Deze single combineert de beide composities van "Armageddon in the Rose Garden".
Part 1 is oorspronkelijk uitgebracht op een single uitgebracht door firma Groove, gecombineerd met een compositie van Ron Boots ter gelegenheid van het optreden die Tangerine Dream gaf in Eindhoven waar hoofdzakelijk composities van Edgar's solo-albums werden uitgevoerd. Later zou deze gig onder de titel The Epsilon Journey (Tangerine Dream plays Edgar Froese) op CD en DVD worden uitgebracht.
Part 2 is al eerder uitgebracht op de Cupdisc Purple Diluvial.
Deze single (die overigens alleen verkrijgbaar is via de Download-Shop van TD's website), biedt fans en liefhebbers de gelegenheid om in één keer aan beide tracks te komen.
Part 1 is een meeslepende, ietwat neurotisch klinkende compositie vanwege de ietwat vreemde en geforceerde sequence-sectie die behoorlijk de nadruk legt op de rest van de muziek. Het bouwt op naar een climax, maar is opeens afgelopen. Voor de rest wel een aardig nummer.
Part 2 is beter en laat als het ware de oude TD-tijden herleven in een moderner jasje.

Al met al leuk om erbij te hebben, alhoewel het eigenlijk slechts interessant is vanwege Part 1. De single is voor een zéér leuk prijsje te scoren als download-optie en de MP3-kwaliteit is van zeer hoge kwaliteit.

Atem mag zeker gezien worden als het voornaamste album uit de zg. Pink Years-periode, alhoewel Zeit mijn persoonlijke voorkeur geniet. Atem is afwisselender en is duidelijk hoorbaar alweer een grotere stap voorwaarts, maar het duistere, mysterieuze en beklemmende karakter van Zeit mis ik echter een beetje. Dit neemt overigens niet weg dat Atem een klassieker in zijn soort is.

Het titelnummer alleen al is een bijzonder geheel. Het begint erg broeierig en chaotisch met allerlei suisende en winderige geluiden. Vervolgens wordt er plaats gemaakt voor een pompeus, ietwat bombastisch stuk, waar zowaar een thema in te ontdekken valt. Echter is de bombarie slechts van korte duur, als ruim in de 5de minuut de muziek als het ware stil valt en er plaats wordt gemaakt voor een intiem, zeer geheimzinnig klinkende collage van klanken en andere sfeer-versterkende passages. Hier en daar zijn er nog geluiden te horen van windvlagen en het klateren van waterdruppels, maar in z'n geheel klinkt het zeer minimaal. Het is erg sterk materiaal, vooral als je je bedenkt uit welke tijd dit stamt.
Fauni-Gena klinkt, alsof ik me in een gigantische volière bevindt. De warme klanken van de mellotron gaan hand in hand met de diverse vogelgeluiden, waardoor er een behoorlijk sfeervol geheel ontstaat.
Qua toonzetting klinkt Circulation of Events op iets, wat wel op Zeit had kunnen staan. Beduidend dreigender van toon en erg onderhuids, is dit nummer er eentje die van mij véél langer zou mogen duren.
Tot slot is Wahn zo'n beetje de vreemde eend in de bijt wat betreft dit album. Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde, had ik echt zoiets van: "What in the world is THIS ??" Nu ik het nummer zo onderhand wel 800 keer heb gehoord, vind ik het nog steeds iets geweldigs. Het lijkt mij qua stijl trouwens een ode aan de muziek van György Ligeti en Karlheinz Stockhausen.

Atem is old-classic TD. Duidelijk een album met muzikaal voer voor liefhebbers. En daar ben ik er één van.
Een 4.

Wat mij betreft (en dat terwijl ik "Springtime in Nagasaki" nog niet eens gehoord heb), tot nu toe het beste deel uit deze serie. Fris en inspirerend, zoals ik Tangerine Dream graag hoor: zo klinkt dit album en wederom verbaasd het me weer, dat het dus toch allemaal gewoon nog kan. Het meesterlijke brein van Edgar Froese zit wat dat betreft (en dat op z'n oude dag), nog vol goede muzikale ideeën, waar dit wapenfeit een uitstekend voorbeeld van is. Hoogtepunt is zonder twijfel het geniale "Trauma", één van de meest verrassende TD-composities die ik in tijden gehoord heb. De manier hoe het nummer opent en uiteindelijk steeds heftiger en naargeestiger van toonzetting wordt, is briljant. Daarna wordt het album een stuk ingetogener en zoals Wowter al vermelde, lijken bepaalde stukken inderdaad wat op die van het album The Seven Letters from Tibet, echter blijft het materiaal hier bij mij veel meer hangen. Het grijpt me veel meer naar de strot. Af en toe zitten er prachtige en emotioneel getinte nummers op, die het album zeker naar een hoger niveau tillen. Vooral de combinatie van onderhuidse spanning en ingetogenheid, is op een prachtige manier verweven op dit album. Naarmate het album vordert, wordt het album weer wat heftiger van toon, met als één van de hoogtepunten, het opzwepende "Insight" (geweldige gitaarsolo).
Zolang TD met de regelmaat van de klok dit soort albums blijven uitbrengen, hoor je mij niet klagen, (behalve m'n portemonnee misschien ). Een 4,5.

Het begint allemaal wel aardig, maar naarmate het album vordert, verandert het op den duur in nietszeggende, muzikale eenheidsworst. Eentje van een mager kaliber. Waarschijnlijk heeft het ook te maken met het feit dat de nummers zo verschrikkelijk kort duren, waardoor het eerder fragmenten lijken dan goed in elkaar gezette nummers. Wat overigens wel vaker het geval is met soundtrack-muziek, maar toch...
Diep op de muziek in gaan heeft in dit geval geen zin. Hoewel het album pas in 1994 uitkwam, gaat het hier om een soundtrack uit 1989, eentje ten tijde van Destination Berlin en Miracle Mile. Daar lijkt de muziek ook het meeste op. Alleen dan van een veel lager allooi. Jammer.
"Dylan's Future" is nog wel aardig, samen met een aantal gerelateerde thema's. De rest is muziek geschikt voor in de lift.

Alhoewel Chandra uitgebracht is onder het Tangerine Dream-vlaggeschip, zou het net zo goed een solo-album van Edgar Froese kunnen zijn geweest, aangezien hij 100% verantwoordelijk is voor de muziek op dit album. Een concept-plaat, waarin in het begeleidende boekje het SF-verhaal van "The Phantom Ferry" van Edgar Froese beschreven staat, waarop de muziek gebaseerd is. Althans, een deel ervan, dit is immers deel 1 van een nieuwe reeks albums, als ik de volledige titel van de plaat mag geloven. Het verhaal zelf is weer gebaseerd op teksten uit een manuscript wat ergens in Groenland in een militair kamp in 1977 ontdekt is.
Anyway, het thema van de plaat is in ieder geval origineel te noemen. Maar hoe zit het met de muziek? Toch wel het belangrijkste aspect, dunkt me...Daar gaan we:

"Approaching Greenland at 7 PM" knalt er meteen goed in met een effectieve sequence/beat-combinatie met daaroverheen wat metaal-achtige effecten. Dromerige, zweverige melodieën komen en gaan en nergens is er echt een duidelijk thema te horen, wat overigens in dit geval geen verwijt is. Het past namelijk prima bij de sfeer van het nummer. De sequence wordt gedurende de track wat gemener als ie wat meer navolging krijgt en duikt af en toe de hoogte in en het geheel blijft op een prettige wijze aan me voorbij denderen. Al met al een lekkere opwarmer.
Net als "The Moondog Connection" pas echt goed uit de verf begint te komen, is ie alweer afgelopen. Jammer, want het is zeker één van de betere nummers. Mooie opbouw, met accentuerende synth-aanslagen die me in het begin een beetje aan J.M. Jarre doen herinneren. Zodra het thema aan bod komt, wordt het duidelijk dat dit erg goed gaat worden, maar even later is het dus alweer voorbij. Zonde!! Maar toch een lekker nummer...
"Screaming of the Dreamless Sleeper" is een typisch Froese-vehikel zoals ik ze al eerder heb gehoord. Een tikkelend ritme met een rustig, gedragen thema die het nummer niet zozeer naar grote hoogten voert, maar het luistert lekker weg.
"The Unknown is the Truth" is werkelijk verrassend en bevreemdend tegelijk te noemen. Vreemde effecten die klinken alsof één of andere buitenaardse entiteit aan het niezen is, krijgen bijval van een bizarre sequence-sectie. Galmende synth-tapijten ondersteunen het geheel en geven het nummer een naargeestig gevoel met zich mee. Als de sequence afsterft, neemt een eenzame ritme-sectie het over, terwijl de vreemdsoortige soundscapes verder hun werk doen. Zonder twijfel één van de beste tracks van het album.
"The Dance Without Dancers" doet me erg denken aan het melodieuzere TD-werk of van mijn part het oudere Froese-solowerk van de eerste helft jaren '80. Een mooie, ietwat treurig klinkende ballad waar een mooie warme gloed overheen hangt. Een mooi nummer die Edgar toch maar weer even uit z'n mouw schudt.
"Child Lost in Wilderness" is helaas niet zo heel erg bijzonder. De melodielijn heeft iets inspiratieloos over zich en het geheel kabbelt nogal dwalerig en zinloos door. Tevens duurt het allemaal veel te lang. De vocoder-effecten zijn geinig, maar voegen eigenlijk ook maar weinig toe.
"Sailor of the Lost Arch" is gelukkig weer beter en is een zweverige en gedragen compositie die het wederom weer moet hebben van een dromerig thema, die ondersteunt wordt door een rustige ritme-sectie. Het geheel wordt naarmate het vordert, krachtiger en majestueuzer. Krakende en andere ietwat spookachtige effecten geven het nummer iets onaards mee.
"Verses of a Sisong" is een zeer aangename sequence-gedomineerde track die een aangename 'feel' uitademt. T.o.v. de vorige nummers is dit nummer wat lichtvoetiger en daardoor wat spontaner van aard. Een prima nummer die het album eigenlijk had moeten afsluiten.
"Silence on a Crawler Lane" mag gezien worden als een soort bonustrack, aangezien het niet meer is dan een soort remix van "Moonlight on a Crawler Lane" van de Beyond the Storm-compilatie. Hoewel het nummer dezelfde sfeer uitademt van de rest van de nummers, vind ik 'm gevoelsmatig ietwat overbodig voor op dit album en had ie beter op bijvoorbeeld een Booster-compilatie mogen prijken.

Niettemin is Chandra een heel degelijk album te noemen, die zeker z'n momenten heeft, maar hier en daar ook wat dreigt te verwateren door wat niets-zeggende stukken muziek.
Al met al overheerst bij mij het positieve gevoel dat dit toch een fijn album is, of het nou Tangerine Dream of Edgar Froese is.

Ach ja, dan hebben we ook nog Deadly Care, één van de minder interessante soundtracks van TD, van een film dat gaat over een verpleegster die vanwege de druk van haar werk, haar wereld langzaam in elkaar ziet storten, vanwege overmatig alcohol- en drugsgebruik. Leuk, joh!! Niet bepaald dus, en dus is de muziek in dit geval niet de vrolijkste die TD gemaakt heeft. Nu is dat nog niet zo heel erg, echter heeft de muziek dit keer maar weinig om het lijf, en is het eigenlijk alleen nog maar het nogal treurige en rustig gestemde hoofdthema, die de boel nog een beetje overeind houdt.
Ik weet het, het is soundtrack-muziek, dus de muziek hoeft niet altijd de boventoon te voeren, maar in dit geval had er best wel wat meer in mogen zitten. Nergens leeft het echt op, en op het moment dat je denkt dat het toch nog ergens naar toe gaat, is het al weer afgelopen.
Deadly Care was één van de allerlaatste projecten met Chris Franke, en op de één of andere manier klinkt de muziek wel als een soort zwanezang voor hem, alsof de band wist dat Franke het welletjes vond en z'n eigen weg wilde gaan. Met dit feit in m'n achterhoofd, geeft het de muziek op de één of andere manier nog wel z'n charme, maar helaas wordt het dus nergens bijzonder, vandaar ook een 2,5.

Op zich een interessante compilatie en vanwege de samenstelling zeker niet verkeerd om erbij te hebben.

"Order of the Ginger Guild" is duidelijk hoorbaar een typisch DM-gevalletje, zoals ik het bij deze maar noem, en vind ik als opener helaas een beetje ongelukkig gekozen. Nu ben ik ook geen DM-liefhebber, dus dat zal het dan wel wezen. Tevens duurt ie véél te lang.
"Fort Worth Runway One" is daarentegen wel goed en ontbreekt weer op mijn versie van Goblin's Club en daardoor een goede toevoeging. Het nummer moet het vooral hebben van het sterke thema.
Ondanks dat ik totaal niets heb met The Beatles, is de cover van "Eleanor Rigby" redelijk goed gekozen. Het middenstuk met de gitaarsolo vind ik nog wel het beste. Het hoofdthema wordt echter net even wat te vaak herhaald, zodat je het op een gegeven moment wel gehoord hebt. Had een minuut of 3 korter gemogen, dan had ie net ff beter uitgepakt.
"Oriental Haze" kende ik al van 220 Volt Live en klinkt prima middels deze studio-versie.
"Story of the Brave" was oorspronkelijk alleen terug te vinden op de UK-release van Turn of the Tides en aangezien ie natuurlijk weer moest ontbreken op mijn versie van dat album, is het erg fijn dat ie op Dream Encores staat. Het is een wat dromerig en meeslepend nummer, wat hier en daar wat sloom overkomt, echter is er voor de rest weinig mis mee.
"Thief Yang and the Tangram Seal" is een DM-medley van bekende stukken van de albums Force Majeure, Tangram en Thief. Geinig om een keer op deze manier te horen, maar eigenlijk verder niet aan mij besteedt.
"Catwalk" klinkt in deze Dress-Up-versie weliswaar levendiger dan het origineel, maar verliest tegelijkertijd weer wat van de charme die het origineel wel weer heeft.
De cover van "Purple Haze" heb ik altijd al zeer vermakelijk gevonden en is een lekker vlotte en stevige uitvoering van de Jimi Hendrix-klassieker.
"The Midnight Trail" verliest wat van z'n eigenzinnige karakter, doordat het typerende en zweverige outro dit keer weggelaten is.
"Rolling Down Cahuenga" en "Towards the Evening Star" zijn regelrechte klassiekers te noemen en het stoort me dan ook niet dat ze op dit album prijken.
Over de versie van "Dominion" kan over gediscussieerd worden, of het daadwerkelijk om een unieke live-opname gaat uit 1986. Er wordt namelijk ook verondersteld dat het gaat om een 1998 remix-versie.

Samengevat is Dream Encores voor de vervollediging een prima compilatie-album om de TD-collectie mee aan te vullen.
Niet alle nummers vind ik even sterk, maar over het algemeen valt er met dit album genoeg luister-plezier te beleven.

Dit is het eerste wapenfeit van een nieuwe serie van Tangerine Dream-albums, de Sonic Poem series, waarvan The Island of the Fay gebaseerd is op het gelijknamige verhaal wat Edgar Allan Poe schreef in 1841. Het is dus als het ware de muzikale vertaling ervan: een concept-album gebaseerd op in dit geval een specifiek verhaal van deze legendarische schrijver/dichter. Middels dit nieuwe project zullen er nog meerdere albums volgen, waarvan de 2de, The Angel of the West Window, gebaseerd op een verhaal van Gustav Meyrink, ook al uit is.

V.w.b. de muziek: deze ligt duidelijk in het verlengde van voorgaande albums, zoals The Five Atomic Seasons, Chandra en Views from a Red Train.
Wellicht dat de algehele sfeer van dit album dit keer wat donkerder is, dan gebruikelijk het geval is bij TD. Ook is het niet zomaar muziek om eens even lekker op te zetten tijdens bijvoorbeeld het opvouwen van het schone wasgoed. De kans is dan 100% dat er werkelijk niets van deze muziek bijblijft en als totale, nietszeggende en richtingloze muziek aan je voorbij gaat. Betekent het in dit geval misschien dat je er eens goed voor moet gaan zitten? Yep!!
The Island of the Fay is namelijk geen kattenpis en laat zich niet zomaar kennen tijdens een vluchtige beluistering, dus is het er eentje die geduld vergt om vervolgens tot volle wasdom te komen. Want ondanks dat deze Island of the Fay gevoelsmatig nooit de status van TD-classic zal behalen, moet gezegd dat er uiterst fijne, maar tegelijkertijd ondoorgrondelijke muziek op staat. Eentje van het kaliber:"Hhhmmm, dat klonk best aardig, maar het ging een beetje aan me voorbij. Vooruit...ik zet 'm nog eens op!"
Want dat is de kracht van dit album, zeker één van de betere van TD, nadat ik toch een beetje de neiging had me te vervelen bij de laatste 2 Atomic Seasons-albums.
Bij vlagen moet ik zelfs bij sommige nummers aan de weidse klanken van concullega Klaus Schulze denken en het is niet snel dat ik Klaus Schulze met TD vergelijk, maar stiekem doe ik dat dit keer dus toch bij dit album. Vooral bij een nummer als "Fay Bewitching the Moon" valt dit goed te horen. Overigens is dit nummer sowiezo al één van de opvallendste van dit album, getuige de bijdrage van ene Hoshiko Yamane op electrisch viool.

TD verrast eigenlijk al jaar en dag niet meer zo, maar staan toch nog steeds garant voor kwalitatief goede muziek en hoewel ik vaak de neiging heb wat lauw te reageren bij veel van het recentere werk van de band, vind ik het zeker niet verkeerd. Alleen blijf ik objectief en blijf ik van mening dat veel van het latere werk eigenlijk niet zo veel zoden aan de dijk zet. Uitzonderingen daargelaten dus, want albums als Views from a Red Train, Chandra en Autumn in Hiroshima zijn gewoon goed.
Toch geef ik de band, en in ieder geval ook bij deze release, het voordeel van de twijfel. Het is degelijke, fijne en herkenbare muziek van een band die (blijkbaar) nog jaren mee kan.
The Island of the Fay is dan ook een aanrader, maar verwacht absoluut niets vernieuwends.

En toch ben ik benieuwd naar The Angel of the West Window.....we zien wel...

Geïnspireerd op één van de meest bizarre, pittigste en ontoegankelijkste romans van de 20ste eeuw is Finnegans Wake het 3de hoofdstuk in de Sonic Poem-saga, het meeste recente muzikale project van Tangerine Dream.
Waar het boek nauwelijks te begrijpen valt, valt dat voor de muziek gelukkig mee.

"The Sensational Fall of the Master Builder" is meteen een lekkere, behoorlijk sequencer-georiënteerde opener die ondanks z'n 9 minuten vlot weg luistert en meteen een beetje de sfeer van het album bepaald. Ook ademt het nummer een lekker retro-sfeertje uit, wat ervoor zorgt dat TD's stijl uit de Virgin-periode, weer een beetje tot bloei komt in het nummer. Het ritme die in de tweede helft om de hoek komt kijken, geeft het ook de nodige power mee.

Vervolgens ligt "Finnegans Excessive Wake" een beetje in dezelfde lijn, maar klinkt wat directer en toegankelijker. Het klinkt erg lekker, maar er valt voor de rest niet veel over te zeggen, behalve dat de gitaarsolo aan het eind, het nummer nog een lekker ruw randje meegeeft.

Het is niet voor het eerst dat TD letterlijk in zijn muzikale verleden graaft en geweldige composities van weleer nieuw leven inblaast, getuige het Dream Mixes-project en nieuwe versies van Phaedra, Tangram en Hyperborea. Maar ik had niet verwacht om tijdens "Resurrection by the Spirit" geconfronteerd te worden met een in elkaar geflanste brei van de ritme- en sequencer-sectie afkomstig uit "Ricochet Part 2", waar dan vervolgens een nieuw nummer uit is ontstaan. Helaas is het resultaat niet zo best, vooral omdat ik het ritme-technisch totaal niet vind aansluiten en beschouw ik het nummer meteen als de zwakste van het album.

Gelukkig is "Mother of All Sources" weer een stuk beter. Het begin is sowieso al briljant en redelijk ongewoon te noemen. Naarmate het nummer zich meer ontwikkeld, komt een prachtig en meeslepend thema om de hoek kijken. Absoluut één van de betere tracks van dit album!

"The Warring Forces of the Twins" klinkt dan weer meer als een nummer die met gemak op een Lily on the Beach of Destination Berlin-soundtrack gestaan zou kunnen hebben. Derhalve klinkt het dan ook een beetje misplaatst t.o.v. de rest van het album, alhoewel het niet slecht klinkt of zo. Echter ook niet heel bijzonder.

“Three Quarks for Muster Mark” begint een beetje in de stijl van een meer rockende Rick Wakeman-compositie, maar ontpopt zich daarna tot zo’n beetje het meest pakkende nummer van de plaat die zelfs lichtelijk wat pop-invloeden kent. Ook één van de betere nummers overigens...

“Everling’s Mythical Letter” kabbelt redelijk aangenaam voort van begin tot eind, alhoewel het nergens echt bijzonder wordt, waardoor dit nummer nogal nietszeggend op mij overkomt. Wat dat betreft eentje in de categorie vergeet-nummers.

Het opmerkelijk getitelde “Hermaphrodite” sluit dit album op aangename wijze af. Een typisch staaltje TD-werk zoals het vaker aan me voorbij is gekomen, maar nummers als deze, daar lust ik er wel meer van.

En zo kan ik concluderen dat, ondanks dat deze Finnegans Wake niet per se beter is dan de vorige twee delen in de Sonic Poem-serie, het toch wel een geslaagd album is. Qua ideeën en inspiratie zet het ook wel snor, want het album kent een redelijk hoog niveau, zeker als je nagaat dat Finnegans Wake alweer het derde volledige studio-album is die de band in 2011 heeft uitgebracht. Maar dat de band van doorwerken houdt, staat onderhand lang en breed bekend.

De verfilming naar het gelijknamige boek van Stephen King tot op heden nog steeds niet gezien. Zelf kwam ik niet eens door het boek heen, dus ik vraag me af of de film überhaupt wel wat is.
Anyway, de muziek die TD gemaakt heeft voor deze film is zeker goed te noemen. Muzikaal is het een typisch voorbeeld van wat TD stylistisch gezien allemaal te bieden had in die tijd en lijkt het alsnog qua stijl erg veel op albums zoals Poland, Le Parc en Froese's solo-album Pinnacles. Sommige stukken doen me zelfs erg denken aan "Walkabout" van Pinnacles, vanwege de aanhoudende dreigende ondertoon die erin terug te horen vallen. Alleen zorgt dat op deze soundtrack voor een dreigende sfeer, terwijl "Walkabout" juist wat dromerigs heeft.

TD heeft in de jaren '80 een karrenvracht aan soundtracks gemaakt, waarvan niet elke zo'n goed niveau heeft. Deze soundtrack is één van de uitzonderingen op de regel. Smaakvol, spraakmakend en onderhoudend biedt Firestarter een prima selectie van weliswaar korte, maar overtuigende nummers, waarin, bij herhaaldelijke beluistering, genoeg afwisseling en diepgang te ontdekken valt.
Er valt eigenlijk weinig op aan te merken. Verrassend is het misschien niet, maar het klinkt gewoon goed. 'And that's that' !!

Het hele cupdisc-concept is een zeer leuk alternatief van TD. Vandaar dat ik dus besloten heb deze schijf, samen met "One Times One" aan te schaffen. Helaas was "Purple Diluvial" niet meer te krijgen, dus maar hopen dat ik deze ooit nog ergens op de kop weet te tikken.
Het begint inderdaad zeer verrassend met "Synth Affection", een geweldig nummer met een eenvoudige, doch sterke melodielijn. De vocoder-effecten zijn ook erg gaaf. De daaropvolgende 2 nummers zijn ook zeer OK, maar hebben me gek genoeg wat minder verrast, ondanks dat er sterke momenten in zitten. "Ça Va....." klinkt geinig in deze zg. orkestrale versie, maar ik heb het eigenlijk nooit zo'n bijzonder nummer gevonden. Daarentegen vind ik, in tegenstelling met Tangmaster, "Timeless" wel weer briljant. Ondanks het licht opzwepende karakter, ademt dit nummer een zeer dromerige, wat onpeilbare sfeer uit, wat het zeker zijn charme geeft. "Ride on the Ray" blijft natuurlijk een stoer nummer, echter vind ik het in deze versie te overtrokken klinken, alhoewel het gitaarwerk van Edgar natuurlijk een lust voor het oor blijft. "Peddington at Five" mag, zonder me echt te doen laten opveren, er dan wel weer wezen en tot slot is de afsluiter "Morning Star" eigenlijk gewoon best goed, vanwege het sterke thema. Echter ben ik wel van mening dat als het opgefokte ritme van dit nummer achterwege was gelaten, het nummer veel meer sfeer zou hebben gehad en daardoor veel sterker zou zijn geworden.
Maar ondanks m'n kritiek hier en daar is "Flame" gewoon een zeer aangenaam schijfje. Het volle pond zou ik hier nooit voor geven, ook vanwege de 2 al bestaande, ietwat bewerkte stukken die i.m.o. beter vervangen hadden kunnen worden door 2 nieuwe composities en het feit dat niet alle nummers zo'n zware indruk op me hebben achtergelaten.
Maar "Flame" is zeker heel fijn om naar te luisteren.

Redelijke en sfeervolle soundtrack van een film waar ik persoonlijk geen bal aan vond. De muziek doet behoorlijk denken aan het werk van Tangerine Dream uit die tijd: Hyperborea, Poland en Le Parc. Alleen dan wat minder sterk. Op zich zitten er genoeg spannende momenten in de muziek en komt er ook zo af en toe goed sequence-werk voorbij. Echter duren de nummers te kort, om echt tot ontwikkeling te komen. Dit in tegenstelling tot een album als Le Parc, die ook korte nummers bevat, maar waarvan de muziek over het algemeen boeiender is. Maar goed, het blijft natuurlijk filmmuziek, dus over dat laatste valt te twisten en als filmmuziek is er in wezen weinig mis mee.
Muzikaal gezien dus zeker geen slechte soundtrack. Alleen het laatste nummer is natuurlijk niet om aan te horen.

Goblin's Club is een prima Tangerine Dream-album. Sowieso beter dan voorganger Tyranny of Beauty, die mij bij vlagen te geforceerd klonk. Dit album klinkt daarentegen een stuk uitgebalanceerder en prettiger in het gehoor. Veel is te danken aan de manier hoe de composities in elkaar steken. Onderling lekker afwisselend waardoor het geen enkel moment saai wordt. Eén van dé pluspunten van dit album zijn de heerlijke en warme gitaarsolo's die in veel van de nummers opduiken. Wat dat betreft herken je het typerende gitaargeluid van Edgar Froese direct in een nummer als "United Goblins' Parade".
Uitschieters zijn "Towards the Evening Star", vanwege het zeer pakkende karakter en het feit dat er onderling elke keer weer sterke passages en melodieën opduiken. "Rising Haul in Silence" is ook super vanwege de prachtige gitaarsolo. Tevens geeft het sublieme slot-akkoord op de gitaar me tot op de dag van vandaag nog steeds kippevel. "Lamb with Radar Eyes" weet ook geen enkel moment te vervelen door al die vlotte en dynamische stukken die voorbij komen.
Een rustpuntje is er in de vorm van het prachtige "Elf June and the Midnight Patrol" en de plaat wordt afgesloten met het epische "Sad Merlin's Sunday".
Het enige nummer wat me niet echt kan bekoren, is "At Darwin's Motel", vanwege het gejengel wat me op een geven moment gaat irriteren, maar voor de rest is Goblin's Club zeker één van de betere schijven van TD uit de jaren '90.

Het toeval wil dat in hetzelfde jaar dat dit album uitkwam, ik de Chinese Muur met eigen ogen gezien en (een relatief héél klein stukje) bewandeld heb tijdens een 15-daagse rondreis door dit prachtige land wat ik overigens voor iedereen die er nog niet geweest is, van harte kan aanbevelen.
In 2007 terecht uitgeroepen tot één van de nieuwe zeven wereldwonderen, is dit indrukwekkende bouwwerk natuurlijk iets magnifieks. En als je er dan zelf op gelopen hebt, maakt dit het gehele gegeven uiteraard extra speciaal.

Deze soundtrack van TD komt uit een periode, dat er veel van dit soort albums verschenen voor allerlei documentaires. Denk bijvoorbeeld ook aan albums als What a Blast en Transsiberia.

Het album knalt meteen goed de speakers uit met "Meng Tian": een energierijk, opzwepend, lekker pakkend nummer die fijn wegluistert. Het klinkt modern en hip en niet meteen iets wat ik verwacht op een album als dit, aangezien ik eerder authentieker en traditioneler werk verwacht wat meer refereert aan het concept en titel van het album. Maar het is niet verkeerd. Ook het smaakvolle en mooie slot van het nummer dient een vermelding, trouwens...

Tijdens "Summer in Shauxi" bevind ik me in veel vreedzamer TD-vaarwater. Het nummer klinkt herkenbaar en ingetogen en lijkt veel op de meer rustige stukken die TD in die periode maakte. Een korte, mooie compositie: niet meer, niet minder...

"The South Gate Knights" doet me qua stijl erg denken aan een moderne variant van de muziek van TD uit lang vervlogen tijden. Die typische sequence, de dwalende, ietwat geïmproviseerd klinkende synth-drapering: alsof Froese, Franke en Baumann na al die jaren weer samen waren gekomen om speciaal voor dit album een compositie op te nemen, zoals ze dat in de jaren '70 ook deden. Het enige wat ik dan nog écht mis, is de gitaar van Edgar Froese. Dan zou het feest pas écht compleet zijn.
Hoe dan ook zorgt dit nummer wel voor de broodnodige afwisseling binnen de plaat.

"Silence the Barking Monk" is een fijne, opvallende en doordachte compositie die van begin tot eind boeit dankzij de fijne afwisseling die het nummer kent. De mooie klanken, de sterke ritme-ondersteuning: dit nummer klopt gewoon!

"Zhu Zhanji" vind ik niet zo heel bijzonder. Het nummer valt gewoon wat minder op. Na een wat matig intro wordt het gelukkig wel beter, maar persoonlijk weet het me gewoon minder te raken.

“Stranded Without Shade” doet zichzelf wat tekort vanwege de redelijk irritante ritme-ondersteuning die er daarom ook voor zorgt dat het nummer duidelijk één van de mindere van dit album is.

"No More Candles Burning" is duidelijk beter, maar valt voor de rest ook niet erg op. Het thema is op zich prima, maar is er duidelijk eentje uit de categorie 13-in-een-dozijn. Op een geven moment gaat het zelfs wat zeurderig klinken, waardoor ook dit nummer niet tot mijn favorieten van dit album behoort.

Met een zucht van verlichting mag ik dan vervolgens concluderen dat "Lights of Beijing" weer stukken beter is. Een met zorg in elkaar gezette ballad met mooie melodieën, accenten en effecte piano-ondersteuning.

"Snow on Dragon's Peak" ademt vervolgens op een ingetogen manier een vredige sfeer uit en is een aardig, weliswaar niet al te opzienbarend, maar wel mooi stukje muziek.

Het wat typische, maar wel origineel klinkende "Cradle of Prodigies" is vanwege het leuke sequence-werk, de aparte samples en de onderlinge afwisseling die het nummer biedt, een aardig geheel.

Het afsluitende "Tiger Forest" sluit het album lekker levendig en ritmisch af, doorspekt met opvallend subtiel en onderhuids kabbelend, licht sequence-werk.

Conclusie luidt dat Great Wall of China een degelijke soundtrack is die ik ergens in de gulden middenklasse plaats. Heel meesterlijk kan ik het allemaal niet noemen en niet alle nummers vallen op, maar al met al is het lekkere muziek. De productie is geweldig, maar had het muzikaal stiekem niet beter gekund? Of ben ik wellicht te kritisch en verwacht ik misschien teveel?
Laat ik gewoon bekennen dat ik nuchter en objectief wil blijven en de muziek een warm hart toedraag. Geniaal of uitzonderlijk is deze soundtrack van TD geenszins, maar een dikke 3,5 verdient dit album zondermeer...

GTA 5 - The Cinematographic Score bevat de muziek die ontwikkeld is voor het razend populaire computerspel Grand Theft Auto V. De makers van het spel vonden het een strak plan om voor een groot deel Tangerine Dream de muziek voor deze game te laten verzorgen.
De grap is dat Tangerine Dream ook al terug te horen is op GTA IV met het nummer "Remote Viewing". Het zou me niets verbazen als deze link één van de redenen is geweest om de band te vragen muziek te verzorgen voor het langverwachte vervolgdeel.
Nu moet me wel van het hart dat de keren dat ik GTA V nu gespeeld heb, me de muziek niet is opgevallen. Wellicht heeft dat te maken met het feit dat als ik het spel al speel (meestal als ik bij mijn neef op visite ben), het ook niet serieus speel. Ik hou me niet aan de missies, loop eigenlijk het grootste deel van de tijd maar wat aan te klooien en laat dat laatste nou juist zo ontzettend grappig zijn. Gewoon net zo veel onrust en geweld plegen, voordat de politie je uiteindelijk arresteert of gewoon doodschiet. Anyway, erg vermakelijk allemaal...

In ieder geval gaat het hier uiteindelijk om de muziek. Deze doet erg denken aan de stijl die Tangerine Dream hanteerde zo rond de tweede helft van de jaren '80 en begin jaren '90 en het zou me niets verbazen als de band bewust gekozen heeft om deze stijl te gebruiken. Puur omdat het gewoon bij het spel past en om die reden is de muziek best geslaagd te noemen.

De eerste twee tracks gaan nog een beetje geruisloos aan me voorbij. Het is niet slecht, maar ook niet echt bijzonder allemaal. Wel doet het me hier en daar sterk aan het materiaal ten tijde van Livemiles denken, wat overigens ook wel geldt voor veel van de andere composities die dit album vult.

Opvallender is "Mission Possible" die lekker blijft hangen middels een zeer aardige melodielijn.

Opvolger "Downtown Los Santos" is de volgende die verrassend klinkt en me ergens aan Jan Hammer's Miami Vice-muziek doet denken. Muzikaal niet, maar qua sfeer wel.

"Blain County Sunrise" heeft ook een lekker sfeertje en algeheel thema, maar het is vooral het daaropvolgende "Burning the Bad Seal" die wel héél herkenbaar klinkt. Het zou zowaar een nieuwe variatie kunnen zijn op één van de belangrijkste secties van "Livemiles 2".

"Beyond the Weakest Point" heeft daaropvolgend een prachtige opening wat als pure new age bestempeld zou kunnen worden. Als de ritme-sectie zich aandient wordt het weer een typisch TD-verhaal, die me gek genoeg om wat voor reden ook aan het album Exit doet denken. Het nummer eindigt met het new age-thema uit het begin.

"Sadness, Grief and Hope" doet me heel erg denken aan het materiaal ten tijde van soundtracks zoals Destination Berlin en Miracle Mile. Heel herkenbaar (om wat voor reden dan ook), maar tegelijkertijd heel verfrissend.

Wat spannender en indringend klinkt vervolgens "Diary of a Robbery", wat opvallend sequencer-werk bevat, maar tegelijkertijd ook die typische synthesizer-klanken bevatten die zóóó jaren '80 klinken. Mede door deze combinatie doet het nummer sterk denken aan een TD-compositie jaren '70-stijl, vertaalt naar de jaren '80. Wat erg tof is, aangezien het hier om heel recent werk gaat.

"Draw the Last Line Somewhere" is daaropvolgend ook weer erg lekker en lijkt qua stijl en sfeer aansluiting te vinden bij de muziek van Klaus Schulze.

"The Dangerous Mile" is een track die een bepaalde mate van gedrevenheid uitstraalt. Erg sterk nummer met een pittige 'drive' (als ik het zo mag noemen) en dito smoelwerk. Sterk staaltje muziek met leuke gitaar-nuances die vergoten in het ritme zitten.

Met een effectieve sequencer gaat "Living on a Razor Edge" van start en dit is puur en herkenbaar Tangerine Dream-materiaal wat ik hier voorgeschoteld krijg. Alle ingrediënten zitten erin, wat zorgt voor een zeer toepasselijke en fijne afsluiter van een uiterst verrassend album. In die zin, dat deze soundtrack heel veel verwijzingen bevat naar het verleden van de band (voornamelijk jaren '80) en deze heeft omgezet tot een erg fijn album waar zeer prettig naar te luisteren valt.

Kortom: een zeer interessant album die op een aangename manier een bepaalde periode van de band doet herleven. En dat het dit keer de soundtrack van een hippe en ultra-populaire game betreft, is extra meegenomen.

Tot slot wil ik er nog even bij vermelden dat dit album in een beperkte oplage (2000 stuks) is uitgebracht en in principe alleen via de Tangerine Dream webshop te koop is. Voer voor fans dus!

Uit een periode dat TD meer soundtracks dan gewone studio-albums leek te maken, is Heartbreakers gevoelsmatig voor mij helaas wat meer van hetzelfde. De muziek leunt zwaar aan de stijl die TD toepast op albums zoals Le Parc. Inhoudelijk alleen een stuk minder.
Op zich maakt dat niet eens zoveel uit. Heartbreakers luistert immers prettig weg en er staan best aardige nummers op.
"Footbridge to Heaven" had overigens zo door kunnen gaan voor "Tiergarten Part 2", aangezien het muzikaal wel erg aansluit.
Andere opvallende uitschietertjes zijn o.a. het mooie ingetogen "Breathing the Night Away", het verrassend goede, mooi opbouwende "Desire" en het hippe "Thorny Affair".
Andere nummers ratelen wat teveel door zonder echt indruk achter te laten, waardoor ze in de categorie vullertjes terecht komen.
Conclusie is daardoor dat Heartbreakers voor zo nu en dan, best OK is om eens op te zetten. Dan komt de plaat ook best wel tot zijn recht. Echter niet te vaak, want dan slaat bij mij de verveling vrij snel toe.
Overigens ken ik de film niet, maar eerlijk gezegd lijkt ie me ook geen moer aan. De soundtrack is voor mij een ruime 3 punten waard.

Tja, je bent fan of je bent het niet, dus vroeg of laat was het te verwachten dat ook bij mij de nieuwsgierigheid de overhand zou krijgen, dus zodoende ben ik toch maar overstag gegaan en voor een zeer vriendelijk prijsje (op de internet-site van de Free Record Shop nota bene) dit album samen met Tangram 2008 aangeschaft. Het eerste wat ik voor mezelf zei was, om eens niet constant het oude album als vergelijkingsbron erbij te halen, maar dit album op zichzelf staand te beluisteren. Conclusie: best moeilijk! Al moet ik wel concluderen dat deze her-interpretatie beter is uitgevallen dan Phaedra 2005.
Het eerste wat me opvalt is dat de warmte die de originele plaat uitstraalt, hier volledig weg is. De plaat komt koud en kil op mij over, wat vooral te horen is op het titelnummer, die overigens ook nog eens letterlijk in twee stukken is gescheurd, wat het nummer niet ten goede komt. De manier hoe "No Man's Land" tot mij overkomt is helaas ook niet zo geweldig. De toegevoegde melodielijn die de originele vervangt vind ik qua sound een tikkeltje misplaatst klinken, iets wat het nummer niet naar een beter plan tilt. "Cinnamon Road" kent wat meer klank-lagen, maar klinkt voor de rest zowat identiek aan het origineel. "Sphinx Lightning" is misschien nog wel de beste bewerking. Hier zit zelfs een zeer aangenaam gitaarstuk in verstopt, wat niet op het origineel te horen viel. Het was dan ook bij het laatste nummer dat ik zoiets had van: ja, het kan dus wél goed uitpakken. Alleen valt het algehele eindresultaat toch een beetje tegen. Het feit dat ik toch nog een mager 3-tje geef, heeft te maken met de toch redelijk verrassende uitwerking die "Sphinx Lightning" op me heeft. Verder was de indruk die ik na herhaaldelijke beluistering had, toch op de één of andere manier wat aangenamer dan het imo niet goed uitgepakte "Phaedra 2005". Echter (om maar weer eens een bekende quote van stal te halen): "Nothing beats the original"!!

Waar zal ik beginnen... ?

Tangerine Dream en vocalen: de ene loopt er mee weg en de ander geeft er helemaal niets om. Qua mening en opvatting hierover plaats ik mezelf een beetje in het grijze schemergebied. Concreet: als het goed uitpakt, zoals bij een album als Tyger, hoor je mij niet klagen. Sterker nog, persoonlijk vind ik Tyger een meesterwerk. Het titelnummer bijvoorbeeld is een uitstekende blauwdruk op hoe de muziek op een effectieve manier ruimte verleent aan een prachtige zanglijn. Echter bij een werk als Inferno krijg ik sterk de indruk dat het helaas geen zoden aan de dijk zet. De vocalen zijn op een doelloze manier versmolten in de muziek zelf, die al even richtingloos, nietszeggend en ongeïnspireerd klinkt.
Toegegeven: de Dante Trilogie mag zeker als een zeer grootschalig en ambitieus werk gezien worden. Een tikkeltje controversiëel, misschien...? Echter verwacht je dan wel wat, of niet? Indrukwekkende en meeslepende muziek met opera- en normale zang. Wellicht een beetje in de trend van albums als het sfeervolle Farscape van Klaus Schulze en Lisa Gerrard of het meeslepende en bombastische El Greco en Mythodea van Vangelis, bijvoorbeeld.

Sinds praktisch de releasedag van Inferno heb ik dit album in mijn collectie en heeft de CD tot op het moment dat ik dit bericht geplaatst heb, door de jaren heen, zo'n slordige 10 á 12 volledige rondjes gedraaid in mijn speler. Het album heeft dus eigenlijk meer tijd gehad om een dikke laag stof te verzamelen, zeg maar...
En elke keer, dat Inferno aan mij voorbij gaat, gebeurd dat in een waas, in een soort roes. Wat dat betreft is het een prima album om , juist ja, bij in slaap te vallen, aangezien het allemaal behoorlijk dromerig klinkt. Saai, is misschien wel het betere woord.
Gefrustreerd als ik ben over Inferno, kan ik op een incidenteel moment na, geen enkele keer mezelf de indruk geven, dat de muziek blijft hangen. Dat er naar iets toegewerkt wordt, een geweldige muzikale muur van geluid. Die is er wel, sterker nog, de hele tijd. Maar het zet net door. Het heeft niets te bieden. De muziek kabbelt op een richtingloze manier van begin tot eind door en ook de vocalen klinken op een gegeven moment teveel van hetzelfde. Echt, ik heb me keer op keer geprobeerd me voor dit album open te stellen. Want het is een pittig album, zeker. Maar dat is veel van de muziek van Klaus Schulze ook. Je zou dus denken dat ik wel het één en ander gewend ben. Echter krijg ik geen klik met Inferno. Ik ben bang dat die ook niet meer gaat komen. Ook de combinatie van menselijke en artificiële vocalen uit het electronica-equipment van Edgar en Jerome Froese, gaat op een gegeven moment vervelen. Onder het mom van: nu weet ik het wel.
Naar mijn gevoel blijft het veel te lang hangen in dezelfde mood. Ook als de muziek wat levendiger wordt en er worden sequences ingezet, blijft het over de gehele linie steriel en vlak klinken.

Jammer dus voor Inferno, maar helaas moet ik constateren, dat ik maar weinig met dit werk heb en staat daarom te boek als één van mijn minste TD-albums. Nogmaals, jammer.... .

In 1983 toerde Tangerine Dream voor het eerst door Japan. Behalve een succesvolle tour, leverde dit ook nog eens een hoop inspiratie voor het schrijven van nieuwe nummers op, voortvloeiend uit het brein van Edgar Froese en Johannes Schmoelling. Vanwege omstandigheden binnen de band, kwam het er niet van om dit materiaal uit te brengen, totdat in 2005 beide heren de handen ineen sloegen en besloten het materiaal opnieuw te herzien en uit te brengen. En ondanks dat de nummers via modernere middelen opgepoetst zijn en daardoor niet helemaal authentiek klinken aan TD's muziek ten tijde van 1983, kan ik er wel voor een groot deel uit opmaken, dat het hier eigenlijk gaat om ouder materiaal.

Het album gaat vlot van start met "Streets of Kyoto", een rap sequence-georiënteerd nummer die als een speer aan me voorbij trekt, zonder dat ik hierbij overigens de aandacht verliest. Mooie inkleuring van melodieën en andere klanktapijten fleuren de boel naarmate het nummer vordert, goed op.

"Industrial Life" begint meeslepend en lijkt in eerste instantie wel een beetje op het 2de gedeelte van het titelnummer van Hyperborea, maar daarna slaat het roer om en na een mooie en sterke overgang volgt er een geweldig stuk muziek, wat ook op de soundtrack van The Park is Mine is gebruikt.

"Chilly Moons" begint aangrijpend en kabbelend en wordt naarmate het vordert nadrukkelijker en hypnotiserender. Het heeft algeheel gezien een dromerig en dwalerig karakter, maar weet toch de aandacht vast te houden. Het mooie, zweverige einde is overigens ook een vermelding waard.

"Lizard Lounge" klinkt vervolgens wel aardig, maar meer dan wat galmende en geheimzinnige synth-accenten en een sluiperig ritme is het verder niet, wat er voor zorgt dat dit nummer niet veel om het lijf heeft en vrij geruisloos aan me voorbij trekt.

"Cherry Blossom Road" is meteen weer van een véél beter niveau. Mooi piano-thema sterk uitgevoerd met daarbij de nodige synth-ondersteuning die het algehele thema alleen maar versterken maken dit nummer met gemak tot één van de beteren van dit album. Muzikaal doet deze me een beetje denken aan "Tiergarten" van Le Parc.

Persoonlijk kan ik niet veel maken van "Tamago Yaki". Vrij apart begin met de opvallende beat en rare ritmiek, hoe origineel en atmosferisch het ook klinkt. Het probleem is dat het nummer in eerste instantie nergens echt naartoe lijkt te gaan, totdat de sequencer langzaam in kracht toeneemt en er meer ritmische structuren om de hoek komen kijken. Als er vervolgens een vreemdsoortig synth-accent de muziek als het ware een bizarre schop onder de kont verkoopt, lijkt het nummer in z'n eigen structuur te verdrinken. Gelukkig is het laatste gedeelte van het nummer weer beter als de boel tot rust komt, maar een favoriet kan ik het toch niet noemen.

Nee, dan is het veel toegankelijkere "Craving for Silence" toch beter aan me besteedt. Wederom mooi piano-begin, daarna een lichte opschroeving in tempo dankzij de bescheiden ritme-ondersteuning. Het mooie thema gaat op een gegeven moment hand in hand met meer levendig piano-gekabbel waarbij het wel is alsof het nummer bij vlagen een nergens op gaande richting lijkt uit te gaan, maar storend is dit gelukkig niet.

“Mad Sumo Yamoto” klinkt als redelijk authentiek TD-materiaal uit de Froese/Franke/Schmoelling-periode en had eigenlijk zo op Hyperborea of White Eagle kunnen staan. Geen verkeerd nummer, ware het niet dat ie eigenlijk veel te kort duurt.

“Kyoto Sunrise” begint heel relaxed en naarmate dit nummer vordert blijft ie dat ook, ondanks een erg originele ritme-ondersteuning. Mooie, feeërieke dromerige klanken vinden zichzelf als het ware en versmelten zich tezamen met het aparte ritme. Opvallend en apart, maar zeker niet slecht en eigenlijk net zoals de vorige track, te kort.

“Last Train to Osaka” heeft iets droevigs en plechtigs over zich. Mooi en ingetogen, maar met een melancholieke ‘touch’ weet ook dit nummer m’n aandacht vast te houden. Maar ook hier krijg ik het gevoel, dat het nummer niet tot z’n volle wasdom komt, vanwege de krappe speelduur.

Weliswaar wat minder avontuurlijk, maar niet minder slecht, eindigt dit album op vertrouwd terrein met “Shogun’s Prayer”, een lekker mid-tempo-juweeltje, zoals ik ze vaker van TD heb gehoord. Erg lekker en aanstekelijk is ie in ieder geval wel.

Alhoewel dit een degelijk album is (vooral vanwege het historische karakter) en ik dit zeker wel een geslaagd album vind, is niet alles op m'n lijf geschreven. Wellicht te maken met de verwachtingen die ik had omtrent dit album en de authenticiteit van de muziek die me een beetje tegenvalt. Ook vind ik dit album net wat minder dan die andere unieke samenwerking (Froese en Ralf Wadephul) die resulteerde in het verdraaid goede Blue Dawn.
Niettemin kan ik zonder het hele achtergrondverhaal waar Kyoto aan ten grondslag ligt, prima genieten van deze plaat en staan er ook zeker een hoop pareltjes op.
Dus ondanks m'n kritische noten hier en daar, toch een dikke voldoende voor dit voor de rest gewoon fijne album.

Het Admiralspalast is zo'n beetje het antwoord op de Royal Albert Hall in London en Carré in Amsterdam. Het gebouw ligt in het hartje van het centrum van Berlijn en is bekend om de vele optredens die er worden gegeven.
Het was dan ook op de avond van 10 mei 2012 voor Tangerine Dream een soort van thuiswedstrijd om in het compleet uitverkochte, zojuist volledig vernieuwde en gerenoveerde Admiralspalast één van de beste optredens van hun toer te geven. De groep werd die avond door de vele 'die hard'-fans dan ook op handen gedragen.

Deze live-registratie bevat het complete concert + encores en is wederom een bewijs dat TD niet alleen wagonladingen aan studio-albums uitbrengt, maar ook een wagonlading aan live-albums: een trend die zich de laatste 5 jaar alom bewezen heeft.
Deze live-release is overigens tegelijkertijd uitgebracht met Tangerine Dream - Live in Budapest at the Béla Bartók National Concert Hall (2012): ook al zo'n monster van een uitgave.
Het moet gezegd: Live at Admiralspalast Berlin klinkt als een klok en als je niet af en toe het publiek hoort klappen en/of juichen, is het alsof je naar studio-versies van diverse nummers aan het luisteren bent.

De keuze aan tracks is overigens wel erg goed te noemen. 'Golden oldies' worden afgewisseld met zorgvuldig gekozen nieuwere composities van o.a. de Sonic Poem- en de Five Atomic Seasons-werken.
De oudere nummers klinken in sommige gevallen in hun nieuwere jasje spontaan, fris en overtuigend. Een nummer als "Love on a Real Train" klinkt bijvoorbeeld in deze langere, mooi uitgesponnen versie incl. akoestische gitaarsolo, uitstekend! Wat best typisch is, aangezien ik de versie zoals die op het live-album The London Eye Concert staat, juist langdradig vind! Best bijzonder dus, hoe uitvoeringen van dezelfde nummers danig kunnen verschillen. Maar dit is uiteraard wel vaker het geval bij live-tracks.
Ook leuk om nummers voorbij te horen komen die niet zo vaak live hun opwachting gemaakt hebben, zoals "The Cliffs of Sydney" en "Underwater Sunlight". Overigens is die laatste gewoon "Underwater Twilight", maar wordt regelmatig vernoemd naar de titel van het album.
Ook de toevoeging van een nummer als "Teetering Scale", compleet met opvallende viool-solo, is opvallend te noemen. Of wat te denken van een verrassende uitvoering van "Long Island Sunset" met het opvallende snelle middenstuk waarin keyboard en electrische gitaar op een gegeven moment gaan duelleren.
Daarbij zijn ook nog eens een aantal bijzonder smaakvolle pianostukken, zoals de opener en "Industrial Romantics (rough part)", zeker een geweldige toevoeging tot de set.
Zelfs Vivaldi's "Summer" komt voorbij in een wel héél hippe, stoere uitvoering!

Feit is, dat deze live-registratie een zeer goede is. Het laat TD ruim 3 uur lang op z'n best horen en de variatie door toedoen van de zorgvuldige keuze van de nummers is geslaagd .
Het enige wat dit album zou kunnen ontsieren, is dat ie praktisch niet opvalt tussen de vele live-albums die de band de afgelopen jaren op de markt heeft gebracht. En geloof me, dat zijn er echt niet weinig of zo....
Maar goed, eerlijk is eerlijk: Live at Admiralspalast Berlin is een meer dan degelijke aanrader voor degenen die TD op een goede en dynamische manier live wil horen. Het album bewijst in ieder geval dat de band onder leiding van geestelijk vader Edgar Froese nog steeds springlevend is.

Het was niemand minder dan Klaus Schulze die, vanwege ziekte, de suggestie indiende om Tangerine Dream live te laten optreden in het Philharmony Szczecin in Polen in juni 2016.
Voor de band zou dit de eerste grote gig zijn na het overlijden van geestelijk vader Edgar Froese en dat in de huidige bezetting van ondertussen alweer redelijk oudgediende Thorsten Quaeschning, nieuwkomer Ulrich Schnauss en de Japanse violiste Hoshiko Yamane.

Ter ere van Edgar Froese, is dit live-album ondertussen alweer een document geworden die, ondanks dat Edgar er niet meer is, laat horen dat de magie nog steeds leeft binnen Tangerine Dream.
Want dit live-album is gewoon een heel gedenkwaardig document geworden, waar de band het zelfs voor elkaar krijgt om een heel interessante, bijna authentiek klinkende live-versie uit te voeren van het legendarische "Rubycon" (Part I in dit geval).

Uiteraard wordt het recente Quantum Key-album ook onder de loep genomen, maar laat ik dat toevallig een heel inspirerend album vinden, die als inleiding moet dienen voor het nog te verschijnen Quantum Gate-album, waar niemand minder dan Peter Baumann aan meegewerkt heeft.
Ook valt het recente "Madagasmala" in zeer positieve zin op, wat in deze versie een verrassende uitvoering betreft van het persoonlijk mooiste nummer van het cupdisc-album Mala Kunia.

Wat ook opvalt, is de aanwezigheid van het nummer "Second Gravity", wat in wezen een langere versie is van het nummer "Zero Gravity" die Edgar Froese, vlak voor zijn overlijden, samen met Jean Michel Jarre gecomponeerd heeft.
"Zero Gravity" zelf is terug te vinden op Jarre's Jean Michel Jarre - Electronica 1: The Time Machine (2015).

Van de vele TD-klassiekers worden er mooie versies gespeeld van o.a. "White Eagle", "Warsaw in the Sun", "Love on a Real Train" en een mooie versie van "Song of the Whale" met een opvallende bijdrage van Hoshiko Yamane met haar karakteristieke vioolspel. Overigens is het dit keer "Part Two:...To Dusk" die van de Song of the Whale-suite ten gehore wordt gebracht.

Wat mindere uitvoeringen staan er ook op, maar die zijn gelukkig flink in de minderheid. Zo is de uitvoering van "Kiev Mission" minder geslaagd te noemen en wordt zelfs het prachtige tweede deel van dit redelijk gedenkwaardige nummer niet eens gespeeld.

Afgesloten wordt met "The Silver Boots of Bartlett Green", wat zo onderhand als een moderne klassieker beschouwd mag worden, gezien dit nummer de laatste jaren continue terugkeert in de set-list. Wat overigens geen probleem is, gezien het een mooi nummer is.

Is er dus leven voor Tangerine Dream na het overlijden van Edgar? Wat mij betreft dus wel en dat is alleen maar heel erg mooi te noemen. En volgens mij zou Edgar het zelf ook zo gewild hebben.
Dus zullen de huidige leden van Tangerine Dream de laatste fase die de band is ingegaan, namelijk de Quantum Years, op een hopelijk gedenkwaardige manier gaan afsluiten. Maar wat ik er tot nu toe van gehoord heb, en ook middels dit mooie live-album, heb ik daar alle vertrouwen in.

Alwéér een compilatie van Tangerine Dream. Niets nieuws onder de zon, gezien er alleen maar nummers op staan die fans al lang en breed op andere albums in de kast hebben staan. Misschien nog interessant voor degenen die The Keep niet hebben, gezien een aantal nummers hierop terugkomen.
Toch is deze compilatie voor het grootste deel met zorg samengesteld, gezien dit keer het gitaarwerk van Edgar Froese centraal staat.
En dus komen er alleen nummers voorbij waarop we Edgar ouderwets kunnen horen scheuren op zijn gitaar. Toppers zijn natuurlijk de overdonderende opener "Cloudburst Flight", "Electric Lion" en "Hamlet". Er staan zelfs wat nieuwe versies op van nummers waarop speciaal wat gitaarwerk aan toe is gevoegd, getuige een nummer als "Marakesh".
Kanttekeningen zijn er ook wel weer te noemen, gezien ik nummers mis. Want WAAR is "Green Desert"? Dat nummer bevat meeslepend gitaarwerk van Edgar, maar ontbreekt hier. Maar wacht eens even...ik hoef me geen zorgen te maken. "Green Desert" komt vast wel op Volume II te staan. Er staat namelijk in het klein op de hoes, dat dit pas Volume I uit een serie van... hoeveel delen gaat worden? Drie, of misschien zelfs wel zeven?
Ik overdrijf natuurlijk een beetje. Maar goed, degenen die mijn berichten hebben gelezen bij TD-albums en dan vooral mij compilaties, zullen nu zo langzamerhand wel een beetje gewend van me zijn, dat ik mezelf nog wel eens wat sceptisch kan opstellen bij de zoveelste compilatie van TD. Maar goed, het is nu eenmaal zo...
Feit blijft toch, dat dit album met een goede intentie is samengesteld. Het is dan ook zeker niet verkeerd om een greep van de meer gitaar-georiënteerde nummers van de band door de jaren heen op een dubbel-album als deze voorbij te horen komen. De samenstelling is over het algemeen goed en er staan goede nummers op. Het nut van deze compilatie is dus zeker wel te begrijpen. Alleen was het misschien voor de fans leuk geweest, als er een paar exclusieve, onuitgebrachte nummers op hadden gestaan, zoals bij de Booster-compilaties.

Op naar Volume II....en dan niet "Green Desert" vergeten, OK ?!

Begin jaren '70, ten tijde van de release van Atem, was het niemand minder dan de legendarische Engelse diskjockey John Peel, die, naast dat hij Atem bombardeerde tot plaat van het jaar, op deze manier er voor zorgde dat Tangerine Dream bekender werd onder een breder publiek met als positief gevolg het succes wat de groep definitief op de muzikale landkaart zette en een langdurig, succesvol platencontract met het toentertijd net opgerichte platenlabel van Richard Branson, Virgin Records.
Zodoende heeft John Peel veel voor de band betekent en deze bijzondere release is dan ook opgedragen aan John, die op 25 oktober 2004 bezweek aan een hartinfarct tijdens een werkvakantie in Cusco, Peru, nabij de heilige oude Inca-stad Machu Picchu.

Oorspronkelijk was Machu Picchu bedoeld als een zeer persoonlijk werk, eentje die Edgar Froese puur voor zichzelf had gemaakt. Het was nooit de bedoeling om het als een officiëel album uit te brengen. Uiteindelijk, na door zijn vrouw te zijn overtuigd, besloot Edgar het alsnog onder de TD-banier uit te brengen als een exclusief cupdisc-album. En waarom ook niet? Immers bevat Machu Picchu degelijke muziek die andermaal de muzikale creativiteit van de band laat horen.

Het karakter van de muziek is herkenbaar, kenmerkend, doch niet altijd even gemakkelijk te behapstukken. Wat typisch is voor TD's stijl en zeker ook van de laatste jaren. En hoewel ik niet over het gehele album onder de indruk ben (zeker, de plaat kent z'n momenten), kan ik de charme en de liefde die er in dit werkje gestoken is, wel waarderen.

Zodoende is Machu Picchu muzikaal misschien niet het opvallendste album van TD, maar gezien de achtergronden betreffende het concept wel interessant te noemen. Verwacht echter geen opvallende verrassingen.

Kortom: degelijk muzikaal vakmanschap met een productie die klinkt als een klok (hoe kan het ook anders bij TD). Beste nummers zijn "Caminos del Inca" en "Adiós a Cusco".

Mala Kunia (vernoemd naar twee Aboriginal-stammen) is een speciale gelimiteerde Cupdisc-release en bevat een zevental nieuwe composities die tot stand zijn gekomen tijdens Tangerine Dream’s recente tournee door Australië. Tevens luidde deze uitgave de Quantum Years in, de laatste periode die Tangerine Dream in zou gaan, maar echter door het plotselinge overlijden van Edgar Froese, abrupt ook weer geëindigd is. Althans, daar ga ik maar gewoon van uit.

Al met al is deze officiële eerste release van de Quantum Years niet onaardig, maar tegelijkertijd wijkt het ook niet tot nauwelijks af van het vorige recente materiaal, uitgebracht onder de Eastgate Years. Niet dat dat per se wat uit moet maken.
Wel is Mala Kunia waar voor je geld, in die zin dat, voor een Cupdisc Release dit een opmerkelijke is geworden. In die zin dat dit eigenlijk een volwaardig album genoemd kan worden, gezien ie 52 minuten duurt. En Tangerine Dream zorgt eigenlijk altijd voor kwalitatief prima muziek, deze release niet uitgezonderd.

"Shadow and Sun" is een sfeervolle album-opener zonder échte verrassingen. Het kabbelt aangenaam en klinkt verder heel degelijk, maar vooral ook herkenbaar.

"Madagaskunia" doet me erg denken aan de Hyperborea/Pinnacles-periode. Het nummer ademt dezelfde sfeer uit als de composities van deze platen. Erg aangenaam.

"Madagasmala" borduurt voort op "Madagaskunia" en is een waar genot om naar te luisteren. Het is op dit nummer dat Tangerine Dream de registers opentrekt en een scala aan aanstekelijke en opzwepende klanken laat horen. Het nummer ademt een warm sfeertje uit en is absoluut het hoogtepunt van deze degelijke, doch niet helemaal opzienbarende Cupdisc-release.

"Beyond Uluru" ademt een ritmisch, ietwat exotisch karakter uit, maar klinkt verder nogal vlak en richtingloos. Typisch zo'n vorm van een modernere Tangerine Dream-compositie die nagenoeg niet opvalt.

“Vision of the Blue Birds” is een typisch voorbeeld van hoe de diverse soundscapes en ritmes waarmee Tangerine Dream zich kenmerkt, heel mooi in elkaar overgoten zijn tot een geheel waaraan je direct kan horen dat het onmiskenbaar Tangerine Dream is. Niet zozeer opvallend in zijn geheel, maar wel heel vertrouwd.

“Snake Men’s Dance at Dawn” is ook weer alleraardigst en doet me een beetje denken aan de Virgin Years-periode ten tijde van White Eagle.

“Power of the Rainbow Serpent” wijkt qua sound een beetje af van de rest. Dit heeft denk ik te maken met dat dit een Quaeschning-compositie is, daar waar Edgar voor de rest van de composities deels of geheel verantwoordelijk is. Toch sluit het prima aan bij de rest van het album. Het komt weliswaar een beetje moeizaam op gang, maar wordt naarmate ie vordert, beter.

Voor doorgewinterde TD-liefhebbers is ook Mala Kunia gewoon rustig het aanschaffen waard. Essentieel is dit album niet. Wat wel gedenkwaardig is, is dat Mala Kunia de geschiedenis in zal gaan als de laatste officiële studio-release van en met Edgar Froese. Dan reken ik Booster VII en Supernormal - The Australian Concerts 2014 even niet mee, gezien de eerste een compilatie (weliswaar met deels nieuw materiaal) en de laatste een live-registratie is.

Interessant gevalletje, deze Metaphor. Het laat Tangerine Dream bij vlagen ook van een kant horen, zoals ik die nog niet eerder heb gehoord. En dat maakt deze EP best bijzonder.
Het begint met "Metaphor First Reality", wat een redelijk apart, ritmisch ambientstuk is die als het ware als opwarmertje dient voor "Metaphor Second Reality", die een hele andere toonzetting kent. Vooral het orkestraal-achtige middenstuk is verrassend te noemen.
Lichtvoetiger van aard en op meer herkenbaar TD-terrein is vervolgens "Metaphor Third Reality", met een mooie balans tussen de sequencer-sectie en heerlijk in elkaar verweven, sprankelende melodieën.
"Metaphor Earthling's Reality" eindigt vervolgens deze mooie EP, wat als een soort van voorproefje op Madcap's Flaming Duty beschouwd mag worden, aangezien dit nummer op de uitgebreidere versie van laatsgenoemd album terug zou keren in de vorm van "Burning Babe's Reality Song". Het is een mooie, wat zweverige compositie met mooie, warme vocalen van Christian Hausl die hier al zingend een gedicht voordraagt van Robert Southwell.

Mona da Vinci is één van de vele zg. Cupdisc-releases van TD. Eentje die qua verpakking wel een streepje voor heeft t.o.v. andere Cupdisc-albums, aangezien Mona da Vinci fatsoenlijk is uitgebracht in een jewel-case en niet in een kwetsbaar kartonnen hoesje.

"Calumet" is standaard TD-materiaal. Het klinkt lekker, maar biedt verder geen verrassingen.

"Morpheus' Light" is een heel ander verhaal. Het is een typische Edgar Froese-compositie die zo op één van zijn solo-albums had kunnen staan. Niet zozeer muzikaal, maar vooral qua sfeer doet het nummer me enigszins denken aan "Walkabout" van het Pinnacles-album. Het heeft diezelfde vreedzame 'feel' over zich. Verder is het gewoon een prachtig nummer die ondanks zijn ruim 10 minuten, gevoelsmatig toch nog te kort duurt, vanwege het sterke ontwikkelde en complexe karakter wat het nummer kenmerkt. Zeker de topper van het album!!

Zlatko Perica doet mee op zijn gitaar tijdens "Phantoms and Oracles", wat deze bewerking van "Midas Touch" net even dat beetje extra met zich meebrengt.

Het titelnummer klinkt wel OK, maar lijkt niet helemaal van de grond te willen komen. Het heeft in het begin een onderhuids spannende opbouw, maar blijft vervolgens nogal hangen in middelmatige gezapigheid. Jammer, want het had zoveel meer kunnen zijn.

"In the Storm of Serenity" is gelukkig weer wat beter, maar neigt ook op den duur wat voort te kabbelen, zonder dat het daarbij naar de kern leidt. Melodieus is het niet slecht, maar echt blijven hangen doet dit nummer niet.

Gelukkig is "Hunting for Illusions" een prima afsluiter. Een grimmige, sterke en vlotte afsluiter die direct uit de startblokken schiet en opzwepend blijft tot de laatste seconde.

Waarmee in z'n geheel er toch weer sprake is van een redelijk geslaagde cupdisc-aflevering van TD. Nergens steekt ie muzikaal boven de massa van de wagonlading aan TD-releases uit, maar steekt gelukkig nog wel net boven het gemiddelde uit vanwege het briljante "Morpheus' Light".

Ah, een nieuw concept van Tangerine Dream: Music for Sports. Tot nu toe beslaat dit concept 2 albums met muziek, waarvan deze de interessantste is, aangezien er 2 exclusieve nummers op staan ("The Last Goal" en "The First Curve"). Is de rest niet interessant dan? Tja, alleen als je de rest van de nummers ook niet kent, aangezien dit wederom een compilatie betreft.
Beide albums staan vol met voornamelijk up-tempo muziek, dus zeer geschikt om op je mp3-spelertje te kwakken en tijdens het joggen of wielrennen lekker naar te luisteren. Maar tijdens het klussen thuis, of gewoon, zoals ik doe, lekker lui op de bank is ie ook geschikt, hoor. Anyway: het kan allemaal.
Dit album kon ik redelijk goedkoop op de kop tikken en eerlijk is eerlijk, ik was ook gewoon nieuwsgierig naar de nieuwe nummers.
Ik loop het rijtje ff af:

"Talking to Maddox". Dit nummer preek al eerder als opener op Edgar Froese's compilatie Orange Light Years. Het is een degelijk, eerder wat meeslepend nummer waarop vooral het typische, ietwat funky gitaargeluid (is het wel een gitaar...?) opvalt. Later komt daar het meer vertrouwde, venijnige gitaargeluid van Edgar om de hoek kijken. Verder is het nummer nog doordrenkt met opvallend sequence-werk. Al met al: prima nummer!

"Ca Va - Ca Marche - Ca Ira Encore". Dit is de zg. orkestrale uitvoering zoals ie is terug te vinden op het mini-album Flame. Ik moet op terugwerkende kracht bekennen dat ik deze versie stiekem beter vind dan het origineel. Hoewel ik het nog steeds niet al te veel om het lijf vind hebben, kan ie er redelijk mee door. Het nummer klinkt wel lekker stoer en opzwepend. Het zou zo gebruikt kunnen worden als een openingsthema voor een daverende aktie-serie bijvoorbeeld. Of wellicht eerder voor Studio Sport ?

"The Last Goal". De eerste van de 2 'previously unreleased' tracks.
Hoewel de ritme-sectie over het gehele nummer eigenlijk vrij monotoon klinkt, wordt er toch een lekker sfeertje gemaakt, middels het dwalende, warme gitaargeluid die tevens meteen het opvallendste kenmerk is van het gehele nummer. Weinig nieuws onder de zon verder, maar het nummer luistert lekker weg en is op zich niet eens zo heel erg verkeerd. Typisch voorbeeld van: niet bijzonder, maar toch wel lekker.

"Optical Race" heb ik altijd een geweldig nummer gevonden. Echter schetst mijn verbazing, dat de versie op dit album niet de originele, maar de bewerkte versie betreft, zoals terug te vinden op de boxset The Melrose Years. Later is het album Optical Race ook nog een keer apart uitgebracht als Optical Race 2003.
In mijn besprekingen van albums als Phaedra 2005, Hyperborea 2008 en Tangram 2008, ben ik over het algemeen niet gecharmeerd van de nieuwe versies. Tot mijn grote vreugde moet ik echter bekennen dat déze uitvoering van "Optical Race" een grote glimlach op mijn gezicht tovert. De nieuwe versie is niet per se beter, maar klinkt gek genoeg een stuk voller en warmer dan het origineel en ook minder steriel. Er zit zelfs aan het einde een gitaarsolootje in! Het maakt me spontaan nieuwsgierig naar de rest van de nieuwere uitvoeringen!

"The First Curve", het 2de exclusieve nummer die op deze CD staat, vind ik een stuk beter dan "The Last Goal". Ik vind 'm smaakvoller en aparter. Het nummer kabbelt op een dromerige manier aan me voorbij, maar een effectieve, opzwepende ritme-sectie compenseerd één en ander. Een heel fijn nummer!

Ook het in een nieuw jasje gestoken "Marakesh" zal bij mij nooit het origineel vervangen, echter is ook deze uitvoering met smaak gebracht en klinkt ie, net zoals "Optical Race" een stok voller. Opgesierd met gitaarsolo's is ook deze versie de moeite waard te noemen. Overigens doen de gitaarsolo's aan het begin en einde me een beetje aan Mike Oldfield denken...

"A World Away from Gagaland" is samen met "Thunderheads" oorspronkelijk afkomstig van het bijzondere TD-album Blue Dawn.
De eerste is een zeer alleraardigst nummer. Het straalt iets subtiels en vredigs uit. Wellicht komt dit door de wat lieflijk klinkende melodielijnen die door het nummer heen verweven zijn.

"Thunderheads" ligt qua stijl een beetje in het verlengde van "A World Away...", echter weet deze me wat minder te boeien.

De laatste 3 tracks zijn nummers afkomstig van solo-albums van Edgar Froese.

"Down to Barstow", afkomstig van het 3de Ambient Highway-album, is een gitaar-dominerende track. Redelijk, maar ook een beetje monotoon bij tijd en wijlen.

Datzelfde karakter heeft helaas ook "Heatwave City" (alleen is hier de gitaarsolo vervangen door een saxofoon).

"Road to Odessa" valt ook niet erg op, vind ik...

De laatste 2 zijn overigens terug te vinden, net zoals "Talking to Maddox", op Orange Light Years. "Heatwave City" had al véél langer geleden zijn opwachting voor het eerst gemaakt op Edgar's compilatie "Beyond the Storm".

Music for Sports - Cool Races is een prima compilatie die voor nieuwelingen wellicht de moeite waard is om te proberen. Deze verzamelaar heeft me vooral gemotiveerd om de nieuwe album-versies van Optical Race, Lily on the Beach en Melrose eens uit te checken. De rest van het materiaal ken ik weliswaar verder al (ook al moet ik Blue Dawn binnenkort maar weer eens luisteren), maar toch al met al een weliswaar niet al te objectieve, maar leuke compilatie.

Onder de horrorfilms wordt Near Dark als een cultklassieker gezien. Qua stijl en verhaal doet de film me een beetje denken aan een duistere versie van The Lost Boys (ook zo'n typische jaren '80 vampier-flick).
Near Dark mag gezien worden als een sterke film, maar ook de soundtrack van TD mag niet onderschat worden. De manier hoe de muziek in de film verweven zit, is erg goed, maar ook afzonderlijk is de muziek ontzettend goed te pruimen.
De muziek is over het algemeen op een onderhuidse manier best spannend te noemen, maar bij vlagen ook lekker luchtig en ingetogen. Soms zwiert en rockt TD er op los met aardige vullertjes als "Caleb's Blues" en "Good Times" en dat is best OK, maar t.o.v. de rest van het materiaal is het beduidend minder. Nee, dan zijn toppers zoals het uiterst sterk en spannend opgebouwde "Pick Up at High Noon", maar ook het bij vlagen erg mooie en rustige "Bus Station (Includes Mae's Theme)", gewoon erg sterk.
Tot slot wil ik het uiterst bizarre en tegelijkertijd opwindende "Severin Dies" en het intrigerende "Fight at Dawn" waarin het thema van "Pick Up at High Noon" nog even voorbij komt, nog even aanhalen.

Near Dark is een sterke soundtrack, waarmee TD een hoop eigen doorsnee soundtrack-materiaal uit dezelfde periode flink teniet doet. Eén van de betere in zijn soort, wat mij betreft....

Fijn tussendoortje van TD. Het begint vrij overtuigend met het vlotte en sterke "Sadness Of Echnaton Losing The World Child". Mede door de herkenbare gitaarlijnen van Edgar Froese en de smaakvolle zang een lust voor het oor. Overigens doet dit nummer me ook sterk denken aan het recente, meer chill out-achtige werk van Mike Oldfield. Als alleen maar het herkenbare gitaargeluid van Edgar vervangen zou zijn door die van Mike, zou dat voldoende zijn geweest. Zeker geen verkeerd nummer, deze opener...

Een goede zet om "Man" in deze instrumentale versie te presenteren. Een rustig, mooi voortkabbelend nummer met wederom mooie gitaarharmonieën van Herr Froese. De vocale versie prijkt op Madcaps Flaming Duty...

"Modesty and Greed" klinkt best lekker en doet me ritmisch gezien denken aan "Ride on the Ray". Hoewel het nummer wat weinig karakter heeft, is het toch wel aardig om naar te luisteren en de gitaarsolo's van Froese doen een hoop goeds.

"Loved by the Sun" is OK in deze instrumentale uitvoering, maar niet meer dan dat. Iets van de magie van de originele versie met daarbij de kenmerkende zang van Jon Anderson, gaat een beetje verloren in deze versie.

De laatste 2 nummers lijken wat meer op improvisatie te berusten en zijn 2 redelijke, typische TD-nummers, waar vooral de verschillende zangstukken in opvallen, die in dit geval door een sampler gegooid zijn. Wat experimenteler van aard, laat TD zich op deze stukken van een wat moeilijkere kant zien. Persoonlijk vind ik het niet slecht klinken, maar de nummers weten me nou ook niet geheel van begin tot eind mijn oren gespitst te houden.

Blijft over een zeer prettig schijfje in een cupdisc-formaat. Geen hoogvlieger, maar het houd je als liefhebber voor bijna 40 minuten even lekker bezig.

Wat valt er te zeggen over de nieuwe versie van Optical Race? Op zich niet eens zo bijster veel, aangezien ie nou niet heel erg sterk verschilt met het origineel. Toch zal ik er wat uitgebreider en dieper op ingaan en de nuances eruit pikken:

T.o.v. het origineel klinkt Optical Race 2003 een stuk voller en daardoor ook wat warmer, oftewel minder klinisch. De nummers komen voor een groot gedeelte beter en nadrukkelijker naar voren en bij sommigen is zelfs het begin ("Turning Off the Wheel") en het einde ("Ghazal") overduidelijk anders. Best verrassend, maar er zijn ook kleine elementen soms weggelaten of meer naar de achtergrond verdrongen, zoals bijvoorbeeld de venijnige gitaar-aanslagen tijdens "Turning of the Wheel".
Zo vind ik "Cat Scan" i.m.o. veel saaier en rechtlijniger en lijkt de ritme-sectie van "Mothers of Rain" minder strak en in-your-face te klinken, wat jammer is, aangezien ze tot mijn favorieten behoren, maar hier de plank een beetje misslaan.
Gelukkig zitten er ook extra verrassingen in de muziek verstopt, zoals opvallende gitaar-solo's in het nu veel meer volgepropt klinkende titelnummer (niet storend overigens...) en "Marakesh" klinkt dankzij de gitaarlijnen ook veel kleurrijker.
Het mooie, zweverige einde van "The Midnight Trail" klinkt door een aantal subtiele, nieuwe elementen veel krachtiger en ook "Sun Gate" klinkt op de één of andere manier veel meer opgepimpt.
Helaas zitten er ook een aantal nummers bij die weinig toevoegen t.o.v. het origineel, zoals "Atlas Eyes" en "Twin Soul Tribe".
Daarentegen staat er wel een geheime bonustrack op, tw. "Ivory Town". Overigens preek dit nummer al op de "I-Box"-compilatie, dus echt nieuw is ie niet. Op vorige versies van dit album was dit nummer zelfs onder de titel "Ruling the Waves" erop gezet, maar dat is dus verkeerd.
"Ivory Town" past qua sfeer wel een beetje bij de rest van de nummers van Optical Race, maar compositorisch gezien had het ook zo door kunnen gaan als een left-over van de soundtrack van Miracle Mile. Sterker nog: "Ivory Town" heeft muzikaal sterk wat weg van "If It's All Over" van diezelfde soundtrack.

Eindconclusie is dat Optical Race 2003 (oorspronkelijk tezamen met Lily on the Beach 2003 en Melrose 2003 terug te vinden op de niet meer te verkrijgen boxset The Melrose Years) een redelijk geslaagde remake van het origineel is. Uiteraard zal ie nooit het origineel vervangen, maar ik moet bekennen dat ik me aardig kan vinden in dit album. Normaal gesproken ben ik erg kritisch als het om remakes gaat, maar dit album is een meer dan redelijk bewijs dat er best wel op een effectieve manier in het muzikale verleden gegraven mag worden.
Sterker nog: dit album is een verademing te noemen tegenover belabberde remakes van bijvoorbeeld Phaedra 2005 en Tangram 2008.
Wat dat betreft best de moeite waard.

Eindwaardering:

- Optical Race 1988 4,5
- Optical Race 2003 3,5