Een cover album is best wel en riskante onderneming zeker als er ook nog eens gast vocalisten meedoen.
Dit cover album van T.O.P. is gelukkig goed geslaagd. 12 Soul klassiekers die allen op de wel bekende T.O.P. manier worden uitgevoerd dus rijkelijk georkestreerd en met veel blazers.

De gast bijdsragen van Joss Stone op It Takes Two en (Heaven Must Have Sent) Your Precious Love zijn ook zeer welkom en de stem van Tom Jones klinkt ook heel soulvol en doorleefd op I Thank You. De versie van Mr. Pitful door Sam Moore (jawel de helft van het legendarische soul duo Sam & Dave) komt in de buurt van het orgineel van Otis Redding en Huey Lewis staat ook zeker zijn mannetje op 634-5789.

Verder zijn dan ook Loveland en Me & Mr. Jones zeer goed geslaagd en de tribute van ruim 6 minuten aan James Brown knalt ook lekker uit de speakers.

Eigenlijk is het eenige minpuntje van dit album de versie van Heaven Must Be Missing an Angel waarvan het orgineel van Tavares en regelregte disco knaller was maar de versie van T.O.P. mist de drive en vibe van het orgineel en is dus der halve een minslukte poging.

Al met al is dit een zeer geslaagd album van T.O.P. waar de Funk weer lekker van af druipt en met natuurlijk een prominente rol voor de blazers sectie.

Helaas bevat mijn versie van dit album de bonus track Blackfield in Motion niet.

4*

Ze roepen dan wel Soul With a Capital S (geweldig nummer btw )...... Maar het is natuurlijk gewoon Funk With a Capital F........ en wat voor funk....... dit knalt lekker uit je speakers met een geweldige groove d'r in en lekker veel blazers.... i like it.....

Het was 11 juni 1988 rond half 7 's avonds........... En daar zat ze ineens helemaal alleen op een houten barkruk op het imense podium in het Wembley Stadion tijdens Nelson Mandela 70th BirthdayTribute concert zo fragiel en breekbaar en oooooh zoooo mooi...........

Gelijk deze cd gekocht en is altijd een van mijn favorieten gebleven...........

vooral de nummers Talking About A Revolution, Behind the Wall en Baby Can I Hold You zijn prachtig........

Het is een All-time favoriet voor mij....... haar latere werk kan ik ook zeer warderen maar deze is toch wel haar beste............

Ik dacht eigenlijk dat Travis na het solo album van Fran Healy uit 2010 ten ziele was.
Maar zie hier na bijna 5 jaar stilte rond Travis is er dan nu een nieuw album. Hebben de heren in die 5 jaar hun grenzen verlegd? Nou nee niet bepaald ook het 7e Travis album is weer gewoon een album dat bestaat uit uiterst knap in elkaar gezette popsongs met een kop en staart.
Niets nieuws onder de "schotse" zon dus, gewoon een lekker dromerig melancholiek album dat mede door de herkenbare sound en de breekbare stem van Fran Healy een duidelijk Travis album is.
Heel herkenbaar allemaal en zeer vertrouwd, het enige dat enigszins opvalt is dat de instrumentatie wat verder naar de achtergrond is geschoven waardoor het album wat intiemer word, maar om dit nu een grote koerswijziging te noemen gaat mij een brug te ver.

Kort om Travis levert wederom een degelijk album af dat zeer herkenbaar is, kwalitatief goed in elkaar steekt en is gevuld met 11 degelijke pop songs.

4*

Even wennen dat er Nederlandstalige texten over de geweldige ritmes van New Cool Collective liggen, maar pakt na een paar luisterbeurten zeker niet verkeerd uit......

Vertrouwd geluid van de heren van NCC en ook Typhoon is lekker op dreef, maar vind het gerap geen extra toegevoegde waarde hebben het gaat toch tekoste van de geweldig funky composities van Benjamin Herman en de zijne..........

3.5* (zonder al dat vocale geweld had dit makkelijk 4.5* kunnen zijn)