Ben je niet vies van goede rockmuziek? Rockmuziek die net even wat gemener en steviger klinkt dan normaal, maar toch bij ieder nummer je bij de strot grijpt? Dan zou Simple Talk van de Zwitserse zangeres Seraina Telli (ex-Burning Witches, Dead Venus) één van die redenen moeten zijn, om dit debuut solo-album van haar aan te schaffen.
Maar eigenlijk is er maar één reden om het in ieder geval te doen en dat is vanwege haar ongelooflijk waanzinnig goede zangpartijen. Want, Seraina Telli is simpelweg één van de allerbeste zangeressen die ik ooit heb gehoord. Deze kleurrijke dame zingt namelijk met zoveel kracht, passie, emotie, bezwering en venijn, dat het werkelijk waar helemaal nergens meer over gaat! Dat wist ik al vanwege haar werk bij Burning Witches, echter trekt ze hier toch echt alles uit de kast. Alle nummers worden zo gedreven en krachtig gezongen; het is werkelijk waar vuurwerk wat er op vocaal gebied gebeurt op Simple Talk. En dat allemaal verpakt in aanstekelijke, pittige nummers die stuk voor stuk geen seconde vervelen.
Haar gouden stem is domweg de kracht van dit album. De songs zelf zijn een steunpilaar om haar vocalen volledig tot haar recht te laten komen op een voor de rest ook gewoon nog een degelijk rock-album.

Ik ben sinds Burning Witches fan van deze dame, puur en alleen vanwege haar stem. Mevrouw Telli blaast met gemak praktisch iedereen omver en dat is een prestatie op zich.

Dus als er één rock-album is waar je voor wilt gaan dit jaar, laat dan dit album zeker niet aan je voorbij gaan en ga zonder blikken of blozen voor Seraina Telli's Simple Talk. Je zult er geen spijt van krijgen en bovenal spontaan fan worden van deze fantastische vocaliste. Petje af!!

Zoals in mijn bericht geschreven bij het album Seven Spires - Emerald Seas (2020) - MusicMeter.nl, valt niet te ontkennen dat ik de symfonische metal van Seven Spires erg hoog heb zitten. In ieder geval op dat album! De zang, het songwriterschap, de uitvoering: het is allemaal erg goed, maar bovenal erg pakkend, ondanks de wervelwind aan invloeden die verborgen zitten binnen de muziek van de band. E.e.a. zorgt ervoor dat Seven Spires weliswaar niet de meest toegankelijke band binnen het genre is, maar vanwege de kwaliteiten wel de moeite waard.

Helaas is het er nog niet van gekomen het vorige album Gods of Debauchery van een review te voorzien, domweg omdat het album gek genoeg een beetje aan mij voorbij is gegaan. Echter heb ik ondertussen wel het nieuwe album A Fortress Called Home kunnen beluisteren.
Wederom staat dit album bol van de symfonische metal en speelt de band dit keer zóveel diverse stijlen dat het een lieve lust is. Centraal staan de overdonderende vocalen van frontvrouw Adrienne Cowan die andermaal bewijst toch wel één van de betere zangeressen te zijn binnen het genre. Niets is haar teveel en dat is te horen.

Waar ik op het album Emerald Seas het conceptverhaal achter het album nog een beetje uit de doeken heb gedaan, heb ik ditmaal besloten het verhaal achter dit album maar achterwege te laten, immers gaat het om de muziek. Echter ben ik wel van mening dat het verhaal dit keer dermate belangrijk is geweest, dat dit op alle fronten betrekking heeft gehad op de muziek. Met als resultaat dat Seven Spires een album heeft geschreven waarop veel gebeurd. Heel veel! Teveel! En helaas zorgt dit voor een hoop problemen.
Nergens, maar dan ook nergens wordt ik namelijk gegrepen dit keer! De muziek is één grote brei van diverse stijlen en nummer na nummer wordt ik murw gebeukt door alles wat er gebeurd binnen het muzikale vlak. Maar nergens veer ik ook op! Geen enkele compositie weet te beklijven, nergens klinkt het memorabel. Zelfs na tig luisterbeurten heb ik eerlijk gezegd geen idee, waar ik eigenlijk naar heb zitten luisteren! Wat is er gebeurd met Seven Spires??

A Fortress Called Home klinkt in alle opzichten véél te pretentieus. De band wil teveel. En ja ik hoor best wel dat het allemaal op productioneel en muzikaal vlak uitmuntend is uitgevoerd. Maar op compositorisch vlak is dit album een regelrecht drama! Daar waar Emerald Seas op alle fronten gewoon af is, is A Fortress Called Home zo ongelooflijk volgepropt met geforceerde ideeën, dat het album niet vooruit te branden is. En dan is ruim een uur speelduur een hele zit kan ik je vertellen!
Ik geloof hierbij ook heus wel dat de band er een bepaalde bedoeling bij gehad zal hebben, zoals de muziek klinkt en overkomt op het album. Maar vermaken doe ik me er niet mee en pakken doet het album ook niet.

Helaas is A Fortress Called Home daardoor geen goed album geworden. Sterker nog, het is één van de grootste teleurstellingen op metal-gebied dit jaar! Ontzettend jammer! En ergens wil ik begrijpen dat het een bepaalde keuze is geweest om op compositorisch vlak anders uit te pakken op dit album, echter lijkt het soms wel alsof diverse muzikale stukken geknipt en bij elkaar geplakt zijn om zo maar weer een nummer uit de hoge hoed te toveren. En dat heeft gewoon i.m.o. niet goed uitgepakt! Het werkt gewoon niet.

Ik snap daarom ook eerlijk gezegd alle positieve reviews dan ook niet. Maar misschien ligt het dan ook wel aan mij en zijn mijn oren niet geoefend genoeg om dit spektakel te kunnen volgen.

Laat ik eindigen met een positieve noot: ik hoor namelijk aan alles dat de band het in zich heeft. Seven Spires als band heb ik dan ook nog steeds heel hoog zitten. Gezien ik de band op hun allereerste show in Nederland live heb mogen aanschouwen, weet ik wat ze in huis hebben. En weet ik ook dat ze de potentie hebben om dit te vertalen naar geweldige muziek. En hoop ik ook dat ze dit de volgende keer weer kunnen vertalen naar een prachtig album.

Dit fort zal ik in ieder geval nooit mijn thuis noemen.

Seven Spires is een extreem getalenteerd symphonisch powermetal-gezelschap uit Boston rond de veelzijdige zangeres, muzikant en songwriter Adrienne Cowan. Deze dame heeft zich de afgelopen jaren al veelvuldig bewezen en haar bijdragen binnen diverse projecten en bands, zijn dan ook zeer verdienstelijk te noemen. Maar vooral binnen haar eigen band kan ze al haar creatieve vrijheden kwijt. De kwaliteit en vindingrijkheid van de muziek vertegenwoordigd op dit tweede album Emerald Seas, druipt er dan ook van alle kanten af.

Emerald Seas is de opvolger van het uitstekende debuut Solveig uit 2017, waarop de band een lichtelijk excentrieke, theatrale en bombastische stijl laat horen van overdonderende powermetal.
De band beheerst diverse stijlen binnen de muziek die ze maken en zijn dan ook niet heel gemakkelijk in een hokje te plaatsen. Het ene moment klinken ze namelijk lieflijk en melodieus, maar het andere moment deinst de band er niet voor terug om extreem uit de hoek te komen.
Klonk het debuut al goed, op dit tweede album klinken de composities wellicht nog een stuk beter. De band beheerst werkelijk waar op alle fronten alles en dat is dan ook goed te horen.
Adrienne Cowan laat dat ook terug horen in haar zang. Ze zingt werkelijk waar de sterren van de hemel met haar heldere en mooie zangstem, maar ook heeft ze een gigantisch bereik en klinkt haar grunt, die overigens veel op die van Dani Filth van Cradle of Filth lijkt, alsof ze duizend scheermesjes heeft ingeslikt.

De afwisselende aanpak van hun muziek werpt zijn vruchten af binnen de nummers; er gebeurt werkelijk bizar veel en e.e.a. verveelt dan ook geen enkel moment. De nummers klinken pakkend en memorabel en na een aantal keren luisteren, weten ze zich in je hoofd te nestelen en krijg je de diverse thema's niet meer uit je hoofd!

Emerald Seas is tevens een concept-album en het verhaal wat vertelt wordt is een prequel op het verhaal wat muzikaal uit de doeken wordt gedaan op het debuut-album Solveig.
In het kort gaat Emerald Seas over een eenzame zeekapitein en zijn zoektocht naar het eeuwige leven terwijl hij opgejaagd wordt door een oud beest. Hij worstelt met eenzaamheid, opoffering, alcoholisme en het onverwachte gewicht dat komt kijken bij het bereiken van zijn doel.

Tja, leuk zo'n concept. Maar werkt het ook v.w.b. de muziek? Daar kan alleen een volmondig JA op geantwoord worden. De impact van de muziek is dan ook het grootst, als het album in z'n geheel beluisterd wordt. Wat overigens geen enkel probleem is, aangezien het album werkelijk waar geen seconde verveelt. Sterker nog, toen ik deze voor de eerste keer hoorde, wilde ik 'm aan het eind meteen nog een keer draaien. En als je dat voor elkaar krijgt bij een album, dan is ie goed! En dat is Emerald Seas dan ook! Heel erg goed!

Seven Spires is een band die liefhebbers van bands als Avantasia, Nightwish en Kamelot zal aanspreken. Maar als Arch Enemy, Cradle of Filth en Dimmu Borgir ook jou ding is, ga dan vooral ook naar Seven Spires luisteren. Je zult niet teleurgesteld worden! Nummers als "Every Crest", "Unmapped Darkness", "Drowner of Worlds" en "Fearless" bewijzen dit terdege!

De band is nog niet zo heel groot en bekend, maar dat zou wel eens, zeker gezien de kwaliteit van dit formidabele album, heel gauw kunnen veranderen. De muzikanten zijn stuk voor stuk geniaal en Adrienne is, naast haar stem, een badass van een frontvrouw!

Emerald Seas biedt alles wat melodieuze powermetal moet hebben en is één van de beste releases binnen dit genre van de afgelopen tijd! Hoog tijd dus dat deze band de erkenning krijgt die ze verdient! Aanrader dus!

The Initiation of a Timeless Voyager is het eerste volwaardige, in eigen beheer uitgebrachte album van de symphonische metalformatie Shaylon, een meer dan gedenkwaardig debuut van een stel zeer getalenteerde muzikanten en een zeer getalenteerde zangeres. De dame in kwestie, Susie Uher Jiménez, heeft dan ook de hoogste graad weten te behalen aan de universiteit op het gebied van muziek en zang en heef daardoor dan ook jaren aan ervaring op dat gebied.

De band viel me op, toen ik de videoclip van het nummer "Mist" voorbij zag komen op YouTube en meteen was ik gegrepen door de ontzettend prettige, catchy stijl van het nummer en de bijzondere vocalen van Susie. Wat dat betreft is Shaylon toch ook wel één van die bands die boven het maaiveld uitsteekt binnen het symphonische metal-genre. En dat bewijzen ze dus absoluut op dit prachtige debuut-album, waar praktisch alleen maar gedenkwaardige nummers op terug te vinden zijn.

Denk aan een kruising tussen Nightwish, Visions of Atlantis, zowaar Iron Maiden en tot slot een vleugje ABBA en je krijgt een idee wat de band qua stijl vooral muzikaal vertegenwoordigd. En daar bovenop de unieke zang van Mevr. Jiménez, die een behoorlijk eigen, karakteristiek stemgeluid heeft.

Het verveelt allemaal absoluut geen enkel moment en het album staat dan ook bol van prachtige nummers die het ene moment best wel stevig en venijnig uit de hoek komen ("Forgotten Realms of Wonders" en "In My Silent Sleep") en het andere moment sprookjesachtig en episch klinken (het titelnummer en vooral "The House in the Sky").
Verdere gedenkwaardige nummers zijn de oorwurm "Revelation's Time" (hallo Iron Maiden wederom), het aan het nummer "Nemo" van Nightwish herinnerende "Astro Girl" en tot slot het al eerder genoemde "Mist" wat ook al zo'n typisch melodielijntje herbergt die de rest van de dag in je kop kan blijven hangen.
Alleen al het daverende einde van "Mist" geeft duidelijk aan dat we hier met een top-formatie te maken hebben en het zal dan ook zeker niet lang meer gaan duren dat de band wordt opgepikt door de grote jongens en binnenkort een platencontract mogen ondertekenen. Want deze band verdient promotie en hopelijk een mooie tour in het vooruitzicht.

Dit debuut smaakt daarom naar meer en van de nieuwe lichting van bands die in hetzelfde straatje opereren die de laatste jaren naar voren zijn gekomen (ik noem bijvoorbeeld ook een band als Elvellon), is Shaylon wat mij betreft een zeer veelbelovende vertegenwoordiger te noemen.

Ik kan dan ook niet anders dan liefhebbers van genoemde bands, maar ook van bands als Edenbridge, Xandria en Kamelot, alleen maar zeggen: gaat dit luisteren! Dit is namelijk een fantastisch album!

Ik had nog nooit van deze zangeres gehoord, totdat ik de film Son of a Gun zag, een redelijk, doch weinig bijzondere misdaadfilm uit Australië. Wat wél bijzonder is aan de film, is dat het nummer "Enter 1" een aantal keer erin wordt gebruikt. En voordat ik er erg in had, was ik helemaal verslingerd geraakt aan dit nummer. Goed op de aftiteling lettend, kwam ik er vrij snel achter dat dit nummer dus van deze zangeres afkomstig is en ging ik vrij snel op zoek naar welk album dit nummer dus oorspronkelijk op voorkomt.
En dat is dus dit album, The Bells of 1 2, de debuutplaat van deze Australische zangeres met Grieks bloed. Een album die zeker niet meer zo gemakkelijk te krijgen valt, ware het niet dat er een tweedehands exemplaar werd aangeboden via de Britse site van Amazon. En na beluistering van een aantal nummers op Youtube, wist ik zeker dat ik dit album moest hebben. Dus na een week viel het overigens perfecte tweedehands exemplaar, op de deurmat.

Zoals al eerder opgemerkt, is dit het best te omschrijven als droompop. Eentje van een weergaloze schoonheid. Bijna ieder nummer ademt een dromerig, fragiel karakter uit en dat maakt de muziek heel sterk. Vooral bij een flink aantal draaibeurten geeft dit album steeds meer prijs en dat komt het geheel alleen maar ten goede.

Het album opent met het schitterende titelnummer die werkelijk een kippenvel-opwekkend thema kent. Prachtige opbouw; mooie combinatie van keyboards met een bescheiden vorm van orkestratie, totdat Sol Seppy aanvangt op gitaar en zang. Er gebeurt ontzettend veel binnen het nummer en is meteen al één van de beteren van de plaat.
"Human" is ook al zo'n juweeltje, maar lijkt op sommige momenten wat treuzelig te klinken. Maar dat laatste is een beetje muggenziften, want ook dit nummer is verbluffend mooi.
"Come Running" heeft een heerlijke 'drive' over zich, wat mede komt door het heerlijke refreintje. Het is een wat vlotter nummer, die de plaat ook nog even wat extra afwisseling met zich meebrengt.
"Move" kent een behoorlijke 'bite', wat komt door een dosis pittige elektronica wat het nummer kenmerkt. Vooral het begin en tijdens het refrein is het genieten geblazen. Opvallend nummer tussen de rest van de plaat!
"Gold" is weer flink ingetogen. Wel wat richtingloos dit keer naar mijn gevoel, maar de bloedmooie, tegelijkertijd druilerige sfeer mag er zeker wezen. Ietwat te kort, naar mijn gevoel...
"Injoy" is één van mijn persoonlijke favorieten van de plaat. Prachtig, ingetogen pianospel in combinatie met een prachtige zanglijn zorgt voor een heel sterk resultaat. Het constante geluid van regen op de achtergrond, zorgt voor een beeldschone, maar wel sombere sfeer. Maar het werkt wel en daar gaat het om.
"Slo Fuzz" heeft vervolgens een heerlijke 'groove' en heeft iets lekker slepend over zich. Lekker nummer met wederom een gaaf refrein. Iets steviger dit keer vanwege het gitaartje zorgt dit nummer wederom dat de plaat afwisselend blijft.
Een beetje in dezelfde lijn gaat "Love's Boy" verder, alhoewel dit nummer zich onderscheidt door het dromerige gitaargeluid en het effectieve gebruik van de cello. Het geeft het wel z'n meerwaarde. Het nummer heeft overigens een behoorlijk kille sfeer over zich.
Vrij intiem klinkt vervolgens "Farewell Your Heart". Persoonlijk vind ik deze wat minder, gezien ik de zanglijn niet zo mooi vind.
"A to N" is weer behoorlijk bijzonder te noemen. Prachtig elektronisch begin plus subtiel galmend gitaarwerk, maakt dit tot een heerlijk, rustgevend stukje muziek waar pas vlak na de tweede minuut een ommezwaai in plaats vind. Dan ontpopt het nummer zich in een sectie, waarin de muziek daadwerkelijk lijkt te ontwaken en zorgt uiteindelijk voor een dromerig slot.
"Wonderland" is ook geweldig. Het begin met het pielende gitaartje wat snel opgevolgd wordt door de piano is gewoonweg briljant. Onweerstaanbaar nummer dit met een prachtig thema en dito zang. Wederom een persoonlijke favoriet.

Soms heb je wel eens van die momenten in je leven dat je iets hoort, wat je maar eens in de zoveel tijd hoort. Een stuk muziek die zo ontiegelijk veel gevoelens in je los maakt, dat je het nauwelijks droog kan houden. Ik weet niet wat het is, maar dat is dus precies wat "Enter 1" met me doet. Het nummer heeft een prachtige songtekst en de relatief eenvoudige, maar weergaloze piano-partij bevat precies de juiste akkoorden die het nummer zo schitterend maakt. Het is vooral tijdens het refrein onmogelijk om hier geen kippenvel van te krijgen. "Enter 1" is zonder twijfel de kers op de slagroom van een heerlijke taart wat dit album is.

The Bells of 1 2 is een zeldzaam juweeltje waar je niet zomaar tegenaan loopt. Zeker niet als je het niet kent. Dus ben ik mezelf heel dankbaar dat ik dankzij een redelijk onbeduidende film via "Enter 1" achter dit album ben gekomen. En prijs mezelf gelukkig!

Steven Wilson... dient deze man nog een introductie? Uiteraard niet. Deze veelzijdige muzikant en producer heeft de afgelopen 30 jaar ontzettend veel betekend op het gebied van muziek, productie en zijn algehele invloed op de muziek van tegenwoordig dat, ook al ken je zijn muziek niet, je ongetwijfeld zijn naam wel eens voorbij hebt horen komen. Is het niet via Porcupine Tree, dan wellicht via Blackfield. Of via Bass Communion. Of wellicht wel gewoon onder zijn eigen naam: zijn solowerk. Waarvan dit album, Hand. Cannot. Erase. vooral de afgelopen twee maanden veelvuldig rondjes heeft mogen draaien in mijn CD-speler.

Wat een ongelooflijk meeslepend en aangrijpend album is dit zeg!! Pas de laatste tijd heb ik me verdiept in zijn solowerk, maar op de één of andere manier is het dit album, waar ik op dit moment het meest op teruggrijp.
Het is een concept-album wat gaat over het leven en tragische dood van Joyce Carol Vincent, die na haar dood ruim twee jaar later pas gevonden werd in haar apartement en blijkbaar vergeten was door de rest van de wereld. Een ongelooflijk en triest verhaal wat Steven dus bewoog om een album over te maken. Een album die tekstueel en muzikaal een emotie uitademt die ergens tussen het ongelooflijke en melancholische aanhangt. Maar ook op sommige momenten indringend en gemeen kan klinken.
Het gebeurt niet vaak dat een muzikant dusdanig veel gevoel in zijn of haar muziek weet te leggen, dat het daadwerkelijk tot leven komt. Natuurlijk, er is veel goede muziek, maar heel veel goede muziek is gewoon wat het is: goed. Niets meer, niets minder.

Steven Wilson gaat verder waar goede muziek ophoudt. Hij legt namelijk zijn ziel bloot. Zijn gevoelens, beleving en aantrekkingskracht, maar bovenal zijn liefde voor muziek waar oprecht een hart in zit, komt volledig tot uiting op dit uiterst krachtige album, waar elke noot, elke zanglijn en elke intentie tot het maken van sfeer, een schot in de roos is.
Betreffende de zang moet ik er aan toevoegen dat deze ronduit briljant is. De ijle, wat hese stem van Steven Wilson past perfect onder ieder nummer, maar her en der duiken ook nog de vocalen op van de Israëlische zangeres Ninet Tayeb, die zondermeer een prachtige prestatie neerzet. Soms zacht en bevlogen, dan weer laag en geheimzinnig. Maar ze kan, als het moet, ook haar strot opentrekken, wat het einde van "Routine" bewijst.
Overigens duikt zij vaker op op albums van Steven Wilson.

Elk nummer doet er toe. Van het aanstekelijke, fantastische titelnummer (waarom word dit nooit eens op de radio gedraaid, i.p.v. al die nietszeggende zooi waar je normaliter op de radio mee om de oren wordt gegooid?!), tot het ijzersterke, complexe "Ancestral".
De beleving op dit album is zo intens. Neem het triphop-achtige "Perfect Life". Wat gaat dit nummer door merg en been zeg!! Schitterend gewoon!!
Of wat te denken van het beladen en prachtige "Routine". Of het drieluik "Home Invasion", "Regret #9" en "Transience". "Regret #9" bevat zelfs één van de meest waanzinnige gitaarsolo's die ik sinds lange tijd heb gehoord. En wordt voorafgegaan middels een al even waanzinnige keyboard-solo.

En zo kan ik nog wel een poos doorgaan om al dat fraais op dit album in woorden te ontleden. Echter kan ik maar één ding concluderen: ga dit luisteren!! Iedereen die een zwak voor goede muziek heeft, moet verplicht dit album kopen en luisteren. Dit is namelijk een topper van de zuiverste orde.

Suzanne Ciani laat op Neverland een tiental rustige en zorgeloze composities horen die heerlijk weg-luisteren. Ze zitten goed in elkaar waardoor duidelijk valt te horen dat hier zorgvuldig over nagedacht is.
Suzanne beheerst het gevoel voor melodie en weet daardoor te overtuigen met haar subtiele en verfijnde stijl die, ondanks nergens echt opvallend of baanbrekend, toch iets van haarzelf heeft.
Her en der had de muziek wel wat spannender mogen zijn, aangezien Suzanne wel de kwaliteiten heeft om de grens op te zoeken getuige een nummer als "Lumiere", maar dit is dan ook één van de weinige kritische punten.

T.o.v. voorgangers The Velocity of Love en Seven Waves, heb ik duidelijk het idee dat dit album qua composities wat afwisselender klinkt. Het ene moment ingetogen en romantisch, het andere moment wat dynamischer, zoals bijvoorbeeld te horen is op het opvallende titelnummer en "Life in the Moonlight".
Afsluiter "Lumiere" is zelfs vrij apart te noemen, vanwege het geheimzinnige, wat experimentele karakter die de muziek uitademt en de fluisterend, wat spookachtig klinkende vocalen die zo nu en dan opduiken. Het geeft deze laatste compositie een randje mee, die ik niet gauw bespeur bij Suzanne's muziek, wat overigens niet negatief bedoeld is.
E.e.a. doet het album in ieder geval goed, waardoor ik de neiging krijg wat vaker naar dit album terug te grijpen.

Net zoals Yanni, heeft Suzanne een voorliefde voor de piano, die op dit album een mooie rol vertolkt tijdens "Adagio" en "Mother's Song", waarvan het rustige thema van die laatste me een beetje doet denken aan sommige passages van Rick Wakeman's "Catherine Howard".

Zoals de nummers op me overkomen, lijken ze stuk voor stuk een verhaal te vertellen. Alsof de titels van de nummers ervoor zorgen dat de muziek als het ware tot leven komt en het verhaal op die manier uit de doeken doet. Dat doet in het geval van dit album e.e.a. goed. Het zorgt ervoor dat de muziek een enigszins meeslepend karakter met zich mee brengt.

Concreet is Neverland een heel fijn album te noemen. Het laat Suzanne in een stadium horen die me wel bevalt. Op later werk neigt het mierzoete gehalte wat haar muziek toch al redelijk kenmerkt, veel te veel de overhand te krijgen. Op dit album is het gelukkig nog mooi uitgekristalliseerd.

Liefhebbers van het vergelijkbare werk van Yanni, de meer ingetogen Vangelis, de melodieuze en zachtere kant van Tangerine Dream en het rustige solowerk van Christopher Franke kunnen zich gerust wagen aan Suzanne Ciani's Neverland.

Voor nu een ruime 3,5.

Tweede album van één van de vele zij-projecten van Bill Leeb & Rhys Fulber die voornamelijk bekend zijn van Front Line Assembly en Delerium. Maar naast Synæsthesia opereren de heren ook onder illustere namen zoals Noise Unit, Intermix, Cyberaktif, Will, Equinox en Pro-Tech.

Synæsthesia mag beschouwd worden als een muzikale vervolgzetting van Delerium. Daar waar Delerium de esoterische popkant á la Enigma en Era opging, gaat Synæsthesia dus door waar Delerium ophield en ligt qua stijl het dichtst bij Delerium-albums als Spiritual Archives, Stone Tower en de beide Spheres-albums: een combinatie van space-en dark ambient.

Desideratum is een behoorlijk sfeerversterkende en zweverige plaat en laat mooie, maar bij vlagen ook beangstigende en donkere ambient-soundscapes ten gehore brengen. Dit m.u.v. het eerste nummer "Andromedia" die niet zou misstaan op een electronische dance-plaat.
Vanaf "Orion Nebulua" is het ruim 2 uur lang genieten dus van sterke ambient, regelmatig overtrokken met een naargeestig tintje, die de muziek een dreigende toon met zich mee geeft.
De gehele plaat uitzitten kan op den duur wat te veel van het goede worden, aangezien, naarmate de plaat vordert, mijn aandacht nog wel eens dreigt te verzwakken door een bepaald gebrek aan variatie. Niet dat deze vorm van muziek per se variatie nodig heeft, maar om de één of andere reden heb ik dat wel een beetje bij Desideratum.
Verreweg de meeste nummers worden ook aangekleedt met aparte ritme- en sequence-secties, maar zijn puur als opvulmiddel bedoeld, aangezien de nadruk toch op de toonaangevende soundscapes blijft liggen.
Desideratum kent een aantal zeer sterke en indrukwekkende tracks, waarvan 3 me het meest bij zullen blijven, teweten:

- "Umbra": zeer sterke ontvouwende en majestueuze opening met sterke synth-akkoorden die plechtstatig neergezet worden. Naarmate het nummer vordert komt er een hypnotiserend ritme bij die op een opmerkelijke manier doorkabbelt, zonder dat het nummer aan kracht verliest.

- "Hallucinations": zeer huiveringwekkend staaltje dark-ambient, waarbij vooral de eerste 3 á 4 minuten ronduit verontrustend zijn met de geluiden van huilerige en neuriënde stemmen die opgaan in een waas van zweverigheid en mystiek, maar dan in één keer zeer sterk naar voren komen, waardoor het hart me juist bij dit nummer af en toe in de keel bonkt. Yes, muziek kan héél eng klinken en vooral tijdens dit nummer.

- "Tubastrea Aurea": qua sfeer vind er een ommezwaai plaats tijdens het slotnummer van Desideratum. De sound klinkt veel hoopgevender dit keer, alsof er licht na de duisternis is. Mooie synth-lagen voeren als het ware een rijkdom van pracht en praal met zich mee en vredige, twinkelende effecten zorgen ervoor dat deze afsluiter werkelijk tot volle wasdom komt.

Alle overige nummers (m.u.v. dus van "Andromedia) liggen in het verlengde en kennen allemaal hun momenten en zorgen voor een sterke en degelijke plaat die liefhebbers van het genre zeker zullen bekoren. Aanradertje, dus...

In de periode dat Delerium muzikaal een andere koers ging varen, kwamen Bill Leeb en Rhys Fulber met het volgende project op de proppen: Synaesthesia. Met dit project gingen de heren door waar ze eindigden met de Spheres-albums van Delerium. Vanwege vaag gedoe rond het platencontract mochten de heren blijkbaar niet vermelden dat de muziek door hen geschreven was. Dus kozen ze voor een pseudoniem: R. Deckard. Deze R. Deckard zou de muziek hebben geschreven en Bill Leeb en Rhys Fulber zouden deze uitgevoerd en geproduceerd hebben. Althans, zo doet de informatie op de credits van het album (en trouwens ook het album Desideratum) geloven. Kenners weten natuurlijk dat deze R. Deckard niet echt bestaat, behalve als het hoofdpersonage uit de film Blade Runner. Wat overigens wel direct te kennen geeft waar de heren hun inspiratie vandaan hebben gehaald.

Muzikaal gezien ligt Synaesthesia het dichtst tegen de muziek van Delerium aan: zeg maar een combi van de oude Delerium-stijl en de stijl die ze toepasten op de Spheres-albums. Voeg daarbij wat etnische invloeden zoals deze te horen zijn op het Intermix-album Future Primitives (en de latere Delerium-albums) en dan heb je Embody, het debuut van Synaesthesia.

Al direct zijn deze invloeden te horen op opener "Outland". Overduidelijk druipt het ervan af. Het is dan ook een toepasselijke opener; niet echt verrassend, maar slecht is het geenszins.

"Alien Intruder" had net zo goed "Transhumanist Part 2" kunnen heten, gezien dit nummer qua stijl en opbouw echt heel veel weg heeft van "Transhumanist" van Delerium's Spheres II-album. Sterker nog, het was een betere titel geweest, gezien deze beter aansluit op de muziek. Zelfs de didgeridoo-samples zijn dezelfde als op "Transhumanist". Overigens is het verder wel een dijk van een nummer!

"New Horizons" doet in het begin erg denken aan het intro van "Wavelength" (wederom van Delerium's Spheres-album), maar veranderd daarna toch in iets anders. Het is een heel sterk, sfeervol ambient-nummer waar de nodige dreiging vanaf druipt, maar tegelijkertijd heeft het, in combinatie met de exotische ritmiek die op de achtergrond te horen is, iets magisch. Zeker één de hoogtepunten van dit album. En laat ik eerlijk zijn: dit is eigenlijk gewoon stiekem een Delerium-nummer.

"Door to the Other Side" begint vrij dreigend. Het lichtelijk absurde ritme wat daarna om de hoek komt kijken, maakt het er eigenlijk alleen maar meer verontrustend op. Later als het ritme levendiger en toegankelijker wordt, begint ook de rest van het nummer wat lichtvoetiger te klinken. In ieder geval is deze ruim 11 minuten durende trip daadwerkelijk een reis in de wondere wereld van wat Synaesthesia te bieden heeft. Echter moet ik wederom bij dit nummer erg denken aan Delerium en meen ik zelfs het idee te hebben dat deze veel weg heeft van Delerium's "Infra-Stellar" van de compilatie Front Line Assembly, Bill Leeb, Friends & Company - Cryogenic Studios (1998).

"Hemisphere" begint wederom weer vrij sinister. Gaandeweg komt er weer meer ritmiek om de hoek kijken, maar de toon blijft vrij beklemmend. De klamme, druilerige sfeer in combinatie met de bij vlagen exotische, etnische ritmische ondergrond zorgt voor wederom een meeslepende compositie. Het is ook gewoon de langzame, maar sterke opbouw die ervoor zorgt dat je eigenlijk al vrij snel wordt opgezogen in de muziek.
“
"Submerged”" klinkt vergeleken met de vorige nummers wat steviger en directer. Het hoofdthema staat centraal in deze sterke compositie die je meteen bij de strot grijpt. Zeker een favoriet naast "“New Horizons"”.

Het album eindigt op bevredigende wijze met "“Floatation"”. Andermaal een meeslepende, ietwat kille compositie dit keer. Het voelt aan als een nummer die niet zou misstaan als achtergrondmuziek bij een natuurdocumentaire wat gaat over de geheimen van de bodem van de oceanen en wat en welke geheimen zich in die diepe duisternis allemaal afspelen en bevinden. Een uitstekende afsluiter van een uiterst sfeervol en bij vlagen donker album vol met ijzersterke electronica afkomstig van 2 van de belangrijkste pioniers uit de industrial-, techno- en ambient-scene.

Embody is, ondanks dat het muzikaal gezien zeker niet de originaliteitsprijs zal winnen, toch een zeer geslaagd debuut van Synaesthesia. Het is dan ook jammer dat het v.w.b. dit project slechts bij 3 albums is gebleven. Ze zijn ieder geval alle 3 de moeite waard, waarvan deze Embody toch duidelijk de beste is.

Synergy is, volgens kenners, een legendarisch synth-project van Larry Fast, die vooral in de jaren '70 een aantal invloedrijke platen heeft gemaakt.
Cords is één van deze platen en is helaas een ware persoonlijke worsteling om doorheen te komen.
Over het algemeen staat de sound me best wel aan en hoor ik van die typische synth-klanken die bijvoorbeeld Vangelis in die tijd ook al hanteerde.
Echter de manier waarop de stijl van de composities op mij overkomen, is er eentje die me niet aan staat.
Het bombastische, symfonische geram en gebeuk op de synthesizers gaat me op een gegeven moment irriteren en vervelen.
Dat e.e.a. vooruitstrevend en doeltreffend klinkt, zal allemaal best wel, echter mijn kopje thee is het helaas niet.
Het beste gedeelte zit vooraan in de plaat, met de opener en het "Phobos"/"Deimos"-tweeluik. Maar daarna zakt de plaat al snel in en voert het bombastische aspect van de composities de boventoon. Soms resulteert het nog wel in mooie stukken, zoals tijdens "Full Moon Flyer", echter is het te weinig om mijn aandacht vast te houden. Ook het tot twee keer terug laten komen in nét een andere uitvoering van "On Presuming to Be Modern" is i.m.o. teveel van het goede.

Nogmaals, als album zal die best wel z'n status hebben en specifieke liefhebbers van dit soort synthesizermuziek zullen ervan smullen.
Mijn stijl is het helaas niet en ik zal daarom niet snel teruggrijpen op deze Cords.

Syntech bestond in eerste instantie uit Edwin van der Laag (o.a. bekend om zijn ontwerpen voor de Laserdance-albumhoezen) en Huib Schippers ten tijde van het debuut Syntech - By Trial and Error (1989). Voor info daarover: zie daarvoor mijn geplaatste commentaar. Vanwege privé-omstandigheden en gezien het feit dat Huib zich op het Trilithon-project had gestort, werd het contact tussen Huib minder en besloot Edwin zelf verder te gaan met muziek te schrijven. Deze was echter veel rustiger en minder commerciëel van aard dan het meer synthdance-achtige karakter van By Trial and Error. Toch was Erik van Vliet (eigenaar van Hotsound Records) erg enthousiast en wilde deze muziek alsnog uitbrengen op zijn platenlabel. En zo verscheen alsnog onder de Syntech-banier het tweede en laatste volledige studio-album Atmospheres.
Edwin van der Laag is altijd een groot liefhebber geweest van synthesizermuziek. Doordat hij nu de vrije hand had, kon hij al zijn invloeden in dit album proppen. Wat ervoor gezorgd heeft dat Atmospheres weliswaar geen bijster origineel album is, echter klinkt het over de gehele linie best geslaagd. Invloeden van Jean Michel Jarre, maar ook de landgenoten van Nova en Peru zijn absoluut terug te horen op dit album.

"St(art)" is een rustige album-opener die grotendeels bestaat uit gedragen synthesizer-akkoorden waar melodielijnen overheen gespeeld worden. Op zich niet bijzonder, maar het heeft wel wat en later in het nummer zitten een paar mooie overgangen die ervoor zorgen dat de aandacht niet verloren gaat.

"Supernova" had zo een nummer van Peru kunnen zijn geweest. Een lekker vlot nummer met een pakkende melodielijn. Niets meer, niets minder.

Dit geldt ook voor "Pressure", alhoewel hier weer wat meer Nova in doorklinkt, vanwege het vrolijke karakter van de muziek. Ook al doet de titel anders vermoeden.

"F= M X G" werkt erg aanstekelijk vanwege de springerige ritme-sectie. Een toegankelijk thema zorgt voor de nodige opsmuk. Tevens zorgt dit nummer ook voor de nodige afwisseling binnen de plaat, gezien hier voor een andere aanpak wordt gekozen dan de vorige 2 nummers. Ook gezien ik na Peru en Nova er nu een beetje Jean Michel Jarre in door hoor klinken.

"Fair" begint met een opvallende ritme-sectie waar wat akkoorden overheen worden gelegd. Daarna wordt de ritme-sectie nadrukkelijker en wordt de muziek pakkender. Een scala aan aanstekelijke melodielijnen zorgt voor de rest. Een omslag zorgt er in de vijfde minuut voor, dat de muziek een andere, wat meer gedragen kant opgaat, ondanks dat het nummer zeer melodieus blijft. Zo blijven ruim 10 minuten overeind staan.

Met een windvlaag begint "Forget". Een ietwat vreemdsoortig ritme laat even van zich horen, maar wordt door de windvlaag snel weer van tafel geveegd. Niet veel later kondigt zich een heel mooi thema aan, die wederom niet had misstaan op een Nova-plaat. Maar waar het bij Nova allemaal erg lichtvoetig klinkt, is de insteek hier toch anders. Het is een ietwat donkere, logge sfeer die een redelijk contrast vormt op het positief klinkende thema. Een wat lomp klinkende drumbeat zorgt tegelijkertijd voor een wat stevig smoelwerk. Overigens vind ik dit nummer ergens in de verte wel wat op Laserdance's "Electro Based" lijken, alleen is het tempo hier een flink aantal graden naar beneden geschroeft.

En daar is de windvlaag weer in het toepasselijk getitelde "Winds"! Maar wat er dan uit voortvloeit, is niets minder dan een nieuwe versie van het nummer "Mistery Invaders" van Syntech's vorige album By Trial and Error. Ik moet er wel bij vermelden dat deze versie stukken beter klinkt dan het origineel en derhalve vind ik het in dit geval wel een toevoeging.

Het tempo gaat weer een aantal graden omhoog met het stoere "Consequences". Een stuwende sequencer doet zijn intrede en stoere melodielijnen laten vrij snel van zich horen. Het had overigens zo weer een Peru-nummer kunnen zijn die zeker niet misstaan had op een album als Continents.

"Exposure" heeft in het begin zelfs wat weg van het titelnummer van Peru's Continents. Zelfs de opbouw doet hier erg aan denken. Naarmate de ritme-sectie zich meer ontwikkelt, klinkt het weliswaar allemaal wel wat anders, maar toch moet Edwin erg naar dat Peru-album geluisterd hebben. Wat overigens in dit geval geen straf is, gezien het wel erg lekker klinkt.

"Quit" sluit dit album op bevredigende, edoch wat melancholische wijze af: een rustig nummer met een mooie, beetje droevige melodielijn.

Alhoewel dit het laatste volledige Syntech-album zou zijn, zou Edwin doorgaan met het schrijven van muziek. Naar het schijnt heeft hij na Atmospheres nog een zwik nummers geschreven die hij onder het album Synth Sound wilde uitbrengen. Een promotie-copy belandde ooit op het bureau van Erik van Vliet, echter is het album nooit uitgebracht.
Des te verrassender is het dat jaren later, Erik van Vliet besloot de nummers van Synth Sound alsnog uit te brengen op twee Best Of-compilaties van Syntech, tezamen met nummers van By Trial and Error en Atmospheres. Dit is dan ook de enige manier om de nummers van Synth Sound, in bezit te krijgen.

Ergens is Atmospheres een uniek album. Behalve dat het album tegenwoordig maar lastig te krijgen is, biedt het wel genoeg fraais voor liefhebbers van toegankelijke, degelijke synthesizermuziek. Tevens is het één van de weinige Hotsound-releases die voor de verandering géén synthdance a la Laserdance bevat. En dat maakt Atmospheres best de moeite waard.