteren in tracks die, zeker voor die tijd, erg hip klinken, zullen die-hard fans dit album al gauw bestempelen als misschien wel het beste Front-album en in zekere zin zal dat ook zeker zo zijn.
Zelf denk ik eerder dat ze zich in vrij korte tijd zouden ontwikkelen als top-act met albums die binnen het genre sowieso als vaandeldragers beschouwd worden. Geography heeft daarvoor het startsein gegeven en is alleen daarom al essentieel te noemen. Maar, vind ik, het beste zou nog gaan komen...

Zeer aardig mini-album met daarop het messcherpe "Gripped by Fear" , één van mijn favorieten van Tyranny for You, wat mijn kennismaking was met Front 242, overigens ook wel één van de beste albums van de band.
Hoogtepunt is het 4-luik "This World Must Be Destroyed (DSMO 1t/m 4)". Grimmig en duister walst dit portie industrial/eurobeat-geweld over mij heen, elke keer als ik het weer hoor. Op het laatst komt ook de ritme-sectie van "Moldavia" nog een keer voorbij.
De Bunker Mix#01 van "Gripped by Fear" is een geslaagde remix en zorgt voor een behoorlijk interessante variatie op het origineel, mede door de aparte ritme-sectie en de nadruk op het vrij melodieuze refrein. Zo hoor ik een remix graag!
"Mixed by Fear" is een geslaagde, instrumentale en alternatieve versie van "Gripped by Fear" waar de nadruk erg op het ritme en een naargeestige sfeer ligt.
De Club Mix#02 tenslotte is een voortzetting van de Bunker Mix#01 en biedt wat minder verrassingen dit keer.

Al met al een geslaagd tussendoortje die zeker naast de rest van de singles getrokken van Tyranny for You, een interessante toevoeging is op het album.

Waarom er hier zo weinig commentaar staat, is mij een ongekend raadsel. Behalve als je de titel van het album letterlijk neemt.
No Comment van Front 242 is namelijk niet alleen een legendarisch album, tevens is het één van de eerste albums binnen een toentertijd nieuw Industrial-subgenre, namelijk Electronic Body Music: een combinatie van dansbare, militante beats gecombineerd met een grimmige sfeer en karakter. No Comment is één van de vroegste albums in deze stijl, die verder ontwikkeld zou worden op latere albums van Front 242. Tevens zouden uiteraard vele anderen in de voetsporen van Front 242 treden, zoals bijvoorbeeld Front Line Assembly, Ministry (albums zoals Twitch) en het vroege werk van Nine Inch Nails (Pretty Hate Machine). Front 242 zélf is weer beïnvloedt door de Duitse formatie DAF (Deutsche Amerikanische Freundschaft), die als de grondlegger beschouwd worden.

Alleen al de opener "Commando Mix" is een uitstekend voorbeeld van hoe Front 242 niet alleen binnen twee jaar tijd qua sound geëvolueerd zijn (zeker t.o.v. het al niet misselijke debuut Geography), maar tevens is het verbazingwekkend hoe vooruitstrevend ze al klinken voor die tijd. En we hebben het wel over 1984. En zelfs anno 2015, ruim 30 jaar later, heeft dit album nog steeds niet aan kracht ingeboet!
Andere klassiekers zoals het energieke "Lovely Day", het messcherpe "Special Forces" en het tweeluik "S. Fr. Nomenklatura" mogen ook zeker niet onvermeld blijven.
De uitgebreide CD-versie bevat ook nog eens een nieuwe versie van "Body to Body", twee exclusieve live-tracks en een demo-versie van "Special Forces".

Front 242 zou hun sound verder expanderen op de opvolgers Official Version en Front by Front die ik persoonlijk zelfs nog beter vind. Maar eerlijk is eerlijk, die zouden hoogstwaarschijnlijk zeker niet zo goed hebben geklonken, als No Comment niet aan de wieg van deze opvolgers had gestaan.
Niet te missen dus!!

Klassieker in zijn soort met stuk voor stuk toffe nummers. Zeker toegankelijker dan het vorige werk en voor EBM-begrippen zelfs bij vlagen melodieus te noemen. Front 242 bewijst op dit album zelfs dat EBM wel degelijk afwisselend kan klinken.
Alhoewel Jean-Luc qua zang de meeste nummers weer voor zijn rekening neemt, is de rol van Richard 23 toch ook opvallend toegenomen getuige nummers als " Agressiva". Wat ik overigens zeker waardeer.

Zelf ben ik in het bezit van de CD met de lelijke hoes (zoals hierboven vermeld), maar die bevat wel leuk bonusmateriaal, als je de singles niet in huis hebt. De rest van de oude albums heb ik overigens ook met dat soortgelijke hoes-concept.

Behoorlijke EP van Front 242 en het was ook nog eens het eerste écht nieuwe materiaal in jaren. Still & Raw was ook zo'n beetje het voorproefje op het album Pulse, maar dan wel een essentieel voorproefje, gezien deze EP, wat wel vaker het geval is bij Front 242, uit exclusief materiaal bestaat. Alleen "7Rain" zou uiteindelijk op de volledige albumrelease Pulse in een weer iets andere versie komen te staan.

Qua geluid lijkt het een beetje een terugkeer naar de tijden van weleer, maar dan wel met de huidige productie-maatstaven. Het potdichte geluid van de, overigens i.m.o. zeker niet misselijke voorgangers 06:21:03:11 Up Evil en 05:22:09:12 Off, wordt hier voor een groot deel opengebroken en een voor Front-begrippen meer 'luchtige' stijl word naar voren geschoven.
Het doet de songs in ieder geval goed. Het klinkt een stuk toegankelijker, mede dankzij catchy melodielijnen die zo nu en dan opduiken. Vooruitstrevend als dat ze waren, klinken ze hier alleen niet meer en deels lijkt de verrassing er ook een beetje af, zeker na zo'n lange wachttijd tussen het voorgaande werk. Echter is het hier degelijkheid wat voorop staat en dat is wat de nummers hier ten goede komen, wat dan ook in dit geval het belangrijkste is.

De eerste keer dat ik dit hoorde, was ik een beetje teleurgesteld, omdat een stuk van de grimmigheid en agressie, die het voorgaande werk zo kenmerkte, verdwenen bleek te zijn. Nu ik hier jaren later weer op teruggrijp kan ik het veel beter hebben allemaal en realiseer ik me dat dit toch eigenlijk gewoon kwalitatief uitstekende elektronica is.
Gebleven zijn toch de duistere sfeer, ook als is deze wat meer fijn gestreken, de kenmerkende vocalen van Jean-Luc De Meyer en de zoals altijd het geval is bij Front, geweldige productie.

Airmech is niet alleen de soundtrack van de gelijknamige action/strategy-game (die overigens gratis te downloaden valt) , maar ook het eerste, volledig instrumentale album van Front Line Assembly.
De makers van het spel wilden een soundtrack dat niet alleen paste bij het spel, maar het liefst zoveel mogelijk weg zou hebben van de muzikale stijl van FLA. Dus was het een vanzelfsprekende keuze om de band te vragen om de muziek voor het spel te verzorgen.
En niet alleen is de band daarin geslaagd, ze hebben het ook meteen voor elkaar gekregen om één van hun allerbeste albums tot nu toe af te leveren!
Alles waar FLA muzikaal voor staat, is terug te beluisteren of Airmech, maar het is óók meer: die typische industrial- en technosound vermengd met zeer pakkende en zelfs hele mooie, dromerige en melodieuze passages. Zelfs dub-step-elementen zitten er hier en daar in verborgen en dat is zelfs voor FLA nieuw in hun muziek. Gelukkig hebben deze elementen meer een soort van functie binnen de diverse nummers dan dat ze daadwerkelijk de stijl van de muziek beïnvloeden. En dit is positief, want persoonlijk heb ik het niet eens zo op dub-step.
Het is tevens verrassend en ijzersterk te noemen hoe FLA het ene moment, zelfs binnen één nummer, het voor elkaar krijgt, om eerst keihard voor de dag te komen met de ene na de andere, pompende en ritmische passage om dan vervolgens om te slaan en heel luchtige muziek te presenteren. Het zorgt in ieder geval voor enorm afwisselende muziek wat AirMech tot een uiterst boeiend album maakt die niet alleen fans van FLA zal aanspreken. Sterker nog, ik ben zelfs van mening dat iedere doorgewinterde liefhebber van electronische muziek in het algemeen, dit album geluisterd MOET hebben!! Want zo goed is ie namelijk.

Normaal gesproken is het zo dat ik de behoefte heb om elk nummer kort onder de loep te nemen. Dat is niet nodig bij AirMech. Het album is van begin tot eind spectaculair en bevat louter ijzersterk materiaal en écht mensen, check dit album!! Check die supergeweldige nummers als bijvoorbeeld het alles omverwerpende, bloedmooie, maar tegelijkertijd duistere titelnummer. Of wat dacht je van het meeslepende en ritmische "Arise". Het uit twee delen lijkende "Mech Killer" is ook al zo verrassend.
Op "Everything That Was Before" krijgen we zelfs het mooiste nummer voorgeschoteld die FLA ooit gemaakt heeft. Misschien niet de beste, maar wel de mooiste. Alsof de band hun ziel volledig blootlegt tijdens dit nummer. De contrasten tussen brute kracht en schoonheid is werkelijk briljant en meesterlijk vastgelegd op dit nummer.
"Lose" lijkt wel op iets wat ik eerder van een Jean-Michel Jarre verwacht maar is ook al zo goed.
"Burning Skyline" heeft een intensiteit die van begin tot eind kippenvel bezorgd.
Tja, en zo heb ik toch het album een beetje onder een vergrootglas gehouden en dat zou ik in eerste instantie niet doen.

Concreet is AirMech: Bruut! Sfeervol! Afwisselend! Toegankelijk! Meesterlijk! Verslavend! Een onweerstaanbaar album waarvan ik alleen maar kan voorstellen dat iemand die electronische muziek een warm hart toedraagt, hier heel blij van wordt.

Laat mijn stem tot slot het definitieve bewijs zijn. Dat er nog velen mogen volgen.....

De leden van Front Line Assembly hebben naast hun vele studio-albums ook een complete waslijst aan compilaties, singles, EP's en mini-albums uitgebracht. Deze staan 9 van de 10 keer bomvol remixes en B-kantjes.
De grap is dat in veel gevallen in het algemeen het leuke hebbedingetjes voor de fans zijn, maar vaak niet essentieel genoeg zijn om in je bezit te hebben. Dit komt doordat ze vaak muzikaal weinig toevoegen en daardoor niet interessant genoeg zijn.
Mensen, dit is NIET het geval bij Front Line Assembly. Praktisch al hun materiaal is de moeite waard en zeker ook de vele compilaties en EP's. Dit komt simpel doordat het materiaal waar de band mee op de proppen komt, vaak net zo goed is, als die op de studio-albums.

Zo ook het remix-album van Angriff. Niet alleen is "Angriff" één van de betere nummers van hun album Front Line Assembly - Improvised Electronic Device (2010) maar in de vorm van dit album komt het nummer ook nog eens in verschillende versies naar voren. Normaal gesproken kan je hiervan zeggen dat het uitmelkerij is en dat zoveel remixes van één nummer gewoon teveel van het goede is. Dat is in wezen ook zo, echter heeft de band hier rekening mee gehouden. In die zin, dat elke interpretatie van "Angriff" zoals deze op dit album te horen zijn, eigenlijk stuk voor stuk de moeite waard zijn. Elke remix ademt een ander karakter uit en zorgt iedere keer weer voor een andere luister-ervaring. Tel daarbij 2 unieke én sterke B-kantjes op (het net als "Angriff" deels in het Engels en Duits gezongen "Attack the Masses" en het vlotte, instrumentale "Freakuency"), en je hebt meer dan een interessante toevoeging op het al sterke IED-album.
Persoonlijk vind ik de RadioActive Mix en de Mind in a Box Mix de beste. Vooral die laatste laat een wel héél andere versie van "Angriff" horen. Eentje die je zeker gehoord moet hebben!!!

FLA bewijst dus dat ze met remix-materiaal goed uit de voeten kunnen. Dit bewezen ze bijvoorbeeld al eerder met Front Line Assembly - Fallout (2007): een album met louter remix-,materiaal van het album Front Line Assembly - Artificial Soldier (2006), een album die ik persoonlijk niet zo hoog heb zitten. Ware het niet, dat het remix-materiaal veel beter is. Zo zie je maar weer!

Na het redelijk afwisselende, maar over de gehele linie niet altijd even sterke Gashed Senses & Crossfire, sloeg FLA in 1990 hard terug met een regelrechte Industrial/EBM-klassieker t.w. Caustic Grip. Michael Balch werd vervangen door Rhys Fulber en de klassieke line-up Leeb/Fulber was daarmee een feit.

Caustic Grip kenmerkt zich door zijn compromisloze aanpak. Geen gezeik, gewoon knallen met die hap. Het is dan ook niet per se een verrassende, maar wel degelijk scherpe, gemene en agressieve plaat die qua afwisseling redelijk gebrekkig is (alhoewel dat binnen het genre niet eens zo belangrijk is), maar aan songs toch zeker een slag beter is dan diens voorganger. Het tempo ligt over het algemeen redelijk hoog en het niveau is consistent te noemen. Tevens staan hier een aantal regelrechte FLA-klassiekers op, waarvan "Resist" toch als de bekendste beschouwd mag worden. Tevens zijn "Provision" (mét opvallend gitaar-werk van Jeff Stoddard) en "Iceolate" ook memorabel te noemen. Niet voor niets zijn die laatste 2 ook als single uitgebracht. Overigens ook nog even een vermelding voor het verontrustende "The Chair" die dit album op een donkere en rauwe manier afsluit.

Toch is het zo dat, alhoewel ik het oude werk van FLA zeker wel respecteer en kan waarderen, ik niet snel deze plaat opzet. Ik mis een bepaalde vorm van thema's en melodieën binnen de nummers die op latere releases juist een grotere rol zouden gaan spelen. Vergelijk Caustic Grip maar eens met opvolger Tactical Neural Implant, die qua stijl toch het dichtst bij Caustic Grip ligt, maar véél genuanceerder en tegelijkertijd diepgravender klinkt zonder aan kracht in te boeten. Niet voor niets zou FLA juist met TNI daarom zo'n beetje hun meest invloedrijke album maken.
Echter is het wel zo dat Caustic Grip een belangrijke plaat is geweest voor de ontwikkeling die de band vanaf dan zou doormaken. Volgens mij is dat alleen al één van de redenen waarom de ware liefhebbers van het Industrial-genre juist Caustic Grip zo'n beetje als hét album van FLA beschouwen.

Hoe dan ook: dit album is een klassieker. Dat zal ik niet ontkennen. Het zal echter nooit een favoriet van me worden, maar slecht is het geenszins.
Een 3,5.

Er zijn veel fans/liefhebbers van Front Line Assembly die klagen dat er op de laatste paar releases van de band teveel dubstep-invloeden te horen zouden zijn, wat de muziek in z'n geheel geen goed zou doen. Daardoor zouden de herkenbare industrial/EBM-invloeden teveel naar de achtergrond verdrongen zijn binnen de huidige muziek van FLA.
Nu is FLA altijd al een band geweest die voor vernieuwing binnen het genre wilt zorgen. Dat is de reden dat praktisch élk album toch weer net even anders klinkt, ondanks dat het tegelijkertijd ook weer direct herkenbaar klinkt als FLA. En dat gegeven maakt hun muziek zo interessant en zo'n beetje ieder album wel de moeite waard.
Zelf heb ik totaal geen moeite met het dubstep-syndroom. Ik hoor het wel, maar de nadruk ligt er niet op. Dat was al zo op de voorgaande release, de soundtrack voor de videogame AirMech (die ik overigens beschouw als een mijlpaal van FLA) en dat is weer zo op Echogenetic.
Overduidelijk is te horen dat Echogenetic in het verlengde ligt van Airmech. Echter is het dit keer weer, m.u.v. van de instrumentale nummers, met toevoeging van de herkenbare vocalen van Bill Leeb. Het is ergens ook wel de logische voortzetting van de soundtrack en de nieuwe weg die de band tegelijkertijd is ingeslagen, bevalt me praktisch over de gehele linie wel.
Echogenetic is na het knallende, afwisselende, maar daardoor ook ietwat onevenwichtig klinkende Improvised Electronic Device, tevens een soort van stap terug. In die zin, dat we een puur, electronisch album voorgeschoteld krijgen met stuk voor stuk erg goede nummers, die qua sfeer allemaal de oude tijden van FLA doen herleven, maar tegelijkertijd in een hypermodern jasje gestoken blijken te zijn. Dit is meteen ook duidelijk te horen, middels de werkelijk uitmuntende productie.

Niet dat het gehele album sterk is; e.e.a. gaat wel wat hortend en stotend van start. Zo is de instrumentale opener "Resonance" een veelbelovende start, echter is ie te snel afgelopen en wordt het einde zelfs op een vrij matige manier afgeraffeld. Wat zonde is, want hier had echt een knaller van een opener uitgehaald kunnen worden.
Ook "Leveled" kan me niet helemaal bekoren. De toon wordt weliswaar al redelijk goed gezet, maar het nummer schommelt me te erg om de aandacht echt vast te houden.
"Killing Grounds" is al beter en is een typisch voorbeeld hoe FLA anno 2013 het nog steeds voor elkaar weet te krijgen om een 'ouderwets' klinkend nummer te maken die me doet denken aan de periode ten tijde van het album Caustic Grip.
"Blood" heeft z'n momenten (het refrein is goed), maar de rest komt wat geforceerd over.
"Deadened" doet me al weer meer en is degelijk FLA-materiaal. Niets meer, niets minder.
En dan vind de ommezwaai plaats met "Ghosts". En ja mensen, het is eigenlijk pas vanaf nummer 6, dat ik de plaat pas écht begin te waarderen. "Ghosts" is een meeslepende, ballad-achtige song die me echt bij de strot grijpt. In de wandelgangen werd al gesproken dat dit muzikaal en qua zanglijn een directe rip-off zou zijn van Skinny Puppy's "Worlock". En alhoewel de nummers inderdaad op elkaar lijken, vind ik de kritiek wel overdreven. Zelf denk ik dat Bill (ooit lid van Skinny Puppy), vaak naar zijn voormalige band geluisterd heeft en onderbewust per toeval een nummer heeft geschreven die, stom toevallig, daardoor erg lijkt op een nummer van Skinny Puppy. Het is maar wat je wíl horen, denk ik dan maar....In ieder geval heb ik er totaal geen moeite mee en beschouw ik "Ghosts" als een verrassend goede track.
Het titelnummer is een excentrieke eend in de bijt, maar een opvallende. Een pittig, venijnig nummer die me aan de Epitaph-periode doet denken.
Dan volgen achterelkaar de 3 werkelijk grootste knallers van het album. De eerste is "Exhale", een rampestamper van een track; onweerstaanbaar beukend met een supervet refrein heb ik werkelijk nekklachten overgehouden van het op en neer bewegen van mijn hoofd tijdens dit nummer.
Maar het is "Exo" wat werkelijk de paradepaard van deze plaat is. Een zwaar, langzaam en uiterst meeslepend nummer die me vooral bij het refrein een flinke dosis kippenvel bezorgd. Het is tevens een heel mooi, melodieus nummer die ook een fantastisch coda herbergt middels de laatste 3 minuten. Zo goed als tijdens dit nummer heb ik de band in tijden niet meer gehoord.
"Prototype" lijkt op een leftover van de AirMech-sessies: volledig instrumentaal is dit werkelijk topklasse die inderdaad zo op AirMech had kunnen staan. Kwalitatief doet ie er niet voor onder.
Afsluiter "Heartquake" is een fijne, vlotte en lekker afwisselende afsluiter van een plaat die laat horen dat de band z'n kruit nog steeds niet verschoten heeft. Het is gewoon letterlijk zo dat FLA op Echogenetic vernieuwend én ouderwets tegelijkertijd klinkt. En dat is zeker een pluspunt te noemen.

Het album kent z'n mindere momenten, maar gelukkig zitten deze aan het begin. Maar zodra de tweede helft uiteindelijk tot volle wasdom komt ("Exo" !!), stijgt het album in één keer naar ongekende hoogten en benaderd Echogenetic bijna de genialiteit van voorganger AirMech. En dat is een opvallend gegeven, wat ik in eerste instantie niet meer verwacht had, maar er wel voor heeft gezorgd dat ik deze plaat tot mijn favorieten reken van FLA.
De lichte kanttekeningen overboord gooiend, is dit een uiterst genietbaar album waar ik nog lang plezier van zal gaan hebben!! Kortom: check it out!

Hoewel ik absoluut een liefhebber (zeg maar gerust fan) ben van Front Line Assembly, heb ik persoonlijk altijd wat moeite gehad met hun oude werk. Het klinkt i.m.o. teveel als oude Front 242, maar dan minder afwisselend, minder geïnspireerd en daardoor niet echt verrassend. Wel leuk om te weten trouwens dat het schijnt dat de naam voor de band geïnspireerd zou zijn door Front 242. Dus dat de muziek er op lijkt, is dan weer niet zo’n verrassing.
De grap is echter dat de muziek tegelijkertijd niet echt slecht is. Bill Leeb heeft vanaf het begin serieus te touwtjes in handen sinds zijn vertrek bij Skinny Puppy en de ene na de andere release op de Industrial/EBM-wereld wordt afgevuurd. Met beperkte middelen voor handen (zowel qua instrumenten als productiemiddelen), heeft hij toch gezorgd voor een aantal bescheiden klassiekers in het genre, waarvan Gashed Senses & Crossfire een goed voorbeeld is.
G S & C is dan ook het eerste album waarop de sound zich enigszins evolueert. De songs kennen net wat meer diepgang en affiniteit en qua productie is het ook een grote stap voorwaarts t.o.v. het vorige werk. Tevens zou dit album een tijdperk afsluiten; het is het laatste album in samenwerking met Michael Balch als bandlid voordat de langdurige samenwerking met Rhys Fulber van start gaat. Deze samenwerking zorgt in eerste instantie voor de redelijke, doch muzikaal niet echt verrassende opvolger Caustic Grip en uiteindelijk in 1992 tot het uitstekende Tactical Neural Implant. En pas vanaf dat album begint de muziek me pas écht aan te spreken.

Duidelijk is dat het oude werk van Front Line Assembly voer is voor de échte fans van hun werk. De rauwere en meer primitieve aanpak van het muzikale materiaal zorgt ervoor dat de diverse nummers in eerste instantie eentoniger en kaal klinken, maar tegelijkertijd ook heel direct en bovenal eerlijk overkomen. Wat dat betreft is dit best een goed album die me eigenlijk tegenwoordig veel meer raakt dan toen ik me voor het eerst in het oudere werk van FLA ging verdiepen (ook al weer flink wat jaren geleden overigens.....). Hets is dan ook gewoon een feit dat Gashed Senses & Crossfire naast hun eerdere werk gewoon meer tijd vraagt om gewaardeerd te worden dan pakweg alle albums sinds Millennium. Het probleem is echter dat ik het lastig vind om die tijd daarvoor vrij te maken. Veel liever luister ik naar het latere werk.

In ieder geval is Gashed Senses & Crossfire een bij vlagen gewaagd en experimenteel album die naast de aanwezigheid van nummers doordrenkt met die typische jaren '80 EBM/Industrial-sound die zo kenmerkend is voor FLA uit hun begindagen, ook nummers bevat die vrij verrassend en meeslepend, ja zelfs ronduit bizar klinken.
Wat er voor zorgt dat dit best nog een afwisselend album genoemd mag worden. De stem van Bill Leeb klinkt zeker niet zo raspend en vervormd als op latere releases. Nee, eerder donker, grimmig en rauw. Hij klinkt dan niet altijd even toonvast, maar dat past in dit geval wel bij dit soort muziek.

Het album gaat redelijk traditioneel van start met "No Limit" en "Antisocial". Twee herkenbare FLA-beukers uit de oude gloriedagen.
Maar dan slaat het roer om en volgen de grimmige, meer meeslepende nummers "Hypocrisy" en "Shutdown". De nare, donkere ondertoon die deze nummers kenmerken, gecombineerd met de boze vocalen van Bill Leeb, zorgen voor de broodnodige afwisseling t.o.v. de eerste 2 nummers.
Echter wordt het met het instrumentale "Prayer" nog een heel ander verhaal. "Prayer" is één van de meest bizarre en verontrustende nummers die FLA tot nu toe gemaakt heeft. Nachtmerrie-achtig en geniaal tegelijkertijd, zorgt dit nummer, tezamen met de nare samples, dat deze gewoon bijblijft. Het had ook zeker niet misstaan op één van de vroegere Delerium-albums. Zeker niet ieders kost, echter daarom juist vind ik 't zo goed.

Helaas is het dan zo jammer dat het niveau met de 2de helft i.m.o. inzakt. Nummers als “Digital Tension Dementia” en “Big Money” zijn best OK, maar hebben ook weer niet het niveau en de impact van pakweg de eerste 2 nummers.
En dat zorgt ervoor, dat er i.m.o. toch sprake is van een inkak-plaat. En dat is jammer, want de plaat heeft zeker z’n momenten en laat zo nu en dan een band horen die het heilige vuur praktisch heeft gevonden.

Door mijn beoordeling over deze plaat ben ik voor mezelf tot de conclusie gekomen dat de fans van FLA in twee kampen zijn verdeeld. Je hebt de fans in het eerste kamp die zweren bij hun old school-werk t/m het album Tactical Neural Implant. En je hebt de fans in het tweede kamp die vanaf TNI de band zijn gaan volgen. Zelf beschouw ik me als een fan die bij het tweede kamp hoort. Alhoewel ik zeker niet spuug van het oude werk, doet het me toch allemaal wat minder, ondanks dat niet al het latere werk zo goed is als het oude spul.

Voor mij is G S & C uiteindelijk toch helaas een wat middelmatig album vanwege de zwakkere 2de helft, wat dan ook voor een middelmatige score van 3 punten heeft gezorgd.

Implode is één van de meest alles-omvattende releases van Front Line Assembly. En daarmee bedoel ik dat de band werkelijk alles uit de kast heeft getrokken om een album af te leveren waarin álle kenmerken die een FLA-album zo goed maken, volledig naar voren komen.
Voorganger Flavour of the Weak had de neiging zo nu en dan wat afwijkend en geforceerd over te komen (mede door toedoen van nieuwkomer Chris Peterson die de heilige Rhys Fulber verving). Maar op Implode brandt het heilige vuur als nooit te voren.
Het mooie van Implode is de geweldige afwisseling die de band binnen de diverse nummers heeft weten te leggen. Maar tegelijkertijd klinken alle nummers herkenbaar en effectief: hard, scherp, enorm ritmisch, sfeervol, filmisch....ja, zelfs mooi!

De eerste 3 nummers knallen er geweldig in. "Retribution" opent herkenbaar en vertrouwd en warmt de boel lekker op.
Echter is het bij "Fatalist" waarop de band pas écht lekker los gaat. Een heerlijk nummer vol afwisseling en met een geweldig, onweerstaanbaar refrein.
"Prophecy" maakt vervolgens weer gehakt met de vorige 2 nummers. Een lekker zwaar hakkend stuk industrial-muziek zoals alleen FLA deze kan maken. Het ongelooflijk dichtgesmeerde geluid herbergt een hoop wat de aandacht opeist: de hakkende metal-gitaren die spaarzaam opduiken, de ene na de andere synth-laag die bovenop de vorige wordt gegooid, de raspende, ruwe vocalen van Bill Leeb die overal bovenuit klinken. Erg sterk gewoon!!
En dan volgt "Synthetic Forms": één van de meest sfeervolle FLA-composities die ze hebben gemaakt. Volledig instrumentaal, maar persoonlijk vind ik dat één van de sterkere kanten van FLA. Op dit nummer klinken ze zelfs als één van de vele zij-projecten van FLA, namelijk als een blend van Intermix en Delerium. Herkenbaar hier zijn de vele samples uit de muziek en films van Alien en Event Horizon die overigens ook op de rest van het album bij vlagen voorbij komen. In ieder geval, sterk klinkt het in ieder geval!
"Falling" lijkt een ballad te zijn, maar wat voor één. Hier laat Bill ook horen dat hij ook met weinig kwaadaardigheid en vervorming in zijn stem, toch op een bepaalde manier huiveringwekkend, maar ook mooi uit de hoek kan komen.
"Don't Trust Anyone" is semi-instrumentaal en laat andermaal een herkenbare, doch ook wel een opvallende kant van de band horen. Eentje die je alleen kan doorgronden, als je het nummer op je in laat werken. Het is hier wederom het ongelooflijke contrast tussen sfeer en ritmiek waarmee de band zo geweldig voor de dag komt, die het nummer z'n smoelwerk geeft.
"Unknown Dreams" lijkt qua sound wel wat op "Falling". Een voor FLA-begrippen rustig nummer die vanwege z'n onderhuidse karakter en wederom opvallende en sterke refrein naast de rest van de nummers opvalt.
"Torched" laadt de boel weer flink op en houdt de vaart erin. Niet per se het beste of opvallendste nummer, maar hij volstaat t.o.v. de rest.
"Machine Slave" klinkt weer een stuk gemener en lomper en laat horen dat het donkere, dreigende en venijnige karakter van FLA's muziek toch vooral de doorslaggevende factor van hun stijl is.
Maar verrassend en toch ook wel afwijkend sluit FLA dit gedenkwaardige album af met "Silent Ceremony", die qua stijl teruggrijpt op "Synthetic Forms" en dit album op sfeervolle en sterke wijze afsluit.

Implode is een geweldig album van FLA en zeker één van hun beste. Hun stijl is op dit album uitstekend ontwikkeld en alle factoren, kenmerken en stijlpatronen zijn samengesmolten tot een geweldig, evenwichtig geheel.
Kenners beschouwen Implode samen met Tactical Neural Implant als het beste wat de band in de jaren '90 heeft voortgebracht, omdat hun sound hier zo goed wordt neergezet.
Echter ben ik van mening dat zo'n beetje élk album van FLA zijn kwaliteiten kent. En dat is ook de reden dat ik dit album 4 punten geef. Het is inderdaad erg goed, maar persoonlijk knalt deze er niet per se bovenuit. Puur vanwege de simpele reden dat ik praktisch elk album van FLA goed vind. Ze ademen stuk voor stuk hun eigen karakter en de daarmee geleverde kwaliteit uit, ondanks het feit dat het op en top FLA blijft. En dat maakt hun muziek zo interessant.
Maar eerlijk is eerlijk: objectief gezien is Implode zeker één van hun beteren. Vandaar mijn enthousiaste reactie hierover!

Goh, nog geen enkele stem bij dit album. Terwijl Improvised Electronic Device toch écht wel een verbetering is t.o.v. van het i.m.o. magere Artificial Soldier (opvolger Fallout, wat een remix-album is, niet meegerekend).
IED is best een heftig album. Bij vlagen behoorlijk intens én, voor de verandering ligt de nadruk bij veel nummers weer eens op de gitaren. Wat niet altijd zorgt dat het album daardoor automatisch beter is, maar ok....
Wat vooral van belang is, zijn de diverse steengoede nummers die weer eens opduiken. Hoewel ze ook bij vlagen worden ontsierd door een vuller of zelfs een matig nummer. Maar dat IED grotendeels een knaller is, staat als een paal boven water.

"IED" hakt er meteen goed in. Een wazig intro zorgt voor de nodige spanningsopbouw en zodra de beat en de gitaar erbij komt, knalt het nummer de speakers uit. Voor FLA-begrippen is het een redelijk simplistisch nummer, maar het werkt doeltreffend en daar gaat het om! En...let op het pianootje!
Dan gaat FLA op de Rammstein-tour middels "Angriff", een dijk van een nummer compleet met in het Duits gezongen refrein, wat ik al vrij snel aan het meebrullen was. Het is weer eens wat anders en ik vind dat FLA ermee weg komt.
"Hostage" houdt het tempo er goed in en is een 'trip down memory lane' gezien het feit dat het me erg doet denken aan FLA oude stijl á la Caustic Grip meets Tactical Neural Implant. Eentje die zeker verslavend werkt!
"Release" zorgt ervoor dat er even flink op de rem wordt getrapt en is een meeslepende, behoorlijk gitaar-georiënteerde track met een goed op dreef zijnde Bill Leeb. Wel valt me op dat het refrein qua thema me erg doet denken aan die van "Dead Planet" van Epitaph, maar dan een flink aantal tandjes langzamer.
Wat dan volgt is persoonlijk de grootste knaller van het album, namelijk "Shifting Through the lens". Een meedogenloos, maar tegelijkertijd supertoegankelijk nummer die je werkelijk niet in de koude kleren gaat zitten. De vocoder die hier gebruikt wordt is supervet en dan dat refrein.... !!! Dít nummer is de reden om dit album aan te schaffen!
Echter, zoals ik aan het begin al vermelde, staan er ook een aantal vullers op. Niet dat "Laws of Deception" en "Pressure Wave" slecht zijn, maar het niveau ligt nu toch wel wat lager. De eerste had weliswaar zo op Millennium kunnen staan en maait flink om zich heen, maar doet me niet zoveel. De laatste is ook flink gitaar-georiënteerd, klinkt hard en bruut, maar wil me ook niet echt grijpen.
Maar dan volgt "Afterlife". En wat voor verrassing is dit! FLA laat hier een zeer mooie, ingetogen ballad horen met zo'n beetje de meest indringende vocalen die ik tot nu toe van Bill Leeb heb gehoord, eentje waar de emoties van afdruipen. Werkelijk een bloedmooie track die opgedragen schijnt te zijn aan Bill's echte vader, die Bill een tijd terug voor het eerst had ontmoet. Echter overleed hij een aantal weken later na hun enige ontmoeting, wat Bill altijd is bijgebleven.
"Stupidity" is vervolgens een vreemde eend in de bijt. Dat Al Jourgensen van Ministry meedoet, is nog niet eens het punt, maar kom op...dit is gewoon een Ministry-nummer ten top. En niet dat er wat mis is met Ministry, maar het is zo'n beetje hetzelfde als dat je een FLA-nummer op een Ministry-album tegen komt. Beide bands opereren dan wel in dezelfde muziekstroming, maar verschillen onderling toch wel behoorlijk van elkaar. Zelf vind ik het nummer in ieder geval geen geslaagde zet.
Gelukkig sluit het album af met het instrumentale, meesterlijk sfeervolle "Downfall". En dit nummer bewijst dat FLA ook instrumentaal erg sterk voor de dag komt. Wat ze dan ook met recht zouden bewijzen op de opvolger AirMech, de compleet instrumentale soundtrack van de gelijknamige videogame.

IED is een sterke verbetering t.o.v. het vorige album en dat is echt wel te horen. Een aantal wat mindere nummers zorgt er voor dat niet het hele album even sterk en in balans klinkt, maar vooruit...die nemen we maar voor lief. Dat er verder genoeg fraais op te beleven valt, zorgt voor de rest voor een superdegelijk FLA-album.

Tactical Neural Implant is zo'n beetje hét album van Front Line Assembly. Een klassieker in het Industrial/EBM-genre die alle kenmerken van de band laat horen: stuwende beats, pompende bas, bizarre ritmes, sfeervolle melodielijnen, vervormde vocalen, toepasselijke samples.
Dit alles verpakt in stuk voor stuk indringende nummers die de band tegelijkertijd in een soort overgangs-fase laat horen.
En die overgangs-fase is eigenlijk de reden dat dit album zo goed is: duidelijk nog diep geworteld in het EBM-genre drukt het enigszins minimalistische en militante karakter een duidelijke stempel op de plaat. Tegelijkertijd begint de muziek hier ook al een beetje dat overdadige, dichtgesmeerde karakter te krijgen die opvolgers Millennium en Hard Wired zo kenmerken. Met hier en daar de steeds meer naar voren komende samples van metalgitaren zoals in een nummer als "Outcast".
En door al deze elementen krijgt de muziek als het ware een 'boost' waardoor de kracht van de nummers goed naar voren komen. Echter pas wel, wanneer je dit album de tijd gunt die het nodig heeft. Pas dan komt de essentie van de muziek pas écht goed naar voren.
Getuige nummers als de venijnige album-opener "Final Impact" , of de klassieker "Mindphaser".
Het verrassend ingetogen, maar tegelijkertijd dreigend klinkende "Remorse" is zelfs briljant te noemen. In het verlengde daarvan ligt afsluiter "Lifeline" die zelfs aardig poppy klinkt voor FLA-begrippen.
Ook is het knap, dat ondanks het in eerste instantie identieke karakter die de songs uitademen, de nummers toch ook tegelijkertijd hun eigen smoelwerk hebben. Zo is het slepende, machinale "Bio-Mechanic" overduidelijk een uitschieter vanwege de agressieve, robot-achtige vocalen van Bill Leeb en weer volledig andere koek dan bijvoorbeeld "Remorse" of "Lifeline".
Ook de variatie van Bill's vocalen is een opvallend gegeven. Soms klinkt hij net alsof zijn stembanden met een kaasrasp bewerkt zijn, zoals "The Blade", maar vooral "Mindphaser. Het andere moment bedient hij zich bijna van een cleane zangstem die er best mag wezen!!

En zo biedt dit album genoeg voer om absoluut van een klassieker binnen het genre te spreken. Hoewel ik zeker een liefhebber ben van het latere werk van de band en eigenlijk die hardere, modernere aanpak stiekem nog meer waardeer dan het oude spul, is dit album gewoon erg goed en daarom niet alleen een aanrader, maar zelfs verplichte kost voor de Industrial-fans.

Cryogenic Studios in een interessant compilatie-album vol met unieke en/of onuitgebrachte nummers (al dan niet in de vorm van een remix) van verschillende bands/projecten van Bill Leeb (de grote man achter Front Line Assembly). Naast FLA staan hier ook nummers van Delerium op en van minder bekendere projecten, nl. Equinox, Pro>Tech en Synaesthesia.
Aangezien ik meer van de sfeervollere, meer ambient-achtige stukken houd, genieten de nummers van Delerium en Synaesthesia de voorkeur, en deze zijn dan ook ijzersterk te noemen. Vooral Desert is een meesterwerkje en beschouw ik als één van de beste nummers van Delerium. Zowel dit nummer als Infra-Stellar klinken alsof ze geschreven zijn in de periode van de beide Spheres-albums. The Flood van Synaesthesia ligt in het verlengde van beide Delerium-tracks en is ook erg goed.
De nummers van FLA zelf mogen er ook best wezen, alhoewel ik Equilibrium niet echt beschouw als een traditioneel FLA-nummer. Het is, ondanks dat, wel een afwisselende track met de nodige industrial- en techno-invloeden met zelfs wat bescheiden melodieuze passages. Transmutation is daarentegen een typisch FLA-nummer uit de oude doos. Een militante beat, die typische vervormde en fluisterende vocalen van Bill Leeb en de broodnodige electronica-geluiden, maken dit tot traditioneel FLA-materiaal.
Equinox en Pro-Tech bieden vervolgens druk en afwisselend techno-materiaal met bij vlagen een hoog ADHD-gehalte, waar ook de nodige industrial- en zelfs drum 'n bass-invloeden uit te halen valt. Ook vallen de bij vlagen tegendraadse mooie thema's op, die tussen het drukke techno-geweld door op een gave manier verweven zitten.
Over het algemeen is dit album eigenlijk gewoon een must voor voornamelijk fans van FLA en Delerium, aangezien hier een hoop unieke nummers op staan. En in dit geval niet zomaar vullertjes.
Aanrader dus en 4 dikverdiende punten, voornamelijk door de aanwezigheid van Delerium en Synaesthesia.

Artificial Soldier pretendeert heel veel te zijn, maar is het tegelijkertijd ook weer niet. Waar dit precies aan ligt, heeft met persoonlijke smaak en voorkeur te maken, echter zal ik trachten toch het e.e.a. toe te lichten waarom dit album mij over de gehele linie toch is tegengevallen. Tot slot zal ik ook de sterke kanten van dit album toe lichten.

Wat is er niet goed, of in dit geval, minder aan dit album?

A: Stel, je hebt in de gelederen opperhoofd Bill Leeb, zijn oude steun en toeverlaat Rhys Fulber (die zijn rentree maakte op voorganger Civilization), trouwe hond Chris Peterson (die op dit album na afwezig te zijn geweest op Civilization, ook terugkeert) en tot slot nieuwkomer Jeremy Inkel. Dan heb je al de mannen, macht en middelen tot beschikking om werkelijk een klapper van een album af te leveren. Een album die louter bestaat uit songs met diepgang, intentie, kracht, afwisseling etc.... Maar waar de voorgangers stuk voor stuk al deze kenmerken vertonen, mist Artificial Soldier dit op veel fronten. En met een bezetting die het in zich heeft om dit wel voor elkaar te krijgen, gebeurt dat dus niet op AS.

B: AS is een intens en hard album. Misschien wel één van de hardste uit hun discografie. Het hakt en beukt aan alle kanten en de produktie is kraakhelder. Als je de buren eens lekker geagiteerd wilt krijgen, doet dit album echt wonderen wat dat betreft. Maar waar het gevaar schuilt bij keihard beuken, is een vorm van oppervlakkigheid binnen het songmateriaal. Iets wat ik niet gewend ben van FLA. Natuurlijk moet je als industrial-act knallen, laat ik dat voorop stellen. Maar een boodschap, een vorm van karakter binnen de nummers, mis ik hier voor een groot gedeelte. Iets wat ik gewend, ja, zelfs belangrijk vind binnen de muziek van FLA.

C: AS klinkt alsof FLA gedeeltelijk op de automatische piloot aan het draaien is. Meer van hetzelfde, maar dan toch een aantal graden minder. Nochtans is het niet erg als je als band of artiest een album uitbrengt wat erg lijkt op de voorganger. Maar zorg dan wel voor sterk songmateriaal. En die is in de meeste gevallen, toch vrij mager. En waar zijn die sterke invalshoeken binnen de nummers, die onweerstaanbare en ijzersterke refreinen gebleven?

Wat is er dan wel goed aan dit album?

A: De algehele sound is dik in orde; het album klinkt als een klok en andermaal zorgt FLA voor kwaliteit. Echt slecht klinkt het allemaal niet en als nieuwkomer kan dit album zelfs ronduit een verrassing zijn.

B: Afzonderlijk beluisterend zijn de nummers best te pruimen. Ook durven de heren het aan om weer eens met gastvocalisten te werken. Dit is volgens mij sinds Millennium niet meer voorgekomen. Dit werkt goed op "Future Fail" en helaas minder op "The Storm" (waarop Eskil Simonsson van Covenant te horen valt).

C: Dit album luidde een nieuwe periode in voor FLA, met het aanhalen van Jeremy Inkel als nieuw volwaardig bandlid. Ook Jared Slingerland (die hier nog als gastmuzikant fungeert), zou hierna een belangrijke rol als gitarist en songwriter gaan vervullen. Het zorgt er voor dat AS, ondanks de kritieken, wel heel vlot en fris klinkt. Echter zou e.e.a. zijn vruchten pas echt gaan afwerpen op de opvolgers, die stuk voor stuk een band in optima forma laat horen.

Al met al blijft dit album heel erg balanceren tussen matig tot redelijk. Gelukkig zitten er vlak aan het eind een aantal pareltjes tussen ("Future Fail" en het als vanouds imponerende "Humanity (World War Three)"), die ervoor zorgen dat ik uiteindelijk voor een matige score ga voor een FLA-album. Echter kan dit album mij gevoelsmatig beduidend minder bekoren en imponeren dan in de meeste gevallen normaal het geval is.

Front Line Assembly is duidelijk in het EMB/Industrial-genre niet zo populair hier op deze site t.o.v. bijvoorbeeld een Ministry, Front 242 of Nine Inch Nails.
Best jammer, want deze band rond Bill Leeb (ex-Skinny Puppy) is toch echt wel goed en levert van tijd tot tijd sterke albums af die stuk voor stuk de moeite waard zijn.
Zo ook deze Epitaph, wat wederom een oerdegelijk, maar wel erg donker album is.
De desolate en grimmige sfeer die het album kenmerkt, is er eentje die zeker past bij de sound van de band. En is er eentje die eigenlijk terug te vinden valt op elk album van FLA.

Het gerucht ging toentertijd de ronde dat Epitaph de zwanezang zou zijn voor FLA, aangezien Bill zich 100% wilde focussen op dat andere project van hem, waar hij zo mogelijk nóg meer succes uit wist te halen, namelijk Delerium.
Gelukkig bleek FLA een langer leven beschoren en is dan ook tot op heden nog steeds actief, getuige de meest recente release Front Line Assembly - Echogenetic (2013).

Epitaph valt in eerste instantie niet op t.o.v. andere FLA-releases van rond die tijd. Het is een oerdegelijk en grimmig, tegelijkertijd herkenbaar album waarop de band, zoals eigenlijk altijd, kwaliteit aflevert.
Bij herhaaldelijke beluistering valt echter op een gegeven moment de kern van het album op, namelijk dat alle nummers volledig elektronisch zijn en geen enkel gitaarlijntje of sample (op één na) te bekennen valt en de nadruk dus volledig ligt op de kracht van de songs. En laat die over de gehele linie behoorlijk sterk zijn.
De impact die Implode op mij achter liet was al sterk, maar eigenlijk doet Epitaph daar niet voor onder. Wellicht een mindere vorm van afwisseling dit keer (geen instrumentaaltjes), maar gelukkig stralen de nummers stuk voor stuk genoeg karakter-eigenschappen uit, dat het wel goed zit hiermee.
"Haloed" opent vertrouwd en pakkend, maar het is bij "Dead Planet" dat ik pas echt opveer. Maar eigenlijk heeft elk nummer wel iets wat dit album z'n kracht geeft. Eigenlijk is alleen afsluiter "Existance" de zwakke schakel. Hoewel het lange intro best wel iets imponerends heeft, komt de rest van het nummer niet echt uit de verf.
Gelukkig herbergt Epitaph zeker een aantal ijzersterke FLA-klassiekers, waaronder het dus al eerder genoemde "Dead Planet", de single "Everything Must Perish" (één van de meest behoudende en tegelijkertijd mistroostige songs die de band gemaakt heeft, compleet met ijzersterk refrein), het voor FLA-begrippen relatief rustige, zelfs mooie "Conscience" en het alles omverwerpend beukende, verrassende "Krank It Up" dient ook nog even een vermelding.

En zo kan ik concluderen dat Epitaph gewoonweg een ouderwets en sterk FLA-album is, waarmee ze eigenlijk niets meer hoeven te bewijzen wat ik al wist. Namelijk dat binnen het genre, FLA een band is die z'n sporen lang en breed verdiend heeft.

In 2012 bracht Front Line Assembly de soundtrack uit voor de gelijknamige game van Carbon Games, genaamd AirMech. Een album die ik nog steeds beschouw als één van de meest verrassende en beste releases die de band tot nu toe heeft uitgebracht.
Een aantal jaren geleden al, deed het gerucht de ronde dat het spel AirMech een opvolger zou krijgen, met de soundtrack als werktitel AirMech II. FLA zou daar wederom de muziek voor verzorgen. En uiteindelijk kwam deze afgelopen juni dit jaar dan ook uit als WarMech, de soundtrack voor het spel AirMech Wastelands.

WarMech is niet per se de langverwachte opvolger van het album Echogenetic uit 2013 (het remix-album Echoes uit 2014 even niet meegerekend). Het is immers een soundtrack en wijkt qua sound ook wel wat af van het reguliere FLA-werk. En dat deed AirMech eigenlijk ook al.
Het schijnt dat een écht nieuw studio-album, als waardige opvolger op Echogenetic, nog dit jaar moet gaan verschijnen, maar vooralsnog is dat nog even afwachten.

Toch was het een redelijk aantal jaren stil rond FLA, dus WarMech kwam dan ook zeker als geroepen. Persoonlijk heb ik lang op deze release gewacht, zeker toen het op hun website bekend werd, begin 2017 al, dat de opnames reeds afgerond waren.
De reden dat het dan toch nog vrij lang heeft geduurd eer dit album werd uitgebracht, is mij niet geheel duidelijk. Eén reden kan ik wel bedenken en deze kondigde zich begin dit jaar aan, met het onverwachte overlijden van Jeremy Inkel. WarMech bevat dan ook de laatste opnames met hem.

AirMech heb ik, zoals reeds eerder vermeld, akelig hoog zitten. Mijn verwachtingen voor WarMech, lagen dan ook hoog. En zeker na een lange periode van stilte, was ik zeer benieuwd met wat FLA zou presenteren op deze nieuwe soundtrack.
En het eindresultaat valt dan toch een beetje tegen....waren mijn verwachtingen te hoog? Ja en nee, vermoed ik...

Het album voelt minder als een klapper. Het lijkt wel alsof FLA zich niet helemaal 100% geeft op dit album.
Ja, het album heeft alle muzikale kenmerken die AirMech ook heeft: een effectieve blend van ambient, industrial, techno, trance en dub-step. Het zit er allemaal in. Alles wat FLA de afgelopen jaren qua stijl kenmerkt. M.u.v. de vocalen dan, gezien deze ontbreken. Maar goed, het is dan ook een soundtrack. Vocalen duiken wel weer op op het volgende FLA-album.
Het punt is, dat het allemaal iets te behoudend klinkt; alsof de band zich niet helemaal wil blootgeven. De scherpe, ietwat duistere randjes van AirMech, lijken er voor een groot deel afgeschaafd te zijn.
Ik mis impact, diepgang en overtuigingskracht.
Het siert de band dan wel weer, dat WarMech daardoor wel zijn eigen karakter heeft. Het ligt in de lijn van AirMech, maar lijkt toch ook weer anders te klinken.
Echter krijg ik niet dat 'punch-in-your-face'-gevoel die ik bij AirMech wel krijg.
Vergelijk een willekeurig nummer van dit album maar eens met eentje van AirMech, of van mijn part met het briljante, instrumentale "Prototype" van Echogenetic, die absoluut in de lijn ligt van AirMech, en je begrijpt wat ik bedoel.

Is WarMech dan een slecht album? Welnu, dat is dan ook weer zeer zeker niet het geval. Het is zelfs een prima album. Maar vergeleken met het materiaal wat de band de afgelopen 10 jaar heeft uitgebracht, lijkt het bijna als een soort van tussendoortje te klinken. En dat is puur gebaseerd op mijn eigen mening. Ik heb namelijk genoeg uitstekende reviews over dit album gelezen, dus wellicht ligt het gewoon aan mij en ben ik aan het muggenziften.
Het punt is, dat ik dit album nu al zeker 30 rondjes heb laten draaien in de CD-speler en elke keer betrap ik me erop, dat ik niet verder kom dan het predikaat 'best ok'. Maar van mijn stoel geblazen ben ik geen enkele keer. Het album wordt ook niet beter, naarmate deze meerdere rondjes in mijn CD-speler draait. Het niveau blijft ok tot goed, maar echt tof of zeer goed wordt het niet. En dat is jammer.

Neemt niet weg, dat ondanks mijn kritiek, er genoeg te beleven valt op WarMech, want het album kent echt zijn momenten. Er staan genoeg coole en gave tracks op dit album die er zeker mee door kunnen.
Toppers zoals "Force Carrier" en "Molotov" zijn echt wel goed en knallen er goed in. Andere, wat meer opbouwende en sfeer-versterkende tracks zoals "The Eminent" klinken ook redelijk indrukwekkend.
En het album sluit sterk af met de twee geweldige afsluiters "Earthriser" en "Creator".
Maar tussendoor zitten ook tracks die niet tot volle wasdom lijken te komen, ondanks dat de intentie er wel degelijk in zit.
Zo werkt de dynamiek en de vele invalshoeken die "Heatmap" kenmerken, helaas niet. Het nummer lijkt na een redelijk sterk begin ook wat uit elkaar te vallen bij de tweede helft, waardoor ik de aandacht verlies. En dat kan bij zo'n dergelijk nummer toch absoluut niet de bedoeling zijn.

WarMech doet wat FLA goed kan. Namelijk een toffe blend aanbieden van de al eerder genoemde muzikale kenmerken die de band maken wat het vandaag de dag is. Alleen had ik een echte knaller verwacht, wat helaas toch een beetje is uitgebleven.
Ik zal dit album zeker nog wel eens draaien, maar na het fenomale Echogenetic en het waanzinnige AirMech, voelt WarMech aan als een ietwat gemiste kans.

Mijn 3,5 is relatief laag, maar zegt ook iets over de kwaliteit die de band toch op iedere release te bieden heeft. En de acceptabele voldoende, maakt het dit album het dan toch wel waard. Maar ergens blijft een lichte teleurstelling altijd een beetje de boventoon voeren.

Toch ben ik zeer benieuwd naar het nieuwe album. Want ik draag de band na al die jaren nog steeds op handen.