Heart of Midnight is Yanni's eerste filmscore en staat voor een groot gedeelte verwijderd van de muziek waar ik hem doorgaans van ken. Het is sowiezo de meest beklemmende muziek die ik van hem heb gehoord. Helaas komt de muziek ook over het algemeen erg fragmentarisch over, waardoor er eerder sprake zijn van geluidscollages dan van nummers met een kop en een staart. Uitzonderingen daargelaten natuurlijk, zoals het wat droevig klinkende "Carol's Theme", die diverse malen voorbij komt. Het is vooral in dit nummer waarin de traditionele Yanni-invloeden te herkennen vallen: een mooie, rustige piano-melodie, wat bombastische stukken ertussen door, wat vooral tot uiting komt in de openingstrack. Eigenlijk bestaat de rest van de muziek uit passages die eerder de beklemmende sfeer versterken in de film (het gaat hier om een psychologische thriller met wat horror-elementen) dan dat er relaxed en afzonderlijk naar te luisteren valt. Dat maakt dit album tegelijkertijd best bijzonder, aangezien dit eigenlijk het enige album is, waarop we de donkere kant van Yanni mogen beluisteren. Het staat bol van sferische en duistere passages met af en toe wat geluids-uitbarstingen, die ongetwijfeld de schrikmomenten in de film moeten bevestigen.
Al met al dus best een interessant album om als meerwaarde tussen de Yanni-collectie te hebben staan. Het is weer eens wat anders. Echter schiet dit album voor een groot gedeelte tekort, vanwege de structuurloze flarden wat aan muziek voorbij komt, wat het effect in de film vergroot, maar niet afzonderlijk beluisterend.
Typisch soundtrack-muziek dus: niet meer, niet minder.

Eén van de weinige filmsoundtracks die Yanni heeft geschreven. Dit keer voor een TV-film genaam 'I Love You Perfect'. Een drama over een jonge, rijke vrouw die verliefd wordt op een barman. Ze laat haar welvarende leventje voor wat het is, trekt bij de man in en voor even is ze samen met hem dolgelukkig. Totdat er een ongeneeslijke ziekte bij haar wordt geconstateerd, met als gevolg dat ze het eind van het jaar niet zal halen. Het verhaal schijnt op waargebeurde feiten te zijn berust.

De muziek heeft voor een groot deel wel de basis gevormd voor een tweetal composities die later voornamelijk op compilatie-albums van Yanni zouden prijken. Zo bestaat het openingsthema uit de thema's die later tot volle wasdom zouden komen, middels de populaire Yanni-tracks "In the Mirror" en "True Nature".
Deze thema's komen overigens geregeld terug op de rest van het album, wat natuurlijk gebruikelijk is voor filmscores.

De muziek ligt erg in het verlengde van de albums die rond dezelfde periode uitkwamen en bevat de voor die tijd typische Yanni-sound.
Voor de rest valt er niet zo veel te melden over dit album; het is een functionele score en bevat zeker wel mooie muziek van een, wat ik ervan weet, verder niet bijster opvallend TV-drama. Het is alleen voor Yanni-begrippen niet zo heel erg bijzonder en opvallend allemaal.
Kortom, best een mooi album, maar verder niets om echt wakker van te liggen.

If I Could Tell You is een redelijk opzwepend, verfrissend en in sommige gevallen zelfs ouderwets klinkend Yanni-album, wat na de pretentieuze live-albums Tribute en Live at the Acropolis eigenlijk een stapje terug doet en juist erg doet denken aan Yanni's vroegere werk. Her en der in een moderner jasje gestoken, dat wel, maar het typische Yanni-geluid is er op alle fronten aan af te horen. Tegelijkertijd is het zo'n beetje het laatste 'electronisch' getinte album die hij zou uit brengen, aangezien Tribute, maar vooral Voices en Mexicanisimo toch een behoorlijk andere Yanni laten horen. En in de laatste gevallen toch niet altijd even goed.

Maar terugkomend op dit album laat deze een warme, plezierige, bij vlagen wat voorspelbare Yanni horen, maar de goede bedoelingen zijn er en zorgen in de meeste gevallen voor aangename composities.

Verrassend genoeg gaat de plaat van start met het voor Yanni-begrippen wat afwijkende "On Sacred Ground". Het nummer zit weliswaar doorspekt met redelijk voorspelbare synth-klanken die het modernere Tangerine Dream ook zeker niet schuwt, maar klinkt wel erg lekker en ergens zelfs gewoon vertrouwd, ondanks de draai die Yanni aan deze opener heeft meegegeven.

Andere uitschieters zijn het vreedzame, met mooie zang voorziene "Midnight Hymn" en het zorgeloos en vredig klinkende "With an Orchid" die zelfs een oosterse 'touch' kenmerkt.

Helaas gaat Yanni ook een enkele keer over de schreef zoals met "Wishing Well" het geval is. Op dit nummer zijn vervelende zangpartijen te horen die me doen denken aan het Niki Nana-album, die ik als één van de mindere werken van Yanni beschouw.

Gelukkig bevind ik me met nummers als "A Walk in the Rain" en "Highland" dan weer op vertrouwder Yanni-vaarwater.

Grootste troef is echter het schitterende titelnummer wat zeker als één van de allerbeste Yanni-composities beschouwd mag worden. Het is dit prijsnummer die dit album in z'n geheel net even naar een wat hoger plan tilt en boven het gemiddelde laat uitkomen.

Al met al is dit gewoon een prettig en goedbedoeld Yanni-album die een aantal pareltjes, her en der een aangenaam niemendalletje, maar dus ook een misser bevat. Misschien in z'n geheel gezien niet zijn meest essentiële werk, maar who cares...Ik in ieder geval niet!

Met klanken die lijken alsof ik me op een soort festival met vuurwerk bevind, begint dit album en word ik niet gek veel later nou niet bepaald aangenaam verrast met het titelnummer. Jeetje, wat een verschrikkelijke vocalen (zo te horen afkomstig van één of ander gospelkoor, althans, zo lijkt het.....). Nee , geen goede start. En dat na goede albums als Chameleon Days en Out of Silence. Het nummer klinkt niet eens als Yanni, i.m.o. En de toegevoegde whooo-whoo-whooo-vocalen aan het eind van het nummer, maken het alleen maar erger.
"Dance with a Stranger" is al gelukkig mijlenver beter, alhoewel de trompet-toevoeging me niet echt kan bekoren. Voor de rest is het niet onaardig en zitten er een paar aangename momenten in die typerend zijn voor de oude Yanni-sound. Jammer dat de trompet teveel doortettert, waardoor het op den duur wat gaat vervelen.
"Running Time" is een typisch voorbeeld van up-tempo Yanni, vanwege die sprankelende jaren '80-synths. Echter wordt ook dit nummer weer een beetje om zeep geholpen door irritante blaas-instrumenten die vooral het refrein een beetje vernaggelen. Wat me dan wel weer verrast, is de stoere electrische gitaar-solo die opduikt aan het eind van het nummer, iets wat ik nog nooit eerder op een studio-album van Yanni was tegengekomen.
"Someday" is een wat ingetogener niemendalletje, die iets teveel zoetsappige momenten heeft, alhoewel de sprankelende piano-klanken er best wel mogen wezen. Toch zit er een irritant blij ondertoontje aan dit nummer, waardoor ik toch niet geheel overtuigd ben. Tevens ratelt het allemaal te lang door. Jammer, dus.
"Human Condition" is weer wat traditioneler Yanni-terrein, en combineert de stoere en bruizende energie met de lieflijke piano-klanken, die toch wel zo'n beetje het handelsmerk zijn van deze ijdele man. Alleen hadden die hoogst-irritante yeah-yeah-yeah-vocalen absoluut achterwege gelaten moeten worden. Ze zorgen er uiteindelijk toch voor dat dit nummer niet helemaal overeind blijft staan.
"First Touch" is een typische piano-ballad, zoals ik ze van Yanni gewend ben. Niet onaardig, maar hij heeft mooiere geschreven....
"Nightbird" fleurt de boel gelukkig weer wat op, en wederom komen hier stoere gitaarpartijen om de hoek kijken, waaronder zelfs lichtelijk traditionele, Griekse akoestische gitaarpartijen. Wat dat betreft een zeer verrassend, afwisselend, kleurrijk en opzwepend nummer.
Het album sluit af met het iets te gewoontjes klinkende "Quiet Man", die pas naar het einde toe, wat aan kracht wint, waardoor het uiteindelijk toch wel OK is.

Tja, duidelijk is te horen, na een aantal prima albums, dat Yanni nieuwe wegen probeert te bewandelen, d.m.v. het toevoegen van vocalen en afwijkende instrumenten. Dit doet vooral tijdens de eerste helft de plaat geen goed, ondanks dat er ook wel weer best goede passages tussen zitten. Toch heeft het er uiteindelijk voor gezorgd, dat ik de plaat nét geen voldoende kan geven, ondanks dat de 2de helft van de plaat wel een stuk beter is. Het is dan ook vooral het titelnummer die een hoop verpest, en dat is best jammer. Selectief gezien staan er namelijk best redelijk goede nummers op, maar als geheel is het niet voldoende.....

Stel, je bent benieuwd naar de muziek van een zekere muzikant, maar je twijfelt nog een beetje: juist, dan biedt een compilatie vaak uitkomst, aangezien je meteen een objectieve bloemlezing voorgeschoteld krijgt van het werk van de desbetreffende artiest.
Gelukkig heeft Yanni meer compilaties op zijn naam staan dan gewone albums, dus een globale kijk op de muziek van Yanni is allesbehalve een probleem v.w.b. deze Griekse ijdeltuit.

Romantic Moments was mijn kennismaking met de muziek van Yanni. Bij de plaatselijke platenboer zag ik deze ooit voor 10 gulden in de uitverkoopbak liggen en voor dat ik het wist, had ik 'm al meegenomen.
In eerste instantie was het even wennen op de wel heel romantische en lieflijke klanken van opener "Reflections of Passion", maar voordat ik het goed en wel in de gaten had, werd ik naarmate het nummer vorderde, meegevoerd op de prachtige klanken die het nummer rijk zijn.
En zo staat er op deze compilatie wel meer fraais: het indrukwekkende "Santorini", het Vangelis-achtige "After the Sunrise", persoonlijke favoriet "Swept Away" (compleet met nieuw piano-intro), het prachtige en tegelijkertijd mystieke "Acroyali", het zeer afwisselende en levendige "Marching Season", het magnifieke en schitterend op vooral piano uitgevoerde "In the Mirror" en tot slot het aan Tangerine Dream ten tijde van Underwater Sunlight en Optical Race herrinnerende "Paths on Water".
Kortom: een uitstekende compilatie.

Waarom geef ik deze dan zo'n hoog cijfer, t.o.v. vele van Yanni's studio-albums?
Heel simpel, het bevat het béste werk uit de béste periode van Yanni én het was mijn allereerste kennismaking met de muziek van deze zongebruinde, toentertijd nog besnorde Griek, waardoor ik extra verrast was toen. En nog steeds ben ik van mening dat Romantic Moments één van de betere overzichten biedt op Yanni's muziek. Dus wat dat betreft zit het met dit album wel snor !

Daarbij wil ik ook nog even kwijt dat wat Yanni tegenwoordig maakt (z'n laatste 2 á 3 albums halen het gewoon bij lange na niet bij dit werk), gewoon héél mager afsteekt tegen zijn oudere en véél betere werk. Een album als Mexicanisimo is gewoonweg ronduit verschrikkelijk te noemen. Nee, doe mij dan toch maar een portie romantische momenten met dit album.